~~Julie~~ Mój mąż, Ryan, stoi na scenie karaoke, robiąc z siebie pośmiewisko. Jego koszula jest rozpięta do połowy, krawat dawno porzucony, a policzki zaróżowione od nadmiaru whisky. "I ja... zawsze będę cię kochać..." śpiewa, zamykając oczy. Jego głos jest okropny. Obok niego, praktycznie przyklejona do jego boku, stoi jego sekretarka, Emily. Jej lewa ręka obejmuje talię Ryana, a palce delikatnie muska jego plecy, gdy śpiewa. Jest ode mnie młodsza, co najmniej o pół dekady, ma szeroko otwarte oczy i idealne krągłości, ubrana w obcisłą, głęboko wyciętą sukienkę, która sprawia, że jej obecność jest niemożliwa do zignorowania. Pochyla się do Ryana, szepcząc coś mu do ucha, a on odrzuca głowę do tyłu, śmiejąc się. Patrzy na nią jak na najzabawniejszą osobę na świecie. Nigdy nie widziałam go tak szczęśliwego. Ostatni raz widziałam go tak szczęśliwego w dniu naszego ślubu, siedem lat temu. Wtedy jego oczy błyszczały, gdy na mnie patrzył. Teraz światło w nich przygasło; świecą dla kogoś innego. Wokół mnie wszyscy się śmieją. To firmowa impreza kwartalna, a pracownicy są rozluźnieni po kilku drinkach za dużo, uznając występ Ryana i Emily za zabawny. Ale wiem, z czego naprawdę się śmieją. Śmieją się ze mnie. Żona CEO, siedząca tutaj, podczas gdy jej mąż praktycznie obmacuje swoją sekretarkę na oczach wszystkich. Szepty, boczne spojrzenia, nawet nie próbują tego ukrywać. "Myślisz, że się pocałują?" ktoś szepcze za mną. "Na pewno. Zakładam, że będą robić więcej niż całować się po tym," odpowiada ktoś inny, a oboje chichoczą.
Odwracam się, żeby spojrzeć na ludzi rozmawiających. Młodzi, pijani i prawdopodobnie naćpani trawką. Muszą być stażystami. Tylko osoby z zerową wiedzą o hierarchii firmy mogłyby wygłosić takie stwierdzenie w pobliżu żony swojego pracodawcy.
Albo po prostu ich to nie obchodzi.
Dziewczyna z potarganymi blond włosami i czerwonymi policzkami spogląda na mnie. "Cześć!" mówi, nieco zbyt głośno. "Pracujesz tutaj?"
Czy pracuję tutaj? Moje oczy zwężają się. Ona jest zdecydowanie stażystką.
Jest ładna, taka ładność, która przychodzi z młodością i arogancją. Chłopak obok niej leniwie opiera ramię na jej ramionach.
Nie odpowiadam. Po prostu się na nich gapię, zimno i bez mrugnięcia.
Zanim zdążę powiedzieć coś, co sprawiłoby, że pożałują swojego istnienia, słyszę, jak ktoś woła moje imię.
"Julie!" mówi głos, przyciągając moją uwagę.
Nawet zanim się odwrócę, wiem, kto to jest. Samantha, wiceprezes ds. marketingu. Obie pracujemy dla Paragon Jewels, firmy Ryana, wiodącego producenta luksusowej biżuterii w Ameryce Północnej. Jej pozycja jest tuż poniżej mojej, więc jest jedną z niewielu, które wykrzykują moje imię, jakbyśmy były przyjaciółkami, chociaż nimi nie jesteśmy.
"Samantha," odpowiadam, zmuszając się do uprzejmego uśmiechu.
"Nie wiedziałam, że tu jesteś, Julie. Właśnie mówiłam zespołowi marketingowemu, że musimy cię bardziej zaangażować!"
"Och?" mówię. "Dlaczego?"
"Cóż, jesteś szefową marketingu i wszyscy chcą cię poznać! Trudno cię teraz złapać. Poza tym, nigdy nie mamy okazji porozmawiać w pracy," mówi, przesadnie mrugając.
Jej wzrok wędruje na scenę, gdzie Ryan i Emily kołyszą się razem, dzieląc mikrofon, śmiejąc się, jakby byli na prywatnej randce, a nie na firmowym wydarzeniu.
"Więc, pani O'Brien," mówi z uśmieszkiem, "jak podoba się pani show do tej pory?"
Drwi ze mnie. Ta pieprzona suka.
Wymuszam jasny uśmiech. "Och, to jest... fantastyczne," mówię, starając się zachować powagę. "Cieszę się, że ciężka praca mojego męża jest nagradzana taką... oddaniem jego zespołu."
Tłum teraz bije brawo, dając Ryanowi i jego sekretarce owacje na stojąco. Chyba skończyli swoje bzdury.
Ale wtedy Ryan mówi do mikrofonu. "Zanim zejdziemy, mamy dla was jeszcze jedną piosenkę!"
Więcej oklasków. Więcej śmiechu. A ja chcę, żeby ziemia się otworzyła i mnie pochłonęła.
Samantha patrzy na mnie z litością w oczach. „Cóż... umm,” mówi. „Spotkam się z tobą później.” Szybko się wymawia. Za mną słyszę, jak ci stażyści znów szepczą. „O mój Boże. Słyszałeś, co ona powiedziała? To jest pani O'Brien.” Odwracam się, by rzucić im ostatnie spojrzenie, a chłopak niespokojnie się przemieszcza, ciągnąc dziewczynę na nogi. „Chodźmy,” mruczy pod nosem, i potykają się, zerkając na mnie, zanim znikną w tłumie. Dobrze. Niech biegną. Odwracam się z powrotem do sceny, moje serce wali w piersi. Ryan śpiewa „Everything I Do” – jeśli można to nazwać śpiewaniem. Emily jest teraz przyciśnięta do niego, jej ręka przesuwa się po jego ramieniu w sposób, który sprawia, że mój żołądek się skręca. Jest całkowicie bezwstydna, a on jest zbyt pijany, by to zauważyć – albo co gorsza, nie obchodzi go to. Nie mogę tego dłużej znieść. Bez zastanowienia odsuwam krzesło i wstaję. Moje obcasy stukają o podłogę, gdy maszeruję w stronę sceny. Czuję ciężar spojrzeń wszystkich na sobie, a szepty cichną, gdy zdają sobie sprawę, co się dzieje. Czekali na to – czekali, by zobaczyć, czy się załamię. Ale nie obchodzi mnie to. Skończyłam udawać idealną żonę. Wchodzę po schodach na scenę, każdy krok wydaje się cięższy od poprzedniego. Ryan początkowo mnie nie zauważa, zbyt zagubiony w swoim pijanym występie, ale Emily mnie dostrzega i jej uśmiech blednie. Dobrze.
"Ryan," mówię. "Wychodzimy teraz."
Ryan patrzy na mnie zaskoczony. "Dlaczego?" bełkocze, wciąż trzymając mikrofon. "Impreza dopiero się zaczyna."
Zaciskam zęby, moje pięści są zaciśnięte. "Chodźmy. Teraz."
"Julie, no dalej," mówi, brzmiąc teraz zirytowany, jakbym to ja psuła mu wieczór.
Nie mogę się powstrzymać. Coś we mnie pęka.
Bez słowa odwracam się i idę w stronę tyłu sceny. Technik siedzący w kabinie spogląda na mnie, ich twarze bledną, gdy się zbliżam.
"Kto tu jest odpowiedzialny?" pytam.
Wszyscy wskazują na mężczyznę stojącego obok konsoli dźwiękowej, trzymającego do połowy zjedzonego pączka. Jego oczy rozszerzają się, gdy mnie widzi.
"Pani O'Brien," jąka się, szybko odkładając pączka na bok. "Czy jest coś, co mogę dla pani zrobić?"
"Wyłączcie to. Wszystko," mówię. "Impreza się skończyła."
Mruga, niepewny, czy mówię poważnie, ale jedno spojrzenie na moją twarz i rzuca się do posłuszeństwa. Jego ręce latają po kontrolkach, a w ciągu kilku sekund głośniki milkną z ostrym piskiem. Światła przygasają. Muzyka umiera. Cisza opada na pokój niczym ciężka kurtyna, a jedynym dźwiękiem są moje obcasy, gdy wracam na środek sceny.
Ryan stoi tam, z mikrofonem bezużytecznym w dłoni.
"Julie, co do cholery?" mamrocze Ryan.
Spotykam jego wzrok, czując ciężar wszystkiego, co trzymałam w sobie zbyt długo. "Miałeś swoją zabawę," mówię cicho, ale z wystarczającą stalą w głosie, by powstrzymać go przed powiedzeniem czegokolwiek więcej. "Teraz to koniec."
Nie czekam na odpowiedź. Chwytam go za ramię i zaczynam prowadzić go w dół schodów.
Ryan potyka się lekko, zaskoczony moją nagłą stanowczością. Jego oczy przelatują po tłumie, szukając czegoś, może wsparcia, czy potwierdzenia, ale wszystko, co znajduje, to szeroko otwarte oczy i stłumione szepty. Wszyscy są zbyt zszokowani, zbyt rozbawieni rozwijającym się dramatem, by stanąć w jego obronie.
Szepty zaczynają się od razu. Słyszę urywki rozmów, gdy przechodzimy. Niech mówią. Niech się śmieją.
Ryan jest zbyt pijany, by ze mną walczyć, zbyt zawstydzony, by protestować. Po raz pierwszy to on jest cichy, a ja mam kontrolę.
Justin, ochroniarz/kierowca Ryana, widzi nas nadchodzących i już zaczyna działać. Podchodzi, otwierając tylne drzwi samochodu bez słowa.
Ryan mamrocze coś pod nosem - może przeprosiny, może wymówkę - ale ja się nie zatrzymuję. Nawet na niego nie patrzę. Zaciskam uchwyt, zmuszając go do wejścia na tylne siedzenie mocnym pchnięciem, a on osuwa się do samochodu.
"Zabierz nas do domu," mówię, wsiadając za Ryanem. Następnie zatrzaskuję drzwi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
To prawda, co mówią o małżeństwie: jeden partner jest zawsze szczęśliwszy od drugiego. W moim przypadku to ja jestem tą nieszczęśliwą. To ja nie mogę spać. To ja patrzę na śpiącą twarz mojego męża w nocy, szukając jakiegoś znaku - czegokolwiek, co potwierdziłoby to, co podejrzewam od dawna, że mnie zdradza. Powiedz tylko jedno słowo, na miłość boską, imię, coś, drogi Boże. Tylko tego chcę. Powiedz, Emily, Ryan. Powiedz Emily. Ale Ryan nigdy tego nie robi. Jest zbyt opanowany na to. To ja sprawdzam jego telefon, widzę powiadomienia od tej samej osoby, to samo malutkie zdjęcie. Ale nie mogę zobaczyć imienia nadawcy, nie mogę rozpoznać twarzy ze względu na rozmiar zdjęcia - chociaż wygląda jak Emily. Nawet nie mogę przeczytać wiadomości, ponieważ Ryan ukrył powiadomienia wyskakujące. Jestem teraz w kuchni, już przy piątej filiżance kawy. A jest dopiero 6 rano. "Dzień dobry," mówi Ryan, wchodząc i pocierając skronie. "Czuję się, jakby ktoś użył piły łańcuchowej na mojej głowie. Wczoraj wieczorem było zabawnie." "Cieszę się, że dobrze się bawiłeś," odpowiadam, starając się utrzymać głos w ryzach, ale gorycz się wyślizguje. Oczywiście, zauważa to. Zawsze to robi. "Coś nie tak?" pyta Ryan, patrząc na mnie ostrożnie. "Nie tak?"
"Wyglądasz... Nie wiem, inaczej." Liczę w myślach od dziesięciu. Spokojnie, Julie. Uspokój się na miłość boską. Ale jak mam to zrobić? Ryan mnie wczoraj upokorzył i nawet tego nie pamięta. "W porządku," mówię. Ryan przynosi sobie filiżankę kawy i siada ze mną przy stole. Patrzy na mnie tym swoim niewinnym spojrzeniem. Czasami zapominam, jaki jest przystojny. Z jego piękną, ostrą linią szczęki i jasnymi zielonymi oczami. Oczy były pierwszą rzeczą, w której się zakochałam. Byliśmy na pierwszym roku studiów, a Ryan pomylił mnie z jakąś dziewczyną, którą przyprowadził na imprezę w bractwie, dziewczyną, którą przysięgał, że jest jego dziewczyną. I cóż, grałam tę rolę. Podobało mi się udawanie, pozwalanie mu nazywać mnie Vivian. A rano, kiedy był już trzeźwy i mnie nie rozpoznał, powiedziałam mu, że Vivian już go nie chce, a ja tak. Śmieszne, jak to się układa. "Mówisz, że jesteś w porządku," mówi Ryan, przerywając ciszę, "ale ciągle patrzysz na mnie, jakbyś chciała mnie zamordować." Chwytam krawędź stołu, moje paznokcie wbijają się w drewno. "Upokorzyłeś mnie wczoraj, Ryan. Jak ktoś ma mnie szanować, skoro mój własny mąż nie potrafi?" "O czym ty mówisz?" "Mówię o twoim głupim występie karaoke wczoraj z tą suką, Emily."
Ryan dramatycznie uderza się w czoło. "Och, nie znowu to. Mówiłem ci już setki razy, Julie, nie ma się czym martwić. Zawsze o niej wspominasz, jakbyś była opętana czy coś."
"Opętana?"
Chcę rzucić kubkiem kawy, i na pewno nie w ścianę.
"Masz życie, o którym większość kobiet mogłaby tylko marzyć," kontynuuje. "Świetna praca, mąż, który wraca do domu co noc. Wiesz, ile kobiet rzuca się na mnie? A jednak wracam do ciebie. Opłacam rachunki twojej rodziny. Założyłem fundusze powiernicze dla twoich siostrzeńców i siostrzenic. Ale to nigdy nie wystarcza, prawda? Zawsze narzekasz na to samo — Emily to, Emily tamto. To męczące."
Trzęsę się teraz, serce bije mi tak mocno, że ledwo mogę oddychać. Ale jeśli powiem coś więcej, znowu zadzwoni do mojej mamy, a ona powie, że jestem niewdzięczna. "Przestań próbować zmusić Ryana do rozwodu, Julie," powie. "Nikt nie chce używanych rzeczy. Chcesz być sama na zawsze? Padnij na kolana i przeproś Ryana za to, że byłaś suką."
"Jak miałabym ci okazać wdzięczność, mój panie?" mówię, piorunując Ryana wzrokiem. "Czy powinnam zamówić wyrzeźbiony wizerunek ciebie i go czcić?"
"Nie jestem w nastroju na twoją sarkazm, Julie. Moja głowa już wystarczająco boli." Potem coś pojawia się w jego oczach, dziwne spojrzenie. "Właściwie jest coś, o czym chciałem z tobą porozmawiać. Czuję, że teraz jest odpowiedni moment."
O Boże. Żołądek mi się zaciska. Zamierza poprosić o rozwód. Czuję to. Mama mnie zabije. Już zaplanowała wakacje w Rio na grudzień.
"Co to jest?" pytam, przygotowując się.
"Chcę otwartego małżeństwa."
Przez chwilę słowa do mnie nie docierają. „Co?” mówię.
„To wtedy, gdy para decyduje się dać sobie przestrzeń, aby spotykać się z innymi osobami, i-”
„Wiem, co oznacza otwarte małżeństwo, Ryan. Na miłość boską. Odpowiedź brzmi nie.”
Patrzy na mnie z pogardą. „Nie pytałem. Od teraz jesteśmy w otwartym małżeństwie. Kiedy zobaczysz mnie z kimś innym, nie zawracaj sobie głowy zadawaniem pytań.”
Serce wali mi w piersi. „To jest otwarte małżeństwo tylko wtedy, gdy się zgadzam. A ja się nie zgadzam.”
Teraz stoję na nogach, krążąc po kuchni, próbując opanować gotującą się we mnie wściekłość i ból. Siedem lat małżeństwa, a już jestem blisko zawału.
„Chcę dzieci, Julie,” mówi Ryan. „Jak mam je mieć, jeśli nie zacznę spotykać się z kimś innym?”
Nie mogę się powstrzymać; zaczynam płakać. „Ale to nie moja wina.”
„To też nie moja wina. Może to po prostu my razem.”
Nie mogę uwierzyć, że to powiedział. Przez siedem lat próbowaliśmy i wydaliśmy mnóstwo pieniędzy. I zawsze ta sama odpowiedź: oboje jesteście zdrowi. Zarodki po prostu zachowują się dziwnie. Dziewięć IVF.
Rozwiązuję szlafrok i pozwalam mu spaść na podłogę, rozbierając się do naga przed nim. Oczy Ryana rozszerzają się ze zdziwienia. Zbliżam się i siadam na nim okrakiem. Następnie chwytam jego dłoń i kładę ją na swojej piersi. "Czy to już na ciebie nie działa?"
"Julie-" "Czy jestem teraz dla ciebie brzydka?" Sięgam do jego spodni, ale on szybko wstaje, odpychając mnie.
"Przestań," mówi stanowczo, robiąc między nami przestrzeń. "Załóż z powrotem ubranie."
Drżąc, patrzę, jak odchodzi, kierując się ku schodom.
"Poczekaj," wołam, mój głos drży. Ryan odwraca się, niecierpliwy. "Co?"
"W porządku," mówię, mój głos jest pusty. "Miejmy otwarte małżeństwo."
Ryan kiwa głową. "Dobrze."
I tak po prostu odchodzi, zostawiając mnie w milionie kawałków.
~~~
Lubię mówić, że jestem spokojną osobą. Czasami przysięgam, że jestem najbardziej zrównoważoną osobą, jaką znam. Cała moja rodzina to maniacy. Moje siostry, moi bracia. Moi rodzice. Zawsze to ja wyciągałem ludzi z więzienia. Byłem wyznaczonym kierowcą podczas szalonych imprez w college'u. Byłem przykrywką dla moich przyjaciół w liceum. Tak, wszyscy twierdzili, że spędzają noc w domu u Julie. Bo ich rodzice wiedzieli, że jestem porządną osobą.
Ale po raz pierwszy w życiu myślę, że chcę kogoś zabić.
Patrzę z okna na nasz podjazd, a Ryan wysiada z samochodu z nikim innym jak Emily. Cholerną Emily. I niesie walizki.
"Co się dzieje?" pytam, gdy tylko Ryan i Emily wchodzą do domu.
Ryan się uśmiecha. "Julie, poznaj Emily."
"Wiem, kim ona jest, Ryan."
"Dobrze. W takim razie nie będę musiał wyjaśniać. Emily się wprowadza."
Szczerze mówiąc, jestem zbyt oszołomiona, by mówić. Co on przez to rozumie? Po tym, co wydaje się wiecznością, pytam: "Czy ona jest bezdomna?"
"Nie," mówi Ryan. "Teraz jest moją dziewczyną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patrzę na Ryana, a potem na Emily. „Nie rozumiem”.
Ryan nawet na mnie nie patrzy, tylko chwyta Emily za rękę i zaczyna ją prowadzić. „Przestań być takim złym gospodarzem, Julie. Mieliśmy długi dzień.”
„Nie ma mowy, Ryan. Ona nie zostaje w tym domu,” mówię, mój głos drży z niedowierzania.
On nie odpowiada. Są już w połowie schodów.
„Słyszysz mnie? Ona tu nie zostaje! Zabierz ją tam, skąd ją zabrałeś. Nie chcę jej w moim domu.”
Ryan zatrzymuje się, odwracając się tylko na tyle, by spojrzeć na mnie gniewnie. „Twój dom? Ja daję ci dach nad głową. Jeśli mówię, że zostaje, to zostaje. Jeśli ci się to nie podoba, idź gdzie indziej. Nie mam siły na twoje bzdury, Julie.”
O mój Boże. Moja klatka piersiowa się zaciska. „Jak mogłeś to zrobić?” mówię. „Nie odchodź ode mnie, Ryan. Stań tutaj i odpowiedz mi.”
Emily odwraca się, żeby na mnie spojrzeć, uśmiechając się złośliwie. „A tak przy okazji, będziesz musiała przenieść swoje rzeczy do pokoju gościnnego. Nie zamierzam dzielić łóżka z tobą i Ryanem. Wystarczająco źle, że dzielę go z tobą.”
Cała energia ze mnie wyparowuje. Stoję tam, oniemiała. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Słyszę ich szeptanie i chichot, gdy idą do naszej sypialni. Mojego pokoju. Wyrzucają mnie z mojego pokoju.
Salon nagle wydaje się za mały.
Potykam się o frontowe drzwi, otwieram je gwałtownie i wybiegam na zewnątrz, potrzebując ucieczki. Nie wiem, dokąd idę, ale nie mogę tu zostać.
„Proszę pani, wszystko w porządku?” pyta Justin, ochroniarz Ryana, gdy się zbliżam, bez tchu. Wyciera Rolls-Royce'a Ryana, spoglądając na mnie z niepokojem.
Wyciągam rękę. „Klucze.”
„Proszę pani?”
„Te cholerne klucze, Justin.”
Waha się przez chwilę, ale je przekazuje. Wiem, że zastanawia się, dlaczego potrzebuję samochodu Ryana, skoro mam swój własny. Szczerze mówiąc, sama tego nie wiem. Ale jeśli zostanę tu jeszcze chwilę, mogę całkowicie stracić panowanie nad sobą.
„Pani O'Brien, pozwól mi panią zawieźć-”
„Nie, Justin. Sama pojadę.”
Wyjeżdżam z podjazdu i pędzę w noc.
~~~
Minęła ponad godzina, a ja wciąż jeżdżę bez celu. Moje myśli są zamglone od wszystkiego, Emily, ich zadowolonych twarzy. Początkowo planowałam sobotni wieczór spędzić na manicure i pedicure, żeby oderwać się od spraw, które dotyczą Ryana. Ale nie jestem już w nastroju, by rozpieszczać swoje stopy i dłonie. Minęły zaledwie dwa dni, odkąd rzucił bombę o otwartym małżeństwie, prawie przyprawiając mnie o zawał serca, a teraz przyprowadza swoją kochankę? Emily? Tę samą Emily?
Najdziwniejsze jest to, że nie mogę płakać. Nic nie czuję. Żadnych łez, żadnej złości - tylko ta pusta pustka. Ostatni terapeuta, z którym rozmawiałam, powiedział, że to mechanizm obronny. Że wypieram się swoich rzeczywistych emocji. Wypłacz się, Julie, mówiła. Uwolnij się od tego ciężaru.
Cóż, mogą wszyscy iść do diabła. Ryan. Emily. Terapeuta. Cała moja rodzina.
Wiem, czego potrzebuję. Drink.
Zatrzymuję się przy najbliższym barze i wchodzę do środka.
"Shot whisky," mówię barmanowi. "Czysta. I niech będą kolejne."
"Długi wieczór?"
"Nie chcę o tym rozmawiać," odpowiadam.
Nalewa pierwszy kieliszek, a ja wypijam go jednym haustem, witając palenie w gardle. Jest ostre, ale lepsze niż alternatywa myślenia o tym, co dzieje się w domu.
Gdy kończę drugi shot, słyszę jak ktoś woła: "Maggie! Maggie!"
Odwracam się zdezorientowana i widzę, jak wysoki, przystojny mężczyzna podchodzi do mnie, jego oczy utkwione w moich. Zanim zdążę zareagować, obejmuje mnie ramionami. "Dzięki Bogu, że cię znalazłem," mówi, przyciągając mnie do siebie w mocnym uścisku. Sztywnieję. "Kim ty, do diabła, jesteś?" "Proszę, po prostu udawaj," szepcze mi do ucha. "Wyjaśnię później. Obiecuję." Zanim zdążę go odepchnąć, podchodzi do nas wściekła kobieta. "Luke! Wiedziałam. Nie możesz się przede mną ukryć." Nieznajomy - Luke, jak się okazuje, odwraca się do niej, wciąż trzymając mnie w objęciach. "Veronika, co za niespodzianka," mówi, udając obojętność. "Mam na imię nie Veronika, tylko Evelyn." Luke posyła jej zakłopotany uśmiech. "Racja, przepraszam. Czasami mi się mylą. Tak czy inaczej, to jest Maggie - moja żona." Podnosi moją rękę, pokazując mój obrączkę, i prawie się duszę. Co się dzieje? Evelyn patrzy na mnie z wściekłością. "Wyszłaś za tego drania?"
Nie wiem, co powiedzieć, więc tylko kiwam głową.
„Powinnaś się z nim rozwieść”, warknęła. „Spędza z tobą jedną noc, a potem znika. Kto tak robi?”
„Ale na to się umówiliśmy. Jednonocna przygoda-” zaczyna Luke, ale Evelyn mu przerywa.
„Pieprz się, Luke.”
I z tymi słowami odchodzi, pozostawiając nas dwoje oszołomionych.
Luke wzdycha z ulgą. „Cóż, ta była natrętem. Przynajmniej mam ją z głowy.” Zwraca się do mnie, uśmiechając się. „Mogę ci postawić drinka? Zasłużyłeś.”
Patrzę na niego, a potem na miejsce, gdzie stała wściekła kobieta. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Nawet nie mogę tego przetrawić. Chyba potrzebuję tego drinka.
„Niech będą dwa,” mówię.
A Luke się uśmiecha.
Przesuń w górę, aby kontynuować