passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Asked For A Second Wife - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

My Husband Asked For A Second Wife

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Serafina

„Matteo, proszę.” Mój głos się łamie, jakbym była jakąś zdesperowaną nastolatką, a nie dorosłą kobietą w sukni od projektanta. „Po prostu... spójrz na mnie. Naprawdę na mnie spójrz.”

Nawet nie podnosi wzroku znad poprawiania swoich platynowych spinek do mankietów – tych, które kupiłam mu na naszą pierwszą rocznicę. Jego ciemne włosy są perfekcyjnie ułożone, ani jeden kosmyk nie odstaje, bo nie daj Boże, żeby Matteo Verrelli wyglądał choćby odrobinę nieidealnie. Ostry podbródek, te zimne, szare oczy, które kiedyś sprawiały, że miałam motyle w brzuchu – teraz wywołują tylko mdłości. Jest cały z ostrych kątów i drogich garniturów, jakby wyrzeźbił go jakiś szalony artysta, który zapomniał dodać duszy.

„Jestem zajęty, Serafina.” Jego głos jest płaski, lekceważący. Jakbym była służącą proszącą o podwyżkę.

„Kiedy ty nie jesteś zajęty?” Stoję w naszej sypialni – przepraszam, jego sypialni, w której akurat śpię – w tej idiotycznej, szmaragdowej, jedwabnej sukni, która kosztowała więcej niż większość samochodów. Kolor wydobywa moje ciemne oczy, sprawia, że moja oliwkowa skóra promienieje. Przynajmniej tak kiedyś myślałam. Teraz czuję się, jakbym przebierała się w czyjeś życie.

„Kocham cię.” Słowa wypadają ze mnie jak wyznanie – desperackie i żałosne. „Wiem, że to małżeństwo zaczęło się... od interesów, ale kocham cię. Od dwóch lat. Chcę tylko wiedzieć, czy jest w tobie jakaś część, która mogłaby—”

„Nie.”

Jedno słowo. Dwie litery. Całkowita anihilacja.

„Nie.” Poprawia krawat, sprawdza Rolexa. „Mamy układ, Serafina. Nie komplikuj go... uczuciami.”

Uczucia. Jakby miłość była jakimś niewygodnym efektem ubocznym, na który się napatoczyłam, pijąc nie tę wodę.

Rodzinna kolacja tego wieczoru to mistrzowski pokaz wojny psychologicznej. Viviana siedzi na czele stołu jak królowa przewodząca egzekucji, jej idealnie ułożone srebrne włosy łapią światło świec. Ostrzy na mnie pazury od trzech lat, a tej nocy idzie prosto do gardła.

Viviana Verrelli – z domu Rossi, córka pomniejszego barona tytoniowego – wdarła się do tej rodziny czterdzieści lat temu, będąc ładniejszą i bardziej bezwzględną niż ktokolwiek inny. Przez dekady dopracowywała sztukę niszczenia innych kobiet, nie tracąc przy tym swojej świętoszkowatej fasady. Zaczęło się od pierwszej żony ojca Matteo, która tajemniczo dostała „problemów z alkoholem” i zginęła w wypadku samochodowym. Potem przeszła do planowego pozbywania się każdej kobiecej konkurencji dla swojej pozycji. Jestem tylko najnowszą ofiarą w długim szeregu.

„Serafina, cara”, zaczyna, głosem aż ociekającym fałszywą słodyczą, „może powinnaś znów odwiedzić doktora Martinellego. W sprawie twoich... problemów z płodnością.”

Słowa uderzają jak policzek. „Nie mam problemów z płodnością.”

„To dlaczego,” wtrąca Bianca, kręcąc makaronem jakby rozmawiała o pogodzie, „nie dałaś nam jeszcze dziedzica? Trzy lata to chyba wystarczająco dużo czasu, nie sądzisz?”

Bianca Verrelli – dwadzieścia osiem lat, młodsza siostra Matteo i żywy dowód na to, że przywilej potrafi tworzyć potwory. Wszystko dostaje na srebrnej tacy, a mimo to musi niszczyć innych dla sportu. Wygląda jakby właśnie zeszła z wybiegu w Mediolanie – ostre kości policzkowe, drapieżna gracja, ciemne włosy upięte w idealny kok. Porusza się jakby była właścicielką każdego miejsca, w które wchodzi – co po części jest prawdą, bo tatuś posiada połowę północnych Włoch.

