To prawda, co mówią o małżeństwie: jeden partner jest zawsze szczęśliwszy od drugiego. W moim przypadku to ja jestem tą nieszczęśliwą. To ja nie mogę spać. To ja patrzę na śpiącą twarz mojego męża w nocy, szukając jakiegoś znaku - czegokolwiek, co potwierdziłoby to, co podejrzewam od dawna, że mnie zdradza. Powiedz tylko jedno słowo, na miłość boską, imię, coś, drogi Boże. Tylko tego chcę. Powiedz, Emily, Ryan. Powiedz Emily. Ale Ryan nigdy tego nie robi. Jest zbyt opanowany na to. To ja sprawdzam jego telefon, widzę powiadomienia od tej samej osoby, to samo malutkie zdjęcie. Ale nie mogę zobaczyć imienia nadawcy, nie mogę rozpoznać twarzy ze względu na rozmiar zdjęcia - chociaż wygląda jak Emily. Nawet nie mogę przeczytać wiadomości, ponieważ Ryan ukrył powiadomienia wyskakujące. Jestem teraz w kuchni, już przy piątej filiżance kawy. A jest dopiero 6 rano. "Dzień dobry," mówi Ryan, wchodząc i pocierając skronie. "Czuję się, jakby ktoś użył piły łańcuchowej na mojej głowie. Wczoraj wieczorem było zabawnie." "Cieszę się, że dobrze się bawiłeś," odpowiadam, starając się utrzymać głos w ryzach, ale gorycz się wyślizguje. Oczywiście, zauważa to. Zawsze to robi. "Coś nie tak?" pyta Ryan, patrząc na mnie ostrożnie. "Nie tak?"
"Wyglądasz... Nie wiem, inaczej." Liczę w myślach od dziesięciu. Spokojnie, Julie. Uspokój się na miłość boską. Ale jak mam to zrobić? Ryan mnie wczoraj upokorzył i nawet tego nie pamięta. "W porządku," mówię. Ryan przynosi sobie filiżankę kawy i siada ze mną przy stole. Patrzy na mnie tym swoim niewinnym spojrzeniem. Czasami zapominam, jaki jest przystojny. Z jego piękną, ostrą linią szczęki i jasnymi zielonymi oczami. Oczy były pierwszą rzeczą, w której się zakochałam. Byliśmy na pierwszym roku studiów, a Ryan pomylił mnie z jakąś dziewczyną, którą przyprowadził na imprezę w bractwie, dziewczyną, którą przysięgał, że jest jego dziewczyną. I cóż, grałam tę rolę. Podobało mi się udawanie, pozwalanie mu nazywać mnie Vivian. A rano, kiedy był już trzeźwy i mnie nie rozpoznał, powiedziałam mu, że Vivian już go nie chce, a ja tak. Śmieszne, jak to się układa. "Mówisz, że jesteś w porządku," mówi Ryan, przerywając ciszę, "ale ciągle patrzysz na mnie, jakbyś chciała mnie zamordować." Chwytam krawędź stołu, moje paznokcie wbijają się w drewno. "Upokorzyłeś mnie wczoraj, Ryan. Jak ktoś ma mnie szanować, skoro mój własny mąż nie potrafi?" "O czym ty mówisz?" "Mówię o twoim głupim występie karaoke wczoraj z tą suką, Emily."
Ryan dramatycznie uderza się w czoło. "Och, nie znowu to. Mówiłem ci już setki razy, Julie, nie ma się czym martwić. Zawsze o niej wspominasz, jakbyś była opętana czy coś."
"Opętana?"
Chcę rzucić kubkiem kawy, i na pewno nie w ścianę.
"Masz życie, o którym większość kobiet mogłaby tylko marzyć," kontynuuje. "Świetna praca, mąż, który wraca do domu co noc. Wiesz, ile kobiet rzuca się na mnie? A jednak wracam do ciebie. Opłacam rachunki twojej rodziny. Założyłem fundusze powiernicze dla twoich siostrzeńców i siostrzenic. Ale to nigdy nie wystarcza, prawda? Zawsze narzekasz na to samo — Emily to, Emily tamto. To męczące."
