passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Wants an Open Marriage - Rozdział #4 - autor elysian.sparrow

My Husband Wants an Open Marriage

/

Rozdział 4

Rozdział 3: Bar

Patrzę na Ryana, a potem na Emily. „Nie rozumiem”.

Ryan nawet na mnie nie patrzy, tylko chwyta Emily za rękę i zaczyna ją prowadzić. „Przestań być takim złym gospodarzem, Julie. Mieliśmy długi dzień.”

„Nie ma mowy, Ryan. Ona nie zostaje w tym domu,” mówię, mój głos drży z niedowierzania.

On nie odpowiada. Są już w połowie schodów.

„Słyszysz mnie? Ona tu nie zostaje! Zabierz ją tam, skąd ją zabrałeś. Nie chcę jej w moim domu.”

Ryan zatrzymuje się, odwracając się tylko na tyle, by spojrzeć na mnie gniewnie. „Twój dom? Ja daję ci dach nad głową. Jeśli mówię, że zostaje, to zostaje. Jeśli ci się to nie podoba, idź gdzie indziej. Nie mam siły na twoje bzdury, Julie.”

O mój Boże. Moja klatka piersiowa się zaciska. „Jak mogłeś to zrobić?” mówię. „Nie odchodź ode mnie, Ryan. Stań tutaj i odpowiedz mi.”

Emily odwraca się, żeby na mnie spojrzeć, uśmiechając się złośliwie. „A tak przy okazji, będziesz musiała przenieść swoje rzeczy do pokoju gościnnego. Nie zamierzam dzielić łóżka z tobą i Ryanem. Wystarczająco źle, że dzielę go z tobą.”

Cała energia ze mnie wyparowuje. Stoję tam, oniemiała. Nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać. Słyszę ich szeptanie i chichot, gdy idą do naszej sypialni. Mojego pokoju. Wyrzucają mnie z mojego pokoju.

Salon nagle wydaje się za mały.

Potykam się o frontowe drzwi, otwieram je gwałtownie i wybiegam na zewnątrz, potrzebując ucieczki. Nie wiem, dokąd idę, ale nie mogę tu zostać.

„Proszę pani, wszystko w porządku?” pyta Justin, ochroniarz Ryana, gdy się zbliżam, bez tchu. Wyciera Rolls-Royce'a Ryana, spoglądając na mnie z niepokojem.

Wyciągam rękę. „Klucze.”

„Proszę pani?”

„Te cholerne klucze, Justin.”

Waha się przez chwilę, ale je przekazuje. Wiem, że zastanawia się, dlaczego potrzebuję samochodu Ryana, skoro mam swój własny. Szczerze mówiąc, sama tego nie wiem. Ale jeśli zostanę tu jeszcze chwilę, mogę całkowicie stracić panowanie nad sobą.

„Pani O'Brien, pozwól mi panią zawieźć-”

„Nie, Justin. Sama pojadę.”

Wyjeżdżam z podjazdu i pędzę w noc.

~~~

Minęła ponad godzina, a ja wciąż jeżdżę bez celu. Moje myśli są zamglone od wszystkiego, Emily, ich zadowolonych twarzy. Początkowo planowałam sobotni wieczór spędzić na manicure i pedicure, żeby oderwać się od spraw, które dotyczą Ryana. Ale nie jestem już w nastroju, by rozpieszczać swoje stopy i dłonie. Minęły zaledwie dwa dni, odkąd rzucił bombę o otwartym małżeństwie, prawie przyprawiając mnie o zawał serca, a teraz przyprowadza swoją kochankę? Emily? Tę samą Emily?

Najdziwniejsze jest to, że nie mogę płakać. Nic nie czuję. Żadnych łez, żadnej złości - tylko ta pusta pustka. Ostatni terapeuta, z którym rozmawiałam, powiedział, że to mechanizm obronny. Że wypieram się swoich rzeczywistych emocji. Wypłacz się, Julie, mówiła. Uwolnij się od tego ciężaru.

Cóż, mogą wszyscy iść do diabła. Ryan. Emily. Terapeuta. Cała moja rodzina.

Wiem, czego potrzebuję. Drink.

Zatrzymuję się przy najbliższym barze i wchodzę do środka.

"Shot whisky," mówię barmanowi. "Czysta. I niech będą kolejne."

"Długi wieczór?"

"Nie chcę o tym rozmawiać," odpowiadam.

Nalewa pierwszy kieliszek, a ja wypijam go jednym haustem, witając palenie w gardle. Jest ostre, ale lepsze niż alternatywa myślenia o tym, co dzieje się w domu.

Gdy kończę drugi shot, słyszę jak ktoś woła: "Maggie! Maggie!"

Odwracam się zdezorientowana i widzę, jak wysoki, przystojny mężczyzna podchodzi do mnie, jego oczy utkwione w moich. Zanim zdążę zareagować, obejmuje mnie ramionami. "Dzięki Bogu, że cię znalazłem," mówi, przyciągając mnie do siebie w mocnym uścisku. Sztywnieję. "Kim ty, do diabła, jesteś?" "Proszę, po prostu udawaj," szepcze mi do ucha. "Wyjaśnię później. Obiecuję." Zanim zdążę go odepchnąć, podchodzi do nas wściekła kobieta. "Luke! Wiedziałam. Nie możesz się przede mną ukryć." Nieznajomy - Luke, jak się okazuje, odwraca się do niej, wciąż trzymając mnie w objęciach. "Veronika, co za niespodzianka," mówi, udając obojętność. "Mam na imię nie Veronika, tylko Evelyn." Luke posyła jej zakłopotany uśmiech. "Racja, przepraszam. Czasami mi się mylą. Tak czy inaczej, to jest Maggie - moja żona." Podnosi moją rękę, pokazując mój obrączkę, i prawie się duszę. Co się dzieje? Evelyn patrzy na mnie z wściekłością. "Wyszłaś za tego drania?"

Nie wiem, co powiedzieć, więc tylko kiwam głową.

„Powinnaś się z nim rozwieść”, warknęła. „Spędza z tobą jedną noc, a potem znika. Kto tak robi?”

„Ale na to się umówiliśmy. Jednonocna przygoda-” zaczyna Luke, ale Evelyn mu przerywa.

„Pieprz się, Luke.”

I z tymi słowami odchodzi, pozostawiając nas dwoje oszołomionych.

Luke wzdycha z ulgą. „Cóż, ta była natrętem. Przynajmniej mam ją z głowy.” Zwraca się do mnie, uśmiechając się. „Mogę ci postawić drinka? Zasłużyłeś.”

Patrzę na niego, a potem na miejsce, gdzie stała wściekła kobieta. Wszystko wydarzyło się tak szybko. Nawet nie mogę tego przetrawić. Chyba potrzebuję tego drinka.

„Niech będą dwa,” mówię.

A Luke się uśmiecha.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4: Umowa

~~Luke~~ Pan wie, że widziałem już swoje piękne rzeczy. Ale kobieta obok mnie to coś innego. Nie tylko jest najładniejszą rzeczą, jaką widziałem, ale też jest zamężna. Niektórzy mężczyźni mają po prostu szczęście. "Więc zgaduję, że nie masz na imię Maggie?" pytam, próbując rozładować napięcie. "Nie," odpowiada beznamiętnie. Kiwnę głową, czekając, aż powie mi coś więcej. "Więc, jak masz na imię?" Patrzy na mnie powoli, z rozmysłem. Nie mogę kłamać, gdziekolwiek dotkną jej oczy, natychmiast płonie. "Słuchaj," mówię, podnosząc ręce w udawanej kapitulacji. "Nie podrywam cię. Szczerze mówiąc, robię sobie przerwę od kobiet. Są problematyczne." Wydaje gorzki śmiech. "To ty właśnie przytuliłeś nieznajomą, żeby uciec przed inną kobietą, którą skrzywdziłeś, a mówisz, że to my jesteśmy problematyczne? Wy mężczyźni jesteście wszyscy tacy sami." Wypija swój drink jak wodę i krzywi się na pieczenie. To jej drugi kieliszek w mniej niż pięć minut. Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem.

"Zacznijmy od nowa," proponuję, oferując jej nowy początek. "Jestem Luke."

Przewraca oczami. "Tak, zauważyłam. Twoja 'problematyczna' była nie przestawała o tym gadać."

"Ona nie jest moją byłą," mówię.

"Cokolwiek."

Świetnie, kolejna kobieta jest przekonana, że jestem złoczyńcą. Nie minęło nawet pięć minut, a już uznała mnie za problem. Chyba na to zasłużyłem.

"Więc, zamierzasz mi powiedzieć swoje imię?" pytam, próbując ponownie.

Mogę stwierdzić, że ma pieniądze, po prostu na nią patrząc. Pewnie jest dziedziczką lub żoną jakiegoś ważnego biznesmena. Te Louboutiny, klucze do Rolls-Royce'a leżące na barze i ta sukienka - wszystko to krzyczy o bogactwie. Może dlatego nie chce mi podać swojego prawdziwego imienia.

"Nie musisz mówić mi swojego nazwiska," mówię z uśmiechem. "Ale wyglądasz, jakbyś potrzebowała kogoś do rozmowy. Skoro właśnie uratowałaś mi skórę, pomyślałem, że to najmniej, co mogę zrobić."

Obserwuje mnie przez chwilę, jej wyraz twarzy jest nieczytelny, zanim w końcu ustępuje. "Julie. Mam na imię Julie."

"Miło cię poznać, Julie," mówię, wyciągając rękę.

Ona to bierze.

~~~

Julie jest przy piątej szklance whisky i w tym momencie jest niepowstrzymana, wylewając swoją historię życia, jakbyśmy znali się od lat. Już powiedziałem barmanowi, żeby jej więcej nie podawał, ale ona jeszcze tego nie zauważyła.

„...Więc stoję tam, a oni oboje idą na górę. Do mojego pokoju. I wiesz, co ta suka powiedziała?” Julie nie czeka na moją odpowiedź. „Powiedziała, że muszę się wyprowadzić z mojego pokoju. Mojego pokoju.” Śmieje się tak mocno, że zaczyna się krztusić. A potem, równie nagle, zaczyna szlochać.

Nie wiem, co robić. Jak pocieszyć czyjąś żonę, nie przekraczając granicy?

„Julie,” mówię. „Wszystko w porządku?”

Kręci głową. „Potrzebuję kolejnego drinka.”

„Nie, nie potrzebujesz.”

Marszczy brwi. „Co? Myślisz, że potrzebuję jeszcze jednej osoby, która mówi mi, jak żyć? Wszyscy możecie iść do diabła. Powiedziałam, że potrzebuję drinka.” Stuka pustą szklanką o bar, ale barman, Mart, wie lepiej niż sprzeciwić się mnie.

„Przykro mi, ja jestem właścicielem baru i nie mogę pozwolić ci więcej pić,” mówię.

Jej oczy zwężają się. „Och, jesteś właścicielem baru? To dobrze dla ciebie. Znajdę inny.” Próbuje wstać, ale staję na jej drodze. „Słuchaj, Julie, wiem, że cierpisz, ale to nie jest sposób, aby to rozwiązać. Myślałaś o rozwodzie?” Po raz pierwszy jej oczy łagodnieją i opada z powrotem na stołek barowy. „Nie mogę. Nie chcę być rozczarowaniem dla mojej rodziny. Oni polegają na pieniądzach Ryana.” Wydaję z siebie parsknięcie. „Niech ich szlag trafi. To twoje życie. Nikt nie powinien sprawiać, że czujesz się w ten sposób.” Ona uśmiecha się sarkastycznie. „Łatwo ci mówić, panie Właścicielu Baru.” Widziałem już takich ludzi jak Julie, ludzi, którzy nie opuszczają toksycznego związku, bo głęboko w środku nadal kochają tę osobę. Mówi, że to z powodu rodziny, ale wiem, że to coś więcej. Nie jest gotowa, by się z nim rozstać. Miłość sprawia, że trzymasz się nawet wtedy, gdy nie powinieneś. Doskonale znam to uczucie. Jakie rozwiązanie mogłem jej zaproponować, które nie polegałoby na fizycznym wyciągnięciu jej z małżeństwa? Nagle przychodzi mi do głowy pomysł. „Wiesz co?” mówię. „Powinnaś znaleźć sobie chłopaka. Kogoś, kogo przedstawisz Ryanowi.” „Chłopaka?” Patrzy na mnie, jakbym postradał zmysły.

To brzmi jak głupi plan, ale jedno wiem o facetach, którzy zdradzają - nie mogą znieść, gdy ich się zdradza. Doprowadzi go to do szaleństwa. Mam nadzieję, że doprowadzi to do tego, że Ryan się z nią rozwiedzie, ponieważ ona sama jest zbyt tchórzliwa, aby to zrobić.

"To nie musi być prawdziwy związek," dodaję. "Po prostu wynajmij kogoś, kto zagra tę rolę, dopóki Ryan nie wróci do zmysłów."

Julie milczy przez chwilę, zastanawiając się nad tym pomysłem. "To właściwie nie jest złe," mówi, zaskakując mnie. "Czy wszyscy właściciele barów są tacy dobrzy w dawaniu rad?"

Śmieję się. "Staramy się."

"Dobrze, ale gdzie mam znaleźć tego 'chłopaka'?"

Bez zastanowienia wypalam, "Mogę to zrobić."

Jej oczy znowu na mnie spoglądają, tym razem wolniej. "Ty?"

"To łatwiejsze niż wynajmowanie kogoś. Nie ma potrzeby przechodzić przez kłopotliwe poszukiwania odpowiedniego faceta i upewniania się, że wie, co robi. Jestem singlem, nie szukam związku i lubię trochę przygód. Byłbym idealny do tej roli."

Ona mnie obserwuje, rozważając swoje opcje. Po chwili mówi, "Jesteś też przystojny."

Unoszę brew, ale ona mnie przerywa.

"Nie pytaj." Wyciąga telefon. "Więc ile to będzie mnie kosztować?"

Nie myślałem o pieniądzach. Nie potrzebuję ich, ale jeśli zaoferuję to za darmo, może to wydać się dziwne.

"Ile jesteś gotowa zapłacić?" pytam, grając dalej.

Ona rozgląda się po barze, z jedną ręką uniesioną, jakby oceniała miejsce. Jej diamentowy pierścionek łapie światło, błyszcząc jakby był wart fortunę.

"Twój bar jest przyzwoity," mówi. "Ile zarabia? Dwieście tysięcy rocznie? Może pięćset?"

Milczę.

"Podwoję to," mówi.

Unoszę brew. "Te dwieście?"

"Te pięćset."

Wow. Jest poważna. "Umowa stoi. Ale wezmę pieniądze dopiero po tym, jak to się uda."

Wyciąga rękę. "Umowa."

Ściskam jej dłoń, jej skóra jest miękka w dotyku. Następnie wyciągam długopis i zapisuję mój numer na serwetce. "Zadzwoń, gdy będziesz gotowa."

Wkłada serwetkę do torebki i rzuca mi ostatnie spojrzenie, zanim opuści bar. Idę tuż za nią, odprowadzając ją do eleganckiego Rolls-Royce'a.

"Na pewno możesz prowadzić?" pytam.

"Nie jestem aż tak naćpana, Luke."

"Dobrze," mówię. "Zadzwoń do mnie."

Odjeżdża w noc.

Czuję się tak winny, że pozwoliłem jej odejść w takim stanie. Ale co innego mogłem zrobić? Wracam do baru, już zastanawiając się, w co się wpakowałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5: Wiadomości śniadaniowe

~~Julie~~

Ugh, moja głowa czuje się, jakby ważyła tysiąc funtów.

Otworzyłam oczy i rozejrzałam się wokół. Jestem w swoim salonie, ale za nic nie mogę sobie przypomnieć, jak wróciłam do domu zeszłej nocy.

Cholera, samochód Ryana.

Pędzę do okna, serce mi wali, i zaglądam na zewnątrz. Jest tam, wciąż zaparkowany na podjeździe. Dzięki Bogu. Ryan byłby wściekły, gdybym go rozwaliła.

Potrzebuję prysznica. I zdecydowanie szczoteczki do zębów. Moje usta smakują, jakby coś w nich umarło.

Ciągnę się na górę, ale gdy tylko otwieram drzwi do głównej sypialni, zamieram. Emily jest na Ryanie, oboje całkowicie nadzy, poruszają się w synchronizacji. Ich dyszenie wypełnia pokój.

Krzyczę.

Emily piszczy i spada z niego, próbując się zakryć.

"Na miłość boską, Julie," mamrocze Ryan, siadając i patrząc na mnie z gniewem. "Słyszałaś kiedyś o pukaniu?"

Chcę mu powiedzieć, że nigdy nie musiałam pukać we własnym domu, a co dopiero do własnej sypialni, ale jaki to ma sens? „Przyszłam tylko po swoje rzeczy.”

„Już wszystko gotowe,” syczy Emily. „Wszystko, co posiadasz, jest w pokoju gościnnym.”

Sztywno kiwam głową i zamykam drzwi. Jeśli zostanę w tym korytarzu choćby sekundę dłużej, mogę zdecydować się wrócić tam z nożem. Więc schodzę powoli po schodach, odliczając od dziesięciu. Dasz radę, Julie. Świetnie sobie radzisz.

Kiedy docieram do pokoju gościnnego, widzę dzieło Emily. Moje rzeczy są porozrzucane wszędzie na podłodze i na łóżku, jakby w jakimś chaotycznym pokazie braku szacunku. Jestem zbyt zmęczona i głodna, żeby teraz się tym zająć.

Pod prysznicem pozwalam, by gorąca woda obmyła mnie, próbując oczyścić ból wczorajszego dnia, dzisiejszego i jakiegokolwiek nowego piekła, które przyniesie jutro. Dźwięk wody jest jak biały szum, zagłuszający szlochy, których nie chcę wypuścić. Nie będę płakać za Ryanem. Nie będę płakać za Emily.

„Martha?” wołam, wchodząc do kuchni, gdzie nasza kucharka jest zajęta przygotowywaniem śniadania.

„Dzień dobry, proszę pani,” mówi Martha, zerkając w moją stronę. „Mam nadzieję, że dobrze się spało?”

„Jak dziecko,” kłamię. „Ale jestem głodna.”

„Zaraz przyniosę jedzenie. Proszę, usiądź.”

Kilka minut później kładzie przede mną talerz, a ja mrugam zaskoczona. Tylko kilka kawałków sałaty i jakieś smutne zieleniny.

"Gdzie reszta?" pytam, unosząc brew.

"Nowa pani mówi, że nie wolno nam już gotować wysokokalorycznych posiłków," wyjaśnia Martha, wyglądając na zdenerwowaną. "Powiedziałam jej, że masz plan posiłków, ale pan O'Brien powiedział, że stracę pracę, jeśli nie będę przestrzegać poleceń pani Emily."

Oczywiście. Mała żmija zaczyna wojnę. Najpierw zabiera mojego męża. Teraz miesza się do mojej kuchni. Gra się zaczyna.

"W porządku, Martha. Po prostu wykonujesz swoją pracę."

Wpatruję się w talerz zieleniny, a mój żołądek burczy. Zmuszam się do zjedzenia kęsa, starając się nie krztusić. Nic dziwnego, że Emily jest taka drobna - je jak królik. Staram się skończyć z szacunku do Marthy, ale każdy kęs to tortura.

Moje myśli wracają do zeszłej nocy. Czy powinnam zadzwonić do Luke'a? Jak w ogóle mamy zrealizować ten plan z udawanym chłopakiem?

Biorę telefon i szybko do niego piszę, zapisując jego numer jako Luke Escort. "Cześć, tu pijana bogata pani z zeszłej nocy. Chciałam tylko dać znać, że bezpiecznie dotarłam do domu i bez zadrapań na samochodzie. Skontaktuję się w sprawie naszego planu. Pozdrawiam."

Wysyłam wiadomość.

W ciągu kilku sekund przychodzi jego odpowiedź. "Kto?"

O mój Boże. Nie pamięta mnie. To dopiero niezręczne.

Ale potem wysyła: „Żartuję. Trzymam kciuki, Julie.” Ugh. Jest nie do zniesienia. W tym momencie słyszę kroki na schodach. Ryan i Emily pojawiają się, trzymając się za ręce, wyglądając na zadowolonych z siebie. „Dzień dobry, Julie!” - świergocze Emily, uśmiechając się zbyt szeroko. Jej zęby wyglądają na drogie. „Jak było śniadanie?” Odwzajemniłam jej uśmiech. „Pyszne. Dokładnie to, czego potrzebowałam. Masz rację, wszyscy powinniśmy jeść jak nowojorczycy - wszyscy są teraz tacy mali, że mogą zacząć budować mniejsze drzwi.” Emily chichocze, wyraźnie nie dostrzegając mojego sarkazmu. „To prawda, Julie! Martha, my też jesteśmy gotowi na nasze śniadanie.” Martha przynosi im ten sam smutny talerz zieleni, który dała mi. Uśmiecham się, gdy Ryan bierze kęs i od razu walczy, żeby go nie wypluć. „Podoba ci się, kochanie?” - pyta Emily. Ryan kiwa głową, żując niechętnie. „Tak, jest... miłe.” Idealnie. Teraz czas dać mu coś innego do przełknięcia.

"Wiesz," mówię, opierając się na krześle, "dużo ostatnio myślałam. Zdaję sobie sprawę, że dałam ci popalić, Ryan. Nie zasługiwałeś na to."

Spogląda na mnie ostrożnie, wyczuwając, że coś jest nie tak.

"Jesteś moim mężem," ciągnę dalej, utrzymując słodki ton. "I każdy ma prawo do swoich pragnień, nawet jeśli nie mają sensu. Więc postanowiłam, że w pełni popieram to układanie się."

Ryan nie wygląda na zadowolonego. Po tylu latach wie, kiedy ściemniam.

Ale Emily tego nie wie. Wydaje się naprawdę odetchnąć z ulgą. "To świetnie, Julie! Mam na myśli, ludzie nigdy nie byli stworzeni do monogamii."

"Naprawdę?" mówię, unosząc brew.

"Zdecydowanie. Od początku czasu nasi przodkowie byli odkrywcami."

Racja. Lekcje biologii od kobiety, która sypia z moim mężem. Fascynujące.

"Dokładnie dlatego zdecydowałam się na trochę własnych odkryć," mówię, uważnie obserwując ich twarze. "Znalazłam sobie chłopaka."

Ryan zastyga, widelec w połowie drogi do ust. Uśmiech Emily gaśnie.

"Chłopak?" pyta Ryan, jego głos jest napięty.

Uśmiecham się, ciesząc się chwilą. "Zgadza się, kochanie. Uważam, że to tylko sprawiedliwe. Jeśli ty zamierzasz eksplorować, to ja też."

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Wants an Open Marriage

My Husband Wants an Open Marriage

104 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

104

Treść

Aa