„Czekaj. Żartujesz sobie, prawda?”
Jake nie odpowiedział. Po prostu jechał dalej — głębiej w las, gdzie drzewa robiły się wyższe, drogi węższe, a zasięg w moim telefonie cicho zniknął z mapy.
„Jake,” powiedziałam, ściskając mocniej jego kurtkę. „Nie zamierzasz chyba naprawdę zabrać mnie do jakiejś chatki z horroru?”
Cisza.
Przyspieszył tylko trochę, jakby rozbawiła go moja panika.
Nie wiedziałam, co mnie bardziej denerwowało — to, że byliśmy sami pośrodku niczego, czy to, że wcale nie przeszkadzało mi być z nim sam na sam pośrodku niczego.
Motocykl w końcu zwolnił i zatrzymał się przy ukrytej polanie, otoczonej wysokimi sosnami. Zsunęłam się i rozejrzałam.
Prywatne jezioro. Spokojne, ciche, gładkie jak lustro. Mała drewniana chatka stała nieopodal, wtulona w drzewa, jakby zawsze tu była.
Jake zszedł z motocykla, zapalił papierosa i zaciągnął się długim haustem, jakby to wszystko było zupełnie normalne.
Rozejrzałam się. „Zamierzasz mnie teraz zabić, czy później?”
Nie odpowiedział. Po prostu ruszył przed siebie.
„Super,” mruknęłam, idąc za nim. „Uwielbiam tę naszą komunikację.”
Poprowadził mnie przez drzewa, aż dotarliśmy na brzeg jeziora. Było pięknie. Dziko. Nietknięte. Słońce mieniło się na tafli wody, a wszystko pachniało sosną i świeżym powietrzem.
Jake zatrzymał się przy wodzie, zdjął skórzaną kurtkę i rzucił ją na pień. Czarny t-shirt opinał go na tyle, by podkreślić szczupłe mięśnie i tatuaże wystające spod rękawów. Kiedy spojrzał na mnie przez ramię, odwróciłam wzrok w pośpiechu.
Nienawidziłam, jak przewracało mi się w żołądku.
„Co to za miejsce?” zapytałam.
„Brata,” odpowiedział, zaciągając się papierosem. „Zostawił mi je.”
W tych słowach było coś ciężkiego, ale nie drążyłam.
Zamiast tego odwróciłam się z powrotem do jeziora — i podskoczyłam, gdy Jake powiedział: „Rozbieraj się.”
„Słucham?!”
Uniósł brew. „Nago do wody, pamiętasz?”
„Pamiętam, że robiłam listę,” powiedziałam. „Nie pamiętam, żebym podpisywała umowę z diabłem.”
„Za późno,” uśmiechnął się złośliwie. „Na liście było ‘kąpiel nago’. Dawaj.”
Skrzyżowałam ramiona. „Jesteś taki zboczony.”
Zrobił krok bliżej, patrząc mi prosto w oczy. „Proszę cię. Nawet mnie nie kusi. Widziałem nagie o wiele ładniejsze dziewczyny.”
Szczęka mi opadła. „Naprawdę?! Mówisz to na serio?!”
„Całkowicie.”
„Jesteś obrzydliwy.”
„A ty zwlekasz.”
Zatkało mnie. „Naprawdę to powiedziałeś. Na głos.”
Jake tylko wzruszył ramionami i rzucił papierosa na ziemię, miażdżąc go butem.
„Moi rodzice mnie zabiją, jeśli wrócę do domu z mokrymi włosami i bez wyjaśnienia.”
Nie powiedział nic. Zrobił tylko kolejny krok w moją stronę.
Odsunęłam się. Odruchem.
Kolejny krok. Kolejny mój odskok.
Aż się potknęłam.
Jego ramiona natychmiast mnie złapały — znowu — dłonie zacisnęły się na mojej talii, przyciągając mnie do siebie.
„Zawsze tak łatwo się przewracasz, Waters?” mruknął.
Czułam jego ciepło, oddech muskający policzek. Serce mi wariowało.
„Nie schlebiaj sobie,” powiedziałam, odsuwając go.
Ale śmiałam się. I nienawidziłam, jak dobrze się z tym czułam.
Jake przechylił głowę, mrużąc oczy. „Co, boisz się dokończyć?”
„Nie boję się.”
„To udowodnij.”
Zmrużyłam oczy. „Dobra. Ale ty pierwszy.”
Uśmiechnął się łobuzersko. „Myślałem, że nigdy nie poprosisz.”
I bez wahania — zaczął się rozbierać.
Buty. Skarpetki. Koszulka. Spodnie.
Rozbierał się, jakby w ogóle go to nie obchodziło — jakby bycie nagim w lesie, podczas gdy ja patrzę, było czymś najnormalniejszym na świecie.
Odwróciłam się w chwili, gdy jego dżinsy opadły na ziemię.
„O mój Boże ,” sapnęłam. „Jesteś nienormalny!”
„No dalej, Waters!” zawołał, już wchodząc do wody. „To ty wpisałaś to na listę!”
„Tak, ale nie z tobą ! Miałam na myśli raczej noc nad jeziorem, samotnie, poetycko — nie to.”
„Nie ma odwrotu.”
Rzuciłam okiem przez ramię. Stał już po pas w wodzie, włosy mokre, ramiona lśniły w słońcu, a on wyraźnie świetnie się bawił.
„Twoja kolej,” powiedział.
Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w uszach.
Ale już łapałam za brzeg swojej bluzy.
I nie przestałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jake Roberts był nagi.
Tak, nagi jak grecki bóg wykuty z marmuru. Stał po pas w jeziorze, jakby był jego częścią — zadowolony z siebie, lśniący i wyraźnie czerpiący przyjemność z faktu, że nie mogłam przestać patrzeć.
Starałam się nie patrzeć. Naprawdę próbowałam.
Ale moje oczy mnie zdradziły.
Śledziły jego tors, ostre linie bioder, sposób, w jaki woda spływała po jego brzuchu. A potem — zobaczyłam to.
Gruby. Żyłowaty. Ciężki.
Moja twarz zapłonęła. Odwróciłam głowę tak gwałtownie, że prawie dostałam skrętu karku.
Niski śmiech Jake’a rozległ się echem po wodzie. „Wszystko w porządku, Waters?”
„Nienawidzę cię.”
„Nie, nie nienawidzisz.”
Chciałam krzyczeć. Albo rzucić w niego kamieniem. Zamiast tego stałam nieruchomo na brzegu, przyciskając do siebie bluzę jak zbroję.
„Pięć minut,” powiedział Jake niedbale. „Potem zostawiam twoją uroczą, przepisową dupkę tutaj.”
Odwróciłam się powoli, mrużąc oczy. „Nie odważyłbyś się.”
„Odważyłbym,” uśmiechnął się złośliwie. „Masz teraz cztery minuty.”
Rozejrzałam się. Nikogo w zasięgu wzroku. Tylko drzewa, chatka, jezioro i jeden arogancki, grzesznie przystojny idiota, który tylko czeka, żeby mnie zrujnować.
„Odwróć się,” wymamrotałam.
„Nie.”
„Jake!”
„Trzy minuty.”
Jęknęłam, czując jak twarz mi płonie, gdy chwyciłam za dół bluzy. Podciągnęłam ją o centymetr. I zatrzymałam się.
„To miało być coś, co robię dla SIEBIE,” warknęłam. „Nie rozbieranie się przed jakimś irytującym playboyem z kompleksem boga.”
Jake tylko wzruszył ramionami. „Masz dwie minuty.”
Zaklęłam pod nosem.
I wtedy to zrobiłam.
Po kolei. Bluza. Top. Stanik. Buty. Skarpetki. Szorty. Majtki.
Stałam tam, naga i drżąca, próbując zasłonić piersi jednym ramieniem, a godność drugim.
Jake się odwrócił.
Jego spojrzenie powoli przesunęło się po moim ciele, a usta mu zadrżały — nie z rozbawienia, lecz czymś… ciemniejszym.
Gorąco rozlało się po mojej szyi.
„Przestań tak na mnie patrzeć,” powiedziałam przez zaciśnięte zęby.
Nie powiedział ani słowa i wskoczył do wody płynnym, mocnym ruchem.
Stałam na brzegu, ciasno obejmując się ramionami, po raz milionowy zastanawiając się, jak tu trafiłam.
Wczoraj płakałam sama.
Dziś byłam naga. Z Jake’em Robertsem. W lesie.
Co to za życie.
Patrzyłam na fale na wodzie, serce waliło mi jak ostrzeżenie.
Chciałam coś poczuć. Rzucić sobie wyzwanie. Być odważna.
Teraz zastanawiałam się, czy po prostu nie zwariowałam.
Jake unosił się na plecach, rozkładając ramiona. „Robi się tam zimno.”
Przewróciłam oczami. „Nigdy nie zamykasz się, co?”
„Tylko gdy jestem pod wrażeniem.”
„No świetnie. Czekam z niecierpliwością.”
„Wchodzisz, czy nie?”
Zawahałam się. I on to zauważył.
„Bojesz się,” stwierdził po prostu. „To urocze.”
Zmrużyłam oczy. „Nie boję się.”
„To udowodnij.”
To przeważyło szalę.
Nie myślałam. Nie czekałam.
Po prostu pobiegłam naprzód i wskoczyłam, woda rozbryzgując się wokół mnie zimnym, gwałtownym objęciem.
Jake zaklął za mną, wyraźnie zaskoczony.
Woda była lodowata. Oddech uwiązł mi w piersi, zgasł, a kończyny zaczęły mi się miotać w panice.
„Jake!” pisnęłam, płynąc w jego stronę.
W kilka sekund jego ramiona otoczyły mnie, silne, ciepłe i pewne.
Przylgnęłam do niego jak koala, oplatając go nogami i rękami, klatką piersiową przyciśnięta do jego torsu.
Jego dłonie zsunęły się na mój dolny kręgosłup, przytrzymując mnie nieruchomo.
„Spokojnie,” powiedział mi do ucha. „Mam cię.”
Nasze twarze dzieliły centymetry. Powietrze między nami buzowało jak od elektryczności. Wpatrywałam się w jego oczy — pełne burzy i cieni — i przez sekundę zapomniałam, jak się oddycha.
A potem to poczułam.
Jego kutasa.
Przy moim tyłku.
Twardy. Prawdziwy. Tam.
„O mój Boże,” szepnęłam, odpychając się od niego z cichym piskiem.
Puścił mnie, ale nie zanim jego dłoń nie przesunęła się jeszcze raz po mojej talii, zatrzymując się wystarczająco długo, by wywrócić mi żołądek do góry nogami.
Popłynęłam do brzegu, policzki płonęły mi, a serce waliło o żebra, jakby chciało się wydostać.
To NIE tak miało wyglądać kąpanie nago.
A Jake Roberts był zdecydowanie niebezpieczny dla mojego serca.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jake rzucił mi ręcznik w twarz.
„Osusz się, zanim zamarzniesz na śmierć.”
Owinęłam się szybko, ociekając wodą i z rumieńcem na twarzy, po czym podążyłam za nim ścieżką do chaty. Nogi wciąż miałam jak z waty – po pływaniu, po adrenalinie, po... nim.
Otworzył drzwi i kiwnął głową w stronę łazienki. „Najpierw prysznic. Szybciej się rozgrzejesz.”
Nie protestowałam. Mój mózg wciąż był kompletnie skołowany.
Woda była gorąca, dzięki Bogu. Stałam pod strumieniem, aż skóra zaczęła mnie mrowić, zmywając z siebie wodę z jeziora i szaleństwo. W końcu wyszłam, owinięta ręcznikiem, a Jake stał w korytarzu.
Wciąż bez koszulki. Wciąż z tą pewną siebie miną.
Rzucił mi czarną bluzę z kapturem. „Załóż to.”
Złapałam ją niezręcznie. Pachniała nim — wodą kolońską, dymem i czymś, czego używał do włosów, przez co układały się w ten niedbały, perfekcyjny sposób. Przeciągnęłam ją przez głowę. Była na mnie ogromna.
Jake poprowadził mnie do salonu, posadził na kanapie i podłączył suszarkę do włosów.
„Sama sobie poradzę,” powiedziałam szybko, sięgając po nią.
On odsunął ją poza mój zasięg jedną ręką i drugą ją włączył.
„Mówiłem, że się tym zajmę.”
„Nie potrzebuję pomocy.”
„Trudno.”
Przewróciłam oczami, ale pozwoliłam mu na to. Jego palce były ciepłe, gdy przeczesywał nimi moje wilgotne włosy, zaskakująco delikatny, susząc je pasmo po paśmie, jakby robił to już wcześniej.
„Robisz to wszystkim dziewczynom, które porywasz?” mruknęłam.
Uśmiechnął się złośliwie. „Tylko tym, które drą się najgłośniej.”
Zaśmiałam się — i wtedy mój wzrok padł na jego dłonie.
Jego kostki były poznaczone. Zblakłe blizny. Kilka świeżo zagojonych ran.
„Bijesz się z ludźmi?” zapytałam ciszej.
Wyraz twarzy Jake’a się nie zmienił. Nie odpowiedział. Po prostu dalej suszył mi włosy.
„Czemu jesteś dla mnie taki miły?” wypaliłam. „Jesteś Jake Roberts. Masz klub fanek pełen półnagich dziewczyn, które sprzedałyby duszę za pięć minut twojego czasu. A ty marnujesz go na... mnie.”
Wciąż milczał.
„Wszyscy wiedzą, że jesteś podrywaczem,” dodałam. „Latasz za wszystkim, co się rusza, a potem wracasz z szminką na szczęce.”
Nadal nic.
Tylko szum suszarki, ciepło na mojej skórze i cichy błysk w jego oczach.
W końcu wręczył mi suszarkę bez słowa i wyszedł z pokoju.
Siedziałam, oszołomiona.
Pięć minut później poczułam coś... niesamowitego.
Pizzę.
Wstałam, ciekawa, i zajrzałam do malutkiej kuchni. Tam była — pizza w piekarniku, złocista skórka, bulgoczący ser i ananas .
Jedna z najbardziej przypadkowych rzeczy na mojej liście marzeń.
Zjeść pizzę z ananasem bez oceniającego wzroku rodziców.
Moje serce zrobiło coś dziwnego w piersi.
Jake wyszedł z łazienki świeżo po prysznicu, z wilgotnymi włosami, w nowej koszulce przylegającej do ciała, wyglądając stanowczo zbyt dobrze jak na kogoś, kto właśnie mnie olał we własnym domu.
Podeszłam do niego, serce biło mi niezręcznie. „Hej, um... dzięki za pizzę.”
„Zjedz sama,” rzucił, mijając mnie. „Potrzebuję chwili.”
Wyszedł na zewnątrz, z papierosem w dłoni, i stał patrząc na jezioro, jakby woda była mu coś winna.
Wahałam się przez kilka sekund.
Potem poszłam za nim.
Powietrze było zimne na moich wilgotnych nogach, gdy weszłam na ganek.
„Przepraszam,” powiedziałam cicho.
Nie spojrzał na mnie.
„Ale dziękuję. Za dziś.”
Cisza.
Spojrzałam w dół. „Już tyle mi pomogłeś odhaczyć. Urwanie się ze szkoły. Schowanie telefonu. Kąpiel nago. Pizza z ananasem. I ja...”
Odwrócił się powoli.
„Naprawdę coś czuję,” wyszeptałam. „Czuję się... żywa.”
Jake przyglądał mi się.
Nie myślałam. Po prostu pochyliłam się i pocałowałam go w policzek — szybko, lekko, ale naprawdę.
Jego głowa lekko się przechyliła, oczy śledziły mnie tak, jakbym była czymś niebezpiecznym.
„Mówię poważnie,” powiedziałam. „Dzięki.”
Nie odpowiedział.
Ale też się nie odsunął.
Następnego ranka byłam tak uziemiona.
Najwyraźniej chowanie telefonu w bibliotece publicznej i znikanie podczas trzeciej lekcji nie jest mile widziane w moim domu.
Nie wolno mi było spotykać się z Erin, Maisy ani Willow na niedzielnym klubie książki.
Brak telefonu po 20.00. Zero social mediów. I zdecydowanie żadnych chłopaków .
Ale z jakiegoś powodu... uśmiechnęłam się.
Napisałam do przyjaciółek: Nie mogę przyjść w niedzielę. Zostałam uziemiona.
Zwariowały.
Erin: CO SIĘ STAŁO?! Maisy: OMG wszystko w porządku??? Willow: Dziewczyno, mamy ukryć ciało??
Ja: Urwałam się ze szkoły. Ja: Schowałam telefon. Ja: Złapali mnie. Ja: Warto było.
Erin: ...kim jesteś i co zrobiłaś z Ashley Waters???
Willow: Ale serio, wszystko ok?? Maisy: Nadal tęsknisz za Travisem?
Wpatrywałam się w to pytanie długo.
W końcu napisałam: Nie.
Po raz pierwszy od dawna nie czułam się złamana.
Czułam się żywa.
***
Kilka dni później Jake napisał do mnie.
Jake: Dzień dobry, Waters. Nadal uziemiona, czy tylko udajesz grzeczną?
Ja: Nadal uziemiona. Pełen system alarmowy i wszystko.
Jake: Idealnie. Załóż swoją najseksowniejszą sukienkę. Odbieram cię o 21. Nie martw się — rozbroję alarm.
Serce mi zabiło mocniej.
O tak, znowu wpadnę w tarapaty.
I nie mogłam się doczekać.
Przesuń w górę, aby kontynuować