Trzęsę się teraz, serce bije mi tak mocno, że ledwo mogę oddychać. Ale jeśli powiem coś więcej, znowu zadzwoni do mojej mamy, a ona powie, że jestem niewdzięczna. "Przestań próbować zmusić Ryana do rozwodu, Julie," powie. "Nikt nie chce używanych rzeczy. Chcesz być sama na zawsze? Padnij na kolana i przeproś Ryana za to, że byłaś suką."
"Jak miałabym ci okazać wdzięczność, mój panie?" mówię, piorunując Ryana wzrokiem. "Czy powinnam zamówić wyrzeźbiony wizerunek ciebie i go czcić?"
"Nie jestem w nastroju na twoją sarkazm, Julie. Moja głowa już wystarczająco boli." Potem coś pojawia się w jego oczach, dziwne spojrzenie. "Właściwie jest coś, o czym chciałem z tobą porozmawiać. Czuję, że teraz jest odpowiedni moment."
O Boże. Żołądek mi się zaciska. Zamierza poprosić o rozwód. Czuję to. Mama mnie zabije. Już zaplanowała wakacje w Rio na grudzień.
"Co to jest?" pytam, przygotowując się.
"Chcę otwartego małżeństwa."
Przez chwilę słowa do mnie nie docierają. „Co?” mówię.
„To wtedy, gdy para decyduje się dać sobie przestrzeń, aby spotykać się z innymi osobami, i-”
„Wiem, co oznacza otwarte małżeństwo, Ryan. Na miłość boską. Odpowiedź brzmi nie.”
Patrzy na mnie z pogardą. „Nie pytałem. Od teraz jesteśmy w otwartym małżeństwie. Kiedy zobaczysz mnie z kimś innym, nie zawracaj sobie głowy zadawaniem pytań.”
Serce wali mi w piersi. „To jest otwarte małżeństwo tylko wtedy, gdy się zgadzam. A ja się nie zgadzam.”
Teraz stoję na nogach, krążąc po kuchni, próbując opanować gotującą się we mnie wściekłość i ból. Siedem lat małżeństwa, a już jestem blisko zawału.
„Chcę dzieci, Julie,” mówi Ryan. „Jak mam je mieć, jeśli nie zacznę spotykać się z kimś innym?”
Nie mogę się powstrzymać; zaczynam płakać. „Ale to nie moja wina.”
„To też nie moja wina. Może to po prostu my razem.”
Nie mogę uwierzyć, że to powiedział. Przez siedem lat próbowaliśmy i wydaliśmy mnóstwo pieniędzy. I zawsze ta sama odpowiedź: oboje jesteście zdrowi. Zarodki po prostu zachowują się dziwnie. Dziewięć IVF.
Rozwiązuję szlafrok i pozwalam mu spaść na podłogę, rozbierając się do naga przed nim. Oczy Ryana rozszerzają się ze zdziwienia. Zbliżam się i siadam na nim okrakiem. Następnie chwytam jego dłoń i kładę ją na swojej piersi. "Czy to już na ciebie nie działa?"
"Julie-" "Czy jestem teraz dla ciebie brzydka?" Sięgam do jego spodni, ale on szybko wstaje, odpychając mnie.
"Przestań," mówi stanowczo, robiąc między nami przestrzeń. "Załóż z powrotem ubranie."
Drżąc, patrzę, jak odchodzi, kierując się ku schodom.
"Poczekaj," wołam, mój głos drży. Ryan odwraca się, niecierpliwy. "Co?"
"W porządku," mówię, mój głos jest pusty. "Miejmy otwarte małżeństwo."
Ryan kiwa głową. "Dobrze."
I tak po prostu odchodzi, zostawiając mnie w milionie kawałków.
~~~
Lubię mówić, że jestem spokojną osobą. Czasami przysięgam, że jestem najbardziej zrównoważoną osobą, jaką znam. Cała moja rodzina to maniacy. Moje siostry, moi bracia. Moi rodzice. Zawsze to ja wyciągałem ludzi z więzienia. Byłem wyznaczonym kierowcą podczas szalonych imprez w college'u. Byłem przykrywką dla moich przyjaciół w liceum. Tak, wszyscy twierdzili, że spędzają noc w domu u Julie. Bo ich rodzice wiedzieli, że jestem porządną osobą.
