passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Chose Her Over Me - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

My Husband Chose Her Over Me

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA ELARY

Mój wzrok pozostał utkwiony w liście zaciśniętym w moich drżących dłoniach. Pergamin, choć misternie wykonany, drżał niczym kruchy liść schwytany przez burzę. Czytałam go raz jeszcze, każde słowo wyżłabiało się w mojej pamięci z niepokojącą ostatecznością.

Księżniczka.

Byłam księżniczką.

Słowa te smakowały obco w moich ustach—jak popiół i złoto jednocześnie. Córka króla Doriana z Verdany. Kłamstwo, którego nigdy nie kwestionowałam, rozplatało się przede mną wijącym się, królewskim pismem.

„To nie może być prawda”, wyszeptałam ochryple, mój głos niemal ginął w gęstej ciszy pokoju. Przeskanowałam list raz jeszcze, mając nadzieję, że jakiś ukryty wers zaprzeczy absurdowi.

Moje palce zacisnęły się mocniej, list zmiął się pod naciskiem. „To niemożliwe.”

A jednak, nawet gdy to mówiłam, wspomnienia napłynęły—ulotne, poszarpane. Niejasne mruknięcia mojego rzekomego ojca o naszych „nietypowych więzach” z rodziną królewską. Cicha, lecz wystawna pomoc, która pojawiała się w samą porę, by sfinansować moją edukację. I propozycja małżeństwa—niewytłumaczalny pośpiech, z jakim rodzina królewska wybrała mnie ponad córki książąt i sprzymierzeńców, znacznie bardziej odpowiednich politycznie.

„Wiedzieli?” wyszeptałam, a świadomość uderzyła mnie jak przypływ rozbijający się o brzeg. Moje kolana ugięły się pod ciężarem wszystkiego. „Przez cały ten czas wiedzieli.”

Cofnęłam się o krok, serce waliło mi w piersi. Czy Caden wiedział? Czy może ten sekret był pogrzebany głębiej, niż on sam sięgnął?

A jeśli nie wiedział... dlaczego znalazłam to w komnacie jego ojca?

Nagle rozległ się za mną dźwięk otwierających się drzwi, wytrącając mnie z zamyślenia. Ogarnęła mnie panika. Wcisnęłam list za gorset, krawędzie pergaminu zadrapały moją skórę, i odwróciłam się, już wymyślając wymówkę.

Caden stał w progu, wysoki i opanowany, jego obecność rzucała cień przez próg. Jego wyraz twarzy przemknął przez chwilę—zaskoczenie, podejrzliwość—po czym przybrał znajomą maskę królewskiej powagi.

— Elara — powiedział, głos miał spokojny, ale odległy — co robisz w komnacie mojego ojca?

Krew dudniła mi w uszach. — Twoja matka mnie przysłała — odparłam, sztywno wskazując na teczkę na biurku. — Potrzebowała, żebym dostarczyła te dokumenty.

Jego wzrok powędrował na biurko, potem znów na mnie. — Przysłała ciebie? Nie pazia albo służącą?

— Była bardzo stanowcza — odpowiedziałam napiętym uśmiechem. — Wiesz, jak lubi zlecać mi błahe zadania.

Caden wszedł do środka, drzwi zamknęły się za nim cicho. Jego obecność sprawiała, że pokój nagle wydał się mniejszy, powietrze cięższe.

— Nie powinnaś tu być — powiedział ostro. — Mój ojciec—

— Jest na posiedzeniu rady — weszłam mu w słowo, już ruszając w stronę drzwi. — Tak, wiem. Właśnie wychodziłam.

Ale on się nie ruszył. Jego ciało zablokowało wyjście jak mur.

— Co to? — Jego wzrok spoczął na moim gorsecie, bystre oczy wychwyciły krawędź pergaminu wystającą mimo moich starań.

Moja ręka instynktownie powędrowała w górę, zakrywając to. — Nic — powiedziałam zbyt szybko.

— Elara. — Jego głos stwardniał, nabrał książęcego autorytetu. — Co zabrałaś?

— To nic ważnego — powtórzyłam, cofając się o krok.

— Pokaż — rozkazał.

Przez trzy lata słuchałam tego tonu, z obowiązku, strachu i głupiej miłości, którą do niego kiedyś czułam. Ale coś we mnie się zmieniło. Stwardniało.

— Nie — powiedziałam. Tylko tyle. Bez wyjaśnienia. Bez przeprosin.

Zmarszczył brwi. — Nie?

Spojrzałam mu prosto w oczy. — Caden, czekałam na ciebie wczoraj wieczorem. Czekałam, żebyśmy mogli porozmawiać... ale nie przyszedłeś.

Drgnął, ledwie zauważalnie, lecz nie powiedział nic.

— Chciałam zapytać — kontynuowałam cicho, ale stanowczo — czy nadal masz zamiar poślubić ją.

— Tak. — Słowo padło szybko. Zbyt szybko.

Gardło mi się ścisnęło, ale skinęłam powoli głową. To wszystko. Potwierdzenie, którego się obawiałam, ale już znałam je w kościach.

— Rozumiem — powiedziałam, unosząc podbródek. — Naprawdę rozumiem.

Pozwoliłam, by cisza rozciągnęła się między nami, by zobaczył stal, która pojawiła się w moim kręgosłupie.

— Nie jestem już twoją pionkiem, Caden. — Z każdym słowem mój głos nabierał siły. — Trzymałeś mnie tu przez trzy lata—trzy lata małżeństwa bez miłości, bez prawdy. A teraz planujesz wziąć drugą żonę, nawet nie mając odwagi porozmawiać o tym z tą, którą już masz.

Jego twarz zamknęła się w sobie, ciepło w jego oczach zniknęło jak mgła. — Rozmawialiśmy o tym wcześniej. Wiedziałaś, co to—

— Miało być? — przerwałam mu, podchodząc bliżej. — Układ? Nadal tak to nazywasz?

— Elara, przestań—

— Nie, ty przestań — warknęłam. — Myślisz, że będę milczeć, zadowalać się ochłapami uczuć i koroną, o którą nigdy nie prosiłam, podczas gdy ty przechodzisz do kogoś innego?

Otworzył usta, ale nie pozwoliłam mu mówić.

— Nie będę już więźniarką tej farsy nazywanej małżeństwem. Chcę rozwodu, Caden.

Cisza, która zapadła, była natychmiastowa i lodowata.

— Co?! — Jego głos lekko się załamał, niedowierzanie przebijając się przez nienaganną maskę.

— Chcę rozwodu — powtórzyłam, słowa zabrzmiały jasno i ostatecznie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA CADENA

"Chcę rozwodu."

Słowa zawisły w powietrzu. Twarz Elary była jak burza, emocje migotały na niej niczym błyskawice—determinacja, złość i coś jeszcze, czego nie potrafiłem do końca nazwać.

"Co?" Zaśmiałem się, pewien, że to jakiś dziwny żart.

"Mówię poważnie, Caden." Powtórzyła.

"Bardzo śmieszne, Elara. No to co się naprawdę dzieje?"

Jej oczy zwęziły się, te głębokie brązowe źrenice, w których kiedyś chętnie się topiłem, teraz mroziły mnie swoim spojrzeniem. "Powiedziałam, że nie żartuję, Caden. Chcę rozwodu. Mam dość bycia pionkiem w tej rodzinnej grze."

Mój uśmiech zgasł. Pokój jakby się zmniejszył, ściany zaczęły się zacieśniać. "Nie możesz mówić poważnie."

"Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna." Jej głos nie drżał. To nie był emocjonalny wybuch—przemyślała to. Zaplanowała, nawet.

"Elara, posłuchaj siebie," powiedziałem, przeczesując włosy dłonią. "Mamy trudny okres, jasne, ale rozwód? To—"

"Trudny okres?" Zaśmiała się, lecz śmiech był pusty, pozbawiony jakiejkolwiek wesołości. "Tak nazywasz ostatnie trzy lata mojego życia? Trudnym okresem?"

Serce waliło mi w piersi. To się nie działo. To nie mogło się dziać. "Jesteś teraz zła. Nie powinniśmy rozmawiać, kiedy jesteś tak zdenerwowana."

"Nie jestem zdenerwowana, Caden. Wreszcie widzę wszystko jasno."

Złapałem kurtkę z oparcia krzesła. "Wychodzę. Porozmawiamy, kiedy się uspokoisz."

"Ucieczka niczego nie zmieni," zawołała za mną. "Jak wrócisz, nadal będę chciała rozwodu."

Trzasnąłem drzwiami, a dźwięk rozległ się echem po całym domu niczym wystrzał.

Chłodne, wieczorne powietrze uderzyło mnie w twarz, ale nie pomogło mi oczyścić myśli. Co w nią wstąpiło?

Ledwo zszedłem z ganku, gdy usłyszałem, że drzwi znów się otwierają. Elara wybiegła za mną, włosy rozczochrane, twarz płonąca gniewem.

"Nie waż się odchodzić, kiedy do ciebie mówię!" krzyknęła. "Jeszcze nie skończyłam!"

"A ja tak," odparłem ostro. "Przynajmniej na razie. Nie mogę z tobą rozmawiać, kiedy jesteś taka."

"Jaka? Szczera? To cię boli, Caden? Że wreszcie jestem szczera o tym, jak bardzo jestem nieszczęśliwa?"

Odwróciłem się gwałtownie, gotów odpowiedzieć, gdy naszą kłótnię przerwał czyjś głos.

"Co tu się dzieje?"

Na szczycie schodów stała moja matka, jej szczupła sylwetka odcinała się na tle światła z ganku, twarz miała doskonale opanowaną, pełną troski. Ale znałem ją lepiej—widziała napięcie w jej ramionach, delikatny tik w kąciku ust.

"Nic, mamo," powiedziałem szybko. "Tylko kłótnia. Idź do środka."

Elara prychnęła gorzko. "Kłótnia? Tak to teraz nazywamy?" Odwróciła się do mojej matki, dumnie unosząc podbródek. "Właśnie powiedziałam twojemu synowi, że chcę rozwodu."

Oczy mojej matki rozszerzyły się, a ręka powędrowała do gardła. "Co powiedziałaś?"

"Powiedziałam," powtórzyła Elara, każde słowo ostre jak szkło, "chcę rozwodu. Mam dość bycia pionkiem w tej rodzinnej grze o status i pozory."

Kolor zniknął z twarzy mojej matki. "Elara, ścisz głos. Król nie może—"

"Nie obchodzi mnie to!" Głos Elary podniósł się. "Nie obchodzi mnie już, co ktokolwiek myśli! Przez trzy lata przejmowałam się opinią innych i do czego mnie to doprowadziło? Donikąd!"

Moja matka zeszła ze schodów, jej ruchy były rozważne i kontrolowane. "Rozwód? W tej rodzinie? Oszalałaś?"

Stanąłem między nimi, czując niebezpieczne napięcie unoszące się w powietrzu. "Mamo, proszę. To nie pomaga."

"Nie, niech mówi," odezwała się Elara, jej głos drżał. "Niech mi powie, jak rozwód zrujnuje waszą cenną reputację. Jak będzie to skandal. Tylko to was obchodzi, prawda? Co ludzie powiedzą?"

"Wiedziałaś, za kogo wychodzisz," powiedziała moja matka lodowatym tonem. "Wiedziałaś o oczekiwaniach. O obowiązkach. To nie dotyczy tylko ciebie i twoich... uczuć." Ostatnie słowo wypluła jak truciznę.

"Nie, chodzi o pozory," odparła Elara. "Nie daj Boże, żeby ktoś zobaczył rysę na waszej idealnej fasadzie!"

"Dość!" Głos mojej matki przeciął noc. "Masz pojęcie, co sugerujesz? Rozwód przed drugim ślubem Cadena? To niesłychane! Rzuciłoby cień na całą uroczystość!"

"Oczywiście," Elara zaśmiała się gorzko. "Ślub. To cię obchodzi, nie to, że twój syn i ja jesteśmy razem nieszczęśliwi."

"Nie jesteśmy nieszczęśliwi," wtrąciłem, ale nawet dla mnie te słowa zabrzmiały pusto.

"Nie jesteśmy?" Elara spojrzała na mnie, oczy lśniły od niewylanych łez. "Spójrz mi w oczy i powiedz, że jesteś szczęśliwy, Caden. Powiedz, że to życie, którego chciałeś."

Otworzyłem usta, ale nie potrafiłem skłamać. Nie mogłem tego powiedzieć, nie gdy patrzyła na mnie w ten sposób—jakby widziała na wskroś wszystkie moje wątpliwości i żale, które tłumiłem od miesięcy.

"Ta rozmowa się skończyła," oświadczyła moja matka.

"Mam dość twoich rozkazów," powiedziała Elara, jej głos był spokojny, mimo że łzy płynęły jej po policzkach. "Mam dość udawania. Mam dość bycia wystawianą jak nagroda na waszych eventach charytatywnych. Mam dość uszczypliwych komentarzy, ciągłej krytyki, tego, jak sprawiacie, że czuję się niewystarczająco dobra!"

"Jak śmiesz?" Moja matka zrobiła krok do przodu. "Po wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy? Po tym, jak przyjęliśmy cię do naszego domu, do rodziny?"

"Przyjęliście mnie?" Śmiech Elary był kruchy. "Tak to nazywacie? Ciągłe przypominanie, że nie pasuję? Że nie pochodzę z odpowiedniego środowiska? Z odpowiedniej rodziny?"

"Uważaj na słowa, młoda damo," ostrzegła moja matka, jej głos zszedł do groźnego szeptu. "Stąpasz po bardzo cienkim lodzie."

"Albo co?" Wyzwała ją Elara. "Co jeszcze możecie mi zrobić, czego już nie zrobiliście? Traktujecie mnie jak dodatek do waszego idealnego obrazu rodziny!"

"Elara, dość," powiedziałem stanowczo. "Jesteś zdenerwowana, ale to nie—"

"Nie waż się jej bronić!" Elara odwróciła się do mnie, oczy płonęły. "Nie po tym wszystkim, co mi zrobiła! Nie po tym, jak stałeś i patrzyłeś, jak to się dzieje!"

Zobaczyłem to, zanim się stało—błysk wściekłości w oczach matki, sposób, w jaki uniosła dłoń. Zareagowałem instynktownie, wchodząc między nie dokładnie w chwili, gdy jej dłoń opadała w gwałtownym geście.

Policzek zapiekł mnie od uderzenia, które rozeszło się echem po całej okolicy. Czas się zatrzymał. Staliśmy we trójkę w ogłuszającej ciszy, docierała do nas rzeczywistość tego, co właśnie się wydarzyło.

Twarz mojej matki się załamała, ręka wciąż zawieszona w powietrzu. "Caden, ja—"

Uniósłem dłoń, przerywając jej. Policzki płonęły, ale to było nic w porównaniu z ogniem, który szalał mi w piersi. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby moja matka kogoś uderzyła. Nigdy nie sądziłem, że to zrobi.

Odwróciłem się do Elary, której oczy były szeroko otwarte ze zdziwienia, łzy nadal płynęły jej po twarzy. W tej chwili coś się między nami zmieniło.

"Idź do swojego pokoju," powiedziałem cicho i spokojnie, mimo burzy, która szalała we mnie. "Teraz."

Otworzyła usta, by zaprotestować, ale coś w moim spojrzeniu ją powstrzymało.

"Idź do swojego pokoju, teraz!" krzyknąłem, wskazując kierunek jej pokoju.

Bez słowa odwróciła się i wróciła do domu, ramiona jej opadły w geście porażki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

PUNKT WIDZENIA ELARY

"Naprawdę powinnaś bardziej uważać na swoje rzeczy, Lady Elaro." Głos Kaeli ociekał fałszywą troską, gdy stała nade mną z pustą kałamarzem w dłoni, a na jej idealnej twarzy igrał uśmiech triumfu. "Czerń to taki nieprzebaczający kolor."

Patrzyłam na swoje zrujnowane ceremonialne szaty, nad którymi spędziłam godziny, przygotowując je na dzisiejszą sesję dworu. Granatowy atrament rozlewał się po misternych srebrnych haftach niczym trujące kwiaty. Delikatne nici, które wyłapywały konstelacje, znikały teraz pod ciemnymi plamami, których już nigdy nie da się usunąć.

"Ależ ze mnie niezdara," odpowiedziałam, starając się zachować opanowanie mimo wzbierającej we mnie wściekłości. "Chociaż przypuszczam, że wypadki się zdarzają, gdy ktoś jest... spragniony uwagi."

Jej szmaragdowe oczy zwęziły się. "Powinnaś uważać na swój język. Może ci przysporzyć kłopotów."

"Większych niż te, w których już jestem?" Zaśmiałam się, lecz nawet dla mnie samą ten dźwięk zabrzmiał pusto. "Wątpię, by to było możliwe."

"Lady Elaro." Głos królowej Arinelle przeciął pomieszczenie niczym lód. "Oczekują cię w Wielkiej Sali za dziesięć minut. Chyba nie zamierzasz stanąć przed dworem w takim... stanie?"

Odwróciłam się do niej, do tej kobiety, która zaplanowała tak wiele moich nieszczęść od chwili, gdy pojawiłam się na dworze. Stała w drzwiach, olśniewająca w szkarłacie i złocie, a jej korona łapała poranne światło. Piękna i przerażająca.

"Wasza Wysokość," dygnęłam, ruchem mechanicznym. "Właśnie miałam się przebrać."

"Lepiej, żebyś to zrobiła." Jej wzrok przesunął się po moich poplamionych szatach z kalkulowaną pogardą. "Nie możemy sobie pozwolić, byś znów przyniosła koronę wstyd."

"Oczywiście, że nie," odparłam. "Niech niebo broni, by ktoś przyćmił twój własny występ na tej arenie."

Uśmiech królowej zamarł. "Uważaj, dziewczyno. Pamiętaj, gdzie twoje miejsce."

"Które miejsce? Zakładniczki politycznej? Królewskiego kozła ofiarnego? Mam tyle ról, że trudno je zliczyć."

Przesunęła się w moją stronę, każdy jej krok był wyważony i zamierzony. Gdy dotarła do mnie, pochyliła się blisko, a jej perfumy dusiły i osaczały.

"Twoje miejsce," wyszeptała, "jest tam, gdzie my zdecydujemy cię postawić. Jeśli dalej będziesz o tym zapominać, możesz się znaleźć pozbawiona tytułu, który tak mało sobie cenisz."

Po tych słowach opuściła komnatę, a Kaela podążyła za nią, rzucając mi triumfujące spojrzenie przez ramię.

Było już całkiem oczywiste, że żadna z nich nie wiedziała o liście w komnacie króla. Gdyby wiedziały, nie traktowałyby mnie w ten sposób. Najwyraźniej Caden też nie wiedział i cieszyłam się, że nie wspomniałam mu o tym, gdy podejrzewał, że coś zabrałam z komnaty króla.

Gdy tylko zniknęły, opadłam na siedzisko przy oknie, dłonie mi drżały, gdy próbowałam opanować oddech. Za oknem ogrody pałacowe rozkwitały feerią barw, piękno, które mogłam tylko obserwować, lecz rzadko doświadczać. Tak jak wszystko inne w tym pozłacanym więzieniu.

"Kłopoty z królową znowu?" Z progu odezwał się cichy głos.

Podniosłam wzrok i zobaczyłam Marielle, jedną z nielicznych dwórek, które nie uległy jadowitym plotkom dworu na mój temat.

"Aż tak to widać?" spytałam, wskazując na zniszczone szaty.

"To, a także fakt, że Jej Wysokość wyglądała, jakby zaraz miała wydać rozkaz egzekucji." Marielle zamknęła za sobą drzwi i pospieszyła do mojej garderoby. "Przebierzmy cię. Myślę, że srebrno-niebieska suknia będzie odpowiednia na dziś."

"Czy to ma znaczenie? I tak znajdą sposób, by mnie upokorzyć."

Dłonie Marielle zamarły na wybranej sukni. "Nie możesz się poddać, moja pani. Właśnie tego chcą."

"Chcą," powiedziałam gorzko, "żebym zniknęła. A najlepiej, żebym nigdy nie istniała. To małżeństwo nigdy nie miało być sojuszem czy pokojem. Chodziło o kontrolę."

"Twój mąż—"

"Mój mąż," przerwałam jej, "jest taką samą marionetką jak ja. Różnica jest taka, że on nie widzi sznurków." Nie widziałam Cadena od trzech dni. Zawsze był wygodnie zajęty "pilnymi sprawami państwa" od czasu, gdy poprosiłam go o rozwód.

Marielle pomogła mi się przebrać w milczeniu, jej zwinne palce szybko upięły moje ciemne włosy w odpowiednią fryzurę. Gdy skończyła, cofnęła się i spojrzała na mnie poważnie.

"Dwór patrzy, moja pani. Zawsze patrzy. Pamiętaj o tym."

"Jakbym mogła zapomnieć," szepnęłam. "Dziękuję ci, Marielle."

Gdybym miała przejmować się tym, co dwór o mnie powie, nie poprosiłabym go o rozwód. I tak byłam nikim, ale teraz, gdy zobaczyłam, że istnieje duża szansa, iż naprawdę jestem córką króla Doriana, nie wiedziałam, co dalej zrobić.

Chciałam też najpierw zebrać własne dowody, zanim podejmę kolejne kroki.

Wielka Sala brzęczała rozmowami, gdy weszłam, ale wyraźna cisza zapadła, gdy spojrzenia zwróciły się ku mnie. Trzymałam głowę wysoko, ignorując szepty za moimi plecami.

Zajęłam miejsce na końcu królewskiego podestu, najdalej od króla i królowej, jak pozwalał protokół. Cadena jeszcze nie było. Kolejna "pilna sprawa państwowa", bez wątpienia.

"Cóż za wejście," mruknął znajomy głos obok mnie.

Odwróciłam się i zobaczyłam Marcusa, jednego z nielicznych dworzan, którzy wciąż odważali się ze mną rozmawiać otwarcie. Ziemie jego rodziny graniczyły z moimi, znaliśmy się od dzieciństwa.

"Marcus," powitałam go szczerze. "Zaczęłam już myśleć, że całkiem porzuciłeś życie dworskie."

"I przegapić całe to intrygowanie? Nigdy." Jego uśmiech zgasł, gdy przyjrzał mi się uważnie. "Wyglądasz na zmęczoną, Elaro."

"Jak zawsze dyplomatyczny," odparłam z przekąsem.

"Właśnie za to cenisz moje towarzystwo," odparował. Potem ściszył głos: "Jest gorzej?"

Spojrzałam w stronę królowej, która obserwowała naszą rozmowę z jawną podejrzliwością. "Powiedzmy, że zaczynam rozumieć, czemu to nazywają 'królewskim dworem', a nie 'królewskim domem'."

Marcus podążył za moim spojrzeniem i skrzywił się. "Nie mogą zerwać sojuszu. Twój ojciec nigdy—"

"Mój ojciec," przerwałam mu, "był tym, który zaaranżował ten cyrk. Doskonale wiedział, w co mnie pakuje."

To zrozumienie przyszło powoli, poskładane z podsłuchanych rozmów i dokumentów, których nie powinnam widzieć. Moje małżeństwo z Cadenem nie miało zjednoczyć naszych królestw w pokoju; chodziło o to, by moja rodzina utrzymała kontrolę nad terytoriami, które od dawna pragnęli.

"Marcus," powiedziałam nagle, przypominając sobie list, który znalazłam ukryty w komnacie króla trzy noce temu. "Czy istnieje król wyższy od ojca Cadena? Ktoś, kto miałby nad nim władzę?"

Jego oczy lekko się rozszerzyły i rozejrzał się, zanim odpowiedział. "Dlaczego pytasz?"

"Muszę po prostu wiedzieć. Proszę."

Wahał się, po czym niemal niedostrzegalnie skinął głową. "Jest. Król Dorian z Verdany technicznie sprawuje zwierzchnictwo nad kilkoma królestwami, w tym nad tym, choć obecnie jest to głównie ceremonialne."

Serce mi przyspieszyło. List wspominał o Verdanie i czymś związanym z moją prawdziwą tożsamością. Gdybym tylko mogła dowiedzieć się więcej—

"Czemu chcesz wiedzieć o królu Dorianie z Verdany?"

Głęboki głos zamroził nas w pół rozmowy. Powoli odwróciliśmy się do mówiącego i krew mi zamarzła w żyłach.

Przed nami stał sam król, jego korona lśniła w blasku pochodni sali.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Chose Her Over Me

My Husband Chose Her Over Me

213 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

213

Treść

Aa