

Opis
Ashley Waters miala plan - utrzymac dobre oceny, zadowolic swojego chlopaka i starac sie nikogo nie zawiesc. Jednak gdy jedyna rzecz, ktora uwazala za bezpieczna, rozsypuje sie na jej oczach, Ashley znajduje sie na moscie, gotowa zniknac. Wlasnie wtedy pojawia sie Jake Roberts - pewny siebie, lekkomyslny i calkowicie nieoczekiwany. Obiecuje jej, ze w trzy miesiace odmieni jej zycie. Z lista marzen jako mapa i setka zasad do zlamania, Lily zaczyna czuc cos, czego nie czula od lat: ze zyje. Ale leczenie ran nie zawsze przebiega prosta droga, a zakochanie sie w chlopaku takim jak Jake moze okazac sie najbardziej ryzykownym punktem na jej liscie.
Rozdział 1
Aug 21, 2026
Lato ledwo się zaczęło, a ja już czułam, że się rozsypuję.
Podczas gdy wszyscy w szkole ekscytowali się wycieczkami i nocowankami, ja myślałam tylko o Travisie. Moim chłopaku. Moim bezpiecznym miejscu. Chłopaku, z którym byłam od trzech lat.
A przynajmniej kiedyś nim był.
Ostatnio coś się zmieniło. Nie odpisywał już tak szybko. Odwoływał plany. A kiedy byliśmy razem… to tak, jakbym w ogóle nie istniała. Zauważyłam to. Oczywiście, że zauważyłam. Ale nic nie powiedziałam. To nie w moim stylu. Dalej się uśmiechałam, udawałam, wmawiałam sobie, że może po prostu potrzebuje przestrzeni.
Postanowiłam to naprawić — jedynym znanym mi sposobem.
— Pojadę do niego do domu — powiedziałam Erin, mój głos był ledwie szeptem, kiedy siedziałyśmy pod drzewem za szkołą.
Erin spojrzała na mnie znacząco. — Czekaj, tak… bez zapowiedzi?
Kiwnęłam głową i pokazałam jej małą papierową torebkę, którą spakowałam. — Kupiłam jego ulubione przekąski i znalazłam w internecie bilety do kina. Pomyślałam, że moglibyśmy gdzieś wyjść. Tylko we dwoje. Jak kiedyś.
Skrzywiła się, przygryzając wargę. — Lil… nie wiem. Ostatnio dziwnie się zachowuje.
— Wiem — przyznałam. — Dlatego to robię. Po prostu potrzebuje przypomnienia. Przecież nadal jesteśmy my.
Erin nie drążyła tematu. Może dlatego, że wiedziała, że i tak bym się nie wycofała.
Mamie też nic nie powiedziałam. To skończyłoby się katastrofą.
— Randkowanie niszczy dziewczyny — zawsze powtarzała. — Skup się na przyszłości, a nie na piłkarzach.
Powiedziałam więc, że uczę się u Erin. Potem wymknęłam się z domu, z sercem bijącym jak szalone i narastającą w piersi nadzieją.
Słońce było bezlitosne, gdy szłam do Travisa, ale ledwo to odczuwałam. Myśli były zbyt głośne. O nim. O tym, jak kiedyś było. O tym, jak bardzo pragnęłam, żeby cokolwiek — cokolwiek — się udało.
To lato miało być moje.
Nie napisałam, gdy dotarłam do jego domu. To by zepsuło niespodziankę.
Drzwi wejściowe były otwarte. Ręka mi drżała, gdy je popychałam.
— Travis? — zawołałam, wchodząc do środka.
Para unosiła się z korytarza — brał prysznic. Idealny moment, pomyślałam. Może uda mi się zrobić jedno z tych uroczych, zalotnych wejść, które dziewczyny robią w filmach.
Wtedy go zobaczyłam.
Świeżo po prysznicu. Mokre włosy. Ręcznik owinięty wokół bioder. Patrzył na mnie jak na muchę, która wleciała przez okno.
— Ashley? — Jego głos był płaski. Bez uśmiechu. Bez ciepła. Tylko… irytacja.
Próbowałam się uśmiechnąć, lekko podnosząc torbę. — Chciałam cię zaskoczyć. Przyniosłam przekąski i bilety do kina, pomyślałam, że—
Wtedy z łazienki za nim wyszła Angela.
— Kochanie, mogę wziąć tę bluzę do domu? Pachnie tobą. — zapytała, zamykając drzwi łazienki. Ponieważ Travis jej nie odpowiedział, poszła za jego wzrokiem, żeby zobaczyć, że stoję tam ja.
Angela.
Nic dziwnego, że ostatnio unikała mnie i ignorowała moje wiadomości. Myślałam, że jest moją przyjaciółką, bo zawsze się troszczyła i od czasu do czasu pytała, co u mnie, ale chyba się pomyliłam. Jest zajęta pieprzeniem mojego chłopaka na boku. Uniosłam brwi, patrząc na nią i czekając, aż coś powie.
Mrugnęła. — Och. Um… hej. Niespodzianka?
Patrzyłam na nią. Potem na niego. I nie powiedziałam ani słowa.
Dłonie mi zmarzły. W klatce piersiowej coś mi pękło. Upuściłam torbę.
I wybiegłam.
Słońce było zbyt jasne. Oddychałam zbyt płytko. Biegłam i biegłam, nie zważając, gdzie poniosą mnie nogi. Wszystko, co trzymałam do tej pory na taśmie i nadziei, po prostu… rozpadło się.
Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do mostu.
Nie był wysoki. Nie taki jak w filmach. Zwykły kawałek metalu i betonu nad rzeką. Ale było cicho. Spokojnie.
Podeszłam do krawędzi. Dłońmi ścisnęłam barierkę.
I pierwszy raz pozwoliłam sobie o tym pomyśleć — Może nie muszę już tego ciągnąć.
Szkoła. Rodzice. Oczekiwania. Kłamstwa. Fałszywe uśmiechy. Byłam zmęczona. Tak bardzo zmęczona.
Wiatr otarł się o mnie, jakby żegnał się na pożegnanie.
Zamknęłam oczy.
— To będzie szybko — wyszeptałam. — Może nikt nawet nie zauważy.
Pochyliłam się do przodu.
Wtedy coś — nie, ktoś — złapał mnie od tyłu. Mocno.
— Hej! — ktoś krzyknął, szorstko i spanikowany. — Co ty robisz?!
Krzyknęłam, zachwiała się, gdy silne ramiona odciągnęły mnie od krawędzi. Upadłam na chodnik, z trudem łapiąc oddech.
Spojrzałam w górę, dysząc.
I on tam był.
Wysoki. Ciemne, potargane włosy. Ramiona jak ściana. Twarz, którą kojarzyłam tylko z plakatów piłkarskich i szeptanych plotek na korytarzu.
Jake Roberts.
Kapitan drużyny futbolowej East Haven High — rywali naszej szkoły. Typ faceta, który zostawiał po sobie ślady złamanych serc i złamanych zasad. Wszyscy znali jego imię. Każdy miał jakąś historię.
Co on, do cholery, tu robił?

My Secret Deal with the Bad Boy Captain
100 Rozdziały
100
Treść

Zapisz

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101