passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Mate Has Two Wolves - Rozdział #6 - autor T.H.Jessica

My Mate Has Two Wolves

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Catherine

"Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Chcę tylko odzyskać swoją rzecz." Spojrzałam zdecydowanie na Ginę.

Naszyjnik należał do mojej matki i był jedyną rzeczą, jaką mi po sobie zostawiła. Dla mnie był bezcenny.

Nagle zauważyłam, że wzrok Giny przeniósł się z mnie na miejsce za moimi plecami.

Odwróciłam się zdezorientowana i zobaczyłam kilku facetów stojących niedaleko, ale ich nie znałam.

Kiedy spojrzałam z powrotem na Ginę, nagle pochyliła się bliżej mnie i zadrwiła: „Wiem, gdzie jest twój naszyjnik, ale po prostu nie chcę ci go oddać. Nic by się nie stało, gdybyś tu nie przyszła. Ale przypomniałaś mi o tych głupotach, które zrobiłaś. Chcesz odzyskać naszyjnik? Nie ma mowy. Jutro go potnę i wrzucę do pieca, żeby się stopił!”

„Jak śmiesz!” Przeszedł mnie dreszcz i zacisnęłam pięści ze złości.

„Czemu miałabym się bać? Hmph, powiem ci coś. Tata powiedział mi pewien sekret, kiedy ostatnio się upił. Powiedział, że nie jesteś jego dzieckiem, tylko bękartem. Przyszłaś na świat tylko dlatego, że twoja cholera matka kręciła z innymi,” powiedziała Gina pogardliwym tonem.

„Zamknij się! Ty suko!” Obelga Giny wobec mojej matki i mnie odebrała mi resztki rozsądku.

Byłam przez nią kompletnie rozjuszona.

„Co? Wściekłaś się? Teraz jesteś wyrzutkiem, nawet nie masz wilka. Myślisz, że masz siłę, żeby mnie zaatakować?”

Podniosłam rękę i spoliczkowałam Ginę.

Gina jęknęła z bólu i zakryła policzek, udając ofiarę. Z żałosną miną zakpiła ze mnie.

Gina powiedziała: „Catherine, to wszystko, na co cię stać? No cóż, rozumiem. Nie masz wilka, nie masz ojca, nawet nie potrafisz się przemieniać. Możesz tylko żyć na kolanach.”

„Gina...” Spojrzałam na Ginę z wściekłością. Gdybym miała teraz nóż w ręku, pokroiłabym ją na kawałki.

Eva chyba poczuła moją złość i zawyła w mojej głowie.

„Catherine, zostaw ją mnie.” Eva była podenerwowana. Jej uczucia wpływały na mnie i czułam, jak moje ciało stopniowo przejmuje Eva.

Czułam, jak tracę rozum i zaraz się przemienię.

Jednak nagle moją rękę mocno chwyciła duża dłoń.

Odwróciłam się z przerażeniem i zobaczyłam mężczyznę o ponurym wyrazie twarzy.

„Ty...” Zamurowało mnie i nie mogłam dokończyć zdania, gdy zobaczyłam wyraźnie jego twarz.

Mężczyzna był naprawdę przystojny, ale to nie jego uroda mnie przyciągnęła. Chodziło o to, że jego twarz wydawała mi się jakby znajoma.

Gina podeszła z żałosną miną, wycisnęła z siebie łzy. Spojrzała na mnie i powiedziała: „Catherine, dlaczego mnie uderzyłaś? Co ci zrobiłam? Dlaczego tak mnie traktujesz?”

Nie rozumiałam, dlaczego Gina nagle zachowywała się jak zupełnie inna osoba.

Spojrzałam na Ginę i zauważyłam, że ma czerwone oczy. Znowu płakała i zdawała się mnie bać.

Całą uwagę miałam jednak skupioną na tym mężczyźnie. Próbowałam sobie przypomnieć, gdzie go widziałam.

Jednak mężczyzna chłodno wykrzywił usta, jakby był zniesmaczony moją reakcją.

Parsknął: „Dlaczego ją uderzyłaś?”

Jego lodowaty, beznamiętny głos przerwał mój tok myśli. I od razu zrozumiałam, że jest po stronie Giny.

Kiedy pomyślałam, jak Gina właśnie mnie obraziła i zagroziła zniszczeniem naszyjnika mojej matki, gniew znów zaczął we mnie kipieć.

„To nie twoja sprawa. Puść mnie!” Nie podobało mi się, że trzyma mnie za ramię. Szarpałam się, próbując uwolnić się z jego uścisku.

W tej samej chwili Gina udawała dobrą i delikatnym tonem powiedziała: „Blake, ona jest moją przyrodnią siostrą. Nie uderzyła mnie specjalnie. Po prostu została wygnana z watahy przez naszego ojca i chciała, żebym poprosiła go, żeby ją z powrotem przyjął. Ale powiedziałam jej, że będzie ciężko, bo jeszcze nie ma wilka. Wtedy się zdenerwowała i mnie uderzyła.”

Byłam wściekła, gdy Gina wymyślała bajki.

Zastanawiałam się, czy Gina stała się lepsza w kłamstwach, odkąd została gwiazdą.

„Więc jesteś wyrzutkiem bez wilka? Jak miałaś czelność prosić o miejsce w watasze?” Mężczyzna, którego nazwali Blake, prychnął.

Jeszcze bardziej rozwścieczył mnie jego pogardliwy uśmieszek.

Uwierzyl Ginie nawet mnie nie pytając.

„Puść mnie. Powiedziałam już, że to nie twoja sprawa.” Wykręcałam ramię.

„Jeśli jeszcze raz ją uderzysz, odrąbię ci ręce!” Blake powiedział do mnie nieubłaganie.

Słysząc to, poczułam, że jestem bliska szaleństwa.

Ponieważ nie zamierzał mnie puścić, postanowiłam dać mu nauczkę. Zacisnęłam zęby i ugryzłam go w grzbiet dłoni.

Chociaż byłam w ludzkiej postaci, moja siła i siła szczęk były znacznie większe.

„Cholera!” Blake zerknął na grzbiet swojej dłoni, na którym został głęboki ślad po ugryzieniu.

Natychmiast mnie puścił i wrzasnął: „Jesteś szalona! Trzymaj się ode mnie z daleka!”

Kiedy stracił panowanie nad sobą, atmosfera stała się gęsta od napięcia.

Zauważyłam, że Gina i dwóch mężczyzn stojących obok Blake’a wyglądali na przestraszonych i skulonych z opuszczonymi głowami.

Chociaż bolało mnie ramię, nie dałam po sobie poznać słabości, tylko patrzyłam hardo na Blake’a.

Wtedy w jego oczach mignęło zaskoczenie.

„Ty, natychmiast opuść Shadow Forest, inaczej będę musiał coś zrobić.” Blake wskazał na mnie i rozkazał mi odejść.

Gina wciąż wyglądała na smutną i żałosną. Ale gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam w jej oczach satysfakcję.

Jeszcze nie odzyskałam naszyjnika mojej matki, więc nie mogłam tak po prostu odejść. Właśnie tego chciała Gina, ale nie pozwolę, żeby było po jej myśli.

Mając to na uwadze, próbowałam ominąć Blake’a i Ginę, ruszając na plac, by znaleźć ojca.

Jednak już po jednym kroku zostałam zatrzymana przez mężczyznę stojącego obok Blake’a.

W następnej chwili odepchnął mnie.

„Puść mnie. Sama mogę iść. Nie dotykaj mnie, ty draniu!”

Byłam wściekła, bo Gina była trudna, a teraz miała jeszcze pomocnika.

Na dodatek ten facet był ewidentnie silny.

Czy to oznaczało, że nie mam szans odzyskać naszyjnika mojej matki?

Blake’owy podwładny wypchnął mnie z placu. Na dodatek zrobił to mocno, gdy byłam nieprzygotowana, przez co upadłam na ziemię.

Wilkołaki, które nas obserwowały, zebrały się i głośno się ze mnie śmiały.

Opuszczałam spotkanie godów w tak żałosnym stanie. Stojąc w oddali, patrzyłam na zatłoczony plac i przygryzłam wargi.

Przysięgłam sobie, że tu wrócę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Blake'a

Tego ranka pracowałem w oddziale Chavez Group w Sayreville.

Po tym, jak oficjalnie zastąpiłem ojca jako nowy Król Lykanów, zmieniłem nazwę firmy na Chavez Group.

Nie obchodziły mnie opinie tych starych zgredów z Rady.

Właśnie przeglądałem raport, który mój Beta mi przekazał na temat firmy, gdy drzwi mojego biura się otworzyły.

Nie mogłem powstrzymać się od zmarszczenia brwi.

Gdy drzwi się otworzyły, weszła kobieta w sukni bez ramiączek. Miała długie, falujące blond włosy.

W chwili, gdy mnie zobaczyła, założyła na twarz uśmiech, który uważała za czarujący.

Odgarnięła długie włosy i specjalnie przerzuciła je na jedno ramię, odsłaniając swoją jasną szyję.

Tą kobietą była Gina, której ojciec był Alfą Black Moon Pack.

Spałem z nią pięć lat temu, ale wcale jej nie lubiłem.

Jednak żeby zostać Królem Lykanów, obiecałem uczynić ją moją przyszłą Lykańską Luną.

Spojrzałem na nią z irytacją i zapytałem: "Co tu robisz?"

"Królu Blake, dziś w Shadow Forest odbędzie się spotkanie w celu skojarzenia par. Przyjdziesz?" Gina miała promienny uśmiech na twarzy i powiedziała słodkim głosem: "Mam na myśli, czy możesz tam ze mną pójść?"

"Nie jestem zainteresowany." Rzuciłem jej chłodne spojrzenie i zastanawiałem się, kiedy w końcu zrozumie mój stosunek do niej i przestanie się do mnie zbliżać.

"Okej, zrozumiałam. Już wychodzę." Widziałem, że Gina wyglądała na zdruzgotaną i z opuszczoną głową wyszła z mojego biura.

Wieczorem, po skończonej pracy, stanąłem przed oknem i zobaczyłem w oddali światła ognisk w Shadow Forest.

To pewnie plac przeznaczony na spotkania w celu kojarzenia par.

Poluzowałem krawat na szyi i skontaktowałem się z moim Betą przez Więź Umysłu.

"Henry, przygotuj samochód. Jedziemy na spotkanie do Shadow Forest."

"Okej," odpowiedział Henry.

Gdy przyjechałem do Shadow Forest z moimi ludźmi, zobaczyłem Ginę oraz kobietę stojącą naprzeciw niej.

Kobieta wydawała mi się znajoma. Miała długie brązowe włosy i smukłą talię.

Kiedy próbowałem się jej lepiej przyjrzeć, spoliczkowała Ginę.

Co za niegrzeczna kobieta!

Podszedłem i delikatnie uwolniłem swoją aurę Lykanina. Wtedy zobaczyłem, jak Henry i Gina pochylają głowy pod wpływem mojej aury.

Ale ta obca kobieta wciąż trzymała głowę wysoko i patrzyła na mnie prowokacyjnie, co mnie zaskoczyło.

'Kim ona właściwie jest?

Dlaczego nie była pod wpływem mojego nacisku?'

POV Catherine

Kiedy wróciłam do domu Mabel, oboje moich dzieci było już po kąpieli.

Noah bawił się drewnianą zabawką na sofie, a Mabel suszyła Hedwig włosy suszarką obok niego.

Choć Hedwig była mała, miała uroczą, pulchną buzię i wyglądała jak lalka z tymi miękkimi brązowymi włosami.

"Mamusiu! Jadłaś kolację?" Noah odłożył zabawkę i podbiegł, by objąć mnie za nogę, kiedy mnie zobaczył.

"Tak. Czas iść spać, kochanie. Jutro rano pójdziemy poznać Alfę Black Thorn Pack i zobaczymy, czy możemy do nich dołączyć." Nie mogłam się powstrzymać i przykucnęłam, by pocałować Noaha w policzek.

Po wysuszeniu włosów Hedwig, Mabel zaplotła jej włosy w kitki.

"Catherine, idź się wykąpać. Ja zajmę się dziećmi." Mabel miała troje dzieci, więc była doświadczona w opiece nad maluchami.

Poza tym Noah i Hedwig byli grzeczni i nigdy nie sprawiali problemów.

Pokiwałam głową i spojrzałam na Mabel z wdzięcznością. "Dziękuję, Mabel. Idę się teraz wykąpać."

Gdy patrzyłam na moje dzieci, to co wydarzyło się dziś wieczorem znowu stanęło mi przed oczami. Od razu opadły mi skrzydła.

Ale powstrzymałam łzy przy Noah i Hedwig. Bez względu na to, jak ciężko było w życiu, nie płakałabym przy dzieciach.

Były bardzo wrażliwe mimo młodego wieku. Gdybym była w złym humorze, one też by się tym zaraziły.

"Głuptasie, przecież sama cię nosiłam, gdy byłaś dzieckiem. Cieszę się, że mogę ci pomóc." Mabel spojrzała na mnie czule.

Kiedy zobaczyła, że wróciłam z pustymi rękami, pewnie się domyśliła, że mi się dziś nie udało.

"Mamusiu, idziemy już spać." Noah spojrzał na mnie, potem na Mabel, po czym złapał Hedwig za rękę.

"Noah, chcę spać w objęciach mamusi." Hedwig zrobiła smutną minkę i cicho poprosiła.

"Mamusiu przyjdzie do was, jak tylko wyjdzie z łazienki. Najpierw chodźmy spać." Noah pogłaskał Hedwig po twarzy i ją pocieszył.

"Ale... Ale nie zasnę bez mamusi." Łzy pojawiły się w bursztynowych oczach Hedwig.

"Hedwig, jesteś tchórzem." Noah wystawił do niej język.

"Nie jestem! Jesteś złym bratem!" Hedwig nadęła policzki ze złości i odparła uroczym głosem.

"Phi, złap mnie, jeśli potrafisz." Noah wykrzywił buzię i pobiegł do sypialni, a za nim Hedwig.

Dwoje maluchów szybko wbiegło do sypialni.

"Uważajcie!" Mabel zawołała z troską.

Poszłam do łazienki i wzięłam szybki prysznic. Ponieważ zostałam rzucona przez podwładnego Blake'a na ziemię, moje ubrania były całe w kurzu.

Po wysuszeniu włosów poszłam do sypialni i zobaczyłam dzieci skaczące po łóżku.

Mabel stała przy łóżku i pilnie obserwowała, by nie spadły na podłogę.

"Dzieci, przestańcie. Idziemy spać. Jutro mamy ważne sprawy." Podeszłam do łóżka, ułożyłam poduszki i poklepałam je.

Następnie zwróciłam się do Mabel: "Mabel, dziękuję, że dziś się nimi zajęłaś. Może odpoczniesz? Ja ich położę."

"Dobrze. Przyjdź do mnie, jak zasną. Muszę z tobą porozmawiać." Mabel skinęła głową i wyszła.

Zgasiłam światło w pokoju i weszłam do łóżka.

Przez okno wpadał blask księżyca, rzucając na kołdrę piękną srebrzystą poświatę.

To przypomniało mi noce z ostatnich pięciu lat. Każdego wieczoru byłam z Noah i Hedwig, kąpane w blasku księżyca.

Delikatnie poklepywałam ich małe rączki, co stopniowo mnie uspokajało.

Dzieci były zmęczone podróżą i długo się bawiły. W rezultacie szybko zasnęły.

Słysząc ich równy oddech, ostrożnie wysunęłam rękę spod nich.

Cicho wyszłam z łóżka i spojrzałam na Noah i Hedwig w blasku księżyca. Byłam bardzo zadowolona.

Bez względu na to, co mnie spotkało na zewnątrz, gdy widziałam moje dzieci, odzyskiwałam siły.

Wymknęłam się z sypialni i poszłam do salonu. Mabel siedziała na sofie i robiła na drutach sweter.

"To, co zrobiły Elena i Gina, to skandal. To naszyjnik twojej mamy. Jak mogły go zatrzymać i odmówić oddania ci go?" Mabel spojrzała na mnie z troską.

"Nie widziałam Eleny." Opuściłam głowę i pogładziłam siniaka, którego Blake zostawił na moim ramieniu.

"Możesz porozmawiać z Troyem. W końcu to twój ojciec. Myślę, że odda ci rzecz po twojej matce." Mabel odłożyła sweter i napiła się wody.

"Spróbuję." Spojrzałam na Mabel i skinęłam głową.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Catherine

Następnego ranka obudziłam się wcześnie.

Usiadłam i zobaczyłam, że Noah i Hedwig wciąż śpią obok mnie. Na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

Te dwoje dzieci było moim słońcem i całym moim światem.

Poklepałam dzieci, by je obudzić.

Mabel przygotowała już śniadanie. Po porannej toalecie pomogłam Hedwig umyć twarz i zęby. Noah był samodzielny i potrafił zrobić to sam.

– Mamusiu, przytul mnie – zamrugała sennie pięknymi, dużymi oczami Hedwig. Wyraźnie nie wyspała się wystarczająco.

Pocałowałam jej delikatną buzię, ubierając ją w sukienkę.

Hedwig miała uroczą minę i nie unikała mojego pocałunku.

Gdy Hedwig skończyła się myć, pomogłam Noahowi się ubrać.

Noah bardzo dbał o swój wygląd, więc przed czesaniem jego włosów zamoczyłam grzebień w wodzie.

Gdy zaczęłam zaczesywać grzywkę Noah do tyłu, osłupiałam, widząc jego gładkie czoło.

„Jak to możliwe?”

W mojej głowie pojawił się obraz mężczyzny stojącego z Giną poprzedniego wieczoru.

Jego fryzura była identyczna jak Noah. Zapatrzyłam się na Noah i odkryłam, że wygląda dokładnie jak tamten mężczyzna.

Dopiero wtedy zrozumiałam, dlaczego miałam wrażenie znajomości, gdy zobaczyłam go wczoraj.

Nie śmiałam zagłębiać się w te myśli, więc potrząsnęłam głową, patrząc na twarz Noah.

– Mamusiu, wszystko w porządku? –

Spojrzałam w dół i zobaczyłam, że Noah patrzy na mnie z troską w bursztynowych oczach.

Serce mi zadrżało. Wzięłam głęboki oddech i ukryłam swoje zaniepokojenie.

Uśmiechnęłam się do Noah i powiedziałam: – Nic mi nie jest. Zaprowadź Hedwig na śniadanie.

„Chyba jestem tak zestresowana, że mam takie dziwne pomysły.”

Pomyślałam, patrząc, jak Noah i Hedwig piją mleko.

Po śniadaniu wzięłam Hedwig i Noah za ręce i wyszliśmy z domu Mabel.

Tym razem naszym kierowcą był znów Carl.

Miałam zamiar odwiedzić Alfę stada Black Thorn. Black Thorn Pack znajdował się w centrum Sayreville, niedaleko Nowego Jorku.

Jeżeli zostałabym jego członkiem, Noah i Hedwig mogliby uczęszczać do przedszkola wilkołaków w Sayreville.

W Sayreville było dużo zieleni i drzew oraz ogromne jezioro, gdzie Noah i Hedwig mogliby łowić ryby.

Czynsz za szeregowiec nie był wysoki, więc mogłabym wieść tu wygodne życie z dziećmi.

Zamyślona, nie zauważyłam, jak szybko dojechaliśmy na miejsce i samochód zatrzymał się.

Carl wysiadł z auta, a za nim moje dzieci i ja.

Carl podszedł kilka kroków do patrolującego członka Black Thorn Pack i porozmawiał z nim przez chwilę. Potem odwrócił się i pomachał do mnie.

– Idź, Catherine. Charlie zaprowadzi cię do swojego Alfy – powiedział Carl.

Skinęłam głową z wdzięcznością i ruszyłam za mężczyzną przede mną.

Przed przyjazdem napisałam do Alfy Black Thorn Pack, podając swoje dane.

Nie był z tego samego kręgu co mój ojciec i nie obchodziła go moja tożsamość wyrzutka.

Przechodząc przez rozległy trawnik, zobaczyłam niedaleko szeregowiec.

Charlie zatrzymał się i wskazał podbródkiem na budynek. – Alfa Theo jest tam. Możecie wejść.

Wzięłam Noah i Hedwig i weszliśmy do środka.

Przy wejściu siedziała kobieta w mundurze. Zobaczyła mnie i uśmiechnęła się. – Jesteś Catherine? Podpisz się w rejestrze i możesz wejść na górę. Alfa Theo jest na trzecim piętrze.

Wreszcie dotarliśmy do biura Alfy Theo. Siedział przy biurku i czytał raport. Gdy zauważył, że drzwi są otwarte, podniósł wzrok i zobaczył nas wchodzących.

Miał rozczochrane blond krótkie włosy i wyraziste rysy twarzy.

Spojrzał na mnie, potem na Noah i Hedwig, po czym uśmiechnął się.

– Witaj, Catherine. Tak jak się umawialiśmy, jestem gotów przyjąć cię do Black Thorn Pack.

Na te słowa odetchnęłam z ulgą i uśmiechnęłam się.

– Bardzo dziękuję, Alfo Theo. To dla mnie naprawdę dobra wiadomość. Kiedy mam przyjść na ceremonię przyjęcia?

– Mój Beta jest teraz poza domem. Gdy wróci, zorganizuję to. Poczekaj na nasz telefon – powiedział łagodnie Alfa Theo, po czym spojrzał na Noah i Hedwig. – Teraz wy dwoje też jesteście naszymi członkami.

Nie spodziewałam się, że wszystko pójdzie tak gładko. Nawet wychodząc, wciąż nie mogłam w to uwierzyć.

– Mamusiu, dokąd teraz idziemy? – zapytał Noah, ściskając moją dłoń.

Szybko przykucnęłam i spojrzałam na dzieci, mówiąc: – Gdy oficjalnie dołączymy do Black Thorn Pack, będziemy mogli wynająć dom i tu zamieszkać. Teraz idziemy na zakupy.

W centrum było duże Walmart. Przechadzałam się z Noah i Hedwig po supermarkecie, wybierając z bogatej oferty to, czego chcieliśmy.

Nagle zobaczyliśmy dział odzieżowy. Spojrzałam w dół i zauważyłam, że Hedwig wpatruje się w różową sukienkę.

Już miałam tam podejść, gdy zadzwonił mój telefon.

– Catherine? Mówi Alfa Theo. Przykro mi, ale nie mogę przyjąć cię do naszego stada.

– Co? Przecież właśnie się spotkaliśmy, powiedziałeś, że mnie przyjmiesz – pomyślałam, że się przesłyszałam.

– Mój Beta powiedział, że na zebraniu godowym w Shadow Forest wczoraj obraziłaś Ginę. Jest przyszłą Lycan Luną. Nie mogę ryzykować przyjęcia cię – głos Alfa Theo brzmiał nieco winnie, ale natychmiast się rozłączył, zanim zdążyłam coś powiedzieć.

Stałam w miejscu, kompletnie zszokowana. Gapiłam się w telefon i długo nie mogłam zebrać myśli.

Jeszcze przed chwilą cieszyliśmy się z dziećmi nowym życiem, a teraz w mniej niż dwie godziny dostałam złą wiadomość.

Nawet nie śmiałam myśleć, co to oznacza.

Gdy przepełniał mnie niepokój, zadzwoniła Mabel.

– Catherine, jak ci poszło? Wszystko w porządku?

– Ja... – poczułam suchość w gardle. Przełknęłam ślinę i powiedziałam: – Mabel, Alfa Theo mi odmówił... Bo uznał, że obraziłam Ginę, przyszłą Lycan Lunę.

– Catherine, nie martw się. Wróć, porozmawiamy co dalej – Mabel pocieszyła mnie, chociaż była zaskoczona.

Gdy wróciliśmy do Mabel, zostawiłam dzieci u niej i sama weszłam do sypialni.

Myślałam, że jestem twarda, ale i tak poczułam smutek w takiej sytuacji.

Nie mogłam powstrzymać łez. Chciałam się porządnie wypłakać i wyrzucić z siebie frustrację, która narastała przez te dni.

Nagle drzwi sypialni się otworzyły. Noah i Hedwig weszli do środka, trzymając się za ręce.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Mate Has Two Wolves

My Mate Has Two Wolves

530 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

530

Treść

Aa