passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Mate Has Two Wolves - Rozdział #5 - autor T.H.Jessica

My Mate Has Two Wolves

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Catherine

Wieczorem planowałam zostawić Noah i Hedwig pod opieką Mabel.

Wcale się nie martwiłam, bo Mabel pomagała mi zajmować się nimi, gdy dopiero się urodzili.

Dziś w Shadow Forest miało się odbyć zebranie godowe, na które miał się udać także Czarnoksiężycowy Wataha mojego ojca. To była więc najlepsza okazja, by odzyskać naszyjnik mojej matki.

Przykucnęłam, by pogłaskać Noah po głowie i szepnęłam: „Noah, opiekuj się dobrze Hedwig i zostań w domu z Mabel, dobrze? Mamusia musi wyjść i coś załatwić.”

Potem pocałowałam Noah i Hedwig w policzek.

Mabel spojrzała na mnie z troską i powiedziała: „Wróć szybko, jak tylko zdobędziesz swoją rzecz.”

„OK.” Zobaczyłam zmartwiony wyraz twarzy Mabel i skinęłam głową.

„Mamusiu, uważaj na siebie,” powiedział do mnie cicho Noah, gdy podbiegł i pociągnął mnie za rękaw.

Ponownie przykucnęłam i pogłaskałam go po głowie. Uśmiechnęłam się do niego z lekkim skinieniem, zanim wstałam, otworzyłam drzwi i wyszłam na zewnątrz.

Otuliłam się płaszczem. Wiedziałam, że Mabel martwi się, że mogę starć się z ojcem i Eleną.

Ale nie byłam już tak impulsywna, jak pięć lat temu. Chciałam tylko odzyskać naszyjnik, który zostawiła mi mama.

Zamierzałam odejść natychmiast, gdy tylko mi go oddadzą.

Gdy dotarłam na plac Shadow Forest, aż kipiało tam od życia.

Na zebraniu godowym było o wiele więcej wilkołaków niż pięć lat temu.

„Co się dzieje?”

Gdy nad tym rozmyślałam, usłyszałam szmer otaczających mnie wilkołaków.

Pamiętając o swoim celu, przecisnęłam się przez tłum i ruszyłam w stronę centrum placu, podczas gdy inni wilkołacy mi się przyglądali.

Rozejrzałam się i od razu dostrzegłam Elenę i Ginę.

Wyglądało na to, że teraz były celebrytkami w okolicznych watahach. Może Gina zarobiła sporo pieniędzy, odkąd została gwiazdą. Elena rozmawiała z innymi w luksusowej sukni, trzymając kieliszek czerwonego wina.

Ginę otaczała grupa młodych wilkołaczyc. Stojąc niedaleko, widziałam, że każda z nich miała uniżony wyraz twarzy.

Zastanawiałam się: „Dlaczego tak zabiegają o względy Giny?”

Nie mogłam tego pojąć. W końcu Czarnoksiężycowy Wataha mojego ojca nie była najsilniejsza spośród watah wokół Shadow Forest.

Czy to tylko dlatego, że Gina jest teraz aktorką?

Musi być przyjemnie być tak wychwalaną przez innych. Widziałam, że Gina miała uśmiech na twarzy.

Gdy Gina odwróciła się i mnie zauważyła, wytrzeszczyła na mnie oczy z niedowierzaniem, a uśmiech zamarł jej na ustach.

Domyślałam się, że pewnie nie chciała mnie już nigdy zobaczyć w swoim życiu.

Szybko przeszłam przez tłum i stanęłam przed Giną oraz innymi wilkołakami wokół niej.

Gina przez chwilę była zszokowana i zapytała: „Dlaczego wróciłaś?”

Spokojnie odpowiedziałam: „Gdzie jest naszyjnik mojej matki?”

Na twarzy Giny przemknęło poczucie winy, po czym zmarszczyła brwi i spojrzała na mnie.

Zanim Gina zdążyła coś powiedzieć, jedna z wilkołaczyc spojrzała na mnie z pogardą i powiedziała: „Z której watahy jesteś? Jak śmiesz mówić w ten sposób do przyszłej Luny Lykanów?”

„Fanny, nie mów tak. Nie jestem jeszcze Luną Lykanów.” Gina przybrała triumfalny uśmiech, dumnie uniosła podbródek i spojrzała na mnie z pogardą.

„Chociaż ceremonia się jeszcze nie odbyła, zostałaś już uznana przez Króla Lykanów.” Fanny stanęła obok Giny i zmierzyła mnie wzrokiem.

Ta wiadomość była dla mnie szokiem.

Pomyślałam: „Gina ma być przyszłą Luną Lykanów? Jak to możliwe?

Nie jest nawet wystarczająco dobra, by być Luną zwykłej watahy wilkołaków.

Czy Król Lykanów naprawdę się nie myli?

Jeśli to prawda, Bogini Księżyca musiała popełnić błąd.”

Gina wydawała się nabrać odwagi od tych pochlebców. Wyprostowała się i powiedziała do mnie wyniosłym tonem: „Kto pozwolił ci wrócić? Nie zapominaj, że zostałaś wygnana.”

„Przyszłam po naszyjnik mojej matki. Odejdziesz, gdy tylko go dostanę,” odpowiedziałam chłodno.

„Jak śmie taka wyrzutek być tak arogancka? Gina, musisz ją czegoś nauczyć!” Fanny skrzyżowała ramiona i powiedziała jadowicie.

Widziałam w oczach Giny nutę złośliwości. Gina skinęła głową na Fanny i powiedziała: „Masz rację.”

Po tym Gina odwróciła się, by spojrzeć na mnie, a jej twarz spoważniała. Gina przemówiła zimnym i poważnym tonem: „Nakazuję ci odejść.”

Wilkołaki stojące obok Giny wyglądały na przestraszone. Wszystkie spuściły głowy i okazały Ginie szacunek.

Ale szczerze mówiąc, wcale nie czułam, żebym była przez nią przewyższona siłą.

Wręcz przeciwnie, czułam, że moja wilczyca się przebudziła i jest lekko niecierpliwa.

Spojrzałam na Ginę i nie mogłam powstrzymać się od parsknięcia. „Powtarzam, chcę odzyskać naszyjnik mojej matki.”

„Jak to możliwe?” Fanny przykryła usta z zaskoczeniem, gdy zorientowała się, że wcale się nie boję.

Gina także była zaniepokojona, ale szybko się opanowała i powiedziała do zgromadzonych wokół: „Ona jest moją przyrodnią siostrą. To sprawa między mną a nią. Możecie się już bawić. Spotkam się z wami później.”

Gdy tamci ludzie odeszli, Gina podeszła bliżej i szepnęła: „Jeśli chcesz naszyjnik, chodź ze mną.”

Poszłam za Giną i opuściłyśmy plac, docierając na obrzeża Shadow Forest.

„Catherine, wybrałaś fatalny moment, żeby się pojawić. Chcesz mnie skompromitować? Nie widziałaś, ile było wilkołaków na zebraniu godowym? Czemu jesteś ubrana jak żebraczka? Jeśli ludzie dowiedzą się, że jesteś moją siostrą i zostałaś wygnana z watahy przez tatę, będzie mi wstyd!” Gina warknęła, gdy rozejrzała się dookoła, upewniając się, że nikogo nie ma w pobliżu.

Nie przejęłam się drwiną Giny. Powiedziałam ponuro: „Jeśli uważasz, że cię skompromituję, oddaj mi teraz naszyjnik mojej matki. Nie zostanę dłużej.”

„Minęło tyle lat. Nie znalazłaś naszyjnika pięć lat temu, więc jak mam ci teraz pomóc go znaleźć? Poza tym nie mam czasu. Nie widzisz, że czeka na mnie wielu znajomych?” Gina skrzyżowała ręce na piersi i powiedziała z niecierpliwością.

Wnioskując z postawy Giny, wiedziałam, że nie zamierza mi pomóc w poszukiwaniach naszyjnika. Wybuchłam złością i powiedziałam: „Nie odejdę, póki go nie dostanę.”

Kiedy zostałam wygnana z watahy, nie miałam czasu się spakować. Nie miałam też czasu szukać naszyjnika.

„Groziłaś mi? Catherine, nie jestem już tą samą osobą co kiedyś. Otwórz wreszcie oczy i zobacz, kim teraz jestem. Nie jesteś nawet wystarczająco dobra, żeby być moją służącą. Jak śmiesz na mnie krzyczeć? Każę strażnikom wyrzucić cię jak śmiecia.”

Gina prychnęła i odzyskała swój tupet.

Minęło kilka lat, ale nigdy bym się nie spodziewała, że Gina stanie się jeszcze bardziej apodyktyczna i irytująca niż kiedyś.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Catherine

"Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Chcę tylko odzyskać swoją rzecz." Spojrzałam zdecydowanie na Ginę.

Naszyjnik należał do mojej matki i był jedyną rzeczą, jaką mi po sobie zostawiła. Dla mnie był bezcenny.

Nagle zauważyłam, że wzrok Giny przeniósł się z mnie na miejsce za moimi plecami.

Odwróciłam się zdezorientowana i zobaczyłam kilku facetów stojących niedaleko, ale ich nie znałam.

Kiedy spojrzałam z powrotem na Ginę, nagle pochyliła się bliżej mnie i zadrwiła: „Wiem, gdzie jest twój naszyjnik, ale po prostu nie chcę ci go oddać. Nic by się nie stało, gdybyś tu nie przyszła. Ale przypomniałaś mi o tych głupotach, które zrobiłaś. Chcesz odzyskać naszyjnik? Nie ma mowy. Jutro go potnę i wrzucę do pieca, żeby się stopił!”

„Jak śmiesz!” Przeszedł mnie dreszcz i zacisnęłam pięści ze złości.

„Czemu miałabym się bać? Hmph, powiem ci coś. Tata powiedział mi pewien sekret, kiedy ostatnio się upił. Powiedział, że nie jesteś jego dzieckiem, tylko bękartem. Przyszłaś na świat tylko dlatego, że twoja cholera matka kręciła z innymi,” powiedziała Gina pogardliwym tonem.

„Zamknij się! Ty suko!” Obelga Giny wobec mojej matki i mnie odebrała mi resztki rozsądku.

Byłam przez nią kompletnie rozjuszona.

„Co? Wściekłaś się? Teraz jesteś wyrzutkiem, nawet nie masz wilka. Myślisz, że masz siłę, żeby mnie zaatakować?”

Podniosłam rękę i spoliczkowałam Ginę.

Gina jęknęła z bólu i zakryła policzek, udając ofiarę. Z żałosną miną zakpiła ze mnie.

Gina powiedziała: „Catherine, to wszystko, na co cię stać? No cóż, rozumiem. Nie masz wilka, nie masz ojca, nawet nie potrafisz się przemieniać. Możesz tylko żyć na kolanach.”

„Gina...” Spojrzałam na Ginę z wściekłością. Gdybym miała teraz nóż w ręku, pokroiłabym ją na kawałki.

Eva chyba poczuła moją złość i zawyła w mojej głowie.

„Catherine, zostaw ją mnie.” Eva była podenerwowana. Jej uczucia wpływały na mnie i czułam, jak moje ciało stopniowo przejmuje Eva.

Czułam, jak tracę rozum i zaraz się przemienię.

Jednak nagle moją rękę mocno chwyciła duża dłoń.

Odwróciłam się z przerażeniem i zobaczyłam mężczyznę o ponurym wyrazie twarzy.

„Ty...” Zamurowało mnie i nie mogłam dokończyć zdania, gdy zobaczyłam wyraźnie jego twarz.

Mężczyzna był naprawdę przystojny, ale to nie jego uroda mnie przyciągnęła. Chodziło o to, że jego twarz wydawała mi się jakby znajoma.

Gina podeszła z żałosną miną, wycisnęła z siebie łzy. Spojrzała na mnie i powiedziała: „Catherine, dlaczego mnie uderzyłaś? Co ci zrobiłam? Dlaczego tak mnie traktujesz?”

Nie rozumiałam, dlaczego Gina nagle zachowywała się jak zupełnie inna osoba.

Spojrzałam na Ginę i zauważyłam, że ma czerwone oczy. Znowu płakała i zdawała się mnie bać.

Całą uwagę miałam jednak skupioną na tym mężczyźnie. Próbowałam sobie przypomnieć, gdzie go widziałam.

Jednak mężczyzna chłodno wykrzywił usta, jakby był zniesmaczony moją reakcją.

Parsknął: „Dlaczego ją uderzyłaś?”

Jego lodowaty, beznamiętny głos przerwał mój tok myśli. I od razu zrozumiałam, że jest po stronie Giny.

Kiedy pomyślałam, jak Gina właśnie mnie obraziła i zagroziła zniszczeniem naszyjnika mojej matki, gniew znów zaczął we mnie kipieć.

„To nie twoja sprawa. Puść mnie!” Nie podobało mi się, że trzyma mnie za ramię. Szarpałam się, próbując uwolnić się z jego uścisku.

W tej samej chwili Gina udawała dobrą i delikatnym tonem powiedziała: „Blake, ona jest moją przyrodnią siostrą. Nie uderzyła mnie specjalnie. Po prostu została wygnana z watahy przez naszego ojca i chciała, żebym poprosiła go, żeby ją z powrotem przyjął. Ale powiedziałam jej, że będzie ciężko, bo jeszcze nie ma wilka. Wtedy się zdenerwowała i mnie uderzyła.”

Byłam wściekła, gdy Gina wymyślała bajki.

Zastanawiałam się, czy Gina stała się lepsza w kłamstwach, odkąd została gwiazdą.

„Więc jesteś wyrzutkiem bez wilka? Jak miałaś czelność prosić o miejsce w watasze?” Mężczyzna, którego nazwali Blake, prychnął.

Jeszcze bardziej rozwścieczył mnie jego pogardliwy uśmieszek.

Uwierzyl Ginie nawet mnie nie pytając.

„Puść mnie. Powiedziałam już, że to nie twoja sprawa.” Wykręcałam ramię.

„Jeśli jeszcze raz ją uderzysz, odrąbię ci ręce!” Blake powiedział do mnie nieubłaganie.

Słysząc to, poczułam, że jestem bliska szaleństwa.

Ponieważ nie zamierzał mnie puścić, postanowiłam dać mu nauczkę. Zacisnęłam zęby i ugryzłam go w grzbiet dłoni.

Chociaż byłam w ludzkiej postaci, moja siła i siła szczęk były znacznie większe.

„Cholera!” Blake zerknął na grzbiet swojej dłoni, na którym został głęboki ślad po ugryzieniu.

Natychmiast mnie puścił i wrzasnął: „Jesteś szalona! Trzymaj się ode mnie z daleka!”

Kiedy stracił panowanie nad sobą, atmosfera stała się gęsta od napięcia.

Zauważyłam, że Gina i dwóch mężczyzn stojących obok Blake’a wyglądali na przestraszonych i skulonych z opuszczonymi głowami.

Chociaż bolało mnie ramię, nie dałam po sobie poznać słabości, tylko patrzyłam hardo na Blake’a.

Wtedy w jego oczach mignęło zaskoczenie.

„Ty, natychmiast opuść Shadow Forest, inaczej będę musiał coś zrobić.” Blake wskazał na mnie i rozkazał mi odejść.

Gina wciąż wyglądała na smutną i żałosną. Ale gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam w jej oczach satysfakcję.

Jeszcze nie odzyskałam naszyjnika mojej matki, więc nie mogłam tak po prostu odejść. Właśnie tego chciała Gina, ale nie pozwolę, żeby było po jej myśli.

Mając to na uwadze, próbowałam ominąć Blake’a i Ginę, ruszając na plac, by znaleźć ojca.

Jednak już po jednym kroku zostałam zatrzymana przez mężczyznę stojącego obok Blake’a.

W następnej chwili odepchnął mnie.

„Puść mnie. Sama mogę iść. Nie dotykaj mnie, ty draniu!”

Byłam wściekła, bo Gina była trudna, a teraz miała jeszcze pomocnika.

Na dodatek ten facet był ewidentnie silny.

Czy to oznaczało, że nie mam szans odzyskać naszyjnika mojej matki?

Blake’owy podwładny wypchnął mnie z placu. Na dodatek zrobił to mocno, gdy byłam nieprzygotowana, przez co upadłam na ziemię.

Wilkołaki, które nas obserwowały, zebrały się i głośno się ze mnie śmiały.

Opuszczałam spotkanie godów w tak żałosnym stanie. Stojąc w oddali, patrzyłam na zatłoczony plac i przygryzłam wargi.

Przysięgłam sobie, że tu wrócę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Blake'a

Tego ranka pracowałem w oddziale Chavez Group w Sayreville.

Po tym, jak oficjalnie zastąpiłem ojca jako nowy Król Lykanów, zmieniłem nazwę firmy na Chavez Group.

Nie obchodziły mnie opinie tych starych zgredów z Rady.

Właśnie przeglądałem raport, który mój Beta mi przekazał na temat firmy, gdy drzwi mojego biura się otworzyły.

Nie mogłem powstrzymać się od zmarszczenia brwi.

Gdy drzwi się otworzyły, weszła kobieta w sukni bez ramiączek. Miała długie, falujące blond włosy.

W chwili, gdy mnie zobaczyła, założyła na twarz uśmiech, który uważała za czarujący.

Odgarnięła długie włosy i specjalnie przerzuciła je na jedno ramię, odsłaniając swoją jasną szyję.

Tą kobietą była Gina, której ojciec był Alfą Black Moon Pack.

Spałem z nią pięć lat temu, ale wcale jej nie lubiłem.

Jednak żeby zostać Królem Lykanów, obiecałem uczynić ją moją przyszłą Lykańską Luną.

Spojrzałem na nią z irytacją i zapytałem: "Co tu robisz?"

"Królu Blake, dziś w Shadow Forest odbędzie się spotkanie w celu skojarzenia par. Przyjdziesz?" Gina miała promienny uśmiech na twarzy i powiedziała słodkim głosem: "Mam na myśli, czy możesz tam ze mną pójść?"

"Nie jestem zainteresowany." Rzuciłem jej chłodne spojrzenie i zastanawiałem się, kiedy w końcu zrozumie mój stosunek do niej i przestanie się do mnie zbliżać.

"Okej, zrozumiałam. Już wychodzę." Widziałem, że Gina wyglądała na zdruzgotaną i z opuszczoną głową wyszła z mojego biura.

Wieczorem, po skończonej pracy, stanąłem przed oknem i zobaczyłem w oddali światła ognisk w Shadow Forest.

To pewnie plac przeznaczony na spotkania w celu kojarzenia par.

Poluzowałem krawat na szyi i skontaktowałem się z moim Betą przez Więź Umysłu.

"Henry, przygotuj samochód. Jedziemy na spotkanie do Shadow Forest."

"Okej," odpowiedział Henry.

Gdy przyjechałem do Shadow Forest z moimi ludźmi, zobaczyłem Ginę oraz kobietę stojącą naprzeciw niej.

Kobieta wydawała mi się znajoma. Miała długie brązowe włosy i smukłą talię.

Kiedy próbowałem się jej lepiej przyjrzeć, spoliczkowała Ginę.

Co za niegrzeczna kobieta!

Podszedłem i delikatnie uwolniłem swoją aurę Lykanina. Wtedy zobaczyłem, jak Henry i Gina pochylają głowy pod wpływem mojej aury.

Ale ta obca kobieta wciąż trzymała głowę wysoko i patrzyła na mnie prowokacyjnie, co mnie zaskoczyło.

'Kim ona właściwie jest?

Dlaczego nie była pod wpływem mojego nacisku?'

POV Catherine

Kiedy wróciłam do domu Mabel, oboje moich dzieci było już po kąpieli.

Noah bawił się drewnianą zabawką na sofie, a Mabel suszyła Hedwig włosy suszarką obok niego.

Choć Hedwig była mała, miała uroczą, pulchną buzię i wyglądała jak lalka z tymi miękkimi brązowymi włosami.

"Mamusiu! Jadłaś kolację?" Noah odłożył zabawkę i podbiegł, by objąć mnie za nogę, kiedy mnie zobaczył.

"Tak. Czas iść spać, kochanie. Jutro rano pójdziemy poznać Alfę Black Thorn Pack i zobaczymy, czy możemy do nich dołączyć." Nie mogłam się powstrzymać i przykucnęłam, by pocałować Noaha w policzek.

Po wysuszeniu włosów Hedwig, Mabel zaplotła jej włosy w kitki.

"Catherine, idź się wykąpać. Ja zajmę się dziećmi." Mabel miała troje dzieci, więc była doświadczona w opiece nad maluchami.

Poza tym Noah i Hedwig byli grzeczni i nigdy nie sprawiali problemów.

Pokiwałam głową i spojrzałam na Mabel z wdzięcznością. "Dziękuję, Mabel. Idę się teraz wykąpać."

Gdy patrzyłam na moje dzieci, to co wydarzyło się dziś wieczorem znowu stanęło mi przed oczami. Od razu opadły mi skrzydła.

Ale powstrzymałam łzy przy Noah i Hedwig. Bez względu na to, jak ciężko było w życiu, nie płakałabym przy dzieciach.

Były bardzo wrażliwe mimo młodego wieku. Gdybym była w złym humorze, one też by się tym zaraziły.

"Głuptasie, przecież sama cię nosiłam, gdy byłaś dzieckiem. Cieszę się, że mogę ci pomóc." Mabel spojrzała na mnie czule.

Kiedy zobaczyła, że wróciłam z pustymi rękami, pewnie się domyśliła, że mi się dziś nie udało.

"Mamusiu, idziemy już spać." Noah spojrzał na mnie, potem na Mabel, po czym złapał Hedwig za rękę.

"Noah, chcę spać w objęciach mamusi." Hedwig zrobiła smutną minkę i cicho poprosiła.

"Mamusiu przyjdzie do was, jak tylko wyjdzie z łazienki. Najpierw chodźmy spać." Noah pogłaskał Hedwig po twarzy i ją pocieszył.

"Ale... Ale nie zasnę bez mamusi." Łzy pojawiły się w bursztynowych oczach Hedwig.

"Hedwig, jesteś tchórzem." Noah wystawił do niej język.

"Nie jestem! Jesteś złym bratem!" Hedwig nadęła policzki ze złości i odparła uroczym głosem.

"Phi, złap mnie, jeśli potrafisz." Noah wykrzywił buzię i pobiegł do sypialni, a za nim Hedwig.

Dwoje maluchów szybko wbiegło do sypialni.

"Uważajcie!" Mabel zawołała z troską.

Poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Ponieważ zostałam rzucona przez podwładnego Blake'a na ziemię, moje ubrania były całe w kurzu.

Po wysuszeniu włosów poszłam do sypialni i zobaczyłam dzieci skaczące po łóżku.

Mabel stała przy łóżku i pilnie obserwowała, by nie spadły na podłogę.

"Dzieci, przestańcie. Idziemy spać. Jutro mamy ważne sprawy." Podeszłam do łóżka, ułożyłam poduszki i poklepałam je.

Następnie zwróciłam się do Mabel: "Mabel, dziękuję, że dziś się nimi zajęłaś. Może odpoczniesz? Ja ich położę."

"Dobrze. Przyjdź do mnie, jak zasną. Muszę z tobą porozmawiać." Mabel skinęła głową i wyszła.

Zgasiłam światło w pokoju i weszłam do łóżka.

Przez okno wpadał blask księżyca, rzucając na kołdrę piękną srebrzystą poświatę.

To przypomniało mi noce z ostatnich pięciu lat. Każdego wieczoru byłam z Noah i Hedwig, kąpane w blasku księżyca.

Delikatnie poklepywałam ich małe rączki, co stopniowo mnie uspokajało.

Dzieci były zmęczone podróżą i długo się bawiły. W rezultacie szybko zasnęły.

Słysząc ich równy oddech, ostrożnie wysunęłam rękę spod nich.

Cicho wyszłam z łóżka i spojrzałam na Noah i Hedwig w blasku księżyca. Byłam bardzo zadowolona.

Bez względu na to, co mnie spotkało na zewnątrz, gdy widziałam moje dzieci, odzyskiwałam siły.

Wymknęłam się z sypialni i poszłam do salonu. Mabel siedziała na sofie i robiła na drutach sweter.

"To, co zrobiły Elena i Gina, to skandal. To naszyjnik twojej mamy. Jak mogły go zatrzymać i odmówić oddania ci go?" Mabel spojrzała na mnie z troską.

"Nie widziałam Eleny." Opuściłam głowę i pogładziłam siniaka, którego Blake zostawił na moim ramieniu.

"Możesz porozmawiać z Troyem. W końcu to twój ojciec. Myślę, że odda ci rzecz po twojej matce." Mabel odłożyła sweter i napiła się wody.

"Spróbuję." Spojrzałam na Mabel i skinęłam głową.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Mate Has Two Wolves

My Mate Has Two Wolves

530 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

530

Treść

Aa