******Pięć lat później******
Perspektywa Catherine
„Pani, przestań się na nas gapić, bo się zdenerwuję.” – powiedział uroczy chłopiec, patrząc na wilczycę opartą o drzewo nieopodal, odpoczywającą.
Chłopiec to mój syn, Noah Wyatt. Jego poważna mina rozbawiła otaczających nas łotrów, którzy również odpoczywali.
„Noah, wyluzuj.” Pogłaskałam delikatnie włosy mojego syna i przytuliłam mocniej córkę.
Pięć lat temu zostałam wyrzutkiem po tym, jak mój ojciec, Alfa, wyrzucił mnie z watahy. Niedługo potem odkryłam, że jestem w ciąży.
Na szczęście z pomocą przyszła mi przyjaciółka mojej matki, Mabel Erich. Jednak nie mogłam dołączyć do jej watahy z powodu mojego ojca.
Dzięki opiece Mabel urodziłam bliźnięta, Noaha i Hedwig.
„Mamusiu, jesteś zmęczona? Możesz się zdrzemnąć, a ja będę czuwać razem z Noah.” Hedwig spojrzała na mnie wielkimi oczami.
Noah i Hedwig byli bardzo uroczy.
Noah był starszy od Hedwig. Był młody, ale dojrzalszy niż inne dzieci w jego wieku. Miał bystre, mądre oczy i sprytne spojrzenie.
Jeśli chodzi o Hedwig, była śliczna, miała jasną cerę.
Dzięki nim łatwiej było nam uzyskać pomoc, gdy spotykaliśmy innych łotrów.
Tym razem dołączyłam do kilku łotrów, by wziąć udział w spotkaniu godowym w Shadow Forest.
Nie wszyscy łotrzy urodzili się samotnymi wilkami. Niektórzy zostali nimi zmuszeni, bo ich watahy zostały zniszczone.
Tęsknili za powrotem do watah i stabilnym życiem.
Na spotkaniu godowym co roku pojawiało się wiele wilków. Dlatego wielu łotrów przychodziło tu, by znaleźć partnera lub przekonać Alfę do przyjęcia ich.
Przez ostatnie pięć lat mieszkałam daleko od New Jersey, z dala od watahy mojego ojca. Tam miałam zbyt wiele złych wspomnień.
Tym razem wróciłam tylko po to, by odnaleźć zaginiony naszyjnik podarowany przez mamę.
Poza tym Noah i Hedwig byli już wystarczająco duzi, by pójść do szkoły.
Chociaż miałam pracę w Pensylwanii, nadal miałam nadzieję, że Noah i Hedwig będą mogli uczyć się w wilczej szkole. W końcu oboje byli wilkołakami.
Jednak żadna wilcza szkoła nie przyjmowała dzieci łotrów. Dlatego musiałam dołączyć do watahy. Choć byłam samotną łotrzycą z dwójką dzieci, wierzyłam, że niektóre watahy nas przyjmą — potrzebowały przecież więcej szczeniąt.
Pół godziny później uznałam, że przerwa się skończyła, więc ruszyliśmy w dalszą drogę.
„Mamusiu, nie możemy odpocząć jeszcze chwilę?” Hedwig chwyciła mnie za rękę i zapytała uroczym głosikiem.
„Hedwig, ten las nie należy do żadnej watahy. Nie jest tu bezpiecznie, musimy jak najszybciej stąd wyjść.” Pocałowałam córkę w policzek i odpowiedziałam.
„Mamusiu, jesteś taka biedna. Całą noc się nami opiekowałaś i w ogóle nie spałaś.” Hedwig spojrzała troskliwie swoimi pulchnymi policzkami.
„Hedwig, skoro wiesz, co mama dla nas robi, to już nie złość mamy, dobrze?” Noah pogłaskał Hedwig po głowie i powiedział poważnie, jak dorosły.
„Obiecuję! Będę grzeczna!” Na twarzy Hedwig pojawił się słodki uśmiech.
Czułam się szczęśliwa, a jednocześnie winna, że Noah i Hedwig byli tacy troskliwi.
Szliśmy dalej przez kolejne pół godziny i w końcu opuściliśmy dziwny las. Patrząc na znajomy krajobraz przed sobą, nie mogłam powstrzymać westchnienia w sercu.
'Minęło pięć lat, a ja wreszcie wróciłam.'
Spojrzałam na dwójkę dzieci i poczułam się, jakbym śniła.
„Chodźmy teraz do Mabel.” Stanęłam przy drodze z walizką w ręce. Wkrótce zobaczyłam nadjeżdżający samochód.
Auto zatrzymało się przed nami. Wysiadł z niego mężczyzna w średnim wieku i uśmiechnął się do mnie. Powiedział: „Czy pani to Catherine? Jestem Carl. Mabel poprosiła mnie, żebym po panią przyjechał. Bez mojego auta nie przejdzie pani przez kontrolę watahy.”
Uśmiechnęłam się i odpowiedziałam Carlovi: „Tak, jestem Catherine. Dziękuję!”
Carl roześmiał się serdecznie i zapakował mój bagaż do samochodu.
Na widok Noaha i Hedwig od razu okazał im sympatię. „Wy musicie być Noah i Hedwig! Jesteście tacy słodcy.”
Słysząc pochwałę Carla, nie mogłam powstrzymać spojrzenia na Noaha i Hedwig.
Rzeczywiście, Noah i Hedwig mieli świetne geny. Wyglądali jak dwie krople wody.
Noah był przystojny, a Hedwig urocza. Łączyło ich jedno: oboje mieli idealne rysy.
Nie mogłam się powstrzymać od dotknięcia własnej twarzy. Zawsze miałam wrażenie, że dzieci nie są do mnie podobne.
Wyglądało na to, że głównie odziedziczyły cechy po ojcu.
Na myśl o ich ojcu oblał mnie zimny pot.
Ten mężczyzna stał się moim koszmarem.
„Mamusiu, o czym myślisz?” Dwójka dzieci była tak żywiołowa i pełna energii, że nie przestawała rozmawiać nawet w samochodzie.
Na szczęście Carl lubił dzieci. Słuchał, jak Hedwig opowiada o tym, co widziała w Pensylwanii.
Odetchnęłam z ulgą i spojrzałam przez okno.
Nagle zobaczyłam znajomą twarz na billboardach przy drodze.
To była Gina.
Przez te pięć lat Gina miała szczęście i została sławną gwiazdą w New Jersey.
To było niewiarygodne, bo Gina nie wyróżniała się nawet wśród wilkołaków.
Spojrzałam na opis Giny na billboardzie: czysta i słodka.
Co do cholery?
Kiedy byłam w Watasze Czarnego Księżyca, słyszałam, że Gina uwiodła wielu samotnych wilkołaków.
Jak Gina mogła być czysta i słodka?
To przypomniało mi o moim ojcu.
Życie jest niesprawiedliwe.
Moi rodzice byli Alfą i Luną, a ja stałam się łotrem i nie potrafiłam nawet zapewnić dzieciom stabilnego życia.
Nie mogłam powstrzymać się od mocniejszego przytulenia moich dzieci.
Noah i Hedwig wydawali się już trochę zmęczeni. Przytulili się do moich ramion i wyglądali na śpiących.
Po kilku minutach Hedwig zasnęła. Słuchałam jej spokojnego oddechu i spojrzałam na Noah. Choć on też był zmęczony, nie pozwolił sobie zasnąć. Był naprawdę dobrym chłopcem.
Wiedziałam, że po prostu bał się, żebym się nie wykończyła.
„Mamusiu, ten budynek jest taki wysoki!” Noah nagle wskazał przez okno na wieżowiec i zawołał z ciekawością.
Spojrzałam i rzeczywiście zobaczyłam drapacz chmur.
Położony w Sayreville, Shadow Forest był tylko miasteczkiem w New Jersey, chociaż niedaleko Nowego Jorku.
Tak wysoki budynek był tu więc rzadkością.
„Och, to filia Grupy Chavez w Sayreville. Powiem wam sekret, Grupa Chavez należy do nowego Króla Lykanów, a siedziba główna podobno mieści się w Nowym Jorku.”
Carl, który prowadził samochód, zerknął przez okno i wyjaśnił nam.
„Gdybym tylko mógł tam wejść i zobaczyć.” Noah wpatrywał się w budynek z niewinnym wyrazem twarzy i niechętnie odwrócił wzrok.
Zaśmiałam się: „Tam pracują członkowie rodziny królewskiej, więc to nie jest miejsce dla odwiedzających.”
Noah spojrzał na mnie i zacisnął usta, wyglądając na trochę zasmuconego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Catherine
Wieczorem planowałam zostawić Noah i Hedwig pod opieką Mabel.
Wcale się nie martwiłam, bo Mabel pomagała mi zajmować się nimi, gdy dopiero się urodzili.
Dziś w Shadow Forest miało się odbyć zebranie godowe, na które miał się udać także Czarnoksiężycowy Wataha mojego ojca. To była więc najlepsza okazja, by odzyskać naszyjnik mojej matki.
Przykucnęłam, by pogłaskać Noah po głowie i szepnęłam: „Noah, opiekuj się dobrze Hedwig i zostań w domu z Mabel, dobrze? Mamusia musi wyjść i coś załatwić.”
Potem pocałowałam Noah i Hedwig w policzek.
Mabel spojrzała na mnie z troską i powiedziała: „Wróć szybko, jak tylko zdobędziesz swoją rzecz.”
„OK.” Zobaczyłam zmartwiony wyraz twarzy Mabel i skinęłam głową.
„Mamusiu, uważaj na siebie,” powiedział do mnie cicho Noah, gdy podbiegł i pociągnął mnie za rękaw.
Ponownie przykucnęłam i pogłaskałam go po głowie. Uśmiechnęłam się do niego z lekkim skinieniem, zanim wstałam, otworzyłam drzwi i wyszłam na zewnątrz.
Otuliłam się płaszczem. Wiedziałam, że Mabel martwi się, że mogę starć się z ojcem i Eleną.
Ale nie byłam już tak impulsywna, jak pięć lat temu. Chciałam tylko odzyskać naszyjnik, który zostawiła mi mama.
Zamierzałam odejść natychmiast, gdy tylko mi go oddadzą.
Gdy dotarłam na plac Shadow Forest, aż kipiało tam od życia.
Na zebraniu godowym było o wiele więcej wilkołaków niż pięć lat temu.
„Co się dzieje?”
Gdy nad tym rozmyślałam, usłyszałam szmer otaczających mnie wilkołaków.
Pamiętając o swoim celu, przecisnęłam się przez tłum i ruszyłam w stronę centrum placu, podczas gdy inni wilkołacy mi się przyglądali.
Rozejrzałam się i od razu dostrzegłam Elenę i Ginę.
Wyglądało na to, że teraz były celebrytkami w okolicznych watahach. Może Gina zarobiła sporo pieniędzy, odkąd została gwiazdą. Elena rozmawiała z innymi w luksusowej sukni, trzymając kieliszek czerwonego wina.
Ginę otaczała grupa młodych wilkołaczyc. Stojąc niedaleko, widziałam, że każda z nich miała uniżony wyraz twarzy.
Zastanawiałam się: „Dlaczego tak zabiegają o względy Giny?”
Nie mogłam tego pojąć. W końcu Czarnoksiężycowy Wataha mojego ojca nie była najsilniejsza spośród watah wokół Shadow Forest.
Czy to tylko dlatego, że Gina jest teraz aktorką?
Musi być przyjemnie być tak wychwalaną przez innych. Widziałam, że Gina miała uśmiech na twarzy.
Gdy Gina odwróciła się i mnie zauważyła, wytrzeszczyła na mnie oczy z niedowierzaniem, a uśmiech zamarł jej na ustach.
Domyślałam się, że pewnie nie chciała mnie już nigdy zobaczyć w swoim życiu.
Szybko przeszłam przez tłum i stanęłam przed Giną oraz innymi wilkołakami wokół niej.
Gina przez chwilę była zszokowana i zapytała: „Dlaczego wróciłaś?”
Spokojnie odpowiedziałam: „Gdzie jest naszyjnik mojej matki?”
Na twarzy Giny przemknęło poczucie winy, po czym zmarszczyła brwi i spojrzała na mnie.
Zanim Gina zdążyła coś powiedzieć, jedna z wilkołaczyc spojrzała na mnie z pogardą i powiedziała: „Z której watahy jesteś? Jak śmiesz mówić w ten sposób do przyszłej Luny Lykanów?”
„Fanny, nie mów tak. Nie jestem jeszcze Luną Lykanów.” Gina przybrała triumfalny uśmiech, dumnie uniosła podbródek i spojrzała na mnie z pogardą.
„Chociaż ceremonia się jeszcze nie odbyła, zostałaś już uznana przez Króla Lykanów.” Fanny stanęła obok Giny i zmierzyła mnie wzrokiem.
Ta wiadomość była dla mnie szokiem.
Pomyślałam: „Gina ma być przyszłą Luną Lykanów? Jak to możliwe?
Nie jest nawet wystarczająco dobra, by być Luną zwykłej watahy wilkołaków.
Czy Król Lykanów naprawdę się nie myli?
Jeśli to prawda, Bogini Księżyca musiała popełnić błąd.”
Gina wydawała się nabrać odwagi od tych pochlebców. Wyprostowała się i powiedziała do mnie wyniosłym tonem: „Kto pozwolił ci wrócić? Nie zapominaj, że zostałaś wygnana.”
„Przyszłam po naszyjnik mojej matki. Odejdziesz, gdy tylko go dostanę,” odpowiedziałam chłodno.
„Jak śmie taka wyrzutek być tak arogancka? Gina, musisz ją czegoś nauczyć!” Fanny skrzyżowała ramiona i powiedziała jadowicie.
Widziałam w oczach Giny nutę złośliwości. Gina skinęła głową na Fanny i powiedziała: „Masz rację.”
Po tym Gina odwróciła się, by spojrzeć na mnie, a jej twarz spoważniała. Gina przemówiła zimnym i poważnym tonem: „Nakazuję ci odejść.”
Wilkołaki stojące obok Giny wyglądały na przestraszone. Wszystkie spuściły głowy i okazały Ginie szacunek.
Ale szczerze mówiąc, wcale nie czułam, żebym była przez nią przewyższona siłą.
Wręcz przeciwnie, czułam, że moja wilczyca się przebudziła i jest lekko niecierpliwa.
Spojrzałam na Ginę i nie mogłam powstrzymać się od parsknięcia. „Powtarzam, chcę odzyskać naszyjnik mojej matki.”
„Jak to możliwe?” Fanny przykryła usta z zaskoczeniem, gdy zorientowała się, że wcale się nie boję.
Gina także była zaniepokojona, ale szybko się opanowała i powiedziała do zgromadzonych wokół: „Ona jest moją przyrodnią siostrą. To sprawa między mną a nią. Możecie się już bawić. Spotkam się z wami później.”
Gdy tamci ludzie odeszli, Gina podeszła bliżej i szepnęła: „Jeśli chcesz naszyjnik, chodź ze mną.”
Poszłam za Giną i opuściłyśmy plac, docierając na obrzeża Shadow Forest.
„Catherine, wybrałaś fatalny moment, żeby się pojawić. Chcesz mnie skompromitować? Nie widziałaś, ile było wilkołaków na zebraniu godowym? Czemu jesteś ubrana jak żebraczka? Jeśli ludzie dowiedzą się, że jesteś moją siostrą i zostałaś wygnana z watahy przez tatę, będzie mi wstyd!” Gina warknęła, gdy rozejrzała się dookoła, upewniając się, że nikogo nie ma w pobliżu.
Nie przejęłam się drwiną Giny. Powiedziałam ponuro: „Jeśli uważasz, że cię skompromituję, oddaj mi teraz naszyjnik mojej matki. Nie zostanę dłużej.”
„Minęło tyle lat. Nie znalazłaś naszyjnika pięć lat temu, więc jak mam ci teraz pomóc go znaleźć? Poza tym nie mam czasu. Nie widzisz, że czeka na mnie wielu znajomych?” Gina skrzyżowała ręce na piersi i powiedziała z niecierpliwością.
Wnioskując z postawy Giny, wiedziałam, że nie zamierza mi pomóc w poszukiwaniach naszyjnika. Wybuchłam złością i powiedziałam: „Nie odejdę, póki go nie dostanę.”
Kiedy zostałam wygnana z watahy, nie miałam czasu się spakować. Nie miałam też czasu szukać naszyjnika.
„Groziłaś mi? Catherine, nie jestem już tą samą osobą co kiedyś. Otwórz wreszcie oczy i zobacz, kim teraz jestem. Nie jesteś nawet wystarczająco dobra, żeby być moją służącą. Jak śmiesz na mnie krzyczeć? Każę strażnikom wyrzucić cię jak śmiecia.”
Gina prychnęła i odzyskała swój tupet.
Minęło kilka lat, ale nigdy bym się nie spodziewała, że Gina stanie się jeszcze bardziej apodyktyczna i irytująca niż kiedyś.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Catherine
"Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Chcę tylko odzyskać swoją rzecz." Spojrzałam zdecydowanie na Ginę.
Naszyjnik należał do mojej matki i był jedyną rzeczą, jaką mi po sobie zostawiła. Dla mnie był bezcenny.
Nagle zauważyłam, że wzrok Giny przeniósł się z mnie na miejsce za moimi plecami.
Odwróciłam się zdezorientowana i zobaczyłam kilku facetów stojących niedaleko, ale ich nie znałam.
Kiedy spojrzałam z powrotem na Ginę, nagle pochyliła się bliżej mnie i zadrwiła: „Wiem, gdzie jest twój naszyjnik, ale po prostu nie chcę ci go oddać. Nic by się nie stało, gdybyś tu nie przyszła. Ale przypomniałaś mi o tych głupotach, które zrobiłaś. Chcesz odzyskać naszyjnik? Nie ma mowy. Jutro go potnę i wrzucę do pieca, żeby się stopił!”
„Jak śmiesz!” Przeszedł mnie dreszcz i zacisnęłam pięści ze złości.
„Czemu miałabym się bać? Hmph, powiem ci coś. Tata powiedział mi pewien sekret, kiedy ostatnio się upił. Powiedział, że nie jesteś jego dzieckiem, tylko bękartem. Przyszłaś na świat tylko dlatego, że twoja cholera matka kręciła z innymi,” powiedziała Gina pogardliwym tonem.
„Zamknij się! Ty suko!” Obelga Giny wobec mojej matki i mnie odebrała mi resztki rozsądku.
Byłam przez nią kompletnie rozjuszona.
„Co? Wściekłaś się? Teraz jesteś wyrzutkiem, nawet nie masz wilka. Myślisz, że masz siłę, żeby mnie zaatakować?”
Podniosłam rękę i spoliczkowałam Ginę.
Gina jęknęła z bólu i zakryła policzek, udając ofiarę. Z żałosną miną zakpiła ze mnie.
Gina powiedziała: „Catherine, to wszystko, na co cię stać? No cóż, rozumiem. Nie masz wilka, nie masz ojca, nawet nie potrafisz się przemieniać. Możesz tylko żyć na kolanach.”
„Gina...” Spojrzałam na Ginę z wściekłością. Gdybym miała teraz nóż w ręku, pokroiłabym ją na kawałki.
Eva chyba poczuła moją złość i zawyła w mojej głowie.
„Catherine, zostaw ją mnie.” Eva była podenerwowana. Jej uczucia wpływały na mnie i czułam, jak moje ciało stopniowo przejmuje Eva.
Czułam, jak tracę rozum i zaraz się przemienię.
Jednak nagle moją rękę mocno chwyciła duża dłoń.
Odwróciłam się z przerażeniem i zobaczyłam mężczyznę o ponurym wyrazie twarzy.
„Ty...” Zamurowało mnie i nie mogłam dokończyć zdania, gdy zobaczyłam wyraźnie jego twarz.
Mężczyzna był naprawdę przystojny, ale to nie jego uroda mnie przyciągnęła. Chodziło o to, że jego twarz wydawała mi się jakby znajoma.
Gina podeszła z żałosną miną, wycisnęła z siebie łzy. Spojrzała na mnie i powiedziała: „Catherine, dlaczego mnie uderzyłaś? Co ci zrobiłam? Dlaczego tak mnie traktujesz?”
Nie rozumiałam, dlaczego Gina nagle zachowywała się jak zupełnie inna osoba.
Spojrzałam na Ginę i zauważyłam, że ma czerwone oczy. Znowu płakała i zdawała się mnie bać.
Całą uwagę miałam jednak skupioną na tym mężczyźnie. Próbowałam sobie przypomnieć, gdzie go widziałam.
Jednak mężczyzna chłodno wykrzywił usta, jakby był zniesmaczony moją reakcją.
Parsknął: „Dlaczego ją uderzyłaś?”
Jego lodowaty, beznamiętny głos przerwał mój tok myśli. I od razu zrozumiałam, że jest po stronie Giny.
Kiedy pomyślałam, jak Gina właśnie mnie obraziła i zagroziła zniszczeniem naszyjnika mojej matki, gniew znów zaczął we mnie kipieć.
„To nie twoja sprawa. Puść mnie!” Nie podobało mi się, że trzyma mnie za ramię. Szarpałam się, próbując uwolnić się z jego uścisku.
W tej samej chwili Gina udawała dobrą i delikatnym tonem powiedziała: „Blake, ona jest moją przyrodnią siostrą. Nie uderzyła mnie specjalnie. Po prostu została wygnana z watahy przez naszego ojca i chciała, żebym poprosiła go, żeby ją z powrotem przyjął. Ale powiedziałam jej, że będzie ciężko, bo jeszcze nie ma wilka. Wtedy się zdenerwowała i mnie uderzyła.”
Byłam wściekła, gdy Gina wymyślała bajki.
Zastanawiałam się, czy Gina stała się lepsza w kłamstwach, odkąd została gwiazdą.
„Więc jesteś wyrzutkiem bez wilka? Jak miałaś czelność prosić o miejsce w watasze?” Mężczyzna, którego nazwali Blake, prychnął.
Jeszcze bardziej rozwścieczył mnie jego pogardliwy uśmieszek.
Uwierzyl Ginie nawet mnie nie pytając.
„Puść mnie. Powiedziałam już, że to nie twoja sprawa.” Wykręcałam ramię.
„Jeśli jeszcze raz ją uderzysz, odrąbię ci ręce!” Blake powiedział do mnie nieubłaganie.
Słysząc to, poczułam, że jestem bliska szaleństwa.
Ponieważ nie zamierzał mnie puścić, postanowiłam dać mu nauczkę. Zacisnęłam zęby i ugryzłam go w grzbiet dłoni.
Chociaż byłam w ludzkiej postaci, moja siła i siła szczęk były znacznie większe.
„Cholera!” Blake zerknął na grzbiet swojej dłoni, na którym został głęboki ślad po ugryzieniu.
Natychmiast mnie puścił i wrzasnął: „Jesteś szalona! Trzymaj się ode mnie z daleka!”
Kiedy stracił panowanie nad sobą, atmosfera stała się gęsta od napięcia.
Zauważyłam, że Gina i dwóch mężczyzn stojących obok Blake’a wyglądali na przestraszonych i skulonych z opuszczonymi głowami.
Chociaż bolało mnie ramię, nie dałam po sobie poznać słabości, tylko patrzyłam hardo na Blake’a.
Wtedy w jego oczach mignęło zaskoczenie.
„Ty, natychmiast opuść Shadow Forest, inaczej będę musiał coś zrobić.” Blake wskazał na mnie i rozkazał mi odejść.
Gina wciąż wyglądała na smutną i żałosną. Ale gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam w jej oczach satysfakcję.
Jeszcze nie odzyskałam naszyjnika mojej matki, więc nie mogłam tak po prostu odejść. Właśnie tego chciała Gina, ale nie pozwolę, żeby było po jej myśli.
Mając to na uwadze, próbowałam ominąć Blake’a i Ginę, ruszając na plac, by znaleźć ojca.
Jednak już po jednym kroku zostałam zatrzymana przez mężczyznę stojącego obok Blake’a.
W następnej chwili odepchnął mnie.
„Puść mnie. Sama mogę iść. Nie dotykaj mnie, ty draniu!”
Byłam wściekła, bo Gina była trudna, a teraz miała jeszcze pomocnika.
Na dodatek ten facet był ewidentnie silny.
Czy to oznaczało, że nie mam szans odzyskać naszyjnika mojej matki?
Blake’owy podwładny wypchnął mnie z placu. Na dodatek zrobił to mocno, gdy byłam nieprzygotowana, przez co upadłam na ziemię.
Wilkołaki, które nas obserwowały, zebrały się i głośno się ze mnie śmiały.
Opuszczałam spotkanie godów w tak żałosnym stanie. Stojąc w oddali, patrzyłam na zatłoczony plac i przygryzłam wargi.
Przysięgłam sobie, że tu wrócę.
Przesuń w górę, aby kontynuować