Jej specjalnością jest wojna psychologiczna udająca siostrzaną troskę. To ona „przypadkiem” zaprosiła byłą dziewczynę Matteo na naszą rocznicową kolację. To ona „zapomniała” powiedzieć mi o dress code na rodzinnych imprezach, przez co byłam niedobrana i upokorzona. To ona rozpuszcza plotki o mojej „niestabilności” każdemu, kto zechce słuchać.

„Może po prostu się nie stara wystarczająco,” mruczy Bianca, nawet nie podnosząc wzroku znad kieliszka wina. „W naszej rodzinie żony zawsze wiedziały, na czym polegają ich obowiązki.”

Czuję, jak twarz mi płonie. „Doskonale rozumiem swoje obowiązki.”

„Naprawdę?” Uśmiech Viviany mógłby zamrozić piekło. „Bo z mojego punktu widzenia jesteś wielkim rozczarowaniem. Bez dzieci, bez wartościowych koneksji, bez umiejętności poza ładnym wyglądaniem na przyjęciach.”

„Skończyłam studia summa cum laude na—”

„Na państwowej uczelni,” przerywa Bianca ze śmiechem. „Jakie to... urocze.”

Matteo milczy. Po prostu kroi cielęcinę, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie, a nie rozbierali mnie ze wszystkiego, co mam w sobie wartościowego.

„Być może,” kontynuuje Viviana, „czas przemyśleć ten układ. Dziewczyna Costello z Neapolu jest naprawdę śliczna, a jej ojciec posiada—”

„Wystarczy.” Głos Matteo rozcina napięcie. „Serafina i ja poradzimy sobie z naszym małżeństwem prywatnie.”

Moje serce wykonuje głupią nadziejną piruetę. Może jednak mu zależy? Może—

„Właściwie,” ciągnie, odkładając nóż, „chciałbym jutro zjeść z tobą kolację. Tylko my. Musimy porozmawiać.”

Cały następny dzień spędzam w żałosnym stanie nadziei. Może to właśnie to. Może w końcu zacznie o nas walczyć. Układam włosy, kupuję nową sukienkę – czerwoną, z jedwabiu, opinającą każdą krągłość – i pozwalam sobie wierzyć, że trzy lata małżeństwa mogą coś znaczyć.

Restauracja jest idealna. Kameralna. Przy świecach. Takie miejsce, gdzie ludzie się zaręczają i ratują swoje związki.

„Wyglądasz pięknie,” mówi Matteo, gdy przychodzę, i przez chwilę widzę w nim tego mężczyznę, w którym się zakochałam.

„Dziękuję.” Wślizguję się do loży, serce wali mi w piersi. „To miłe. Tak dawno nie mieliśmy okazji—”

„Serafina, jest ktoś, kogo chciałbym ci przedstawić.”

Słowa uderzają mnie jak kubeł lodowatej wody. „Co?”

Wtedy się pojawia. Wysoka, blond, absolutnie olśniewająca w ten bezwysiłkowy sposób, który krzyczy: rosyjska arystokracja. Ma na sobie prostą czarną suknię, która pewnie kosztuje więcej niż mój samochód, a porusza się jakby cały świat należał do niej.

„To Anastasia Ruffo,” mówi Matteo, wstając, by ucałować ją w policzek. „Anastasio, moja żona, Serafina.”

Żona. Mówi to tak, jakby to był tytuł stanowiska, który zaraz zlikwiduje.

„Przyjemność,” mruczy Anastasia z akcentem, wyciągając perfekcyjnie wypielęgnowaną dłoń. „Matteo tyle mi o tobie opowiadał.”

Patrzę na jej dłoń jak na węża. „Naprawdę?”

„Proszę, usiądź.” Matteo wskazuje krzesło naprzeciwko mnie. „Mamy wiele do omówienia.”

„Myślałam, że to kolacja we dwoje,” udaje mi się powiedzieć.

„Jest,” mówi. „Dla dwóch osób, które mają znaczenie.”

Okrutność tych słów odbiera mi oddech.

„Serafina,” mówi Anastasia, siadając jakby to jej należało się to miejsce, „chcę, byś wiedziała, że mam ogromny szacunek do tego, co zrobiłaś dla rodziny Verrelli.”

„Co zrobiłam?”

„Twoja służba,” kontynuuje płynnie. „Trzy lata lojalności. To godne podziwu.”

Służba. Jakbym była cholerną służącą.

„Ale teraz,” mówi Matteo, sięgając przez stół po dłoń Anastazji, „nadszedł czas, by rodzina poszła naprzód. Anastasia wnosi koneksje, których potrzebujemy. Wpływy polityczne. Wsparcie finansowe.”

„Co ty mówisz?” Ale wiem. Boże, już to wiem.

„Mówię, że nasz układ spełnił swoje zadanie.” Jego głos jest rzeczowy, jakby omawiał fuzję firm. „Dokumenty są już przygotowane. Oczywiście zostaniesz odpowiednio wynagrodzona.”

„Wynagrodzona?” Słowo wychodzi ze mnie zdławione.

„Biorę ślub, Serafina. Z kimś, kto naprawdę pomoże tej rodzinie się rozwinąć.”

Restauracja wiruje wokół mnie. „Ale ja jestem twoją żoną.”

Jego wzrok się wyostrza. „Wciąż jesteś. A teraz Anastasia też będzie.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Serafina

Wciąż siedzę w tej restauracji, wpatrując się w mojego męża i jego… jak mam ją w ogóle nazwać? Jego ulepszenie? Jego następczynię? Blondwłosą Rosjankę, która właśnie powiedziała mi, że nasze małżeństwo to „transakcja biznesowa”.

„Żartujesz.” Słowa wychodzą ze mnie jak chrypienie. „To jakiś chory żart.”

Matteo nawet nie mruga. „Potrzebuję spadkobiercy, Serafina. Trzy lata i nic. Anastazja może dać mi to, czego ty nie możesz.”

Ta bezwzględna okrutność uderza mnie jak cegła w twarz. „Czego ja nie mogę?”

„Dzieci.” Mówi to tak, jakby zamawiał kawę. „Rodzina potrzebuje dziedzica. Miałaś swoją szansę.”

„Miałam swoją szansę?” Mój głos się łamie. „Nie próbowaliśmy nawet od tygodni. Ledwo mnie dotykasz.”

Anastazja pochyla się, cała w udawanej sympatii i drapieżnym uśmiechu. „Och, kochanie. Może to dlatego, że był… zajęty.”

Sugestia uderza mnie jak lodowata woda. „Jak długo?”

„Sześć miesięcy,” mówi Matteo. „Może siedem.”

Siedem miesięcy. Siedem pierdolonych miesięcy mnie zdradzał, podczas gdy ja grałam idealną żonę, zastanawiając się, czemu nawet na mnie nie patrzy.

„Ale wiesz co,” kontynuuje Anastazja, kręcąc winem jakbyśmy omawiały plany wakacyjne. „Myślę, że to może się pięknie ułożyć dla wszystkich.”

„Co może się ułożyć?”

„Siostro-żony!” Klaszcze w dłonie, jakby właśnie rozwiązała problem głodu na świecie. „Oczywiście ja będę główną żoną. Tą, która da dziedziców. Ale ty możesz zostać! Jak… jak to się mówi… towarzyszka?”

Patrzę na nią. „Jesteś pierdolnięta?”

„Pomyśl o tym,” mówi Matteo, opierając się w krześle. „Zachowujesz swój styl życia. Swój status. Swoje bezpieczeństwo. A ja dostanę to, czego potrzebuję od kogoś, kto naprawdę może to dać.”

„To jest chore.” Wstaję, krzesło zgrzyta po podłodze. „Wychodzę.”

„Siadaj,” Matteo' głos staje się lodowaty. „Nie skończyliśmy.”

„Właśnie skończyliśmy.”

„Twój ojciec jest winien rodzinie dwa miliony dolarów.”

Zamieram. „Co?”

„Długi hazardowe twojego ojca. Myślałaś, że zapomnieliśmy? Jedynym powodem, dla którego jeszcze nie odzyskaliśmy długu, jesteś ty.”

Restauracja wiruje wokół mnie. Siadam z powrotem, zanim upadnę.

„Właśnie tak,” mruczy Anastazja. „Widzisz więc, kochanie, tak naprawdę nie masz wyboru.”

„To jest szantaż.”

„To jest biznes,” poprawia Matteo. „Jak zawsze.”

Mój telefon wibruje. SMS od Vivianie: Wróć natychmiast do domu. Musimy omówić twoje nowe ustalenia.

„Oni już wiedzą,” szepczę.

„Cała rodzina jest za,” potwierdza Matteo. „Mama uważa to za genialne rozwiązanie. Bianca już planuje nowe układy do spania.”

„Układy do spania?”

„Cóż, nie może mieć dwóch żon w jednym łóżku,” śmieje się Anastazja. „Nie martw się, jestem pewna, że pokój gościnny jest piękny.”

Pokój gościnny. Zostaję zdegradowana do pierdolonego pokoju gościnnego we własnym domu.

„Myślę, że będzie fajnie,” kontynuuje Anastazja. „Jakbyś miała siostrę! Możesz pomóc w przygotowaniach do ślubu. Może popilnować dzieci, kiedy się pojawią.”

Popilnować. Chce, żebym pilnowała jej dzieci z moim mężem.

„To jest chore,” udaje mi się wykrztusić.

„To jest praktyczne,” mówi Matteo. „Zostaniesz panią Verrelli. Po prostu… nie jedyną.”

Mój umysł pustoszeje. Jakby ktoś właśnie odłączył mi mózg i zostawił na autopilocie. To się nie dzieje. To nie może być prawda.

„Potrzebuję czasu do namysłu.”

„Nie ma nad czym myśleć,” mówi Matteo. „Dokumenty są już przygotowane. Możesz je podpisać dziś wieczorem albo jutro rano. Wybór należy do ciebie.”

„Jakie dokumenty?”

„Aneks do naszego kontraktu małżeńskiego. Potwierdzający Anastazję jako moją drugą żonę i główną ‘nosicielkę dziedzica’.”

‘Nosicielka dziedzica’. Jakbym była bydłem, które nie dało potomstwa.

„A jeśli odmówię?”

„Dług twojego ojca staje się natychmiast wymagalny.” Jego uśmiech jest arktyczny. „Plus odsetki. Plus kary. Myślę, że robi się już około czterech milionów.”

Cztery miliony dolarów. Mój ojciec nie ma nawet czterech milionów centów.

„Nie bądź taka smutna, siostro,” Anastazja sięga przez stół, żeby poklepać mnie po dłoni. „To może być cudowne. Będziesz miała pomoc przy wszystkich nudnych obowiązkach żony. I obiecuję, że dobrze zaopiekuję się Matteo.”

To, jak wymawia jego imię, sprawia, że chce mi się wymiotować.

„Nie mogę… Potrzebuję powietrza.”

„Oczywiście,” Matteo daje znak kelnerowi o rachunek. „Ale nie zastanawiaj się zbyt długo. Rodzina czeka.”

Chwiejnym krokiem idę do łazienki, nogi się pode mną uginają. W lustrze wyglądam jak duch. Blada, z podkrążonymi oczami, złamana.

Gdy wracam, oboje patrzą na mnie z uśmiechem, jakbym była szczeniakiem, który właśnie nauczył się nowej sztuczki.

„Gotowa wracać do domu i wszystko to zalegalizować?” pyta słodko Anastazja.

Do domu. Podpisać papiery, które zrobią ze mnie siostro-żonę rosyjskiej celebrytki, która od siedmiu miesięcy pieprzy mojego męża.

„Tak,” słyszę swój głos. „Jestem gotowa.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Serafina

Powrót do posiadłości Verrellich to jak wejście na własny pogrzeb. Z tą różnicą, że wciąż oddycham, co szczerze mówiąc, tylko pogarsza sprawę.

– Anastazja, bella! – Viviana niemal rzuca się na rosyjską księżniczkę, rozkładając ramiona, jakby witała dawno zaginioną córkę. – Witamy w rodzinie!

Stoję tu, kurwa, tuż obok. Trzy lata małżeństwa, a na powitanie dostałam uścisk dłoni i wykład o postawie.

– Dziękuję, pani Verrelli – mruczy Anastazja, przyjmując uścisk tak, jakby jej się należał. – Państwa dom jest przepiękny.

– Nasz dom – poprawia ją Viviana, rzucając mi spojrzenie, które mogłoby ciąć szkło. – Serafina, zabierz płaszcz Anastazji.

Mam zabrać jej płaszcz. Jakbym była cholerną służbą.

– Ja wezmę – mówi Matteo, wchodząc między mnie a jego matkę, zanim zdążę powiedzieć jej, gdzie może sobie wsadzić ten płaszcz.

Mały cud. Mój mąż broni mnie przez jakieś trzydzieści sekund.

– Nie przesadzaj – Bianca pojawia się znikąd, cała w sztucznych uśmiechach i drapieżnej energii. – Sera nie ma nic przeciwko. Prawda, siostro?

Siostro. To słowo smakuje jak trucizna.

– Oczywiście, że nie – kłamię, zabierając płaszcz od Anastazji. Prawdopodobnie kosztuje więcej niż miesięczny czynsz większości ludzi.

– Taka z ciebie dobra dusza – mówi Anastazja, poklepując mnie po policzku jak zwierzaka. – Już widzę, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.

Przyjaciółkami. Jasne. Bo nie ma to jak przespać się z mężem swojej przyjaciółki.

Viviana splata ramię z Anastazją i prowadzi ją do salonu. – Opowiedz mi wszystko o swojej rodzinie. Ruffo to taki szacowny ród.