Ale po raz pierwszy w życiu myślę, że chcę kogoś zabić.
Patrzę z okna na nasz podjazd, a Ryan wysiada z samochodu z nikim innym jak Emily. Cholerną Emily. I niesie walizki.
"Co się dzieje?" pytam, gdy tylko Ryan i Emily wchodzą do domu.
Ryan się uśmiecha. "Julie, poznaj Emily."
"Wiem, kim ona jest, Ryan."
"Dobrze. W takim razie nie będę musiał wyjaśniać. Emily się wprowadza."
Szczerze mówiąc, jestem zbyt oszołomiona, by mówić. Co on przez to rozumie? Po tym, co wydaje się wiecznością, pytam: "Czy ona jest bezdomna?"
"Nie," mówi Ryan. "Teraz jest moją dziewczyną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patrzę na Ryana, a potem na Emily. „Nie rozumiem”.
Ryan nawet na mnie nie patrzy, tylko chwyta Emily za rękę i zaczyna ją prowadzić. „Przestań być takim złym gospodarzem, Julie. Mieliśmy długi dzień.”
„Nie ma mowy, Ryan. Ona nie zostaje w tym domu,” mówię, mój głos drży z niedowierzania.
On nie odpowiada. Są już w połowie schodów.
„Słyszysz mnie? Ona tu nie zostaje! Zabierz ją tam, skąd ją zabrałeś. Nie chcę jej w moim domu.”
Ryan zatrzymuje się, odwracając się tylko na tyle, by spojrzeć na mnie gniewnie. „Twój dom? Ja daję ci dach nad głową. Jeśli mówię, że zostaje, to zostaje. Jeśli ci się to nie podoba, idź gdzie indziej. Nie mam siły na twoje bzdury, Julie.”
O mój Boże. Moja klatka piersiowa się zaciska. „Jak mogłeś to zrobić?” mówię. „Nie odchodź ode mnie, Ryan. Stań tutaj i odpowiedz mi.”
Emily odwraca się, żeby na mnie spojrzeć, uśmiechając się złośliwie. „A tak przy okazji, będziesz musiała przenieść swoje rzeczy do pokoju gościnnego. Nie zamierzam dzielić łóżka z tobą i Ryanem. Wystarczająco źle, że dzielę go z tobą.”
Cała energia ze mnie wyparowuje. Stoję tam, oniemiała. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Słyszę ich szeptanie i chichot, gdy idą do naszej sypialni. Mojego pokoju. Wyrzucają mnie z mojego pokoju.
Salon nagle wydaje się za mały.
Potykam się o frontowe drzwi, otwieram je gwałtownie i wybiegam na zewnątrz, potrzebując ucieczki. Nie wiem, dokąd idę, ale nie mogę tu zostać.
„Proszę pani, wszystko w porządku?” pyta Justin, ochroniarz Ryana, gdy się zbliżam, bez tchu. Wyciera Rolls-Royce'a Ryana, spoglądając na mnie z niepokojem.
Wyciągam rękę. „Klucze.”
„Proszę pani?”
„Te cholerne klucze, Justin.”
Waha się przez chwilę, ale je przekazuje. Wiem, że zastanawia się, dlaczego potrzebuję samochodu Ryana, skoro mam swój własny. Szczerze mówiąc, sama tego nie wiem. Ale jeśli zostanę tu jeszcze chwilę, mogę całkowicie stracić panowanie nad sobą.
„Pani O'Brien, pozwól mi panią zawieźć-”
„Nie, Justin. Sama pojadę.”
Wyjeżdżam z podjazdu i pędzę w noc.
~~~
Minęła ponad godzina, a ja wciąż jeżdżę bez celu. Moje myśli są zamglone od wszystkiego, Emily, ich zadowolonych twarzy. Początkowo planowałam sobotni wieczór spędzić na manicure i pedicure, żeby oderwać się od spraw, które dotyczą Ryana. Ale nie jestem już w nastroju, by rozpieszczać swoje stopy i dłonie. Minęły zaledwie dwa dni, odkąd rzucił bombę o otwartym małżeństwie, prawie przyprawiając mnie o zawał serca, a teraz przyprowadza swoją kochankę? Emily? Tę samą Emily?
Najdziwniejsze jest to, że nie mogę płakać. Nic nie czuję. Żadnych łez, żadnej złości - tylko ta pusta pustka. Ostatni terapeuta, z którym rozmawiałam, powiedział, że to mechanizm obronny. Że wypieram się swoich rzeczywistych emocji. Wypłacz się, Julie, mówiła. Uwolnij się od tego ciężaru.
Cóż, mogą wszyscy iść do diabła. Ryan. Emily. Terapeuta. Cała moja rodzina.
Wiem, czego potrzebuję. Drink.
Zatrzymuję się przy najbliższym barze i wchodzę do środka.
"Shot whisky," mówię barmanowi. "Czysta. I niech będą kolejne."
"Długi wieczór?"
"Nie chcę o tym rozmawiać," odpowiadam.
Nalewa pierwszy kieliszek, a ja wypijam go jednym haustem, witając palenie w gardle. Jest ostre, ale lepsze niż alternatywa myślenia o tym, co dzieje się w domu.
Gdy kończę drugi shot, słyszę jak ktoś woła: "Maggie! Maggie!"
Odwracam się zdezorientowana i widzę, jak wysoki, przystojny mężczyzna podchodzi do mnie, jego oczy utkwione w moich. Zanim zdążę zareagować, obejmuje mnie ramionami. "Dzięki Bogu, że cię znalazłem," mówi, przyciągając mnie do siebie w mocnym uścisku. Sztywnieję. "Kim ty, do diabła, jesteś?" "Proszę, po prostu udawaj," szepcze mi do ucha. "Wyjaśnię później. Obiecuję." Zanim zdążę go odepchnąć, podchodzi do nas wściekła kobieta. "Luke! Wiedziałam. Nie możesz się przede mną ukryć." Nieznajomy - Luke, jak się okazuje, odwraca się do niej, wciąż trzymając mnie w objęciach. "Veronika, co za niespodzianka," mówi, udając obojętność. "Mam na imię nie Veronika, tylko Evelyn." Luke posyła jej zakłopotany uśmiech. "Racja, przepraszam. Czasami mi się mylą. Tak czy inaczej, to jest Maggie - moja żona." Podnosi moją rękę, pokazując mój obrączkę, i prawie się duszę. Co się dzieje? Evelyn patrzy na mnie z wściekłością. "Wyszłaś za tego drania?"
Nie wiem, co powiedzieć, więc tylko kiwam głową.
„Powinnaś się z nim rozwieść”, warknęła. „Spędza z tobą jedną noc, a potem znika. Kto tak robi?”
„Ale na to się umówiliśmy. Jednonocna przygoda-” zaczyna Luke, ale Evelyn mu przerywa.
„Pieprz się, Luke.”
I z tymi słowami odchodzi, pozostawiając nas dwoje oszołomionych.
Luke wzdycha z ulgą. „Cóż, ta była natrętem. Przynajmniej mam ją z głowy.” Zwraca się do mnie, uśmiechając się. „Mogę ci postawić drinka? Zasłużyłeś.”
Patrzę na niego, a potem na miejsce, gdzie stała wściekła kobieta. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Nawet nie mogę tego przetrawić. Chyba potrzebuję tego drinka.
„Niech będą dwa,” mówię.
A Luke się uśmiecha.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~~Luke~~ Pan wie, że widziałem już swoje piękne rzeczy. Ale kobieta obok mnie to coś innego. Nie tylko jest najładniejszą rzeczą, jaką widziałem, ale też jest zamężna. Niektórzy mężczyźni mają po prostu szczęście. "Więc zgaduję, że nie masz na imię Maggie?" pytam, próbując rozładować napięcie. "Nie," odpowiada beznamiętnie. Kiwnę głową, czekając, aż powie mi coś więcej. "Więc, jak masz na imię?" Patrzy na mnie powoli, z rozmysłem. Nie mogę kłamać, gdziekolwiek dotkną jej oczy, natychmiast płonie. "Słuchaj," mówię, podnosząc ręce w udawanej kapitulacji. "Nie podrywam cię. Szczerze mówiąc, robię sobie przerwę od kobiet. Są problematyczne." Wydaje gorzki śmiech. "To ty właśnie przytuliłeś nieznajomą, żeby uciec przed inną kobietą, którą skrzywdziłeś, a mówisz, że to my jesteśmy problematyczne? Wy mężczyźni jesteście wszyscy tacy sami." Wypija swój drink jak wodę i krzywi się na pieczenie. To jej drugi kieliszek w mniej niż pięć minut. Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.
