Serafina
"Jeśli mnie przeprosisz," mówię, ledwo panując nad głosem, "muszę przenieść swoje rzeczy."
"Oczywiście," Viviana macha ręką. "Idź już. Mamy ważne sprawy do omówienia."
Idę w stronę drzwi, czując ich wzrok na swoich plecach jak noże.
"Och, Serafina?" Anastazja woła słodko.
Zatrzymuję się, nie odwracam.
"Witamy w nowej rodzinnej dynamice. Myślę, że pokochasz to miejsce."
Słowa Anastazji uderzają mnie jak cios w brzuch. Dosłownie. Żołądek mi się przewraca, żółć podchodzi do gardła, jakby moje ciało odrzucało rzeczywistość tego, co właśnie powiedziała.
"Przepraszam," udaje mi się wydusić, potykając się w stronę korytarza.
"Ojej," głos Viviany podąża za mną, ociekając fałszywą troską. "Mam nadzieję, że nie rozkłada cię jakaś choroba."
Ta. Rozkłada mnie świadomość, że moje życie to pieprzony koszmar.
Ledwo docieram do gościnnej łazienki, zanim wszystko się ze mnie wylewa. Trzy lata połykanej dumy, gorzkiego rozczarowania, a teraz to—obraz Anastazji w moim łóżku, z moim mężem, robiących dziedzica, którego najwyraźniej nie mogę dać.
Moje kolana uderzają o zimny marmur, gdy ciało buntuje się przeciwko wszystkiemu. Wino, upokorzenie, ta codzienna okrutność. Rzygam, jakby dusza próbowała uciec przez gardło.
"Serafina?" Głos Matteo zza drzwi. "Wszystko w porządku?"
W porządku? Wymiotuję, podczas gdy twoja narzeczona ogłasza, że dziś w nocy będzie cię pieprzyć w moim łóżku. No po prostu cudownie.
"Zatrucie pokarmowe," chrypię.
"Potrzebujesz—"
"Po prostu odejdź."
Cisza. Potem oddalające się kroki.
Idealnie. Nawet kiedy dosłownie choruję, nie może się pofatygować, by się przejąć.
Chlapię zimną wodą na twarz, unikając swojego odbicia. Wyglądam jak śmierć, i szczerze? To pasuje.
Gdy w końcu wychodzę, w domu panuje cisza. Za cicho. Idę korytarzem w stronę schodów i wtedy to słyszę.
Śmiech. Dochodzi z góry. Z sypialni małżeńskiej.
Mojej sypialni.
Głos Anastazji, niski i zmysłowy: "Jesteś okropny, Matteo."
Jego odpowiedź jest stłumiona, ale słyszę wystarczająco. Intymny ton. Sposób, w jaki do niej mówi—łagodnie, z figlarnym akcentem. Tak, jak rozmawiał ze mną, kiedy byłam na tyle głupia, by wierzyć, że to małżeństwo może być prawdziwe.
Powinnam iść do swojego nowego pokoju. Niebieskiego pokoju. Pokoi dla służby. Powinnam udawać, że ich nie słyszę, udawać, że to nie ma znaczenia.
Zamiast tego stoję tam jak masochistka, słuchając, jak moja następczyni uwodzi mojego męża dwadzieścia stóp nade mną.
"Jesteś tego pewny?" Jego głos niesie się po schodach.
"Czego? Że chcę cię uszczęśliwić? Dać ci to, czego potrzebujesz?"
Czego potrzebujesz. Jakbym była zepsutym sprzętem, który nie spełnił swojej funkcji.
Drzwi do sypialni zamykają się miękkim kliknięciem i wiem dokładnie, co tam się dzieje. Co się zaraz stanie. Co powinno się dziać ze mną przez ostatnie dwa lata, gdyby mój mąż mnie naprawdę chciał.
Odwracam się do odejścia i wtedy mnie to dopada.
Kiedy miałam ostatnią miesiączkę?
Myśl zatrzymuje mnie na schodach. Kiedy to było? Byłam tak zestresowana, tak skupiona na rodzinnej dramie, tak zdruzgotana obojętnością Matteo, że nawet nie śledziłam…
O cholera.
Jestem w niebieskim pokoju—mojej nowej celi—przekopuję kartony z pospiesznie przeniesionymi rzeczami. Gdzieś tu jest awaryjny zapas, który trzymam, bo nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać…
Jest. Test ciążowy z apteki, kupiony miesiące temu podczas strachu, który okazał się niczym.
Ręce mi się trzęsą, gdy czytam instrukcję. Jakbym nie wiedziała, jak to działa. Jakbym przez trzy lata nie miała nadziei, nie bała się, nie zastanawiała się nad tą chwilą.
W maleńkiej łazience z własnym prysznicem—Boże, ten pokój jest żałosny—robię test i kładę go na blacie.
Trzy minuty. Najdłuższe trzy minuty mojego życia.
Z góry słyszę ruch. Głosy. Dźwięk oficjalnego końca mojego małżeństwa w jękach kogoś innego.
Wpatruję się w test, błagając, by został negatywny. Bo dziecko teraz? Dziecko, gdy zaraz zostanę rodzinnym przypadkiem charytatywnym na utrzymaniu? Gdy mój mąż jest na górze z nową żoną?
Włącza się minutnik na moim telefonie.
Dwie kreski.
Dwie pieprzone kreski.
Jestem w ciąży.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serafina
Wciąż siedzę na tej żałosnej namiastce wanny, test ciążowy parzy mnie w dłoń, kiedy uderza mnie to z całą siłą – jakby przejechał mnie pociąg towarowy zbudowany z czystego strachu.
A jeśli to będzie dziewczynka?
Myśl przeszywa mnie tak ostro, że aż gwałtownie łapię oddech. Córka. Moja córka. Wychowująca się w tym domu, pod trującym wpływem Viviany, patrząca, jak jej syn traktuje kobiety jak jednorazowe ozdoby.
Widzę ją w wieku szesnastu lat, wydawaną za mąż za syna jakiegoś sojusznika Verrellich, bo tak robią porządne włoskie córki. Widzę ją w wieku dwudziestu pięciu lat, stojącą tam, gdzie ja stoję teraz, wymiotującą w łazience dla gości, podczas gdy jej mąż pieprzy kogoś innego na górze.
„Nie.” To słowo wychodzi ze mnie zdławione. „Nie, nie, nie.”
Nad moją głową łóżko skrzypi coraz gwałtowniej i mam ochotę krzyczeć. Chcę wbiec tam na górę, rzucić test ciążowy Matteo w twarz i patrzeć, jak jego świat rozsypuje się jak mój.
Ale tego nie robię.
Bo nagle, z krystaliczną, cholerną jasnością, wiem dokładnie, co muszę zrobić.
Muszę odejść. Dziś. Teraz, do cholery.
Nie wychowam mojego dziecka w tym domu psychologicznej wojny. Nie pozwolę mojej córce dojść do wniosku, że tak wygląda miłość. Nie skazuję kolejnego pokolenia na specyficzną, duszącą manipulację rodziny Verrelli.
Dźwięki z góry osiągają crescendo i wykorzystuję ten hałas, żeby ukryć swoje ruchy. Wpycham ubrania do torby sportowej — cokolwiek mogę zebrać po cichu. Biżuteria, trochę gotówki, którą chowam, mój paszport. Rzeczy niezbędne do zniknięcia.
Ręce mi drżą, gdy się pakuję. Trzy lata małżeństwa i z tym właśnie odchodzę. Torba z ubraniami i test ciążowy.
Ale to wystarczy. Musi wystarczyć.
Wymykam się z niebieskiego pokoju jak duch, bose stopy bezszelestnie suną po marmurowej podłodze. Posiadłość tonie w ciemnościach, wszyscy albo śpią, albo… są zajęci. Idealnie.
Jestem już prawie przy bocznych drzwiach – tych, które prowadzą do ogrodu, tych, przez które mogę się wymknąć, nie uruchamiając głównego systemu alarmowego – kiedy głos zatrzymuje mnie w miejscu.
„Dokąd się wybierasz, cara mia?”
Don Verrelli wyłania się z cienia jak ucieleśnienie moich najgorszych koszmarów.
I jest coś takiego w Donie Verrellim – przez trzy lata mieszkania w tym domu, ten człowiek powiedział do mnie może z pięćdziesiąt słów. Nie dlatego, że mnie nienawidzi jak Viviana, albo że lubi mnie dręczyć jak Bianca. On po prostu… jest. Jak drogie meble, które czasem się przesuwają i piją whiskey.
Jest duchem tego domu. Pojawia się na rodzinnych kolacjach, siada na szczycie stołu, kroi mięso z chirurgiczną precyzją i znika z powrotem do jakiejś swojej nory. Nigdy nie wydaje mi poleceń – to domena Viviany. Nigdy nie komentuje moich porażek – to specjalność Bianki. On po prostu jest obecnością, cieniem w garniturze za tysiąc dolarów, który wszystko obserwuje i nic nie mówi.
Aż do teraz.
Dlatego widok go tutaj, o trzeciej nad ranem, w wieczorowych ubraniach, jakby czekał na mnie, sprawia, że krew mi zamarza.
„Nie mogłam spać” – kłamię, ściskając torbę za plecami. – „Pomyślałam, że przejdę się zaczerpnąć powietrza.”
Jego śmiech jest suchy jak zimowy wiatr i samo to, że w ogóle się śmieje, wydaje się dziwne, bo nigdy nie widziałam, żeby okazał jakąkolwiek emocję poza niejasną dezaprobatą. „Z bagażem?”
Cholera.
„To tylko—”
„Jest trzecia nad ranem, a ty wymykasz się z mojego domu jak złodziejka.” Jego głos przechodzi w chropowaty szept, który jest przerażający bardziej niż krzyk. „Więc zapytam jeszcze raz. Dokąd idziesz?”
Wyprostowuję się, patrząc mu prosto w oczy. „Z dala stąd.”
„Aha.” Upija łyk whiskey, delektując się nią. „A gdzie dokładnie jest to ‘z dala’, Serafino? Nie masz rodziny. Nie masz własnych pieniędzy. Nie masz żadnych kontaktów poza tą rodziną.”
Każde słowo to obliczone uderzenie, mające mi przypomnieć, jak bardzo jestem uwięziona.
„Poradzę sobie.”
„Naprawdę?” Podchodzi bliżej i czuję zapach drogiej wody kolońskiej i starej skóry. „Kobieta sama, tylko z ubraniami na plecach? To takie… amerykańskie.”
Znowu to słowo. Amerykańskie. Jakby niezależność była jakąś chorobą.
„Czego pan chce?” pytam.
„Porozmawiać.” Wskazuje na swój gabinet. „Tylko nas dwoje.”
„Jest trzecia nad ranem.”
„Idealny czas na szczerość, nie sądzisz?” Jego uśmiech to same zęby, żadnego ciepła. „Chodź. Usiądź. Porozmawiajmy o twojej… sytuacji.”
Nie ruszam się. „Jakiej sytuacji?”
„Tej, przez którą wymykasz się w środku nocy, podczas gdy mój syn jest na górze ze swoją nową żoną.” Jego oczy błyszczą w półmroku. „Tej, przez którą wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha. Tej, przez którą podejmujesz decyzje, które mogą być bardzo… niebezpieczne dla wszystkich zainteresowanych.”
Krew mi zamarza. Czy on wie? O ciąży? O tym, co było w tym liście?
„Nie wiem, o czym pan mówi.”
„Oczywiście, że nie.” Odwraca się w stronę gabinetu, oczekując, że pójdę za nim. „Ale się dowiesz. Po naszej rozmowie.”
Stoję przez chwilę, ściskając torbę w dłoniach, droga ucieczki jest tak blisko, że czuję jej smak. Mogłabym uciec. Teraz. Pobiec do ogrodu i mieć nadzieję, że dotrę do głównej drogi, zanim wezwie ochronę.
Ale dokąd bym poszła? Ma rację. Nie mam rodziny, nie mam pieniędzy, nie mam kontaktów. A teraz… teraz nie uciekam już tylko dla siebie.
„Serafino.” Jego głos ma ten szczególny ton, który oznacza, że to już nie jest prośba. „Chodź.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Serafina
Podążanie za Donem Verrellim przez korytarz przypomina mi spacer na własną egzekucję. Przez trzy lata nigdy nie zostałam zaproszona do jego prywatnego gabinetu. Do diabła, nawet nie wiedziałam, gdzie on się znajduje aż do teraz.
Drzwi są z litego mahoniu, rzeźbione w misterny wzór, który pewnie kosztował więcej niż większość samochodów. Gdy je otwiera, uderza mnie zapach starej skóry, drogiej whisky i czegoś jeszcze — władzy. Czystej, nieskażonej władzy.
— Jezus — szepczę, wchodząc do środka.
To pomieszczenie to arcydzieło zastraszania. Od podłogi po sufit ściany wypełnione są półkami z książkami, które wyglądają na starsze niż grzech. Ogromny kominek dominuje na jednej ze ścian, a jego gzyms zdobią artefakty, które z pewnością nie są tylko ozdobą — ceremonialny sztylet, coś, co wygląda jak fragment starożytnej zbroi, i fotografie mężczyzn w garniturach, którzy pewnie zamawiali więcej zabójstw niż pizz.
Ale to biurko sprawia, że zamarzam. To nie jest zwykły mebel — to tron. Ciemne drewno, rzeźbione w symbole, których nie rozpoznaję, stoi naprzeciw okien sięgających od podłogi do sufitu, wychodzących na posiadłość niczym król obserwujący swoje włości.
— Siadaj — mówi, wskazując na jeden ze skórzanych foteli przed biurkiem.
Siadam, ściskając torbę jak linę ratunkową. — Niezła tu masz aranżację.
— Od dwudziestu trzech lat prowadzę tu interesy — odpowiada, siadając za biurkiem. — Tu zaczynały się wojny. Tu się kończyły. Tu zapadały decyzje o życiu i śmierci.
— Pocieszające.
Jego śmiech jest suchy. — Jesteś odważniejsza, niż się spodziewałem. Większość ludzi siedzących w tym fotelu już by drżała.
— Może jestem zbyt głupia, by się bać.
— A może jesteś dokładnie tą, za kogo cię miałem.
W jego tonie jest coś, co ściska mi żołądek. — Co to ma znaczyć?
Otwiera szufladę, wyciąga grubą teczkę pełną dokumentów. — Powiedz mi, Serafino, co wiesz o swoich rodzicach? Moretti?
— Co to za pytanie? To moi rodzice. Tata jest hydraulikiem, mama była w domu, dopóki się nie ożeniłam. Potrzebowali pieniędzy z mojego małżeństwa, żeby spłacić długi, więc... — urywam. — Dlaczego o to pytasz?
— Bo cię okłamali.
Te słowa uderzają jak lodowata woda. — Co?
— Moretti nie są twoimi rodzicami, Serafino. Nigdy nimi nie byli.
Śmieję się — autentycznie się śmieję — bo to jest szaleństwo. — To absurd. Oczywiście, że są moimi rodzicami. Wyglądam dokładnie jak moja mama, każdy zawsze mówił—
— Wyglądasz jak twoja prawdziwa matka. — Przesuwa przez biurko fotografię. — Maria Dorian.
Patrzę na zdjęcie. Kobieta z ciemnymi włosami i dokładnie moimi oczami, trzymająca niemowlę. Podobieństwo jest... cholera. To niepodważalne.
— To jakiś chory żart.
— Moretti dostali pieniądze, by cię wychować. Całkiem spore, zresztą. Ten biznes hydrauliczny, który prowadził twój 'ojciec'? Przez dwadzieścia jeden lat finansowany przez rodzinę Dorian.
Ręce zaczynają mi się trząść. — To niemożliwe.
— Gdy skończyłaś dwadzieścia jeden lat, przestali otrzymywać pieniądze. Wtedy Frank Moretti zaczął zaciągać prawdziwe długi. Hazard, głównie. Złe inwestycje. Gdy miałaś dwadzieścia dwa lata, był winien bardzo niebezpiecznym ludziom mnóstwo pieniędzy.
— Nie.
— Wtedy zgłosiłem się do niego z propozycją. Małżeństwo z moim synem w zamian za spłatę długów i znaczną sumę.
Kręci mi się w głowie. — Chcesz powiedzieć... że mój tata mnie sprzedał?
— Mówię, że Frank Moretti był zdesperowanym człowiekiem, który zobaczył szansę rozwiązania swoich problemów i zabezpieczenia przyszłości. — Głos Dona Verrellego jest rzeczowy, jakby omawiał transakcję biznesową. — Co, technicznie rzecz biorąc, właśnie tym było.
— To szaleństwo. Jesteś szalony.
— Nigdy nie miałaś się o tym dowiedzieć. Miałaś żyć jako Serafina Moretti, poślubić mojego syna, urodzić potomków i umrzeć, nigdy nie poznając prawdy.
— To dlaczego mówisz mi to teraz?
Przesuwa przez biurko kolejne zdjęcie. Mężczyzna po pięćdziesiątce, ciemne włosy, przenikliwe oczy, które wyglądają dokładnie jak moje w lustrze.
— Bo Antonio Dorian umiera. I chce odzyskać córkę.
— Nie mam ojca o imieniu Antonio. Mój ojciec to Frank, hydraulik z Queens, który—
— Który sprzedał cię, by spłacić długi hazardowe. — Głos Dona Verrellego przecina moją odmowę jak brzytwa. — Frank Moretti cię wychował, tak. Karmił cię, ubierał, posłał do szkoły. Ale nie jest twoim ojcem.
Patrzę na zdjęcie tego nieznajomego. — A on nim jest?
— Antonio Dorian. Głowa jednej z najpotężniejszych rodzin na Wschodnim Wybrzeżu. Twój prawdziwy ojciec.
— Mój prawdziwy ojciec pewnie ogląda teraz telewizję w swoim fotelu, popija piwo i narzeka na Yankees.
— Twój prawdziwy ojciec przez dwadzieścia trzy lata dbał o twoje bezpieczeństwo.
Te słowa trafiają mnie jak fizyczne ciosy. — Dbał o mnie?
— Zostałaś porwana podczas rodzinnej wojny, gdy miałaś dwa lata. Zaaranżowaliśmy to tak, by wyglądało, że zginęłaś w strzelaninie. Antonio udawał, że opłakuje zmarłą córkę, a ty dorastałaś w Queens, myśląc, że jesteś zwyczajną Amerykanką z klasy średniej.
— To jest... — Nie potrafię dokończyć zdania. Nie potrafię przetworzyć tego, co mi mówi.
— Nie jesteś Amerykanką, Serafino. Nie jesteś z klasy średniej. I na pewno nie jesteś córką Franka Morettiego.
— Ale ja go kocham. — Słowa wychodzą z moich ust zdławione. — Odprowadził mnie do ołtarza. Nauczył mnie jeździć na rowerze. On—
— Wykonał swoją pracę. I dobrze mu za to zapłacono.
— Przestań. — Teraz płaczę, brzydkimi łzami, nad którymi nie mam kontroli. — Po prostu przestań.
— Antonio umiera, Serafino. Rak. Sześć miesięcy, może mniej. Chce zobaczyć córkę, zanim odejdzie.
— Nie jestem jego córką. Nie jestem niczyją córką. Jestem tylko... jakimś pierdolonym pionkiem w cudzej grze.
— Nie. — Po raz pierwszy jego głos łagodnieje. — Jesteś dziedziczką imperium Dorianów. Jesteś królewskiej krwi, a żyłaś jak zwykła dziewczyna. Jesteś najpotężniejszą kobietą w tym pokoju, a nawet o tym nie wiesz.
Patrzę na zdjęcia rozrzucone po biurku — to życie, o którego istnieniu nie wiedziałam, ci ludzie, którzy twierdzą, że do nich należę.
— Skąd mam wiedzieć, że to wszystko prawda?
— Bo twój ojciec i ja jesteśmy architektami tego planu. Zrobilibyśmy wszystko, by cię chronić, jesteś jego dumą i radością. A— — sięga do marynarki — oto test DNA.
Papier drży w moich rękach, gdy czytam.
99,7% prawdopodobieństwa pokrewieństwa ojcowskiego między Serafiną Moretti a Antonio Dorianem.
Przesuń w górę, aby kontynuować