Zachłysnęłam się — ostro i w panice — gdy coś szarpnęło mnie z powrotem od krawędzi.
Nawet nie poczułam ramion, dopóki nie zacisnęły się wokół mnie, silne i pełne naglącej troski, odciągając mnie od poręczy.
„Hej, hej… wszystko w porządku. Jesteś bezpieczna.”
Głos był niski, spokojny. W jakiś sposób kojący. Ramiona nie puściły, przynajmniej nie od razu. Szamotałam się, instynktownie, ale moje kolana ugięły się, zanim zdołałam się wyrwać. Oddech ugrzązł mi w gardle, a potem wszystko, co w sobie tłumiłam, po prostu… eksplodowało.
Opadłam na niego.
Szlochałam. Brzydkimi, urywanymi szlochami, które trzęsły całym moim ciałem. Nie obchodziło mnie, że to obcy. Nie obchodziło mnie, czy uzna mnie za wariatkę. Wszystko — Travis, Angela, moja mama, presja, by być zawsze wystarczająco dobrą — wylało się ze mnie naraz.
Nie powiedział wiele. Po prostu mnie trzymał. Jedna dłoń zataczała na moich plecach powolne, delikatne kręgi — spokojne i uziemiające. I jakoś… to pomagało.
W końcu szlochanie ucichło. Wciąż bolała mnie klatka piersiowa i paliło gardło, ale burza przeszła — na razie.
Powoli odsunęłam się, wycierając twarz rękawem. Oczy szczypały, ale zmusiłam się, by spojrzeć w górę.
Przede mną stał kapitan drużyny futbolowej z East Haven High w całej swojej chwale. Ciemne, potargane włosy. Intensywne oczy. Twarz, która powinna widnieć na plakacie futbolowym — nie tutaj, nie w takim momencie.
Jake Roberts.
Ten Jake Roberts.
Kapitan drużyny futbolowej East Haven High. Chłopak, przed którym każda matka ostrzegała swoje córki. Ten z uśmieszkiem, pewnym krokiem i opowieściami. Chodzące ostrzeżenie w korkach.
A jakoś… to on mnie poskładał.
„W porządku?” zapytał cicho, jeszcze mnie nie puszczając.
„Ja… chyba tak,” wyszeptałam.
Kiwnął głową, szczęka napięta. „Napędziłaś mi niezłego stracha.”
„To ty mnie wystraszyłeś,” warknęłam, głos mi się załamał. „Po prostu złapałeś mnie znikąd!”
„Lepiej złapać niż pozwolić spaść,” mruknął, zerkając na krawędź.
Staliśmy chwilę w ciszy. Pociągnęłam nosem i cofnęłam się o krok, skrzyżowałam ramiona. Wciąż czułam na sobie jego ręce — ale nie w zły sposób. W jakimś dziwnym, uziemiającym.
On się nie ruszył. Po prostu patrzył na mnie. Cicho. Spokojnie. Jakby mnie nie oceniał.
„Co ty tu w ogóle robisz?” zapytałam.
„Spaceruję,” powiedział.
„W nocy?”
Wzruszył ramionami. „Lepiej niż siedzieć w domu.”
Coś w jego głosie sprawiło, że się zawahałam. Jakby było w tym coś więcej, czego nie powiedział. Spojrzałam w dół, pocierając ramię.
„Chodzisz do East Haven, prawda?”
Jake uśmiechnął się kątem ust. „A więc jednak o mnie słyszałaś.”
„Trudno cię nie zauważyć,” mruknęłam.
Przechylił lekko głowę, wyraz twarzy miał bardziej ciekawski niż arogancki. „Ty jesteś Ashley Waters, prawda? Z Central.”
Zamrugałam. „Ty… mnie znasz?”
Kiwnął głową. „Chodziłaś z tym skrzydłowym. Travis… coś tam.”
Serce mi ścisnęło. „Tak. Już nie.”
„Domyśliłem się.”
Spojrzałam na niego wtedy. Naprawdę spojrzałam. Jak na kogoś o reputacji łamacza zasad i serc, nie wyglądał na zarozumiałego. Ani na podrywacza. Ani na lekkomyślnego. Wyglądał… na zmartwionego. Jakby mu naprawdę zależało.
„Nie wydajesz się taki, jak o tobie mówią,” powiedziałam, zanim zdołałam się powstrzymać.
Oparł się tylko o poręcz, skrzyżował ramiona. „Ludzie dużo mówią.”
Zawahałam się, potem stanęłam obok niego — nie za blisko. Tak, by dzielić ciszę.
„Ja nawet nie wiem, co robiłam,” wyszeptałam. „Wszystko po prostu… się rozpadło.”
Spojrzał na mnie. „Zdarza ci się czuć, że twoje życie wcale nie należy do ciebie? Że wszystko zaplanowano bez ciebie?”
Wpatrywałam się w niego. Potem kiwnęłam głową. „Tak. Codziennie.”
Patrzył na mnie długo, a w jego oczach było coś, czego nie potrafiłam rozszyfrować.
W końcu powiedział: „Mam propozycję.”
Uniosłam brew. „Jaką?”
„Masz przed sobą trzy miesiące wakacji,” powiedział Jake, jakby wymyślał to na bieżąco. „Pozwól mi pomóc ci zmienić życie.”
Parsknęłam śmiechem — krótko, sucho, z odrobiną goryczy. „Co, posypiesz mnie wróżkowym pyłem czy coś?”
Uśmiechnął się naprawdę. „Nie do końca.”
Skrzyżowałam ramiona. „Dlaczego ci to w ogóle obchodzi?”
Nie odpowiedział od razu. Wpatrywał się w wodę, oczy miał ciemniejsze.
„Może po prostu nie znoszę patrzeć, jak ktoś się poddaje.”
Nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć.
Zerknął z powrotem na mnie. „Słuchaj. Bez presji. Możesz odmówić. Ale jeśli chcesz coś zmienić — nawet tylko na chwilę wydostać się z własnej głowy — proponuję.”
Pokręciłam głową, znowu się zaśmiałam. „Jesteś szalony.”
„Możliwe,” powiedział. „Ale ty też, skoro prawie skoczyłaś.”
To mnie uciszyło.
Westchnęłam i odgarnęłam włosy z twarzy. „To takie dziwne.”
„Życie takie bywa.”
Spojrzałam na niego ostatni raz. Na tego obcego, który nie zachowywał się jak obcy. Na tego rywala z za dobrymi oczami. Chłopaka, który właśnie zaproponował mi coś, czego nawet nie wiedziałam, że potrzebuję.
Wyjście.
Nie powiedziałam „tak”.
Ale nie powiedziałam też „nie”.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Okej. Może prawie-skakanie z mostu naprawdę miesza ci w głowie. To było jedyne wytłumaczenie, jakie miałam na to, co właśnie robiłam.
Jechałam na tylnym siedzeniu motocyklu Jake’a Robertsa.
Bez kasku.
Wciąż w mojej bluzie z rękawami mokrymi od łez i zapuchniętymi oczami.
— Jesteś pewien, że nie… porywasz mnie? — zapytałam, gdy wiatr smagał mi włosy.
Jake się nie odwrócił, ale słyszałam jego uśmiech w głosie. — Przyszłaś dobrowolnie.
Złapałam się kurczowo jego kurtki i mruknęłam: — Tak jakby.
Jechaliśmy może piętnaście minut — z dala od miasta, z dala od szkoły, z dala od całego świata. Zabrał mnie na krętą, górską drogę, o której nawet nie wiedziałam, że istnieje, a w końcu dotarliśmy do małego punktu widokowego z ławką i szerokim, otwartym widokiem na miasto w dole.
Było… cicho. Kojąco. Złociste od porannego słońca.
Jake zaparkował motocykl i skinął głową w stronę ławki. — To moje miejsce do myślenia.
— Ty myślisz?
Rzucił mi spojrzenie przez ramię. — Spróbuj kiedyś.
Parsknęłam śmiechem i poszłam za nim, siadając na ławce z westchnieniem. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale na pewno nie tego. Nie spokoju. Nie... czegoś miłego.
— No — odezwał się, siadając obok mnie. — Twoje życie jest nudne, co nie?
Zerknęłam na niego z boku. — O, dzięki bardzo.
— Sama tak mówiłaś.
— Nadal chamskie.
Zignorował mnie. — Otwórz aplikację do notatek.
— Co?
— Twój telefon. Notatki. Otwórz je.
Zmarszczyłam brwi. — Po co?
— Bo napiszesz listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią — powiedział, jakby to było oczywiste. — Trzydzieści rzeczy. To po dziesięć na każdy miesiąc wakacji.
Mrugnęłam. — Mówisz serio?
Odwrócił się do mnie całkiem, z uniesioną brwią. — Wyglądam, jakbym żartował?
Wpatrywałam się w niego przez chwilę. Nie wyglądał na sarkastycznego ani zadowolonego z siebie. Po prostu... czekał.
— Naprawdę chcesz to zrobić?
— Powiedziałaś, że nie masz po co żyć — powiedział cicho. — Naprawimy to.
Zamknęłam się na dobre.
Otworzyłam aplikację i siedziałam, patrząc na migający kursor, jakby miał odpowiedzi na wszystkie pytania, których nie znałam.
Jake szturchnął mnie ramieniem. — No dalej.
— Nie wiem nawet, co napisać — wymamrotałam.
— To zacznij od głupot. Co by cię rozśmieszyło? Co sprawiłoby, że poczułabyś... cokolwiek?
Przygryzłam wargę. — To jest głupie.
— Napisz to mimo wszystko.
Więc napisałam.
Zaczęłam powoli, pisałam bez zastanowienia. Zjeść 50 nuggetsów . Pójść nago popływać . Wkręcić się na imprezę na uczelni . Potem większe rzeczy. Powiedzieć rodzicom, że nie chcę być prawniczką . Wyprowadzić się . Stracić dziewictwo przed maturą — przy tym się zawahałam. Ale nie skasowałam tego.
Dodałam Kupić bransoletki przyjaźni z dziewczynami i Wziąć psa o imieniu Masło , bo czemu nie.
Część była głupia. Część bolała. Część była po prostu... moja.
Jake siedział obok mnie cały czas w milczeniu, patrząc na miasto, jakby wcale nie chciał zerkać na ekran. Jakby wiedział, że muszę to zrobić sama.
Kiedy w końcu przestałam pisać, wyszeptałam: — Okej. Skończone.
— Pokaż.
Przycisnęłam telefon do piersi. — Nie ma mowy.
— Ashley.
— Nie.
— Dawaj.
— Niektóre są żenujące!
Nie czekał. Sięgnął i wyrwał mi telefon z rąk jak prawdziwy złodziej.
— Jake! — pisnęłam, sięgając po niego.
Odchylił się, przewijając listę z całkiem niewyraźną miną. Bez uśmiechu. Bez śmiechu. Po prostu... skupiony.
Patrzyłam na niego nerwowo, przygryzając wargę. — Powiedz coś.
Milczał.
W klatce ścisnęło mi się serce. — To głupie, prawda? Co ja w ogóle sobie myślę? I tak nie zrobię połowy z tych rzeczy. Moja mama by mnie zabiła. Szkoła by mnie zabiła. I tak bym się pewnie wystraszyła—
Jake mi przerwał, wstając.
Potem wyciągnął do mnie rękę.
Mrugnęłam. — Co robisz?
— Przypieczętowuję umowę.
— Jaką umowę?
— Ty i ja — powiedział. — Ta lista. Robimy to.
Osłupiałam. — Czekaj, nie — poczekaj. To nie miało—
— Pierwsza rzecz jutro — powiedział, kiwając głową jakby już wszystko było ustalone. — Wychodzimy ze szkoły przed obiadem.
Prawie umarłam na miejscu. — Słucham?!
Uśmiechnął się szeroko. — Napisałaś „uciec z lekcji” — jest na liście.
— Tak, ale nie miałam na myśli TERAZ! Muszę się psychicznie przygotować—
Jake wzruszył ramionami. — Za późno. Odbieram cię o dziesiątej.
— Jake.
— Ashley.
Jęknęłam i opadłam z powrotem na ławkę, zakrywając twarz dłońmi.
— To najgorszy pomysł na świecie.
— Będzie fajnie.
— Zrujnuje mi średnią.
— Uratował ci wakacje.
Zerknęłam na niego przez palce. — Jesteś totalnie szalony.
Znów tylko się uśmiechnął.
I myślę, że może po raz pierwszy od bardzo dawna, moje serce zabiło z innego powodu niż ból.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patrzyłam na zegar, jakby osobiście próbował zrujnować mi życie.
Jego powolne, bolesne tykanie było jedynym dźwiękiem w klasie — poza skrobaniem ołówków i głosem pani Smith, która usiłowała sprawić, by pre-kalkulus brzmiał ekscytująco. (Nie brzmiał.)
— Ashley.
Wzdrygnęłam się, gdy ołówek uderzył mnie w ramię. Odwróciłam się do Erin, która posyłała mi ten wzrok.
— Co? — szepnęłam.
— Obiad za dwie godziny — powiedziała płasko. — Przestań patrzeć na zegar, jakby był ci dłużny pieniądze.
Wysiliłam się na słaby uśmiech. — Po prostu... jestem rozkojarzona.
Erin zmrużyła oczy. — Przez Travisa?
Oczywiście, że zapytała. Wszyscy pewnie zakładali, że będę płakać w łazience albo słuchać smutnych playlist pod kocem. A nie planować ucieczkę.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zawibrował.
Wyciągnęłam go z kieszeni, serce już waliło.
Bucketlist Man: Masz pięć minut. Jestem z tyłu twojej szkoły. Jeśli nie wyjdziesz tu za 300 sekund, wchodzę po ciebie. Głośno.
Wpatrywałam się w ekran. Nie zrobiłby tego.
Bucketlist Man: Spróbuj mnie, Waters.
Wczoraj, zanim byłam na tyle głupia, by wymienić się z Jakem numerami, jasno powiedział: „Jeśli mnie zghostujesz, pojawię się. Nie mam oporów przed zrobieniem sceny.” Jego dokładne słowa. Wypalone w mojej duszy.
Spojrzałam na drzwi. Pani Smith coś bazgrała na tablicy o równaniach kwadratowych.
Odwróciłam się znów do Erin, serce waliło mi jak szalone. — Jeśli umrę, powiedz moim rodzicom, że to dla rozwoju osobistego.
Erin uniosła brew. — Co ty do cholery robisz?
Zamknęłam oczy, wyszeptałam szybkie „proszę”, złapałam torbę — i rzuciłam się do wyjścia.
— Ashley Waters! — krzyknęła pani Smith, gdy otwierałam drzwi klasy. — Gdzie ty niby—
Za późno. Już byłam na korytarzu.
Czułam się, jakby każda kamera bezpieczeństwa w szkole obserwowała, jak popełniam najłagodniejsze przestępstwo świata. Ale nie zatrzymałam się, aż dotarłam do tylnych drzwi i wypchnęłam je na oścież.
Jake czekał obok swojego motocykla, bijąc powoli brawo.
— Brawo — powiedział z uśmiechem. — Oficjalnie zwiałaś z lekcji.
Jęknęłam. — Już cię nienawidzę.
— Nieprawda. — Chwycił moją torbę i podał mi kask. — Wsiadaj.
— Dokąd teraz jedziemy? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Bo oczywiście, że nie.
Jechaliśmy może dziesięć minut. Spodziewałam się baru, parku, albo czegoś choć trochę fajnego.
Zamiast tego Jake zaparkował pod biblioteką.
Zamrugałam. — Serio?
Wciągnął mnie do środka bez słowa.
— Jake — syknęłam. — Co robimy?
Szperał w mojej torbie, aż znalazł mój telefon — wciąż wibrujący od powiadomień. Moja mama. Dziesięć połączeń i wciąż rośnie.
Jake spojrzał na ekran. — Zawsze tyle dzwoni?
— Tylko kiedy właśnie rujnuję sobie przyszłość.
Kiwnął głową, po czym przeszedł na sam tył, gdzie powieści romansowe stały równo w cichych rzędach.
I po prostu... wsunął mój telefon za książki.
— Co ty robisz?! — wyszeptałam z przerażeniem.
— To jest na twojej liście, prawda?
Moje usta się otworzyły. Potem zamknęły. Potem znów otworzyły.
— Naprawdę to przeczytałeś?
Obdarzył mnie spojrzeniem. — To ty napisałaś „schować telefon za działem romansów i mieć nadzieję, że znajdzie go ktoś przystojny”.
Chciałam zapaść się pod ziemię. — To miało być symboliczne!
Jake się uśmiechnął. — Jasne... Tylko że twoja symbolika ma teraz szansę zostać znaleziona przez osiemdziesięcioletnią bibliotekarkę.
Jęknęłam, zakrywając twarz rękami. — To jest takie głupie.
Wzruszył ramionami. — Może. Ale teraz mamy dwa z trzydziestu.
Podejrzałam go przez palce. — Co dalej?
Wyglądał na zbyt zadowolonego jak na mój gust. — Kąpiel nago.
Zakrztusiłam się. — Absolutnie nie.
— Jest na liście.
— Tak, ale gdzieś w połowie! To ma swój rytm! Stopniowanie!
Jake pochylił się bliżej. — Sama to wpisałaś, Ashley.
— Nie myślałam, że od tego zacznę!
— Nie zaczynamy od tego. Kontynuujemy.
Chwyciłam go za ramię. — Serio myślisz, że zdejmę ciuchy i wskoczę z tobą do jeziora?!
Nawet nie mrugnął. — Możesz zostawić bieliznę. Nie jestem potworem.
— Och, dzięki. To wszystko zmienia.
Jake uniósł brew. — Albo możemy wrócić do szkoły i wyjaśnić pani Smith, czemu postanowiłaś uciec.
Moja dusza opuściła ciało.
Ruszył w stronę wyjścia.
— Jake!
Odwrócił się, idąc tyłem. — No chodź, Waters. Mówiłaś, że chcesz coś poczuć. Zacznijmy od zamarznięcia.
A ponieważ moje życie już się rozsypało, a moje nogi przestały słuchać rozumu...
Poszłam za nim.
Boże, ratuj mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować