Patrzyłam na zegar, jakby osobiście próbował zrujnować mi życie.
Jego powolne, bolesne tykanie było jedynym dźwiękiem w klasie — poza skrobaniem ołówków i głosem pani Smith, która usiłowała sprawić, by pre-kalkulus brzmiał ekscytująco. (Nie brzmiał.)
— Ashley.
Wzdrygnęłam się, gdy ołówek uderzył mnie w ramię. Odwróciłam się do Erin, która posyłała mi ten wzrok.
— Co? — szepnęłam.
— Obiad za dwie godziny — powiedziała płasko. — Przestań patrzeć na zegar, jakby był ci dłużny pieniądze.
Wysiliłam się na słaby uśmiech. — Po prostu... jestem rozkojarzona.
Erin zmrużyła oczy. — Przez Travisa?
Oczywiście, że zapytała. Wszyscy pewnie zakładali, że będę płakać w łazience albo słuchać smutnych playlist pod kocem. A nie planować ucieczkę.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zawibrował.
Wyciągnęłam go z kieszeni, serce już waliło.
Bucketlist Man: Masz pięć minut. Jestem z tyłu twojej szkoły. Jeśli nie wyjdziesz tu za 300 sekund, wchodzę po ciebie. Głośno.
Wpatrywałam się w ekran. Nie zrobiłby tego.
Bucketlist Man: Spróbuj mnie, Waters.
Wczoraj, zanim byłam na tyle głupia, by wymienić się z Jakem numerami, jasno powiedział: „Jeśli mnie zghostujesz, pojawię się. Nie mam oporów przed zrobieniem sceny.” Jego dokładne słowa. Wypalone w mojej duszy.
Spojrzałam na drzwi. Pani Smith coś bazgrała na tablicy o równaniach kwadratowych.
Odwróciłam się znów do Erin, serce waliło mi jak szalone. — Jeśli umrę, powiedz moim rodzicom, że to dla rozwoju osobistego.
Erin uniosła brew. — Co ty do cholery robisz?
Zamknęłam oczy, wyszeptałam szybkie „proszę”, złapałam torbę — i rzuciłam się do wyjścia.
— Ashley Waters! — krzyknęła pani Smith, gdy otwierałam drzwi klasy. — Gdzie ty niby—
Za późno. Już byłam na korytarzu.
Czułam się, jakby każda kamera bezpieczeństwa w szkole obserwowała, jak popełniam najłagodniejsze przestępstwo świata. Ale nie zatrzymałam się, aż dotarłam do tylnych drzwi i wypchnęłam je na oścież.
Jake czekał obok swojego motocykla, bijąc powoli brawo.
— Brawo — powiedział z uśmiechem. — Oficjalnie zwiałaś z lekcji.
Jęknęłam. — Już cię nienawidzę.
— Nieprawda. — Chwycił moją torbę i podał mi kask. — Wsiadaj.
— Dokąd teraz jedziemy? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Bo oczywiście, że nie.
Jechaliśmy może dziesięć minut. Spodziewałam się baru, parku, albo czegoś choć trochę fajnego.
Zamiast tego Jake zaparkował pod biblioteką.
Zamrugałam. — Serio?
Wciągnął mnie do środka bez słowa.
— Jake — syknęłam. — Co robimy?
Szperał w mojej torbie, aż znalazł mój telefon — wciąż wibrujący od powiadomień. Moja mama. Dziesięć połączeń i wciąż rośnie.
Jake spojrzał na ekran. — Zawsze tyle dzwoni?
— Tylko kiedy właśnie rujnuję sobie przyszłość.
Kiwnął głową, po czym przeszedł na sam tył, gdzie powieści romansowe stały równo w cichych rzędach.
I po prostu... wsunął mój telefon za książki.
— Co ty robisz?! — wyszeptałam z przerażeniem.
— To jest na twojej liście, prawda?
Moje usta się otworzyły. Potem zamknęły. Potem znów otworzyły.
— Naprawdę to przeczytałeś?
Obdarzył mnie spojrzeniem. — To ty napisałaś „schować telefon za działem romansów i mieć nadzieję, że znajdzie go ktoś przystojny”.
Chciałam zapaść się pod ziemię. — To miało być symboliczne!