Szacowny. Gdy Viviana dowiedziała się o mojej rodzinie, przez pół roku opowiadała dowcipy o firmie hydraulicznej mojego ojca.

– Cóż – Anastazja rozsiada się na dobrej sofie – tej, na której nie wolno mi siadać, bo jest „na specjalne okazje” – – mój pradziadek był doradcą Dona.

– Fascynujące! – Viviana klaszcze w dłonie. – Bianca, przynieś dobre wino. Barolo.

Dobre wino. Przez trzy lata piłam domowe białe, smakujące rozczarowaniem.

– Pomogę – zaczynam mówić.

– Nie trzeba – Bianca zbywa mnie gestem. – Po prostu… stój tutaj.

Stój tutaj. Jak mebel. Jasne.

Telefon Matteo zaczyna dzwonić. – Muszę odebrać. Służbowy telefon.

I już po wszystkim. Trzydzieści sekund ochrony minęło.

Ledwo opuszcza pokój, temperatura spada o jakieś dwadzieścia stopni.

– Więc – Viviana zwraca się do mnie, a jej uśmiech robi się ostry jak brzytwa – rozumiesz swoją nową pozycję w tym domu?

– Doskonale – mamroczę.

– Dobrze. Bo tutaj wszystko się zmieni – wskazuje na Anastazję, jakby prezentowała nagrodę. – Anastazja zajmie apartament małżeński, rzecz jasna.

Rzecz jasna. Bo po co właściwa żona miałaby mieć główną sypialnię?

– A gdzie niby ja mam spać?

– Niebieski pokój będzie w sam raz – mówi Viviana. – Ma piękny widok na ogród.

Niebieski pokój. Najmniejsza sypialnia w domu. Używamy jej jako schowka.

– Ależ przytulnie – dodaje Anastazja, nawet nie próbując ukryć drwiny. – Jak mała służbówka.

– Nie jestem służącą.

– Oczywiście, że nie – Bianca wraca z winem, nalewając obfite kieliszki wszystkim oprócz mnie. – Jesteś rodziną. Po prostu… inną rodziną.

Inną rodziną. Niższą rodziną. Rodziną do wyrzucenia.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko – Anastazja sączy wino – ale już zamówiłam nowe pościele do apartamentu. Jedwabne, z Włoch. Wolę coś delikatniejszego.

Mówi o moim łóżku. Mojej pościeli. Moim pokoju.

– I będę potrzebowała, żeby opróżnić garderobę – ciągnie dalej. – Mam nieco więcej ubrań niż… no, to, co tam teraz jest.

Moje ubrania. Chce, żeby moje rzeczy zniknęły.

– To jest chore – mówię.

– Chore – Viviana lodowatym tonem – jest myśleć, że możesz zatrzymać coś, co nigdy nie było naprawdę twoje.

– Jestem jego żoną.

– Byłaś jego pierwszą żoną – poprawia Anastazja. – Czas przeszły. Ja jestem przyszłością.

Zanim zdążę odpowiedzieć, podchodzi do mnie tak blisko, że czuję jej drogie perfumy.

– A jeśli mowa o przyszłości – pochyla się, szepcząc – dziś wieczorem dołączę do Matteo w łóżku. Chciałam, żebyś wiedziała.

Te słowa uderzają mnie fizycznie. – Co?

– Nie możemy przecież tracić czasu, prawda? Rodzina potrzebuje dziedzica, a ja zamierzam go dać – jej uśmiech to czysta trucizna. – Nie martw się, postaram się być cicho. Nie chciałabym zakłócić ci snu w twoim niebieskim pokoiku.

Ręce mi się trzęsą. Naprawdę trzęsą się ze złości.

– Jesteś chora.

– Jestem praktyczna – odpowiada, wracając na swoje miejsce. – Czego ty nigdy nie potrafiłaś.

Viviana kiwa z aprobatą głową. – W końcu kobieta, która rozumie swoje obowiązki.

Obowiązki. Jakby bycie klaczą rozpłodową było jakimś zaszczytem.

– Myślę – mówi Anastazja, rozsiadając się w moim miejscu na sofie – że ten układ będzie idealny. Dla tych, którzy mają znaczenie.

Dla tych, którzy mają znaczenie. Wiadomość zrozumiana.

Już nawet nie jestem człowiekiem. Jestem tylko przeszkodą, którą tolerują, dopóki nie wymyślą, jak się mnie pozbyć na dobre.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Asked For A Second Wife

My Husband Asked For A Second Wife

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa