passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Asked For A Second Wife - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

My Husband Asked For A Second Wife

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Serafina

Powrót do posiadłości Verrellich to jak wejście na własny pogrzeb. Z tą różnicą, że wciąż oddycham, co szczerze mówiąc, tylko pogarsza sprawę.

– Anastazja, bella! – Viviana niemal rzuca się na rosyjską księżniczkę, rozkładając ramiona, jakby witała dawno zaginioną córkę. – Witamy w rodzinie!

Stoję tu, kurwa, tuż obok. Trzy lata małżeństwa, a na powitanie dostałam uścisk dłoni i wykład o postawie.

– Dziękuję, pani Verrelli – mruczy Anastazja, przyjmując uścisk tak, jakby jej się należał. – Państwa dom jest przepiękny.

– Nasz dom – poprawia ją Viviana, rzucając mi spojrzenie, które mogłoby ciąć szkło. – Serafina, zabierz płaszcz Anastazji.

Mam zabrać jej płaszcz. Jakbym była cholerną służbą.

– Ja wezmę – mówi Matteo, wchodząc między mnie a jego matkę, zanim zdążę powiedzieć jej, gdzie może sobie wsadzić ten płaszcz.

Mały cud. Mój mąż broni mnie przez jakieś trzydzieści sekund.

– Nie przesadzaj – Bianca pojawia się znikąd, cała w sztucznych uśmiechach i drapieżnej energii. – Sera nie ma nic przeciwko. Prawda, siostro?

Siostro. To słowo smakuje jak trucizna.

– Oczywiście, że nie – kłamię, zabierając płaszcz od Anastazji. Prawdopodobnie kosztuje więcej niż miesięczny czynsz większości ludzi.

– Taka z ciebie dobra dusza – mówi Anastazja, poklepując mnie po policzku jak zwierzaka. – Już widzę, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.

Przyjaciółkami. Jasne. Bo nie ma to jak przespać się z mężem swojej przyjaciółki.

Viviana splata ramię z Anastazją i prowadzi ją do salonu. – Opowiedz mi wszystko o swojej rodzinie. Ruffo to taki szacowny ród.

Szacowny. Gdy Viviana dowiedziała się o mojej rodzinie, przez pół roku opowiadała dowcipy o firmie hydraulicznej mojego ojca.

– Cóż – Anastazja rozsiada się na dobrej sofie – tej, na której nie wolno mi siadać, bo jest „na specjalne okazje” – – mój pradziadek był doradcą Dona.

– Fascynujące! – Viviana klaszcze w dłonie. – Bianca, przynieś dobre wino. Barolo.

Dobre wino. Przez trzy lata piłam domowe białe, smakujące rozczarowaniem.

– Pomogę – zaczynam mówić.

– Nie trzeba – Bianca zbywa mnie gestem. – Po prostu… stój tutaj.

Stój tutaj. Jak mebel. Jasne.

Telefon Matteo zaczyna dzwonić. – Muszę odebrać. Służbowy telefon.

I już po wszystkim. Trzydzieści sekund ochrony minęło.

Ledwo opuszcza pokój, temperatura spada o jakieś dwadzieścia stopni.

– Więc – Viviana zwraca się do mnie, a jej uśmiech robi się ostry jak brzytwa – rozumiesz swoją nową pozycję w tym domu?

– Doskonale – mamroczę.

– Dobrze. Bo tutaj wszystko się zmieni – wskazuje na Anastazję, jakby prezentowała nagrodę. – Anastazja zajmie apartament małżeński, rzecz jasna.

Rzecz jasna. Bo po co właściwa żona miałaby mieć główną sypialnię?

– A gdzie niby ja mam spać?

– Niebieski pokój będzie w sam raz – mówi Viviana. – Ma piękny widok na ogród.

Niebieski pokój. Najmniejsza sypialnia w domu. Używamy jej jako schowka.

– Ależ przytulnie – dodaje Anastazja, nawet nie próbując ukryć drwiny. – Jak mała służbówka.

– Nie jestem służącą.

– Oczywiście, że nie – Bianca wraca z winem, nalewając obfite kieliszki wszystkim oprócz mnie. – Jesteś rodziną. Po prostu… inną rodziną.

Inną rodziną. Niższą rodziną. Rodziną do wyrzucenia.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko – Anastazja sączy wino – ale już zamówiłam nowe pościele do apartamentu. Jedwabne, z Włoch. Wolę coś delikatniejszego.

Mówi o moim łóżku. Mojej pościeli. Moim pokoju.

– I będę potrzebowała, żeby opróżnić garderobę – ciągnie dalej. – Mam nieco więcej ubrań niż… no, to, co tam teraz jest.

Moje ubrania. Chce, żeby moje rzeczy zniknęły.

– To jest chore – mówię.

– Chore – Viviana lodowatym tonem – jest myśleć, że możesz zatrzymać coś, co nigdy nie było naprawdę twoje.

– Jestem jego żoną.

– Byłaś jego pierwszą żoną – poprawia Anastazja. – Czas przeszły. Ja jestem przyszłością.

Zanim zdążę odpowiedzieć, podchodzi do mnie tak blisko, że czuję jej drogie perfumy.

– A jeśli mowa o przyszłości – pochyla się, szepcząc – dziś wieczorem dołączę do Matteo w łóżku. Chciałam, żebyś wiedziała.

Te słowa uderzają mnie fizycznie. – Co?

– Nie możemy przecież tracić czasu, prawda? Rodzina potrzebuje dziedzica, a ja zamierzam go dać – jej uśmiech to czysta trucizna. – Nie martw się, postaram się być cicho. Nie chciałabym zakłócić ci snu w twoim niebieskim pokoiku.

Ręce mi się trzęsą. Naprawdę trzęsą się ze złości.

– Jesteś chora.

– Jestem praktyczna – odpowiada, wracając na swoje miejsce. – Czego ty nigdy nie potrafiłaś.

Viviana kiwa z aprobatą głową. – W końcu kobieta, która rozumie swoje obowiązki.

Obowiązki. Jakby bycie klaczą rozpłodową było jakimś zaszczytem.

– Myślę – mówi Anastazja, rozsiadając się w moim miejscu na sofie – że ten układ będzie idealny. Dla tych, którzy mają znaczenie.

Dla tych, którzy mają znaczenie. Wiadomość zrozumiana.

Już nawet nie jestem człowiekiem. Jestem tylko przeszkodą, którą tolerują, dopóki nie wymyślą, jak się mnie pozbyć na dobre.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Serafina

"Jeśli mnie przeprosisz," mówię, ledwo panując nad głosem, "muszę przenieść swoje rzeczy."

"Oczywiście," Viviana macha ręką. "Idź już. Mamy ważne sprawy do omówienia."

Idę w stronę drzwi, czując ich wzrok na swoich plecach jak noże.

"Och, Serafina?" Anastazja woła słodko.

Zatrzymuję się, nie odwracam.

"Witamy w nowej rodzinnej dynamice. Myślę, że pokochasz to miejsce."

Słowa Anastazji uderzają mnie jak cios w brzuch. Dosłownie. Żołądek mi się przewraca, żółć podchodzi do gardła, jakby moje ciało odrzucało rzeczywistość tego, co właśnie powiedziała.

"Przepraszam," udaje mi się wydusić, potykając się w stronę korytarza.

"Ojej," głos Viviany podąża za mną, ociekając fałszywą troską. "Mam nadzieję, że nie rozkłada cię jakaś choroba."

Ta. Rozkłada mnie świadomość, że moje życie to pieprzony koszmar.

Ledwo docieram do gościnnej łazienki, zanim wszystko się ze mnie wylewa. Trzy lata połykanej dumy, gorzkiego rozczarowania, a teraz to—obraz Anastazji w moim łóżku, z moim mężem, robiących dziedzica, którego najwyraźniej nie mogę dać.

Moje kolana uderzają o zimny marmur, gdy ciało buntuje się przeciwko wszystkiemu. Wino, upokorzenie, ta codzienna okrutność. Rzygam, jakby dusza próbowała uciec przez gardło.

"Serafina?" Głos Matteo zza drzwi. "Wszystko w porządku?"

W porządku? Wymiotuję, podczas gdy twoja narzeczona ogłasza, że dziś w nocy będzie cię pieprzyć w moim łóżku. No po prostu cudownie.

"Zatrucie pokarmowe," chrypię.

"Potrzebujesz—"

"Po prostu odejdź."

Cisza. Potem oddalające się kroki.

Idealnie. Nawet kiedy dosłownie choruję, nie może się pofatygować, by się przejąć.

Chlapię zimną wodą na twarz, unikając swojego odbicia. Wyglądam jak śmierć, i szczerze? To pasuje.

Gdy w końcu wychodzę, w domu panuje cisza. Za cicho. Idę korytarzem w stronę schodów i wtedy to słyszę.

Śmiech. Dochodzi z góry. Z sypialni małżeńskiej.

Mojej sypialni.

Głos Anastazji, niski i zmysłowy: "Jesteś okropny, Matteo."

Jego odpowiedź jest stłumiona, ale słyszę wystarczająco. Intymny ton. Sposób, w jaki do niej mówi—łagodnie, z figlarnym akcentem. Tak, jak rozmawiał ze mną, kiedy byłam na tyle głupia, by wierzyć, że to małżeństwo może być prawdziwe.

Powinnam iść do swojego nowego pokoju. Niebieskiego pokoju. Pokoi dla służby. Powinnam udawać, że ich nie słyszę, udawać, że to nie ma znaczenia.

Zamiast tego stoję tam jak masochistka, słuchając, jak moja następczyni uwodzi mojego męża dwadzieścia stóp nade mną.

"Jesteś tego pewny?" Jego głos niesie się po schodach.

"Czego? Że chcę cię uszczęśliwić? Dać ci to, czego potrzebujesz?"

Czego potrzebujesz. Jakbym była zepsutym sprzętem, który nie spełnił swojej funkcji.

Drzwi do sypialni zamykają się miękkim kliknięciem i wiem dokładnie, co tam się dzieje. Co się zaraz stanie. Co powinno się dziać ze mną przez ostatnie dwa lata, gdyby mój mąż mnie naprawdę chciał.

Odwracam się do odejścia i wtedy mnie to dopada.

Kiedy miałam ostatnią miesiączkę?

Myśl zatrzymuje mnie na schodach. Kiedy to było? Byłam tak zestresowana, tak skupiona na rodzinnej dramie, tak zdruzgotana obojętnością Matteo, że nawet nie śledziłam…

O cholera.

Jestem w niebieskim pokoju—mojej nowej celi—przekopuję kartony z pospiesznie przeniesionymi rzeczami. Gdzieś tu jest awaryjny zapas, który trzymam, bo nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać…

Jest. Test ciążowy z apteki, kupiony miesiące temu podczas strachu, który okazał się niczym.

Ręce mi się trzęsą, gdy czytam instrukcję. Jakbym nie wiedziała, jak to działa. Jakbym przez trzy lata nie miała nadziei, nie bała się, nie zastanawiała się nad tą chwilą.

W maleńkiej łazience z własnym prysznicem—Boże, ten pokój jest żałosny—robię test i kładę go na blacie.

Trzy minuty. Najdłuższe trzy minuty mojego życia.

Z góry słyszę ruch. Głosy. Dźwięk oficjalnego końca mojego małżeństwa w jękach kogoś innego.

Wpatruję się w test, błagając, by został negatywny. Bo dziecko teraz? Dziecko, gdy zaraz zostanę rodzinnym przypadkiem charytatywnym na utrzymaniu? Gdy mój mąż jest na górze z nową żoną?

Włącza się minutnik na moim telefonie.

Dwie kreski.

Dwie pieprzone kreski.

Jestem w ciąży.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Serafina

Wciąż siedzę na tej żałosnej namiastce wanny, test ciążowy parzy mnie w dłoń, kiedy uderza mnie to z całą siłą – jakby przejechał mnie pociąg towarowy zbudowany z czystego strachu.

A jeśli to będzie dziewczynka?

Myśl przeszywa mnie tak ostro, że aż gwałtownie łapię oddech. Córka. Moja córka. Wychowująca się w tym domu, pod trującym wpływem Viviany, patrząca, jak jej syn traktuje kobiety jak jednorazowe ozdoby.

Widzę ją w wieku szesnastu lat, wydawaną za mąż za syna jakiegoś sojusznika Verrellich, bo tak robią porządne włoskie córki. Widzę ją w wieku dwudziestu pięciu lat, stojącą tam, gdzie ja stoję teraz, wymiotującą w łazience dla gości, podczas gdy jej mąż pieprzy kogoś innego na górze.

„Nie.” To słowo wychodzi ze mnie zdławione. „Nie, nie, nie.”

Nad moją głową łóżko skrzypi coraz gwałtowniej i mam ochotę krzyczeć. Chcę wbiec tam na górę, rzucić test ciążowy Matteo w twarz i patrzeć, jak jego świat rozsypuje się jak mój.

Ale tego nie robię.

Bo nagle, z krystaliczną, cholerną jasnością, wiem dokładnie, co muszę zrobić.

Muszę odejść. Dziś. Teraz, do cholery.

Nie wychowam mojego dziecka w tym domu psychologicznej wojny. Nie pozwolę mojej córce dojść do wniosku, że tak wygląda miłość. Nie skazuję kolejnego pokolenia na specyficzną, duszącą manipulację rodziny Verrelli.

Dźwięki z góry osiągają crescendo i wykorzystuję ten hałas, żeby ukryć swoje ruchy. Wpycham ubrania do torby sportowej — cokolwiek mogę zebrać po cichu. Biżuteria, trochę gotówki, którą chowam, mój paszport. Rzeczy niezbędne do zniknięcia.

Ręce mi drżą, gdy się pakuję. Trzy lata małżeństwa i z tym właśnie odchodzę. Torba z ubraniami i test ciążowy.

Ale to wystarczy. Musi wystarczyć.

Wymykam się z niebieskiego pokoju jak duch, bose stopy bezszelestnie suną po marmurowej podłodze. Posiadłość tonie w ciemnościach, wszyscy albo śpią, albo… są zajęci. Idealnie.

Jestem już prawie przy bocznych drzwiach – tych, które prowadzą do ogrodu, tych, przez które mogę się wymknąć, nie uruchamiając głównego systemu alarmowego – kiedy głos zatrzymuje mnie w miejscu.

„Dokąd się wybierasz, cara mia?”

Don Verrelli wyłania się z cienia jak ucieleśnienie moich najgorszych koszmarów.

I jest coś takiego w Donie Verrellim – przez trzy lata mieszkania w tym domu, ten człowiek powiedział do mnie może z pięćdziesiąt słów. Nie dlatego, że mnie nienawidzi jak Viviana, albo że lubi mnie dręczyć jak Bianca. On po prostu… jest. Jak drogie meble, które czasem się przesuwają i piją whiskey.

Jest duchem tego domu. Pojawia się na rodzinnych kolacjach, siada na szczycie stołu, kroi mięso z chirurgiczną precyzją i znika z powrotem do jakiejś swojej nory. Nigdy nie wydaje mi poleceń – to domena Viviany. Nigdy nie komentuje moich porażek – to specjalność Bianki. On po prostu jest obecnością, cieniem w garniturze za tysiąc dolarów, który wszystko obserwuje i nic nie mówi.

Aż do teraz.

Dlatego widok go tutaj, o trzeciej nad ranem, w wieczorowych ubraniach, jakby czekał na mnie, sprawia, że krew mi zamarza.

„Nie mogłam spać” – kłamię, ściskając torbę za plecami. – „Pomyślałam, że przejdę się zaczerpnąć powietrza.”

Jego śmiech jest suchy jak zimowy wiatr i samo to, że w ogóle się śmieje, wydaje się dziwne, bo nigdy nie widziałam, żeby okazał jakąkolwiek emocję poza niejasną dezaprobatą. „Z bagażem?”

Cholera.

„To tylko—”

„Jest trzecia nad ranem, a ty wymykasz się z mojego domu jak złodziejka.” Jego głos przechodzi w chropowaty szept, który jest przerażający bardziej niż krzyk. „Więc zapytam jeszcze raz. Dokąd idziesz?”

Wyprostowuję się, patrząc mu prosto w oczy. „Z dala stąd.”

„Aha.” Upija łyk whiskey, delektując się nią. „A gdzie dokładnie jest to ‘z dala’, Serafino? Nie masz rodziny. Nie masz własnych pieniędzy. Nie masz żadnych kontaktów poza tą rodziną.”

Każde słowo to obliczone uderzenie, mające mi przypomnieć, jak bardzo jestem uwięziona.

„Poradzę sobie.”

„Naprawdę?” Podchodzi bliżej i czuję zapach drogiej wody kolońskiej i starej skóry. „Kobieta sama, tylko z ubraniami na plecach? To takie… amerykańskie.”

Znowu to słowo. Amerykańskie. Jakby niezależność była jakąś chorobą.

„Czego pan chce?” pytam.

„Porozmawiać.” Wskazuje na swój gabinet. „Tylko nas dwoje.”

„Jest trzecia nad ranem.”

„Idealny czas na szczerość, nie sądzisz?” Jego uśmiech to same zęby, żadnego ciepła. „Chodź. Usiądź. Porozmawiajmy o twojej… sytuacji.”

Nie ruszam się. „Jakiej sytuacji?”

„Tej, przez którą wymykasz się w środku nocy, podczas gdy mój syn jest na górze ze swoją nową żoną.” Jego oczy błyszczą w półmroku. „Tej, przez którą wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha. Tej, przez którą podejmujesz decyzje, które mogą być bardzo… niebezpieczne dla wszystkich zainteresowanych.”

Krew mi zamarza. Czy on wie? O ciąży? O tym, co było w tym liście?

„Nie wiem, o czym pan mówi.”

„Oczywiście, że nie.” Odwraca się w stronę gabinetu, oczekując, że pójdę za nim. „Ale się dowiesz. Po naszej rozmowie.”

Stoję przez chwilę, ściskając torbę w dłoniach, droga ucieczki jest tak blisko, że czuję jej smak. Mogłabym uciec. Teraz. Pobiec do ogrodu i mieć nadzieję, że dotrę do głównej drogi, zanim wezwie ochronę.

Ale dokąd bym poszła? Ma rację. Nie mam rodziny, nie mam pieniędzy, nie mam kontaktów. A teraz… teraz nie uciekam już tylko dla siebie.

„Serafino.” Jego głos ma ten szczególny ton, który oznacza, że to już nie jest prośba. „Chodź.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Asked For A Second Wife

My Husband Asked For A Second Wife

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa