passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Chose Her Over Me - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

My Husband Chose Her Over Me

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ELARY

Mój głos był spokojny, ale surowe emocje drżały tuż pod powierzchnią. "Caden, musisz wybrać. Ona albo ja. Nie możesz mieć nas obu."

Gwar w wielkiej sali zanikł w daleki pomruk wokół nas. Światło świec uchwyciło złote nici w uroczystym stroju Cadena, rzucając cień na jego ostry podbródek i sprawiając, że wyglądał jak kamienne posągi jego przodków stojące w pałacowych korytarzach. Jego ramiona napięły się pod ciężką ceremonialną peleryną—reakcja na tyle subtelna, że tylko ktoś, kto dzielił z nim łoże przez trzy lata, mógłby to zauważyć.

"Oszalałaś?"—słowa wyrwały się z ust Cadena głośniej, niż zamierzał. "To nie kwestia osobistych upodobań—tu chodzi o politykę!"

Moje paznokcie wbiły się w dłonie, a ból powstrzymał mnie przed rozpadnięciem się prosto na wypolerowanej marmurowej posadzce. Pierścionek z rubinem i perłą, który wsunął na mój palec trzy lata temu, zalśnił w świetle, szydząc ze mnie wspomnieniami szeptanych w ciemności obietnic.

Głowy w całej sali obróciły się w naszą stronę. Rozmowa jego ojca z ambasadorem urwała się gwałtownie. W jednym nieostrożnym momencie Caden dał dworowi dokładnie taki spektakl, jakiego pragnęli.

"Naprawdę?"—zapytałam, utrzymując głos w równowadze mimo łez, które groziły, że wyleją się z moich oczu. "Więc powiedz mi, że to nie była twoja decyzja. Powiedz mi, że rozkazano ci wziąć drugą żonę—że walczyłeś z tym. Powiedz, że cokolwiek z tych trzech lat miało dla ciebie znaczenie."

"Zawsze wiedziałaś, czym jest to małżeństwo, Elara"—odezwał się w końcu, opuszczając głos tak, by tylko ja mogła usłyszeć. "To nie chodzi o ciebie i o mnie. Tu chodzi o przyszłość tego królestwa."

Prawda ugrzęzła mu w gardle. Widziałam to w jego oczach—ten układ był jego pomysłem, nie ojca. Kalkulacje były proste: siła militarna Vassarich dla naszej północnej granicy, ich zboże na kamieniste żniwa, ich złoto dla pustoszejącego skarbca.

Lady Isolde była kluczem do wszystkiego—piękna, wykształcona i, co najważniejsze, ulubioną córką cesarza.

Kiedy Caden zamilkł, skinęłam powoli głową, jakby potwierdzając coś, czego od dawna się domyślałam.

"Rozumiem," powiedziałam cicho. "Przynajmniej miej odwagę być szczerym."

Zadrgał mu mięsień w szczęce. Jego dłoń drgnęła przy boku, jakby walczył z pokusą, by do mnie sięgnąć.

"A teraz oczekujesz, że będę się uśmiechać, gdy wyprowadzisz swoją nową żonę przed dwór?"—kontynuowałam, zniżając głos do szeptu, który ważył więcej niż krzyk. "Nie pozwolę się więcej ignorować. Muszę wiedzieć, czy mnie wybierzesz, czy jestem tylko kolejnym pionkiem w grze o władzę twojej rodziny."

"Wino się ogrzewa," odparł zamiast tego, wskazując na kielich w dłoni. "Wrócimy do naszych gości?"

Coś się we mnie zmieniło. W pierwszych dniach naszego małżeństwa był dumny, ucząc mnie dworskiej polityki, ukrywania myśli, gry na długi dystans. Teraz zrozumiałam, że wychował sobie groźnego przeciwnika.

"Oczywiście, mój książę," powiedziałam na tyle głośno, by usłyszało to kilka osób. "Nie śmiałabym odciągać cię od obowiązków. W końcu—" spojrzałam mu prosto w oczy, bez lęku "—jedno z nas powinno dotrzymać przysięgi."

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłam się, gdy jego głos mnie zatrzymał. "To nigdy nie chodziło o ciebie, Elara. To obowiązek, nie uczucia. Powinnaś już to rozumieć."

Słowa trafiły z dewastującą precyzją. Poczułam, że coś we mnie pękło—nie serce, ale coś głębiej. Ostatnia, krucha nić nadziei, której się trzymałam.

"Rozumiem doskonale," powiedziałam spokojnym głosem, burza emocji ustąpiła miejsca przerażającej jasności. "Odpowiedziałeś na moje pytanie."

Wyraz twarzy Cadena zmienił się, przez jego rysy przemknął cień niepewności. "Elara—"

"Wasza Wysokość," poprawiłam go, robiąc świadomy krok w tył. Ta mała odległość między nami nagle stała się ogromna. "Wydaje mi się, że Lady Isolde czeka na swoje wino."

Odwróciłam się, nie pozwalając mu zobaczyć łez, które napływały do moich oczu. Kryształowe żyrandole nad głową zamieniły się w rozmazane gwiazdy, kiedy mrugałam szybko, walcząc o kontrolę. Szepty podążały za mną, gdy przeciskałam się przez tłum. Dworzanie udawali, że nie patrzą, ale czułam ich spojrzenia—pełne litości, ciekawości, kalkulacji.

Przy wschodnim wejściu pojawił się Thorne u mego boku.

"Księżniczko," wyszeptał, oferując mi ramię z cichą godnością. "Pozwól, że cię odprowadzę."

Przyjęłam to z wdzięcznością, pozwalając mu poprowadzić mnie w stronę prywatnego królewskiego korytarza. Gdy dotarliśmy do progu, nie mogłam powstrzymać się od spojrzenia za siebie.

Po drugiej stronie lśniącej sali Caden stał dokładnie tam, gdzie go zostawiłam, z twarzą nieczytelną z tej odległości. Lady Isolde podeszła do niego, odbierając kielich wina z jego dłoni z triumfalnym uśmiechem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA ELARY

"Lady Elara", głos królowej Arinelle przeciął korytarz niczym lodowate ostrze. "Właśnie Ciebie szukałam."

Zamarłam, ramiona napięły mi się mimowolnie. Królowa nigdy mnie nie szukała, chyba że zamierzała zadać mi nowe upokorzenie. Trzy lata małżeństwa z jej synem nauczyły mnie tego aż nadto dobrze.

"Wasza Wysokość", ukłoniłam się, gest doskonały dzięki latom praktyki. "W czym mogę służyć?"

Jej uśmiech był piękny, lecz straszny — same idealne zęby i lodowate oczy. "Król wymaga, by te dokumenty natychmiast dostarczono do jego prywatnych komnat." Wyciągnęła skórzane etui z wytłoczonym królewskim herbem. "Są bardzo wrażliwe. Nie mogę ich powierzyć byle komu."

To była pułapka. Obydwie o tym wiedziałyśmy. Prywatne komnaty króla były ściśle zakazane dla wszystkich poza jego osobistą służbą i członkami rodziny. Wejście tam bez zaproszenia było naruszeniem protokołu, za które groziły poważne konsekwencje.

"Z pewnością królewski posłaniec byłby bardziej odpowiedni—" zaczęłam.

"Odmówisz bezpośredniej prośbie swojej królowej?" przerwała mi, jej głos słodki jak miód, ale podszyty stalą.

Kilku dworzan przerwało rozmowy w pobliżu, jawnie podsłuchując. Dokładnie tak, jak zaplanowała.

"Oczywiście, że nie, Wasza Wysokość." Wzięłam etui, moje palce musnęły jej dłoń. Odsunęła ją natychmiast, jakby mój dotyk mógł ją skazić. "Dostarczy je od razu."

"Zadbaj o to." Odwróciła się, by odejść, po czym zatrzymała się. "Ach, Lady Elara? Król nienawidzi spóźnień niemal tak bardzo jak niekompetencji."

Z tą kąśliwą uwagą odpłynęła zadowolona, co widać było w każdym jej kroku. Dworzenie znów wrócili do rozmów, ale ich spojrzenia śledziły mnie, gdy ruszyłam w stronę skrzydła pałacu należącego do króla.

Królewscy strażnicy przed komnatami patrzyli na mnie z podejrzliwością.

"Jego Wysokość oczekuje tych dokumentów," powiedziałam, udając pewność, której nie czułam.

Starszy strażnik zmarszczył brwi, lecz odsunął się. "Proszę się spieszyć, moja pani. Król jest na naradzie w wschodnim skrzydle i nie lubi nieupoważnionych gości podczas swojej nieobecności."

Serce mi zamarło. Oczywiście, że nie było tam króla. Królowa ustawiła mnie idealnie, wysyłając mnie tam, gdzie nie miałam prawa być, by zapewnić, że zostanę przyłapana i skompromitowana.

"Zostawię je na jego biurku i natychmiast odejdę," obiecałam, wchodząc do zakazanej komnaty.

Drzwi zamknęły się za mną z ciężkim hukiem. Stałam przez chwilę, pozwalając oczom przywyknąć do słabego światła przesączającego się przez ciężkie, aksamitne zasłony. Prywatny gabinet króla robił wrażenie — ściany wyłożone były skórzanymi tomami, mapami podbitych ziem, a także trofeami w postaci głów egzotycznych bestii. Masywne dębowe biurko dominowało w centrum pokoju, jego powierzchnia była schludna i uporządkowana.

Położyłam etui dokładnie na środku biurka, zadanie wykonane. Powinnam już wyjść, zanim ktokolwiek mnie tu znajdzie.

Ale coś przykuło mój wzrok. Szuflada, lekko uchylona, a z jej rogu wystawał róg pergaminu. Próbowałam to zignorować, już odwracałam się do drzwi, gdy błysk złotych liter na pergaminie mnie zatrzymał.

Moje imię. Elara.

Nie "Lady Elara" ani "Księżniczka Elara". Po prostu Elara, napisana elegancką, nieznaną mi ręką.

Rozsądek krzyczał, by odejść. To dokładnie taka pułapka, jaką zastawiłaby królowa — zostawić coś z moim imieniem, skusić mnie do zajrzenia, a potem złapać na gorącym uczynku.

Ale ciekawość paliła zbyt mocno. Trzy lata nieustannych upokorzeń i wykluczenia sprawiły, że desperacko pragnęłam odpowiedzi. Dlaczego mnie tak nienawidzili? Co im uczyniłam poza samym istnieniem?

Nerwowo zerkając na drzwi, otworzyłam szufladę szerzej. W środku leżało kilka listów przewiązanych czarną wstążką. Ten z moim imieniem był na wierzchu, niezaklejony, jakby niedawno czytany.

Dłonie drżały mi, gdy go otwierałam.

Moja najdroższa córko, Elaro

Jeśli to czytasz, znaczy, że okoliczności zmusiły mnie do ujawnienia prawdy. Dźwigam brzemię naszego rozdzielenia przez dwadzieścia trzy lata, obserwując z daleka, jak stajesz się niezwykłą kobietą, którą zawsze wierzyłem, że będziesz. Nadszedł czas na prawdę, choć obawiam się, że przyniesie ona większe niebezpieczeństwo niż kłamstwa, które dotąd Cię chroniły.

Nie urodziłaś się w rodzinie kupieckiej z soriańskich wiosek rybackich, lecz w królewskim domu Verdany. Jesteś moim pierworodnym dzieckiem, Elaro Dorian Verdana, prawowitą następczynią tronu, który Twój wuj uzurpował. Twoja matka zginęła, chroniąc Cię przed jego zabójcami, a ja powierzyłem Cię wiernym poddanym, którzy wychowali Cię jak własną, z dala od dworskich intryg i niebezpieczeństw.

Miałem nadzieję odzyskać Twoje dziedzictwo, nie ujawniając Twojej tożsamości, lecz teraz wydarzenia toczą się zbyt szybko. Małżeństwo z księciem Cadenem nie było przypadkiem — sam je zaaranżowałem, by przywrócić Cię pod ochronę królewskich murów, zanim wyjawię prawdę.

Wybacz staremu człowiekowi intrygi. Chciałem tylko chronić Cię do odpowiedniego momentu.

Z najgłębszą miłością i żalem, Twój ojciec, król Dorian Verdana

Szczęka opadła mi z niedowierzania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA ELARY

Mój wzrok pozostał utkwiony w liście zaciśniętym w moich drżących dłoniach. Pergamin, choć misternie wykonany, drżał niczym kruchy liść schwytany przez burzę. Czytałam go raz jeszcze, każde słowo wyżłabiało się w mojej pamięci z niepokojącą ostatecznością.

Księżniczka.

Byłam księżniczką.

Słowa te smakowały obco w moich ustach—jak popiół i złoto jednocześnie. Córka króla Doriana z Verdany. Kłamstwo, którego nigdy nie kwestionowałam, rozplatało się przede mną wijącym się, królewskim pismem.

„To nie może być prawda”, wyszeptałam ochryple, mój głos niemal ginął w gęstej ciszy pokoju. Przeskanowałam list raz jeszcze, mając nadzieję, że jakiś ukryty wers zaprzeczy absurdowi.

Moje palce zacisnęły się mocniej, list zmiął się pod naciskiem. „To niemożliwe.”

A jednak, nawet gdy to mówiłam, wspomnienia napłynęły—ulotne, poszarpane. Niejasne mruknięcia mojego rzekomego ojca o naszych „nietypowych więzach” z rodziną królewską. Cicha, lecz wystawna pomoc, która pojawiała się w samą porę, by sfinansować moją edukację. I propozycja małżeństwa—niewytłumaczalny pośpiech, z jakim rodzina królewska wybrała mnie ponad córki książąt i sprzymierzeńców, znacznie bardziej odpowiednich politycznie.

„Wiedzieli?” wyszeptałam, a świadomość uderzyła mnie jak przypływ rozbijający się o brzeg. Moje kolana ugięły się pod ciężarem wszystkiego. „Przez cały ten czas wiedzieli.”

Cofnęłam się o krok, serce waliło mi w piersi. Czy Caden wiedział? Czy może ten sekret był pogrzebany głębiej, niż on sam sięgnął?

A jeśli nie wiedział... dlaczego znalazłam to w komnacie jego ojca?

Nagle rozległ się za mną dźwięk otwierających się drzwi, wytrącając mnie z zamyślenia. Ogarnęła mnie panika. Wcisnęłam list za gorset, krawędzie pergaminu zadrapały moją skórę, i odwróciłam się, już wymyślając wymówkę.

Caden stał w progu, wysoki i opanowany, jego obecność rzucała cień przez próg. Jego wyraz twarzy przemknął przez chwilę—zaskoczenie, podejrzliwość—po czym przybrał znajomą maskę królewskiej powagi.

— Elara — powiedział, głos miał spokojny, ale odległy — co robisz w komnacie mojego ojca?

Krew dudniła mi w uszach. — Twoja matka mnie przysłała — odparłam, sztywno wskazując na teczkę na biurku. — Potrzebowała, żebym dostarczyła te dokumenty.

Jego wzrok powędrował na biurko, potem znów na mnie. — Przysłała ciebie? Nie pazia albo służącą?

— Była bardzo stanowcza — odpowiedziałam napiętym uśmiechem. — Wiesz, jak lubi zlecać mi błahe zadania.

Caden wszedł do środka, drzwi zamknęły się za nim cicho. Jego obecność sprawiała, że pokój nagle wydał się mniejszy, powietrze cięższe.

— Nie powinnaś tu być — powiedział ostro. — Mój ojciec—

— Jest na posiedzeniu rady — weszłam mu w słowo, już ruszając w stronę drzwi. — Tak, wiem. Właśnie wychodziłam.

Ale on się nie ruszył. Jego ciało zablokowało wyjście jak mur.

— Co to? — Jego wzrok spoczął na moim gorsecie, bystre oczy wychwyciły krawędź pergaminu wystającą mimo moich starań.

Moja ręka instynktownie powędrowała w górę, zakrywając to. — Nic — powiedziałam zbyt szybko.

— Elara. — Jego głos stwardniał, nabrał książęcego autorytetu. — Co zabrałaś?

— To nic ważnego — powtórzyłam, cofając się o krok.

— Pokaż — rozkazał.

Przez trzy lata słuchałam tego tonu, z obowiązku, strachu i głupiej miłości, którą do niego kiedyś czułam. Ale coś we mnie się zmieniło. Stwardniało.

— Nie — powiedziałam. Tylko tyle. Bez wyjaśnienia. Bez przeprosin.

Zmarszczył brwi. — Nie?

Spojrzałam mu prosto w oczy. — Caden, czekałam na ciebie wczoraj wieczorem. Czekałam, żebyśmy mogli porozmawiać... ale nie przyszedłeś.

Drgnął, ledwie zauważalnie, lecz nie powiedział nic.

— Chciałam zapytać — kontynuowałam cicho, ale stanowczo — czy nadal masz zamiar poślubić ją.

— Tak. — Słowo padło szybko. Zbyt szybko.

Gardło mi się ścisnęło, ale skinęłam powoli głową. To wszystko. Potwierdzenie, którego się obawiałam, ale już znałam je w kościach.

— Rozumiem — powiedziałam, unosząc podbródek. — Naprawdę rozumiem.

Pozwoliłam, by cisza rozciągnęła się między nami, by zobaczył stal, która pojawiła się w moim kręgosłupie.

— Nie jestem już twoją pionkiem, Caden. — Z każdym słowem mój głos nabierał siły. — Trzymałeś mnie tu przez trzy lata—trzy lata małżeństwa bez miłości, bez prawdy. A teraz planujesz wziąć drugą żonę, nawet nie mając odwagi porozmawiać o tym z tą, którą już masz.

Jego twarz zamknęła się w sobie, ciepło w jego oczach zniknęło jak mgła. — Rozmawialiśmy o tym wcześniej. Wiedziałaś, co to—

— Miało być? — przerwałam mu, podchodząc bliżej. — Układ? Nadal tak to nazywasz?

— Elara, przestań—

— Nie, ty przestań — warknęłam. — Myślisz, że będę milczeć, zadowalać się ochłapami uczuć i koroną, o którą nigdy nie prosiłam, podczas gdy ty przechodzisz do kogoś innego?

Otworzył usta, ale nie pozwoliłam mu mówić.

— Nie będę już więźniarką tej farsy nazywanej małżeństwem. Chcę rozwodu, Caden.

Cisza, która zapadła, była natychmiastowa i lodowata.

— Co?! — Jego głos lekko się załamał, niedowierzanie przebijając się przez nienaganną maskę.

— Chcę rozwodu — powtórzyłam, słowa zabrzmiały jasno i ostatecznie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Chose Her Over Me

My Husband Chose Her Over Me

213 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

213

Treść

Aa