passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Secret Deal with the Bad Boy Captain - Rozdział #2 - autor Yan Stellar

My Secret Deal with the Bad Boy Captain

/

Rozdział 2

Rozdział 1: Początek końca

Lato ledwo się zaczęło, a ja już czułam, że się rozsypuję.

Podczas gdy wszyscy w szkole ekscytowali się wycieczkami i nocowankami, ja myślałam tylko o Travisie. Moim chłopaku. Moim bezpiecznym miejscu. Chłopaku, z którym byłam od trzech lat.

A przynajmniej kiedyś nim był.

Ostatnio coś się zmieniło. Nie odpisywał już tak szybko. Odwoływał plany. A kiedy byliśmy razem… to tak, jakbym w ogóle nie istniała. Zauważyłam to. Oczywiście, że zauważyłam. Ale nic nie powiedziałam. To nie w moim stylu. Dalej się uśmiechałam, udawałam, wmawiałam sobie, że może po prostu potrzebuje przestrzeni.

Postanowiłam to naprawić — jedynym znanym mi sposobem.

— Pojadę do niego do domu — powiedziałam Erin, mój głos był ledwie szeptem, kiedy siedziałyśmy pod drzewem za szkołą.

Erin spojrzała na mnie znacząco. — Czekaj, tak… bez zapowiedzi?

Kiwnęłam głową i pokazałam jej małą papierową torebkę, którą spakowałam. — Kupiłam jego ulubione przekąski i znalazłam w internecie bilety do kina. Pomyślałam, że moglibyśmy gdzieś wyjść. Tylko we dwoje. Jak kiedyś.

Skrzywiła się, przygryzając wargę. — Lil… nie wiem. Ostatnio dziwnie się zachowuje.

— Wiem — przyznałam. — Dlatego to robię. Po prostu potrzebuje przypomnienia. Przecież nadal jesteśmy my.

Erin nie drążyła tematu. Może dlatego, że wiedziała, że i tak bym się nie wycofała.

Mamie też nic nie powiedziałam. To skończyłoby się katastrofą.

— Randkowanie niszczy dziewczyny — zawsze powtarzała. — Skup się na przyszłości, a nie na piłkarzach.

Powiedziałam więc, że uczę się u Erin. Potem wymknęłam się z domu, z sercem bijącym jak szalone i narastającą w piersi nadzieją.

Słońce było bezlitosne, gdy szłam do Travisa, ale ledwo to odczuwałam. Myśli były zbyt głośne. O nim. O tym, jak kiedyś było. O tym, jak bardzo pragnęłam, żeby cokolwiek — cokolwiek — się udało.

To lato miało być moje.

Nie napisałam, gdy dotarłam do jego domu. To by zepsuło niespodziankę.

Drzwi wejściowe były otwarte. Ręka mi drżała, gdy je popychałam.

— Travis? — zawołałam, wchodząc do środka.

Para unosiła się z korytarza — brał prysznic. Idealny moment, pomyślałam. Może uda mi się zrobić jedno z tych uroczych, zalotnych wejść, które dziewczyny robią w filmach.

Wtedy go zobaczyłam.

Świeżo po prysznicu. Mokre włosy. Ręcznik owinięty wokół bioder. Patrzył na mnie jak na muchę, która wleciała przez okno.

— Ashley? — Jego głos był płaski. Bez uśmiechu. Bez ciepła. Tylko… irytacja.

Próbowałam się uśmiechnąć, lekko podnosząc torbę. — Chciałam cię zaskoczyć. Przyniosłam przekąski i bilety do kina, pomyślałam, że—

Wtedy z łazienki za nim wyszła Angela.

— Kochanie, mogę wziąć tę bluzę do domu? Pachnie tobą. — zapytała, zamykając drzwi łazienki. Ponieważ Travis jej nie odpowiedział, poszła za jego wzrokiem, żeby zobaczyć, że stoję tam ja.

Angela.

Nic dziwnego, że ostatnio unikała mnie i ignorowała moje wiadomości. Myślałam, że jest moją przyjaciółką, bo zawsze się troszczyła i od czasu do czasu pytała, co u mnie, ale chyba się pomyliłam. Jest zajęta pieprzeniem mojego chłopaka na boku. Uniosłam brwi, patrząc na nią i czekając, aż coś powie.

Mrugnęła. — Och. Um… hej. Niespodzianka?

Patrzyłam na nią. Potem na niego. I nie powiedziałam ani słowa.

Dłonie mi zmarzły. W klatce piersiowej coś mi pękło. Upuściłam torbę.

I wybiegłam.

Słońce było zbyt jasne. Oddychałam zbyt płytko. Biegłam i biegłam, nie zważając, gdzie poniosą mnie nogi. Wszystko, co trzymałam do tej pory na taśmie i nadziei, po prostu… rozpadło się.

Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do mostu.

Nie był wysoki. Nie taki jak w filmach. Zwykły kawałek metalu i betonu nad rzeką. Ale było cicho. Spokojnie.

Podeszłam do krawędzi. Dłońmi ścisnęłam barierkę.

I pierwszy raz pozwoliłam sobie o tym pomyśleć — Może nie muszę już tego ciągnąć.

Szkoła. Rodzice. Oczekiwania. Kłamstwa. Fałszywe uśmiechy. Byłam zmęczona. Tak bardzo zmęczona.

Wiatr otarł się o mnie, jakby żegnał się na pożegnanie.

Zamknęłam oczy.

— To będzie szybko — wyszeptałam. — Może nikt nawet nie zauważy.

Pochyliłam się do przodu.

Wtedy coś — nie, ktoś — złapał mnie od tyłu. Mocno.

— Hej! — ktoś krzyknął, szorstko i spanikowany. — Co ty robisz?!

Krzyknęłam, zachwiała się, gdy silne ramiona odciągnęły mnie od krawędzi. Upadłam na chodnik, z trudem łapiąc oddech.

Spojrzałam w górę, dysząc.

I on tam był.

Wysoki. Ciemne, potargane włosy. Ramiona jak ściana. Twarz, którą kojarzyłam tylko z plakatów piłkarskich i szeptanych plotek na korytarzu.

Jake Roberts.

Kapitan drużyny futbolowej East Haven High — rywali naszej szkoły. Typ faceta, który zostawiał po sobie ślady złamanych serc i złamanych zasad. Wszyscy znali jego imię. Każdy miał jakąś historię.

Co on, do cholery, tu robił?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2: Trzy miesiące (narracja pierwszoosobowa)

Zachłysnęłam się — ostro i w panice — gdy coś szarpnęło mnie z powrotem od krawędzi.

Nawet nie poczułam ramion, dopóki nie zacisnęły się wokół mnie, silne i pełne naglącej troski, odciągając mnie od poręczy.

„Hej, hej… wszystko w porządku. Jesteś bezpieczna.”

Głos był niski, spokojny. W jakiś sposób kojący. Ramiona nie puściły, przynajmniej nie od razu. Szamotałam się, instynktownie, ale moje kolana ugięły się, zanim zdołałam się wyrwać. Oddech ugrzązł mi w gardle, a potem wszystko, co w sobie tłumiłam, po prostu… eksplodowało.

Opadłam na niego.

Szlochałam. Brzydkimi, urywanymi szlochami, które trzęsły całym moim ciałem. Nie obchodziło mnie, że to obcy. Nie obchodziło mnie, czy uzna mnie za wariatkę. Wszystko — Travis, Angela, moja mama, presja, by być zawsze wystarczająco dobrą — wylało się ze mnie naraz.

Nie powiedział wiele. Po prostu mnie trzymał. Jedna dłoń zataczała na moich plecach powolne, delikatne kręgi — spokojne i uziemiające. I jakoś… to pomagało.

W końcu szlochanie ucichło. Wciąż bolała mnie klatka piersiowa i paliło gardło, ale burza przeszła — na razie.

Powoli odsunęłam się, wycierając twarz rękawem. Oczy szczypały, ale zmusiłam się, by spojrzeć w górę.

Przede mną stał kapitan drużyny futbolowej z East Haven High w całej swojej chwale. Ciemne, potargane włosy. Intensywne oczy. Twarz, która powinna widnieć na plakacie futbolowym — nie tutaj, nie w takim momencie.

Jake Roberts.

Ten Jake Roberts.

Kapitan drużyny futbolowej East Haven High. Chłopak, przed którym każda matka ostrzegała swoje córki. Ten z uśmieszkiem, pewnym krokiem i opowieściami. Chodzące ostrzeżenie w korkach.

A jakoś… to on mnie poskładał.

„W porządku?” zapytał cicho, jeszcze mnie nie puszczając.

„Ja… chyba tak,” wyszeptałam.

Kiwnął głową, szczęka napięta. „Napędziłaś mi niezłego stracha.”

„To ty mnie wystraszyłeś,” warknęłam, głos mi się załamał. „Po prostu złapałeś mnie znikąd!”

„Lepiej złapać niż pozwolić spaść,” mruknął, zerkając na krawędź.

Staliśmy chwilę w ciszy. Pociągnęłam nosem i cofnęłam się o krok, skrzyżowałam ramiona. Wciąż czułam na sobie jego ręce — ale nie w zły sposób. W jakimś dziwnym, uziemiającym.

On się nie ruszył. Po prostu patrzył na mnie. Cicho. Spokojnie. Jakby mnie nie oceniał.

„Co ty tu w ogóle robisz?” zapytałam.

„Spaceruję,” powiedział.

„W nocy?”

Wzruszył ramionami. „Lepiej niż siedzieć w domu.”

Coś w jego głosie sprawiło, że się zawahałam. Jakby było w tym coś więcej, czego nie powiedział. Spojrzałam w dół, pocierając ramię.

„Chodzisz do East Haven, prawda?”

Jake uśmiechnął się kątem ust. „A więc jednak o mnie słyszałaś.”

„Trudno cię nie zauważyć,” mruknęłam.

Przechylił lekko głowę, wyraz twarzy miał bardziej ciekawski niż arogancki. „Ty jesteś Ashley Waters, prawda? Z Central.”

Zamrugałam. „Ty… mnie znasz?”

Kiwnął głową. „Chodziłaś z tym skrzydłowym. Travis… coś tam.”

Serce mi ścisnęło. „Tak. Już nie.”

„Domyśliłem się.”

Spojrzałam na niego wtedy. Naprawdę spojrzałam. Jak na kogoś o reputacji łamacza zasad i serc, nie wyglądał na zarozumiałego. Ani na podrywacza. Ani na lekkomyślnego. Wyglądał… na zmartwionego. Jakby mu naprawdę zależało.

„Nie wydajesz się taki, jak o tobie mówią,” powiedziałam, zanim zdołałam się powstrzymać.

Oparł się tylko o poręcz, skrzyżował ramiona. „Ludzie dużo mówią.”

Zawahałam się, potem stanęłam obok niego — nie za blisko. Tak, by dzielić ciszę.

„Ja nawet nie wiem, co robiłam,” wyszeptałam. „Wszystko po prostu… się rozpadło.”

Spojrzał na mnie. „Zdarza ci się czuć, że twoje życie wcale nie należy do ciebie? Że wszystko zaplanowano bez ciebie?”

Wpatrywałam się w niego. Potem kiwnęłam głową. „Tak. Codziennie.”

Patrzył na mnie długo, a w jego oczach było coś, czego nie potrafiłam rozszyfrować.

W końcu powiedział: „Mam propozycję.”

Uniosłam brew. „Jaką?”

„Masz przed sobą trzy miesiące wakacji,” powiedział Jake, jakby wymyślał to na bieżąco. „Pozwól mi pomóc ci zmienić życie.”

Parsknęłam śmiechem — krótko, sucho, z odrobiną goryczy. „Co, posypiesz mnie wróżkowym pyłem czy coś?”

Uśmiechnął się naprawdę. „Nie do końca.”

Skrzyżowałam ramiona. „Dlaczego ci to w ogóle obchodzi?”

Nie odpowiedział od razu. Wpatrywał się w wodę, oczy miał ciemniejsze.

„Może po prostu nie znoszę patrzeć, jak ktoś się poddaje.”

Nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć.

Zerknął z powrotem na mnie. „Słuchaj. Bez presji. Możesz odmówić. Ale jeśli chcesz coś zmienić — nawet tylko na chwilę wydostać się z własnej głowy — proponuję.”

Pokręciłam głową, znowu się zaśmiałam. „Jesteś szalony.”

„Możliwe,” powiedział. „Ale ty też, skoro prawie skoczyłaś.”

To mnie uciszyło.

Westchnęłam i odgarnęłam włosy z twarzy. „To takie dziwne.”

„Życie takie bywa.”

Spojrzałam na niego ostatni raz. Na tego obcego, który nie zachowywał się jak obcy. Na tego rywala z za dobrymi oczami. Chłopaka, który właśnie zaproponował mi coś, czego nawet nie wiedziałam, że potrzebuję.

Wyjście.

Nie powiedziałam „tak”.

Ale nie powiedziałam też „nie”.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3: Lista

Okej. Może prawie-skakanie z mostu naprawdę miesza ci w głowie. To było jedyne wytłumaczenie, jakie miałam na to, co właśnie robiłam.

Jechałam na tylnym siedzeniu motocyklu Jake’a Robertsa.

Bez kasku.

Wciąż w mojej bluzie z rękawami mokrymi od łez i zapuchniętymi oczami.

— Jesteś pewien, że nie… porywasz mnie? — zapytałam, gdy wiatr smagał mi włosy.

Jake się nie odwrócił, ale słyszałam jego uśmiech w głosie. — Przyszłaś dobrowolnie.

Złapałam się kurczowo jego kurtki i mruknęłam: — Tak jakby.

Jechaliśmy może piętnaście minut — z dala od miasta, z dala od szkoły, z dala od całego świata. Zabrał mnie na krętą, górską drogę, o której nawet nie wiedziałam, że istnieje, a w końcu dotarliśmy do małego punktu widokowego z ławką i szerokim, otwartym widokiem na miasto w dole.

Było… cicho. Kojąco. Złociste od porannego słońca.

Jake zaparkował motocykl i skinął głową w stronę ławki. — To moje miejsce do myślenia.

— Ty myślisz?

Rzucił mi spojrzenie przez ramię. — Spróbuj kiedyś.

Parsknęłam śmiechem i poszłam za nim, siadając na ławce z westchnieniem. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale na pewno nie tego. Nie spokoju. Nie... czegoś miłego.

— No — odezwał się, siadając obok mnie. — Twoje życie jest nudne, co nie?

Zerknęłam na niego z boku. — O, dzięki bardzo.

— Sama tak mówiłaś.

— Nadal chamskie.

Zignorował mnie. — Otwórz aplikację do notatek.

— Co?

— Twój telefon. Notatki. Otwórz je.

Zmarszczyłam brwi. — Po co?

— Bo napiszesz listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią — powiedział, jakby to było oczywiste. — Trzydzieści rzeczy. To po dziesięć na każdy miesiąc wakacji.

Mrugnęłam. — Mówisz serio?

Odwrócił się do mnie całkiem, z uniesioną brwią. — Wyglądam, jakbym żartował?

Wpatrywałam się w niego przez chwilę. Nie wyglądał na sarkastycznego ani zadowolonego z siebie. Po prostu... czekał.

— Naprawdę chcesz to zrobić?

— Powiedziałaś, że nie masz po co żyć — powiedział cicho. — Naprawimy to.

Zamknęłam się na dobre.

Otworzyłam aplikację i siedziałam, patrząc na migający kursor, jakby miał odpowiedzi na wszystkie pytania, których nie znałam.

Jake szturchnął mnie ramieniem. — No dalej.

— Nie wiem nawet, co napisać — wymamrotałam.

— To zacznij od głupot. Co by cię rozśmieszyło? Co sprawiłoby, że poczułabyś... cokolwiek?

Przygryzłam wargę. — To jest głupie.

— Napisz to mimo wszystko.

Więc napisałam.

Zaczęłam powoli, pisałam bez zastanowienia. Zjeść 50 nuggetsów . Pójść nago popływać . Wkręcić się na imprezę na uczelni . Potem większe rzeczy. Powiedzieć rodzicom, że nie chcę być prawniczką . Wyprowadzić się . Stracić dziewictwo przed maturą — przy tym się zawahałam. Ale nie skasowałam tego.

Dodałam Kupić bransoletki przyjaźni z dziewczynami i Wziąć psa o imieniu Masło , bo czemu nie.

Część była głupia. Część bolała. Część była po prostu... moja.

Jake siedział obok mnie cały czas w milczeniu, patrząc na miasto, jakby wcale nie chciał zerkać na ekran. Jakby wiedział, że muszę to zrobić sama.

Kiedy w końcu przestałam pisać, wyszeptałam: — Okej. Skończone.

— Pokaż.

Przycisnęłam telefon do piersi. — Nie ma mowy.

— Ashley.

— Nie.

— Dawaj.

— Niektóre są żenujące!

Nie czekał. Sięgnął i wyrwał mi telefon z rąk jak prawdziwy złodziej.

— Jake! — pisnęłam, sięgając po niego.

Odchylił się, przewijając listę z całkiem niewyraźną miną. Bez uśmiechu. Bez śmiechu. Po prostu... skupiony.

Patrzyłam na niego nerwowo, przygryzając wargę. — Powiedz coś.

Milczał.

W klatce ścisnęło mi się serce. — To głupie, prawda? Co ja w ogóle sobie myślę? I tak nie zrobię połowy z tych rzeczy. Moja mama by mnie zabiła. Szkoła by mnie zabiła. I tak bym się pewnie wystraszyła—

Jake mi przerwał, wstając.

Potem wyciągnął do mnie rękę.

Mrugnęłam. — Co robisz?

— Przypieczętowuję umowę.

— Jaką umowę?

— Ty i ja — powiedział. — Ta lista. Robimy to.

Osłupiałam. — Czekaj, nie — poczekaj. To nie miało—

— Pierwsza rzecz jutro — powiedział, kiwając głową jakby już wszystko było ustalone. — Wychodzimy ze szkoły przed obiadem.

Prawie umarłam na miejscu. — Słucham?!

Uśmiechnął się szeroko. — Napisałaś „uciec z lekcji” — jest na liście.

— Tak, ale nie miałam na myśli TERAZ! Muszę się psychicznie przygotować—

Jake wzruszył ramionami. — Za późno. Odbieram cię o dziesiątej.

— Jake.

— Ashley.

Jęknęłam i opadłam z powrotem na ławkę, zakrywając twarz dłońmi.

— To najgorszy pomysł na świecie.

— Będzie fajnie.

— Zrujnuje mi średnią.

— Uratował ci wakacje.

Zerknęłam na niego przez palce. — Jesteś totalnie szalony.

Znów tylko się uśmiechnął.

I myślę, że może po raz pierwszy od bardzo dawna, moje serce zabiło z innego powodu niż ból.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Secret Deal with the Bad Boy Captain

My Secret Deal with the Bad Boy Captain

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa