passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Chose Her Over Me - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

My Husband Chose Her Over Me

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA CADENA

Ciężar sygnetu następcy tronu wydawał się tej nocy szczególnie dotkliwy, gdy obserwowałem reakcję dworu na wieść o moich zaręczynach.

Strategia ojca rozwijała się bez zarzutu – sojusz z Vassari po raz pierwszy od trzech pokoleń zapewni naszym północnym granicom bezpieczeństwo bez rozlewu krwi. A jednak moja uwaga wciąż uciekała w kąt sali balowej, gdzie stała Elara, jej twarz była uważnie kontrolowaną maską, przez którą tylko ja potrafiłem się przebić.

– Twoja pierwsza żona znosi to zaskakująco dobrze – mruknął u mego boku doradca, lord Kellen. – Lepiej, niż można się było spodziewać, zważywszy, że dowiedziała się w ostatniej chwili.

Zakręciłem ciemnym winem w kieliszku. – Elara rozumie, czym jest obowiązek.

– Tak myślisz? Spójrz jeszcze raz, Wasza Wysokość.

Przez połyskującą przestrzeń wielkiej sali widziałem, jak moja siostra, Kaela, przyparła Elarę do jednego z marmurowych filarów. Nawet z tej odległości potrafiłem odczytać drapieżną postawę Kaeli i okrutny grymas na jej ustach, gdy pochylała się do ucha Elary. Moja żona, moja pierwsza żona, stała nieruchomo, jej białe kłykcie ściskały nietknięty kieliszek szampana.

– Nie powinieneś interweniować? – zapytał lord Kellen, podążając za moim spojrzeniem.

– I okazać słabość w noc, gdy ogłaszam strategiczny sojusz? – Utrzymałem neutralny ton głosu. – Dwór obserwuje wszystko.

– Rzeczywiście – potwierdził, skinąwszy głową w stronę królewskiego podwyższenia, gdzie moja matka prowadziła rozmowę z lady Isolde. – Wygląda na to, że twoja matka ma własne plany wobec księżniczki Elary tej nocy.

Ostry gest matki, przywołujący Elarę, nie mógł ujść niczyjej uwadze. Obserwowałem, jak moja żona przemierzała salę, lawirując wśród szeptów i spojrzeń z precyzyjną gracją, którą opanowała przez trzy lata naszego małżeństwa. Dworzanie rozstępowali się przed nią – nie z szacunku, lecz z ciekawości, pragnąc zobaczyć jej upokorzenie z bliska.

Powinienem to przerwać, pomyślałem. Zaraz jednak: Nie, to konieczne. Musi zrozumieć swoje miejsce w nowym porządku.

Przesunąłem się bliżej podwyższenia, tak by być w zasięgu głosu, jednocześnie prowadząc rozmowę z ambasadorem Thornem o północnych terytoriach. Z tej pozycji mogłem obserwować wydarzenia, nie sprawiając wrażenia, że zwracam uwagę.

– Księżniczko Elara! – Głos mojej matki niósł w sobie tę słodycz, która zawsze poprzedzała jej najokrutniejsze chwile. – Dołącz do nas. Lady Isolde właśnie dzieliła się fascynującymi uwagami na temat zwyczajów dworu Vassari.

Elara dygnęła z bezbłędną precyzją. – Z przyjemnością skorzystam z nauk lady Isolde.

Moja przyszła narzeczona – wysoka, złotowłosa, dokładnie taka, jakiej królestwo potrzebowało – oceniła Elarę z chłodem kolekcjonera oglądającego wadliwy klejnot. – Rozmawiałyśmy o roli małżonek w mariażach dyplomatycznych. U Vassari drugie żony mają pierwszeństwo podczas publicznych ceremonii, natomiast pierwsze zarządzają domem. Rozumiem, że tu jest inaczej?

– Tradycyjnie tak – wtrąciła moja matka, zanim Elara zdążyła odpowiedzieć. – Choć okoliczności bywają różne, zależnie od... wkładu w królewską linię.

Insynuacja zawisła w powietrzu jak trucizna. Trzy lata i żadnego dziedzica. Największe rozczarowanie ojca naszym związkiem.

– To interesujące – odparła Elara, jej akcent – ta śpiewna sorijska nuta, którą niegdyś uważałem za czarującą – stał się wyraźniejszy pod wpływem stresu. – W mojej ojczyźnie małżeństwo uznaje się za święty związek dwojga ludzi. Zupełnie inaczej niż na północy.

Po jej słowach zapadła ostra cisza. Damy dworu lady Isolde wymieniły zgorszone spojrzenia.

Uśmiech matki nie drgnął ani na moment. – Lady Isolde, koniecznie musi pani spróbować naszego zachodniego trunku. Elaro, bądź tak miła i przynieś kieliszek Crimson Reserve dla naszego zaszczytnego gościa.

Obserwowałem, jak Elara zesztywniała niemal niedostrzegalnie. Przez trzy lata na dworze nigdy nie poproszono jej o obsłużenie kogokolwiek – nawet podczas najintymniejszych rodzinnych spotkań.

– Może któryś ze służących mógłby to przynieść – zaproponowała ostrożnie Elara. – Nie chciałabym opuszczać tak stymulującej rozmowy.

Oczy mojej matki zwęziły się niebezpiecznie. – Nonsens. Lady Isolde zasługuje na osobistą atencję ze strony rodziny. Chyba że uważasz tę prośbę za poniżającą?

Pułapka została zastawiona doskonale. Odmów – wyjdziesz na małostkową i pełną żalu. Zgódź się – zostaniesz upokorzona na oczach całego dworu.

– Po prostu pomyślałam… – zaczęła Elara.

– I właśnie w tym problem – przerwała jej matka, zniżając głos do groźnego szeptu. – Nie sprowadzono cię tu, byś myślała, lecz byś scementowała sojusz – sojusz, który już został zastąpiony korzystniejszym układem.

Zobaczyłem coś, co przemknęło przez twarz Elary – ból, który szybko zamaskowała dyplomatyczną neutralnością, której sam ją nauczyłem w pierwszych miesiącach małżeństwa. Wspomnienie tamtych prywatnych lekcji w moim gabinecie, jej chęci do nauki, adaptacji, do zadowolenia mnie, uderzyło mnie niespodziewanie mocno.

– Może to książę Caden powinien przynieść wino – powiedziała nagle Elara, jej spojrzenie odnalazło moje pośród tłumu. – W końcu czyż nie powinien być chętny do obsłużenia swojej przyszłej narzeczonej?

Wokół nas rozmowy ucichły. Głowy się zwróciły. Ojciec, pogrążony w rozmowie z ambasadorem Vassari po drugiej stronie sali, nie zauważył narastającego konfliktu, ale wszyscy inni tak.

Czułem na sobie dziesiątki spojrzeń – kalkulujących, oceniających. Próba, więc. Nie tylko wobec uległości Elary, lecz także tego, gdzie naprawdę leżą moje lojalności.

Bez słowa odstawiłem kieliszek i ruszyłem w kierunku baru. Zbiorowe wstrzymanie oddechu na dworze było aż nadto słyszalne w tej nagłej ciszy. Książę Caden Verloren, następca tronu, serwujący wino jak zwykły sługa. Polityczne implikacje tego gestu będą roztrząsane szeptem jeszcze przez tygodnie.

Przy barze wybrałem Crimson Reserve – wino szczególnie lubiane przez Elarę, choć wątpiłem, by ktokolwiek oprócz mnie to pamiętał. Gdy odwróciłem się z napełnionym kieliszkiem, już tam była, podążając za mną przez całą salę.

– W jaką grę grasz? – spytałem cicho, upewniając się, że nikt nas nie podsłuchuje.

– Grę? – Jej oczy błysnęły ogniem, którego nie widziałem od miesięcy. – Naprawdę tak to postrzegasz?

– Ścisz głos – ostrzegłem. – Ta decyzja była nieunikniona. Wiedziałaś, że nasze małżeństwo to przede wszystkim układ.

– Układ, który szanowałam – wysyczała. – Każdy obowiązek, każdy protokół, każde upokorzenie – znosiłam wszystko, wierząc, że pod warstwą polityki tworzymy coś prawdziwego.

Poczułem w sobie niebezpieczne drżenie – może żal – i natychmiast je stłumiłem. – Wiesz, że poligamia jest legalna w Verdan, prawda? Czemu więc robisz z tego taką sprawę?

Jej twarz zmieniła się przede mną, szok ustąpił miejsca lodowatej furii, jakiej nie widziałem przez wszystkie lata naszego związku. Coś w niej się złamało – coś nie do naprawienia.

– Wybierz – mruknęła, niemal niesłyszalnie.

Pochyliłem się bliżej, pewien, że się przesłyszałem. – Co?

Elara odwróciła się, jej spojrzenie celowo powędrowało ku lady Isolde, siedzącej z moją matką i siostrą. Cała trójka obserwowała naszą wymianę z ledwo skrywaną fascynacją.

– Wybierz między mną a nią.

– Co?!

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ELARY

Mój głos był spokojny, ale surowe emocje drżały tuż pod powierzchnią. "Caden, musisz wybrać. Ona albo ja. Nie możesz mieć nas obu."

Gwar w wielkiej sali zanikł w daleki pomruk wokół nas. Światło świec uchwyciło złote nici w uroczystym stroju Cadena, rzucając cień na jego ostry podbródek i sprawiając, że wyglądał jak kamienne posągi jego przodków stojące w pałacowych korytarzach. Jego ramiona napięły się pod ciężką ceremonialną peleryną—reakcja na tyle subtelna, że tylko ktoś, kto dzielił z nim łoże przez trzy lata, mógłby to zauważyć.

"Oszalałaś?"—słowa wyrwały się z ust Cadena głośniej, niż zamierzał. "To nie kwestia osobistych upodobań—tu chodzi o politykę!"

Moje paznokcie wbiły się w dłonie, a ból powstrzymał mnie przed rozpadnięciem się prosto na wypolerowanej marmurowej posadzce. Pierścionek z rubinem i perłą, który wsunął na mój palec trzy lata temu, zalśnił w świetle, szydząc ze mnie wspomnieniami szeptanych w ciemności obietnic.

Głowy w całej sali obróciły się w naszą stronę. Rozmowa jego ojca z ambasadorem urwała się gwałtownie. W jednym nieostrożnym momencie Caden dał dworowi dokładnie taki spektakl, jakiego pragnęli.

"Naprawdę?"—zapytałam, utrzymując głos w równowadze mimo łez, które groziły, że wyleją się z moich oczu. "Więc powiedz mi, że to nie była twoja decyzja. Powiedz mi, że rozkazano ci wziąć drugą żonę—że walczyłeś z tym. Powiedz, że cokolwiek z tych trzech lat miało dla ciebie znaczenie."

"Zawsze wiedziałaś, czym jest to małżeństwo, Elara"—odezwał się w końcu, opuszczając głos tak, by tylko ja mogła usłyszeć. "To nie chodzi o ciebie i o mnie. Tu chodzi o przyszłość tego królestwa."

Prawda ugrzęzła mu w gardle. Widziałam to w jego oczach—ten układ był jego pomysłem, nie ojca. Kalkulacje były proste: siła militarna Vassarich dla naszej północnej granicy, ich zboże na kamieniste żniwa, ich złoto dla pustoszejącego skarbca.

Lady Isolde była kluczem do wszystkiego—piękna, wykształcona i, co najważniejsze, ulubioną córką cesarza.

Kiedy Caden zamilkł, skinęłam powoli głową, jakby potwierdzając coś, czego od dawna się domyślałam.

"Rozumiem," powiedziałam cicho. "Przynajmniej miej odwagę być szczerym."

Zadrgał mu mięsień w szczęce. Jego dłoń drgnęła przy boku, jakby walczył z pokusą, by do mnie sięgnąć.

"A teraz oczekujesz, że będę się uśmiechać, gdy wyprowadzisz swoją nową żonę przed dwór?"—kontynuowałam, zniżając głos do szeptu, który ważył więcej niż krzyk. "Nie pozwolę się więcej ignorować. Muszę wiedzieć, czy mnie wybierzesz, czy jestem tylko kolejnym pionkiem w grze o władzę twojej rodziny."

"Wino się ogrzewa," odparł zamiast tego, wskazując na kielich w dłoni. "Wrócimy do naszych gości?"

Coś się we mnie zmieniło. W pierwszych dniach naszego małżeństwa był dumny, ucząc mnie dworskiej polityki, ukrywania myśli, gry na długi dystans. Teraz zrozumiałam, że wychował sobie groźnego przeciwnika.

"Oczywiście, mój książę," powiedziałam na tyle głośno, by usłyszało to kilka osób. "Nie śmiałabym odciągać cię od obowiązków. W końcu—" spojrzałam mu prosto w oczy, bez lęku "—jedno z nas powinno dotrzymać przysięgi."

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłam się, gdy jego głos mnie zatrzymał. "To nigdy nie chodziło o ciebie, Elara. To obowiązek, nie uczucia. Powinnaś już to rozumieć."

Słowa trafiły z dewastującą precyzją. Poczułam, że coś we mnie pękło—nie serce, ale coś głębiej. Ostatnia, krucha nić nadziei, której się trzymałam.

"Rozumiem doskonale," powiedziałam spokojnym głosem, burza emocji ustąpiła miejsca przerażającej jasności. "Odpowiedziałeś na moje pytanie."

Wyraz twarzy Cadena zmienił się, przez jego rysy przemknął cień niepewności. "Elara—"

"Wasza Wysokość," poprawiłam go, robiąc świadomy krok w tył. Ta mała odległość między nami nagle stała się ogromna. "Wydaje mi się, że Lady Isolde czeka na swoje wino."

Odwróciłam się, nie pozwalając mu zobaczyć łez, które napływały do moich oczu. Kryształowe żyrandole nad głową zamieniły się w rozmazane gwiazdy, kiedy mrugałam szybko, walcząc o kontrolę. Szepty podążały za mną, gdy przeciskałam się przez tłum. Dworzanie udawali, że nie patrzą, ale czułam ich spojrzenia—pełne litości, ciekawości, kalkulacji.

Przy wschodnim wejściu pojawił się Thorne u mego boku.

"Księżniczko," wyszeptał, oferując mi ramię z cichą godnością. "Pozwól, że cię odprowadzę."

Przyjęłam to z wdzięcznością, pozwalając mu poprowadzić mnie w stronę prywatnego królewskiego korytarza. Gdy dotarliśmy do progu, nie mogłam powstrzymać się od spojrzenia za siebie.

Po drugiej stronie lśniącej sali Caden stał dokładnie tam, gdzie go zostawiłam, z twarzą nieczytelną z tej odległości. Lady Isolde podeszła do niego, odbierając kielich wina z jego dłoni z triumfalnym uśmiechem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA ELARY

"Lady Elara", głos królowej Arinelle przeciął korytarz niczym lodowate ostrze. "Właśnie Ciebie szukałam."

Zamarłam, ramiona napięły mi się mimowolnie. Królowa nigdy mnie nie szukała, chyba że zamierzała zadać mi nowe upokorzenie. Trzy lata małżeństwa z jej synem nauczyły mnie tego aż nadto dobrze.

"Wasza Wysokość", ukłoniłam się, gest doskonały dzięki latom praktyki. "W czym mogę służyć?"

Jej uśmiech był piękny, lecz straszny — same idealne zęby i lodowate oczy. "Król wymaga, by te dokumenty natychmiast dostarczono do jego prywatnych komnat." Wyciągnęła skórzane etui z wytłoczonym królewskim herbem. "Są bardzo wrażliwe. Nie mogę ich powierzyć byle komu."

To była pułapka. Obydwie o tym wiedziałyśmy. Prywatne komnaty króla były ściśle zakazane dla wszystkich poza jego osobistą służbą i członkami rodziny. Wejście tam bez zaproszenia było naruszeniem protokołu, za które groziły poważne konsekwencje.

"Z pewnością królewski posłaniec byłby bardziej odpowiedni—" zaczęłam.

"Odmówisz bezpośredniej prośbie swojej królowej?" przerwała mi, jej głos słodki jak miód, ale podszyty stalą.

Kilku dworzan przerwało rozmowy w pobliżu, jawnie podsłuchując. Dokładnie tak, jak zaplanowała.

"Oczywiście, że nie, Wasza Wysokość." Wzięłam etui, moje palce musnęły jej dłoń. Odsunęła ją natychmiast, jakby mój dotyk mógł ją skazić. "Dostarczy je od razu."

"Zadbaj o to." Odwróciła się, by odejść, po czym zatrzymała się. "Ach, Lady Elara? Król nienawidzi spóźnień niemal tak bardzo jak niekompetencji."

Z tą kąśliwą uwagą odpłynęła zadowolona, co widać było w każdym jej kroku. Dworzenie znów wrócili do rozmów, ale ich spojrzenia śledziły mnie, gdy ruszyłam w stronę skrzydła pałacu należącego do króla.

Królewscy strażnicy przed komnatami patrzyli na mnie z podejrzliwością.

"Jego Wysokość oczekuje tych dokumentów," powiedziałam, udając pewność, której nie czułam.

Starszy strażnik zmarszczył brwi, lecz odsunął się. "Proszę się spieszyć, moja pani. Król jest na naradzie w wschodnim skrzydle i nie lubi nieupoważnionych gości podczas swojej nieobecności."

Serce mi zamarło. Oczywiście, że nie było tam króla. Królowa ustawiła mnie idealnie, wysyłając mnie tam, gdzie nie miałam prawa być, by zapewnić, że zostanę przyłapana i skompromitowana.

"Zostawię je na jego biurku i natychmiast odejdę," obiecałam, wchodząc do zakazanej komnaty.

Drzwi zamknęły się za mną z ciężkim hukiem. Stałam przez chwilę, pozwalając oczom przywyknąć do słabego światła przesączającego się przez ciężkie, aksamitne zasłony. Prywatny gabinet króla robił wrażenie — ściany wyłożone były skórzanymi tomami, mapami podbitych ziem, a także trofeami w postaci głów egzotycznych bestii. Masywne dębowe biurko dominowało w centrum pokoju, jego powierzchnia była schludna i uporządkowana.

Położyłam etui dokładnie na środku biurka, zadanie wykonane. Powinnam już wyjść, zanim ktokolwiek mnie tu znajdzie.

Ale coś przykuło mój wzrok. Szuflada, lekko uchylona, a z jej rogu wystawał róg pergaminu. Próbowałam to zignorować, już odwracałam się do drzwi, gdy błysk złotych liter na pergaminie mnie zatrzymał.

Moje imię. Elara.

Nie "Lady Elara" ani "Księżniczka Elara". Po prostu Elara, napisana elegancką, nieznaną mi ręką.

Rozsądek krzyczał, by odejść. To dokładnie taka pułapka, jaką zastawiłaby królowa — zostawić coś z moim imieniem, skusić mnie do zajrzenia, a potem złapać na gorącym uczynku.

Ale ciekawość paliła zbyt mocno. Trzy lata nieustannych upokorzeń i wykluczenia sprawiły, że desperacko pragnęłam odpowiedzi. Dlaczego mnie tak nienawidzili? Co im uczyniłam poza samym istnieniem?

Nerwowo zerkając na drzwi, otworzyłam szufladę szerzej. W środku leżało kilka listów przewiązanych czarną wstążką. Ten z moim imieniem był na wierzchu, niezaklejony, jakby niedawno czytany.

Dłonie drżały mi, gdy go otwierałam.

Moja najdroższa córko, Elaro

Jeśli to czytasz, znaczy, że okoliczności zmusiły mnie do ujawnienia prawdy. Dźwigam brzemię naszego rozdzielenia przez dwadzieścia trzy lata, obserwując z daleka, jak stajesz się niezwykłą kobietą, którą zawsze wierzyłem, że będziesz. Nadszedł czas na prawdę, choć obawiam się, że przyniesie ona większe niebezpieczeństwo niż kłamstwa, które dotąd Cię chroniły.

Nie urodziłaś się w rodzinie kupieckiej z soriańskich wiosek rybackich, lecz w królewskim domu Verdany. Jesteś moim pierworodnym dzieckiem, Elaro Dorian Verdana, prawowitą następczynią tronu, który Twój wuj uzurpował. Twoja matka zginęła, chroniąc Cię przed jego zabójcami, a ja powierzyłem Cię wiernym poddanym, którzy wychowali Cię jak własną, z dala od dworskich intryg i niebezpieczeństw.

Miałem nadzieję odzyskać Twoje dziedzictwo, nie ujawniając Twojej tożsamości, lecz teraz wydarzenia toczą się zbyt szybko. Małżeństwo z księciem Cadenem nie było przypadkiem — sam je zaaranżowałem, by przywrócić Cię pod ochronę królewskich murów, zanim wyjawię prawdę.

Wybacz staremu człowiekowi intrygi. Chciałem tylko chronić Cię do odpowiedniego momentu.

Z najgłębszą miłością i żalem, Twój ojciec, król Dorian Verdana

Szczęka opadła mi z niedowierzania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Chose Her Over Me

My Husband Chose Her Over Me

213 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

213

Treść

Aa