passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Chose Her Over Me - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

My Husband Chose Her Over Me

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA ELARY

"Lady Elara", głos królowej Arinelle przeciął korytarz niczym lodowate ostrze. "Właśnie Ciebie szukałam."

Zamarłam, ramiona napięły mi się mimowolnie. Królowa nigdy mnie nie szukała, chyba że zamierzała zadać mi nowe upokorzenie. Trzy lata małżeństwa z jej synem nauczyły mnie tego aż nadto dobrze.

"Wasza Wysokość", ukłoniłam się, gest doskonały dzięki latom praktyki. "W czym mogę służyć?"

Jej uśmiech był piękny, lecz straszny — same idealne zęby i lodowate oczy. "Król wymaga, by te dokumenty natychmiast dostarczono do jego prywatnych komnat." Wyciągnęła skórzane etui z wytłoczonym królewskim herbem. "Są bardzo wrażliwe. Nie mogę ich powierzyć byle komu."

To była pułapka. Obydwie o tym wiedziałyśmy. Prywatne komnaty króla były ściśle zakazane dla wszystkich poza jego osobistą służbą i członkami rodziny. Wejście tam bez zaproszenia było naruszeniem protokołu, za które groziły poważne konsekwencje.

"Z pewnością królewski posłaniec byłby bardziej odpowiedni—" zaczęłam.

"Odmówisz bezpośredniej prośbie swojej królowej?" przerwała mi, jej głos słodki jak miód, ale podszyty stalą.

Kilku dworzan przerwało rozmowy w pobliżu, jawnie podsłuchując. Dokładnie tak, jak zaplanowała.

"Oczywiście, że nie, Wasza Wysokość." Wzięłam etui, moje palce musnęły jej dłoń. Odsunęła ją natychmiast, jakby mój dotyk mógł ją skazić. "Dostarczy je od razu."

"Zadbaj o to." Odwróciła się, by odejść, po czym zatrzymała się. "Ach, Lady Elara? Król nienawidzi spóźnień niemal tak bardzo jak niekompetencji."

Z tą kąśliwą uwagą odpłynęła zadowolona, co widać było w każdym jej kroku. Dworzenie znów wrócili do rozmów, ale ich spojrzenia śledziły mnie, gdy ruszyłam w stronę skrzydła pałacu należącego do króla.

Królewscy strażnicy przed komnatami patrzyli na mnie z podejrzliwością.

"Jego Wysokość oczekuje tych dokumentów," powiedziałam, udając pewność, której nie czułam.

Starszy strażnik zmarszczył brwi, lecz odsunął się. "Proszę się spieszyć, moja pani. Król jest na naradzie w wschodnim skrzydle i nie lubi nieupoważnionych gości podczas swojej nieobecności."

Serce mi zamarło. Oczywiście, że nie było tam króla. Królowa ustawiła mnie idealnie, wysyłając mnie tam, gdzie nie miałam prawa być, by zapewnić, że zostanę przyłapana i skompromitowana.

"Zostawię je na jego biurku i natychmiast odejdę," obiecałam, wchodząc do zakazanej komnaty.

Drzwi zamknęły się za mną z ciężkim hukiem. Stałam przez chwilę, pozwalając oczom przywyknąć do słabego światła przesączającego się przez ciężkie, aksamitne zasłony. Prywatny gabinet króla robił wrażenie — ściany wyłożone były skórzanymi tomami, mapami podbitych ziem, a także trofeami w postaci głów egzotycznych bestii. Masywne dębowe biurko dominowało w centrum pokoju, jego powierzchnia była schludna i uporządkowana.

Położyłam etui dokładnie na środku biurka, zadanie wykonane. Powinnam już wyjść, zanim ktokolwiek mnie tu znajdzie.

Ale coś przykuło mój wzrok. Szuflada, lekko uchylona, a z jej rogu wystawał róg pergaminu. Próbowałam to zignorować, już odwracałam się do drzwi, gdy błysk złotych liter na pergaminie mnie zatrzymał.

Moje imię. Elara.

Nie "Lady Elara" ani "Księżniczka Elara". Po prostu Elara, napisana elegancką, nieznaną mi ręką.

Rozsądek krzyczał, by odejść. To dokładnie taka pułapka, jaką zastawiłaby królowa — zostawić coś z moim imieniem, skusić mnie do zajrzenia, a potem złapać na gorącym uczynku.

Ale ciekawość paliła zbyt mocno. Trzy lata nieustannych upokorzeń i wykluczenia sprawiły, że desperacko pragnęłam odpowiedzi. Dlaczego mnie tak nienawidzili? Co im uczyniłam poza samym istnieniem?

Nerwowo zerkając na drzwi, otworzyłam szufladę szerzej. W środku leżało kilka listów przewiązanych czarną wstążką. Ten z moim imieniem był na wierzchu, niezaklejony, jakby niedawno czytany.

Dłonie drżały mi, gdy go otwierałam.

Moja najdroższa córko, Elaro

Jeśli to czytasz, znaczy, że okoliczności zmusiły mnie do ujawnienia prawdy. Dźwigam brzemię naszego rozdzielenia przez dwadzieścia trzy lata, obserwując z daleka, jak stajesz się niezwykłą kobietą, którą zawsze wierzyłem, że będziesz. Nadszedł czas na prawdę, choć obawiam się, że przyniesie ona większe niebezpieczeństwo niż kłamstwa, które dotąd Cię chroniły.

Nie urodziłaś się w rodzinie kupieckiej z soriańskich wiosek rybackich, lecz w królewskim domu Verdany. Jesteś moim pierworodnym dzieckiem, Elaro Dorian Verdana, prawowitą następczynią tronu, który Twój wuj uzurpował. Twoja matka zginęła, chroniąc Cię przed jego zabójcami, a ja powierzyłem Cię wiernym poddanym, którzy wychowali Cię jak własną, z dala od dworskich intryg i niebezpieczeństw.

Miałem nadzieję odzyskać Twoje dziedzictwo, nie ujawniając Twojej tożsamości, lecz teraz wydarzenia toczą się zbyt szybko. Małżeństwo z księciem Cadenem nie było przypadkiem — sam je zaaranżowałem, by przywrócić Cię pod ochronę królewskich murów, zanim wyjawię prawdę.

Wybacz staremu człowiekowi intrygi. Chciałem tylko chronić Cię do odpowiedniego momentu.

Z najgłębszą miłością i żalem, Twój ojciec, król Dorian Verdana

Szczęka opadła mi z niedowierzania.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA ELARY

Mój wzrok pozostał utkwiony w liście zaciśniętym w moich drżących dłoniach. Pergamin, choć misternie wykonany, drżał niczym kruchy liść schwytany przez burzę. Czytałam go raz jeszcze, każde słowo wyżłabiało się w mojej pamięci z niepokojącą ostatecznością.

Księżniczka.

Byłam księżniczką.

Słowa te smakowały obco w moich ustach—jak popiół i złoto jednocześnie. Córka króla Doriana z Verdany. Kłamstwo, którego nigdy nie kwestionowałam, rozplatało się przede mną wijącym się, królewskim pismem.

„To nie może być prawda”, wyszeptałam ochryple, mój głos niemal ginął w gęstej ciszy pokoju. Przeskanowałam list raz jeszcze, mając nadzieję, że jakiś ukryty wers zaprzeczy absurdowi.

Moje palce zacisnęły się mocniej, list zmiął się pod naciskiem. „To niemożliwe.”

A jednak, nawet gdy to mówiłam, wspomnienia napłynęły—ulotne, poszarpane. Niejasne mruknięcia mojego rzekomego ojca o naszych „nietypowych więzach” z rodziną królewską. Cicha, lecz wystawna pomoc, która pojawiała się w samą porę, by sfinansować moją edukację. I propozycja małżeństwa—niewytłumaczalny pośpiech, z jakim rodzina królewska wybrała mnie ponad córki książąt i sprzymierzeńców, znacznie bardziej odpowiednich politycznie.

„Wiedzieli?” wyszeptałam, a świadomość uderzyła mnie jak przypływ rozbijający się o brzeg. Moje kolana ugięły się pod ciężarem wszystkiego. „Przez cały ten czas wiedzieli.”

Cofnęłam się o krok, serce waliło mi w piersi. Czy Caden wiedział? Czy może ten sekret był pogrzebany głębiej, niż on sam sięgnął?

A jeśli nie wiedział... dlaczego znalazłam to w komnacie jego ojca?

Nagle rozległ się za mną dźwięk otwierających się drzwi, wytrącając mnie z zamyślenia. Ogarnęła mnie panika. Wcisnęłam list za gorset, krawędzie pergaminu zadrapały moją skórę, i odwróciłam się, już wymyślając wymówkę.

Caden stał w progu, wysoki i opanowany, jego obecność rzucała cień przez próg. Jego wyraz twarzy przemknął przez chwilę—zaskoczenie, podejrzliwość—po czym przybrał znajomą maskę królewskiej powagi.

— Elara — powiedział, głos miał spokojny, ale odległy — co robisz w komnacie mojego ojca?

Krew dudniła mi w uszach. — Twoja matka mnie przysłała — odparłam, sztywno wskazując na teczkę na biurku. — Potrzebowała, żebym dostarczyła te dokumenty.

Jego wzrok powędrował na biurko, potem znów na mnie. — Przysłała ciebie? Nie pazia albo służącą?

— Była bardzo stanowcza — odpowiedziałam napiętym uśmiechem. — Wiesz, jak lubi zlecać mi błahe zadania.

Caden wszedł do środka, drzwi zamknęły się za nim cicho. Jego obecność sprawiała, że pokój nagle wydał się mniejszy, powietrze cięższe.

— Nie powinnaś tu być — powiedział ostro. — Mój ojciec—

— Jest na posiedzeniu rady — weszłam mu w słowo, już ruszając w stronę drzwi. — Tak, wiem. Właśnie wychodziłam.

Ale on się nie ruszył. Jego ciało zablokowało wyjście jak mur.

— Co to? — Jego wzrok spoczął na moim gorsecie, bystre oczy wychwyciły krawędź pergaminu wystającą mimo moich starań.

Moja ręka instynktownie powędrowała w górę, zakrywając to. — Nic — powiedziałam zbyt szybko.

— Elara. — Jego głos stwardniał, nabrał książęcego autorytetu. — Co zabrałaś?

— To nic ważnego — powtórzyłam, cofając się o krok.

— Pokaż — rozkazał.

Przez trzy lata słuchałam tego tonu, z obowiązku, strachu i głupiej miłości, którą do niego kiedyś czułam. Ale coś we mnie się zmieniło. Stwardniało.

— Nie — powiedziałam. Tylko tyle. Bez wyjaśnienia. Bez przeprosin.

Zmarszczył brwi. — Nie?

Spojrzałam mu prosto w oczy. — Caden, czekałam na ciebie wczoraj wieczorem. Czekałam, żebyśmy mogli porozmawiać... ale nie przyszedłeś.

Drgnął, ledwie zauważalnie, lecz nie powiedział nic.

— Chciałam zapytać — kontynuowałam cicho, ale stanowczo — czy nadal masz zamiar poślubić ją.

— Tak. — Słowo padło szybko. Zbyt szybko.

Gardło mi się ścisnęło, ale skinęłam powoli głową. To wszystko. Potwierdzenie, którego się obawiałam, ale już znałam je w kościach.

— Rozumiem — powiedziałam, unosząc podbródek. — Naprawdę rozumiem.

Pozwoliłam, by cisza rozciągnęła się między nami, by zobaczył stal, która pojawiła się w moim kręgosłupie.

— Nie jestem już twoją pionkiem, Caden. — Z każdym słowem mój głos nabierał siły. — Trzymałeś mnie tu przez trzy lata—trzy lata małżeństwa bez miłości, bez prawdy. A teraz planujesz wziąć drugą żonę, nawet nie mając odwagi porozmawiać o tym z tą, którą już masz.

Jego twarz zamknęła się w sobie, ciepło w jego oczach zniknęło jak mgła. — Rozmawialiśmy o tym wcześniej. Wiedziałaś, co to—

— Miało być? — przerwałam mu, podchodząc bliżej. — Układ? Nadal tak to nazywasz?

— Elara, przestań—

— Nie, ty przestań — warknęłam. — Myślisz, że będę milczeć, zadowalać się ochłapami uczuć i koroną, o którą nigdy nie prosiłam, podczas gdy ty przechodzisz do kogoś innego?

Otworzył usta, ale nie pozwoliłam mu mówić.

— Nie będę już więźniarką tej farsy nazywanej małżeństwem. Chcę rozwodu, Caden.

Cisza, która zapadła, była natychmiastowa i lodowata.

— Co?! — Jego głos lekko się załamał, niedowierzanie przebijając się przez nienaganną maskę.

— Chcę rozwodu — powtórzyłam, słowa zabrzmiały jasno i ostatecznie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA CADENA

"Chcę rozwodu."

Słowa zawisły w powietrzu. Twarz Elary była jak burza, emocje migotały na niej niczym błyskawice—determinacja, złość i coś jeszcze, czego nie potrafiłem do końca nazwać.

"Co?" Zaśmiałem się, pewien, że to jakiś dziwny żart.

"Mówię poważnie, Caden." Powtórzyła.

"Bardzo śmieszne, Elara. No to co się naprawdę dzieje?"

Jej oczy zwęziły się, te głębokie brązowe źrenice, w których kiedyś chętnie się topiłem, teraz mroziły mnie swoim spojrzeniem. "Powiedziałam, że nie żartuję, Caden. Chcę rozwodu. Mam dość bycia pionkiem w tej rodzinnej grze."

Mój uśmiech zgasł. Pokój jakby się zmniejszył, ściany zaczęły się zacieśniać. "Nie możesz mówić poważnie."

"Nigdy w życiu nie byłam bardziej poważna." Jej głos nie drżał. To nie był emocjonalny wybuch—przemyślała to. Zaplanowała, nawet.

"Elara, posłuchaj siebie," powiedziałem, przeczesując włosy dłonią. "Mamy trudny okres, jasne, ale rozwód? To—"

"Trudny okres?" Zaśmiała się, lecz śmiech był pusty, pozbawiony jakiejkolwiek wesołości. "Tak nazywasz ostatnie trzy lata mojego życia? Trudnym okresem?"

Serce waliło mi w piersi. To się nie działo. To nie mogło się dziać. "Jesteś teraz zła. Nie powinniśmy rozmawiać, kiedy jesteś tak zdenerwowana."

"Nie jestem zdenerwowana, Caden. Wreszcie widzę wszystko jasno."

Złapałem kurtkę z oparcia krzesła. "Wychodzę. Porozmawiamy, kiedy się uspokoisz."

"Ucieczka niczego nie zmieni," zawołała za mną. "Jak wrócisz, nadal będę chciała rozwodu."

Trzasnąłem drzwiami, a dźwięk rozległ się echem po całym domu niczym wystrzał.

Chłodne, wieczorne powietrze uderzyło mnie w twarz, ale nie pomogło mi oczyścić myśli. Co w nią wstąpiło?

Ledwo zszedłem z ganku, gdy usłyszałem, że drzwi znów się otwierają. Elara wybiegła za mną, włosy rozczochrane, twarz płonąca gniewem.

"Nie waż się odchodzić, kiedy do ciebie mówię!" krzyknęła. "Jeszcze nie skończyłam!"

"A ja tak," odparłem ostro. "Przynajmniej na razie. Nie mogę z tobą rozmawiać, kiedy jesteś taka."

"Jaka? Szczera? To cię boli, Caden? Że wreszcie jestem szczera o tym, jak bardzo jestem nieszczęśliwa?"

Odwróciłem się gwałtownie, gotów odpowiedzieć, gdy naszą kłótnię przerwał czyjś głos.

"Co tu się dzieje?"

Na szczycie schodów stała moja matka, jej szczupła sylwetka odcinała się na tle światła z ganku, twarz miała doskonale opanowaną, pełną troski. Ale znałem ją lepiej—widziała napięcie w jej ramionach, delikatny tik w kąciku ust.

"Nic, mamo," powiedziałem szybko. "Tylko kłótnia. Idź do środka."

Elara prychnęła gorzko. "Kłótnia? Tak to teraz nazywamy?" Odwróciła się do mojej matki, dumnie unosząc podbródek. "Właśnie powiedziałam twojemu synowi, że chcę rozwodu."

Oczy mojej matki rozszerzyły się, a ręka powędrowała do gardła. "Co powiedziałaś?"

"Powiedziałam," powtórzyła Elara, każde słowo ostre jak szkło, "chcę rozwodu. Mam dość bycia pionkiem w tej rodzinnej grze o status i pozory."

Kolor zniknął z twarzy mojej matki. "Elara, ścisz głos. Król nie może—"

"Nie obchodzi mnie to!" Głos Elary podniósł się. "Nie obchodzi mnie już, co ktokolwiek myśli! Przez trzy lata przejmowałam się opinią innych i do czego mnie to doprowadziło? Donikąd!"

Moja matka zeszła ze schodów, jej ruchy były rozważne i kontrolowane. "Rozwód? W tej rodzinie? Oszalałaś?"

Stanąłem między nimi, czując niebezpieczne napięcie unoszące się w powietrzu. "Mamo, proszę. To nie pomaga."

"Nie, niech mówi," odezwała się Elara, jej głos drżał. "Niech mi powie, jak rozwód zrujnuje waszą cenną reputację. Jak będzie to skandal. Tylko to was obchodzi, prawda? Co ludzie powiedzą?"

"Wiedziałaś, za kogo wychodzisz," powiedziała moja matka lodowatym tonem. "Wiedziałaś o oczekiwaniach. O obowiązkach. To nie dotyczy tylko ciebie i twoich... uczuć." Ostatnie słowo wypluła jak truciznę.

"Nie, chodzi o pozory," odparła Elara. "Nie daj Boże, żeby ktoś zobaczył rysę na waszej idealnej fasadzie!"

"Dość!" Głos mojej matki przeciął noc. "Masz pojęcie, co sugerujesz? Rozwód przed drugim ślubem Cadena? To niesłychane! Rzuciłoby cień na całą uroczystość!"

"Oczywiście," Elara zaśmiała się gorzko. "Ślub. To cię obchodzi, nie to, że twój syn i ja jesteśmy razem nieszczęśliwi."

"Nie jesteśmy nieszczęśliwi," wtrąciłem, ale nawet dla mnie te słowa zabrzmiały pusto.

"Nie jesteśmy?" Elara spojrzała na mnie, oczy lśniły od niewylanych łez. "Spójrz mi w oczy i powiedz, że jesteś szczęśliwy, Caden. Powiedz, że to życie, którego chciałeś."

Otworzyłem usta, ale nie potrafiłem skłamać. Nie mogłem tego powiedzieć, nie gdy patrzyła na mnie w ten sposób—jakby widziała na wskroś wszystkie moje wątpliwości i żale, które tłumiłem od miesięcy.

"Ta rozmowa się skończyła," oświadczyła moja matka.

"Mam dość twoich rozkazów," powiedziała Elara, jej głos był spokojny, mimo że łzy płynęły jej po policzkach. "Mam dość udawania. Mam dość bycia wystawianą jak nagroda na waszych eventach charytatywnych. Mam dość uszczypliwych komentarzy, ciągłej krytyki, tego, jak sprawiacie, że czuję się niewystarczająco dobra!"

"Jak śmiesz?" Moja matka zrobiła krok do przodu. "Po wszystkim, co dla ciebie zrobiliśmy? Po tym, jak przyjęliśmy cię do naszego domu, do rodziny?"

"Przyjęliście mnie?" Śmiech Elary był kruchy. "Tak to nazywacie? Ciągłe przypominanie, że nie pasuję? Że nie pochodzę z odpowiedniego środowiska? Z odpowiedniej rodziny?"

"Uważaj na słowa, młoda damo," ostrzegła moja matka, jej głos zszedł do groźnego szeptu. "Stąpasz po bardzo cienkim lodzie."

"Albo co?" Wyzwała ją Elara. "Co jeszcze możecie mi zrobić, czego już nie zrobiliście? Traktujecie mnie jak dodatek do waszego idealnego obrazu rodziny!"

"Elara, dość," powiedziałem stanowczo. "Jesteś zdenerwowana, ale to nie—"

"Nie waż się jej bronić!" Elara odwróciła się do mnie, oczy płonęły. "Nie po tym wszystkim, co mi zrobiła! Nie po tym, jak stałeś i patrzyłeś, jak to się dzieje!"

Zobaczyłem to, zanim się stało—błysk wściekłości w oczach matki, sposób, w jaki uniosła dłoń. Zareagowałem instynktownie, wchodząc między nie dokładnie w chwili, gdy jej dłoń opadała w gwałtownym geście.

Policzek zapiekł mnie od uderzenia, które rozeszło się echem po całej okolicy. Czas się zatrzymał. Staliśmy we trójkę w ogłuszającej ciszy, docierała do nas rzeczywistość tego, co właśnie się wydarzyło.

Twarz mojej matki się załamała, ręka wciąż zawieszona w powietrzu. "Caden, ja—"

Uniósłem dłoń, przerywając jej. Policzki płonęły, ale to było nic w porównaniu z ogniem, który szalał mi w piersi. Nigdy wcześniej nie widziałem, żeby moja matka kogoś uderzyła. Nigdy nie sądziłem, że to zrobi.

Odwróciłem się do Elary, której oczy były szeroko otwarte ze zdziwienia, łzy nadal płynęły jej po twarzy. W tej chwili coś się między nami zmieniło.

"Idź do swojego pokoju," powiedziałem cicho i spokojnie, mimo burzy, która szalała we mnie. "Teraz."

Otworzyła usta, by zaprotestować, ale coś w moim spojrzeniu ją powstrzymało.

"Idź do swojego pokoju, teraz!" krzyknąłem, wskazując kierunek jej pokoju.

Bez słowa odwróciła się i wróciła do domu, ramiona jej opadły w geście porażki.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Chose Her Over Me

My Husband Chose Her Over Me

213 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

213

Treść

Aa