Jake się uśmiechnął. — Jasne... Tylko że twoja symbolika ma teraz szansę zostać znaleziona przez osiemdziesięcioletnią bibliotekarkę.
Jęknęłam, zakrywając twarz rękami. — To jest takie głupie.
Wzruszył ramionami. — Może. Ale teraz mamy dwa z trzydziestu.
Podejrzałam go przez palce. — Co dalej?
Wyglądał na zbyt zadowolonego jak na mój gust. — Kąpiel nago.
Zakrztusiłam się. — Absolutnie nie.
— Jest na liście.
— Tak, ale gdzieś w połowie! To ma swój rytm! Stopniowanie!
Jake pochylił się bliżej. — Sama to wpisałaś, Ashley.
— Nie myślałam, że od tego zacznę!
— Nie zaczynamy od tego. Kontynuujemy.
Chwyciłam go za ramię. — Serio myślisz, że zdejmę ciuchy i wskoczę z tobą do jeziora?!
Nawet nie mrugnął. — Możesz zostawić bieliznę. Nie jestem potworem.
— Och, dzięki. To wszystko zmienia.
Jake uniósł brew. — Albo możemy wrócić do szkoły i wyjaśnić pani Smith, czemu postanowiłaś uciec.
Moja dusza opuściła ciało.
Ruszył w stronę wyjścia.
— Jake!
Odwrócił się, idąc tyłem. — No chodź, Waters. Mówiłaś, że chcesz coś poczuć. Zacznijmy od zamarznięcia.
A ponieważ moje życie już się rozsypało, a moje nogi przestały słuchać rozumu...
Poszłam za nim.
Boże, ratuj mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Czekaj. Żartujesz sobie, prawda?”
Jake nie odpowiedział. Po prostu jechał dalej — głębiej w las, gdzie drzewa robiły się wyższe, drogi węższe, a zasięg w moim telefonie cicho zniknął z mapy.
„Jake,” powiedziałam, ściskając mocniej jego kurtkę. „Nie zamierzasz chyba naprawdę zabrać mnie do jakiejś chatki z horroru?”
Cisza.
Przyspieszył tylko trochę, jakby rozbawiła go moja panika.
Nie wiedziałam, co mnie bardziej denerwowało — to, że byliśmy sami pośrodku niczego, czy to, że wcale nie przeszkadzało mi być z nim sam na sam pośrodku niczego.
Motocykl w końcu zwolnił i zatrzymał się przy ukrytej polanie, otoczonej wysokimi sosnami. Zsunęłam się i rozejrzałam.
Prywatne jezioro. Spokojne, ciche, gładkie jak lustro. Mała drewniana chatka stała nieopodal, wtulona w drzewa, jakby zawsze tu była.
Jake zszedł z motocykla, zapalił papierosa i zaciągnął się długim haustem, jakby to wszystko było zupełnie normalne.
Rozejrzałam się. „Zamierzasz mnie teraz zabić, czy później?”
Nie odpowiedział. Po prostu ruszył przed siebie.
„Super,” mruknęłam, idąc za nim. „Uwielbiam tę naszą komunikację.”
Poprowadził mnie przez drzewa, aż dotarliśmy na brzeg jeziora. Było pięknie. Dziko. Nietknięte. Słońce mieniło się na tafli wody, a wszystko pachniało sosną i świeżym powietrzem.
Jake zatrzymał się przy wodzie, zdjął skórzaną kurtkę i rzucił ją na pień. Czarny t-shirt opinał go na tyle, by podkreślić szczupłe mięśnie i tatuaże wystające spod rękawów. Kiedy spojrzał na mnie przez ramię, odwróciłam wzrok w pośpiechu.
Nienawidziłam, jak przewracało mi się w żołądku.
„Co to za miejsce?” zapytałam.
„Brata,” odpowiedział, zaciągając się papierosem. „Zostawił mi je.”
W tych słowach było coś ciężkiego, ale nie drążyłam.
Zamiast tego odwróciłam się z powrotem do jeziora — i podskoczyłam, gdy Jake powiedział: „Rozbieraj się.”
„Słucham?!”
Uniósł brew. „Nago do wody, pamiętasz?”
„Pamiętam, że robiłam listę,” powiedziałam. „Nie pamiętam, żebym podpisywała umowę z diabłem.”
„Za późno,” uśmiechnął się złośliwie. „Na liście było ‘kąpiel nago’. Dawaj.”
Skrzyżowałam ramiona. „Jesteś taki zboczony.”
Zrobił krok bliżej, patrząc mi prosto w oczy. „Proszę cię. Nawet mnie nie kusi. Widziałem nagie o wiele ładniejsze dziewczyny.”
Szczęka mi opadła. „Naprawdę?! Mówisz to na serio?!”
„Całkowicie.”
„Jesteś obrzydliwy.”
„A ty zwlekasz.”
Zatkało mnie. „Naprawdę to powiedziałeś. Na głos.”
Jake tylko wzruszył ramionami i rzucił papierosa na ziemię, miażdżąc go butem.
„Moi rodzice mnie zabiją, jeśli wrócę do domu z mokrymi włosami i bez wyjaśnienia.”
Nie powiedział nic. Zrobił tylko kolejny krok w moją stronę.
Odsunęłam się. Odruchem.
Kolejny krok. Kolejny mój odskok.
Aż się potknęłam.
Jego ramiona natychmiast mnie złapały — znowu — dłonie zacisnęły się na mojej talii, przyciągając mnie do siebie.
„Zawsze tak łatwo się przewracasz, Waters?” mruknął.
Czułam jego ciepło, oddech muskający policzek. Serce mi wariowało.
„Nie schlebiaj sobie,” powiedziałam, odsuwając go.
Ale śmiałam się. I nienawidziłam, jak dobrze się z tym czułam.
Jake przechylił głowę, mrużąc oczy. „Co, boisz się dokończyć?”
„Nie boję się.”
„To udowodnij.”
Zmrużyłam oczy. „Dobra. Ale ty pierwszy.”
Uśmiechnął się łobuzersko. „Myślałem, że nigdy nie poprosisz.”
I bez wahania — zaczął się rozbierać.
Buty. Skarpetki. Koszulka. Spodnie.
Rozbierał się, jakby w ogóle go to nie obchodziło — jakby bycie nagim w lesie, podczas gdy ja patrzę, było czymś najnormalniejszym na świecie.
Odwróciłam się w chwili, gdy jego dżinsy opadły na ziemię.
„O mój Boże ,” sapnęłam. „Jesteś nienormalny!”
„No dalej, Waters!” zawołał, już wchodząc do wody. „To ty wpisałaś to na listę!”
„Tak, ale nie z tobą ! Miałam na myśli raczej noc nad jeziorem, samotnie, poetycko — nie to.”
„Nie ma odwrotu.”
Rzuciłam okiem przez ramię. Stał już po pas w wodzie, włosy mokre, ramiona lśniły w słońcu, a on wyraźnie świetnie się bawił.
„Twoja kolej,” powiedział.
Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w uszach.
Ale już łapałam za brzeg swojej bluzy.
I nie przestałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jake Roberts był nagi.
Tak, nagi jak grecki bóg wykuty z marmuru. Stał po pas w jeziorze, jakby był jego częścią — zadowolony z siebie, lśniący i wyraźnie czerpiący przyjemność z faktu, że nie mogłam przestać patrzeć.
Starałam się nie patrzeć. Naprawdę próbowałam.
Ale moje oczy mnie zdradziły.
Śledziły jego tors, ostre linie bioder, sposób, w jaki woda spływała po jego brzuchu. A potem — zobaczyłam to.
Gruby. Żyłowaty. Ciężki.
Moja twarz zapłonęła. Odwróciłam głowę tak gwałtownie, że prawie dostałam skrętu karku.
Niski śmiech Jake’a rozległ się echem po wodzie. „Wszystko w porządku, Waters?”
„Nienawidzę cię.”
„Nie, nie nienawidzisz.”
Chciałam krzyczeć. Albo rzucić w niego kamieniem. Zamiast tego stałam nieruchomo na brzegu, przyciskając do siebie bluzę jak zbroję.
„Pięć minut,” powiedział Jake niedbale. „Potem zostawiam twoją uroczą, przepisową dupkę tutaj.”
Odwróciłam się powoli, mrużąc oczy. „Nie odważyłbyś się.”
„Odważyłbym,” uśmiechnął się złośliwie. „Masz teraz cztery minuty.”
Rozejrzałam się. Nikogo w zasięgu wzroku. Tylko drzewa, chatka, jezioro i jeden arogancki, grzesznie przystojny idiota, który tylko czeka, żeby mnie zrujnować.
„Odwróć się,” wymamrotałam.
„Nie.”
„Jake!”
„Trzy minuty.”
Jęknęłam, czując jak twarz mi płonie, gdy chwyciłam za dół bluzy. Podciągnęłam ją o centymetr. I zatrzymałam się.
„To miało być coś, co robię dla SIEBIE,” warknęłam. „Nie rozbieranie się przed jakimś irytującym playboyem z kompleksem boga.”
Jake tylko wzruszył ramionami. „Masz dwie minuty.”
Zaklęłam pod nosem.
I wtedy to zrobiłam.
Po kolei. Bluza. Top. Stanik. Buty. Skarpetki. Szorty. Majtki.
Stałam tam, naga i drżąca, próbując zasłonić piersi jednym ramieniem, a godność drugim.
Jake się odwrócił.
Jego spojrzenie powoli przesunęło się po moim ciele, a usta mu zadrżały — nie z rozbawienia, lecz czymś… ciemniejszym.
Gorąco rozlało się po mojej szyi.
„Przestań tak na mnie patrzeć,” powiedziałam przez zaciśnięte zęby.
Nie powiedział ani słowa i wskoczył do wody płynnym, mocnym ruchem.
Stałam na brzegu, ciasno obejmując się ramionami, po raz milionowy zastanawiając się, jak tu trafiłam.
Wczoraj płakałam sama.
Dziś byłam naga. Z Jake’em Robertsem. W lesie.
Co to za życie.
Patrzyłam na fale na wodzie, serce waliło mi jak ostrzeżenie.
Chciałam coś poczuć. Rzucić sobie wyzwanie. Być odważna.
Teraz zastanawiałam się, czy po prostu nie zwariowałam.
Jake unosił się na plecach, rozkładając ramiona. „Robi się tam zimno.”
Przewróciłam oczami. „Nigdy nie zamykasz się, co?”
„Tylko gdy jestem pod wrażeniem.”
„No świetnie. Czekam z niecierpliwością.”
„Wchodzisz, czy nie?”
Zawahałam się. I on to zauważył.
„Bojesz się,” stwierdził po prostu. „To urocze.”
Zmrużyłam oczy. „Nie boję się.”
„To udowodnij.”
To przeważyło szalę.
Nie myślałam. Nie czekałam.
Po prostu pobiegłam naprzód i wskoczyłam, woda rozbryzgując się wokół mnie zimnym, gwałtownym objęciem.
Jake zaklął za mną, wyraźnie zaskoczony.
Woda była lodowata. Oddech uwiązł mi w piersi, zgasł, a kończyny zaczęły mi się miotać w panice.
„Jake!” pisnęłam, płynąc w jego stronę.
W kilka sekund jego ramiona otoczyły mnie, silne, ciepłe i pewne.
Przylgnęłam do niego jak koala, oplatając go nogami i rękami, klatką piersiową przyciśnięta do jego torsu.
Jego dłonie zsunęły się na mój dolny kręgosłup, przytrzymując mnie nieruchomo.
„Spokojnie,” powiedział mi do ucha. „Mam cię.”
Nasze twarze dzieliły centymetry. Powietrze między nami buzowało jak od elektryczności. Wpatrywałam się w jego oczy — pełne burzy i cieni — i przez sekundę zapomniałam, jak się oddycha.
A potem to poczułam.
Jego kutasa.
Przy moim tyłku.
Twardy. Prawdziwy. Tam.
„O mój Boże,” szepnęłam, odpychając się od niego z cichym piskiem.
Puścił mnie, ale nie zanim jego dłoń nie przesunęła się jeszcze raz po mojej talii, zatrzymując się wystarczająco długo, by wywrócić mi żołądek do góry nogami.
Popłynęłam do brzegu, policzki płonęły mi, a serce waliło o żebra, jakby chciało się wydostać.
To NIE tak miało wyglądać kąpanie nago.
A Jake Roberts był zdecydowanie niebezpieczny dla mojego serca.
Przesuń w górę, aby kontynuować