"Zacznijmy od nowa," proponuję, oferując jej nowy początek. "Jestem Luke."
Przewraca oczami. "Tak, zauważyłam. Twoja 'problematyczna' była nie przestawała o tym gadać."
"Ona nie jest moją byłą," mówię.
"Cokolwiek."
Świetnie, kolejna kobieta jest przekonana, że jestem złoczyńcą. Nie minęło nawet pięć minut, a już uznała mnie za problem. Chyba na to zasłużyłem.
"Więc, zamierzasz mi powiedzieć swoje imię?" pytam, próbując ponownie.
Mogę stwierdzić, że ma pieniądze, po prostu na nią patrząc. Pewnie jest dziedziczką lub żoną jakiegoś ważnego biznesmena. Te Louboutiny, klucze do Rolls-Royce'a leżące na barze i ta sukienka - wszystko to krzyczy o bogactwie. Może dlatego nie chce mi podać swojego prawdziwego imienia.
"Nie musisz mówić mi swojego nazwiska," mówię z uśmiechem. "Ale wyglądasz, jakbyś potrzebowała kogoś do rozmowy. Skoro właśnie uratowałaś mi skórę, pomyślałem, że to najmniej, co mogę zrobić."
Obserwuje mnie przez chwilę, jej wyraz twarzy jest nieczytelny, zanim w końcu ustępuje. "Julie. Mam na imię Julie."
"Miło cię poznać, Julie," mówię, wyciągając rękę.
Ona to bierze.
~~~
Julie jest przy piątej szklance whisky i w tym momencie jest niepowstrzymana, wylewając swoją historię życia, jakbyśmy znali się od lat. Już powiedziałem barmanowi, żeby jej więcej nie podawał, ale ona jeszcze tego nie zauważyła.
„...Więc stoję tam, a oni oboje idą na górę. Do mojego pokoju. I wiesz, co ta suka powiedziała?” Julie nie czeka na moją odpowiedź. „Powiedziała, że muszę się wyprowadzić z mojego pokoju. Mojego pokoju.” Śmieje się tak mocno, że zaczyna się krztusić. A potem, równie nagle, zaczyna szlochać.
Nie wiem, co robić. Jak pocieszyć czyjąś żonę, nie przekraczając granicy?
„Julie,” mówię. „Wszystko w porządku?”
Kręci głową. „Potrzebuję kolejnego drinka.”
„Nie, nie potrzebujesz.”
Marszczy brwi. „Co? Myślisz, że potrzebuję jeszcze jednej osoby, która mówi mi, jak żyć? Wszyscy możecie iść do diabła. Powiedziałam, że potrzebuję drinka.” Stuka pustą szklanką o bar, ale barman, Mart, wie lepiej niż sprzeciwić się mnie.
„Przykro mi, ja jestem właścicielem baru i nie mogę pozwolić ci więcej pić,” mówię.
Jej oczy zwężają się. „Och, jesteś właścicielem baru? To dobrze dla ciebie. Znajdę inny.” Próbuje wstać, ale staję na jej drodze. „Słuchaj, Julie, wiem, że cierpisz, ale to nie jest sposób, aby to rozwiązać. Myślałaś o rozwodzie?” Po raz pierwszy jej oczy łagodnieją i opada z powrotem na stołek barowy. „Nie mogę. Nie chcę być rozczarowaniem dla mojej rodziny. Oni polegają na pieniądzach Ryana.” Wydaję z siebie parsknięcie. „Niech ich szlag trafi. To twoje życie. Nikt nie powinien sprawiać, że czujesz się w ten sposób.” Ona uśmiecha się sarkastycznie. „Łatwo ci mówić, panie Właścicielu Baru.” Widziałem już takich ludzi jak Julie, ludzi, którzy nie opuszczają toksycznego związku, bo głęboko w środku nadal kochają tę osobę. Mówi, że to z powodu rodziny, ale wiem, że to coś więcej. Nie jest gotowa, by się z nim rozstać. Miłość sprawia, że trzymasz się nawet wtedy, gdy nie powinieneś. Doskonale znam to uczucie. Jakie rozwiązanie mogłem jej zaproponować, które nie polegałoby na fizycznym wyciągnięciu jej z małżeństwa? Nagle przychodzi mi do głowy pomysł. „Wiesz co?” mówię. „Powinnaś znaleźć sobie chłopaka. Kogoś, kogo przedstawisz Ryanowi.” „Chłopaka?” Patrzy na mnie, jakbym postradał zmysły.
To brzmi jak głupi plan, ale jedno wiem o facetach, którzy zdradzają - nie mogą znieść, gdy ich się zdradza. Doprowadzi go to do szaleństwa. Mam nadzieję, że doprowadzi to do tego, że Ryan się z nią rozwiedzie, ponieważ ona sama jest zbyt tchórzliwa, aby to zrobić.
"To nie musi być prawdziwy związek," dodaję. "Po prostu wynajmij kogoś, kto zagra tę rolę, dopóki Ryan nie wróci do zmysłów."
Julie milczy przez chwilę, zastanawiając się nad tym pomysłem. "To właściwie nie jest złe," mówi, zaskakując mnie. "Czy wszyscy właściciele barów są tacy dobrzy w dawaniu rad?"
Śmieję się. "Staramy się."
"Dobrze, ale gdzie mam znaleźć tego 'chłopaka'?"
Bez zastanowienia wypalam, "Mogę to zrobić."
Jej oczy znowu na mnie spoglądają, tym razem wolniej. "Ty?"
"To łatwiejsze niż wynajmowanie kogoś. Nie ma potrzeby przechodzić przez kłopotliwe poszukiwania odpowiedniego faceta i upewniania się, że wie, co robi. Jestem singlem, nie szukam związku i lubię trochę przygód. Byłbym idealny do tej roli."
Ona mnie obserwuje, rozważając swoje opcje. Po chwili mówi, "Jesteś też przystojny."
Unoszę brew, ale ona mnie przerywa.
"Nie pytaj." Wyciąga telefon. "Więc ile to będzie mnie kosztować?"
Nie myślałem o pieniądzach. Nie potrzebuję ich, ale jeśli zaoferuję to za darmo, może to wydać się dziwne.
"Ile jesteś gotowa zapłacić?" pytam, grając dalej.
Ona rozgląda się po barze, z jedną ręką uniesioną, jakby oceniała miejsce. Jej diamentowy pierścionek łapie światło, błyszcząc jakby był wart fortunę.
"Twój bar jest przyzwoity," mówi. "Ile zarabia? Dwieście tysięcy rocznie? Może pięćset?"
Milczę.
"Podwoję to," mówi.
Unoszę brew. "Te dwieście?"
"Te pięćset."
Wow. Jest poważna. "Umowa stoi. Ale wezmę pieniądze dopiero po tym, jak to się uda."
Wyciąga rękę. "Umowa."
Ściskam jej dłoń, jej skóra jest miękka w dotyku. Następnie wyciągam długopis i zapisuję mój numer na serwetce. "Zadzwoń, gdy będziesz gotowa."
Wkłada serwetkę do torebki i rzuca mi ostatnie spojrzenie, zanim opuści bar. Idę tuż za nią, odprowadzając ją do eleganckiego Rolls-Royce'a.
"Na pewno możesz prowadzić?" pytam.
"Nie jestem aż tak naćpana, Luke."
"Dobrze," mówię. "Zadzwoń do mnie."
Odjeżdża w noc.
Czuję się tak winny, że pozwoliłem jej odejść w takim stanie. Ale co innego mogłem zrobić? Wracam do baru, już zastanawiając się, w co się wpakowałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować