passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Stepdad is My Mate? - Rozdział #5 - autor RawYalty

My Stepdad is My Mate?

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Otworzyłam drzwi wejściowe i przywitały mnie setki uśmiechniętych twarzy. "WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO DANICA!" Na mojej twarzy pojawił się uśmiech i pobiegłam w stronę dużego tłumu ludzi, próbując objąć ich wszystkich, ale nie udało mi się to przez moje krótkie ramiona. "Wszystkiego najlepszego, kochanie." Usłyszałam głos za sobą i odwróciłam się, widząc moją mamę z łzami w oczach. "Dziękuję, mamo." powiedziałam i podeszłam do niej, obejmując ją. "Ta impreza wygląda niesamowicie." Dodałam, odsuwając się. "Cieszę się, że ci się podoba, Dani. To wymagało trochę pracy, ale wiesz, że zrobię wszystko dla ciebie. Właśnie myślałam..." Mama powiedziała z smutnym uśmiechem, a łzy, które najwyraźniej powstrzymywała, spłynęły po jej policzkach. "J-jak bardzo twój ojciec byłby z ciebie dumny, gdyby cię teraz zobaczył." Zakończyła po chwili, a potem wybuchnęła płaczem. "Wiem... Ja też za nim tęsknię." Dodałam smutno, szybko mrugając, by powstrzymać łzy. Codziennie myślałam o tatusiu i o tym, jakby to było, gdyby tu był. Mama byłaby ze swoim prawdziwym partnerem, a my bylibyśmy prawdziwą rodziną, zamiast Richarda tutaj i mnie mającej te niekontrolowane... Czekaj, gdzie jest Richard? "Zaraz wrócę, kochanie. Nie martw się o mnie, zaraz się ogarnę i wrócę. Baw się dobrze. Znajdź swojego partnera." Mama powiedziała, mrugając na słowo 'partner', a ja się zarumieniłam. Nie czułam już tak mocno swojego partnera, więc to znaczy, że pewnie poszedł na drugą stronę podwórka. Jestem pewna, że nadal tu jest, czuję to, nawet jeśli to słabe. Pomimo mojego podekscytowania, żeby znaleźć swojego partnera i cieszyć się imprezą, nie mogłam się powstrzymać od zastanawiania się nad Richardem. Jeszcze go nie widziałam, odkąd wyszłam, i nie widziałam go w domu. Wiesz co? Do diabła z nim, to moja noc i zamierzam ją wykorzystać w pełni.

~•~

Było już około 3 nad ranem i większość ludzi tutaj była albo pijana ponad moje zrozumienie, albo zasnęła w moim domu. Jestem zaskoczona, że mama jeszcze tego nie zamknęła. Normalnie, każda impreza, którą planuje, zamyka ją zanim stanie się zbyt bałaganiarska, a patrząc na mój trawnik teraz... można by pomyśleć, że tu mieszkają jacyś narkomani. Wilki balują na całego i nie żartuję, mówiąc to. Jeszcze nie zlokalizowałam swojego partnera, ale czuję, że jest blisko, czuje, jak moja wilczyca się wierci. Widzisz, aby dowiedzieć się, kto jest twoim partnerem, musisz patrzeć mu w oczy lub dotknąć go, aby wiedzieć, ale obie osoby muszą mieć 18 lat lub więcej, aby poczuć połączenie przyciągania. Wiesz, jak zabawne byłoby mieć swojego partnera na co dzień przed sobą i nawet nie wiedzieć, dopóki nie skończysz 18 lat? Szaleństwo, prawda? Zaczynałam się frustrować. W pewnym momencie miałam nawet pomysł, żeby chodzić po okolicy i wpadać na każdego faceta, którego zobaczę, aż go znajdę, ale to prawdopodobnie zajęłoby mi godziny. "Bawisz się dobrze, Missy?" Przyjaciółka - a raczej znajoma, Veronica, podeszła do mnie i zapytała, ale jest oczywiście pijana jak bela, skoro w ogóle ze mną rozmawia. Do diabła, jedyny rodzaj rozmowy, jaki kiedykolwiek z nią miałam, to gdy pyta mnie o odpowiedzi na zadania domowe w klasie. "Tak." Odpowiedziałam krótko, a potem odeszła - nie, zatoczyła się w ramiona swojego partnera, kolejnej znajomej, Julesa Wayne'a. Jules nie był taki zły, naprawdę jest dobrym facetem, ale po prostu nie jestem typem, który zawiera przyjaźnie, więc trzymam się mojego "Cześć, dzień dobry", a potem praktycznie ignoruję twoje istnienie. (Dosłownie, jestem taka osobiście, po prostu o mój Boże, jestem tak aspołeczna).

Patrząc na ogromną liczbę pijanych wilków, szukałam swojego partnera, ale bez rezultatu. Boże, jak cholernie trudno jest znaleźć jedną osobę? W końcu moja myśl znów powędrowała do Richarda. Ten dupek może nie być moją ulubioną osobą, ale do diabła, jest mi winien życzenia urodzinowe. Wzięłam głęboki oddech, próbując wyodrębnić zapach Richarda spośród dziesiątek wokół mnie. Minęło kilka chwil, zanim go poczułam i poprowadziło mnie to do domu, ale pomyślałam, że może tylko zdobywa więcej napojów czy coś, więc dałam mu spokój. "Dobra, wszyscy" DJ rozbrzmiał przez mikrofon, niemal mnie zaskakując. "Chłopaki, chwyćcie damę, panie, chwyćcie mężczyznę i zobaczmy, jak te wilki tam... się bawią." Piosenka "Body On Me" Rity Ory i Chrisa Browna zaczęła grać i poczułam przypływ energii. Musiałam do tego zatańczyć. Kołysząc biodrami z boku na bok, ruszyłam w stronę tłumu wilków, którzy tańczyli ze swoimi partnerami lub tylko między sobą. "Czy mogę poprosić o ten taniec, dziewczyno z urodzin?" usłyszałam głęboki głos szepczący mi do ucha. Na początku byłam niezdecydowana, ale pomyślałam, że skoro jeszcze nie mogę znaleźć swojego partnera, to nie zaszkodzi po prostu trochę potańczyć. Do diabła, to moje urodziny, zasługuję na trochę zabawy. Złapałam ramię osoby i przyciągnęłam ich ciało bliżej swojego.

Ocierając dolną częścią ciała o niego, poczułam, jak on odpowiada tym samym, nasze ciała zsynchronizowały się w naszych ruchach. "Potrafisz tańczyć." Chłopak wyszeptał mi do ucha, owinięty swoim ramieniem wokół mojej talii, a ja zaśmiałam się. "Byłbyś zaskoczony." Odpowiedziałam i kontynuowałam swoje ruchy. "Czy ty-" chłopak został przerwany, gdy został gwałtownie ode mnie oderwany. Odwróciłam się wystarczająco szybko, żeby zobaczyć, kto go odciągnął, a kiedy spojrzałam w oczy nieznajomego, mój cały świat runął wokół mnie. Richard odwrócił wzrok od naszego spojrzenia i spojrzał gniewnie na chłopaka, z którym tańczyłam, którego zidentyfikowałam jako Betę jednego z klanów, które przyszły na moją imprezę. Patrzyłam w szoku, jak Richard wbiegł do domu, drzwi zamknęły się za nim. Gniew zalał mój system i przysięgam, że widziałam tylko czerwień.

Nie mogę uwierzyć w tego skurczybyka! "Przepraszam, mój ojczym jest trochę nadopiekuńczy. Idę z nim porozmawiać, baw się dobrze, znajdź może swojego partnera." Powiedziałam, dodając mrugnięcie na ostatnią część, a on pokiwał głową, śmiejąc się. Tupnęłam do domu, otworzyłam drzwi, a potem je zamknęłam. "RICHARD!" Krzyczałam. Muzyka była głośna na zewnątrz i ponieważ około 99% wilków tutaj jest pijanych, ich wyostrzone zmysły są prawdopodobnie trochę otępiałe. Nie słysząc odpowiedzi od niego, śledziłam jego zapach do pokoju gościnnego na górze. "Cholera!" Usłyszałam jego głos krzyczący z pokoju, gdy wchodziłam po schodach, po czym nastąpił trzask czegoś łamiącego się. Co do diabła? Czy on jest wściekły? Ten dupek nie ma powodu, żeby być wkurzonym. Wzięłam kilka uspokajających oddechów, a potem otworzyłam drzwi do pokoju, ignorując oczywisty bałagan na podłodze. "Wiedziałeś, prawda?" Zapytałam, oczekując jego odpowiedzi. Richard chodził po pokoju, unikając kontaktu wzrokowego ze mną i mamrocząc do siebie. "Richard." Nie odpowiadał mi, więc powtórzyłam jego imię jeszcze raz, ale nadal nie było odpowiedzi. Poczułam, jak mój gniew się wzmaga, a moje pazury zaczęły wydłużać się z wściekłości. "RICHARD!" Krzyknęłam, a jego głowa uniosła się, by spojrzeć mi prosto w oczy, a przyciąganie z naszego związku stało się bardzo wyraźne. "DLACZEGO, DO CHOLERY, NIE POWIEDZIAŁEŚ MI, ŻE JESTEŚ MOIM PARTNEREM?"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

To muszą być najgorsze urodziny w moim życiu. Do diabła, prawdopodobnie najgorsze w całej historii. Richard, mój ojczym, jest moim przeklętym partnerem, a on jest żonaty z moją przeklętą matką. W tej chwili patrzę z wściekłością, jak Richard i moja mama przytulają się na kanapie podczas naszej „rodzinnej” nocy filmowej. Nie mogę w to uwierzyć... Cały ten czas wiedział... Cały ten czas, kiedy chodził na randki z moją mamą, całował ją i kochał się z nią... O MÓJ BOŻE, NIE MOGĘ W TO UWIERZYĆ. Chciało mi się płakać. Moje serce łamało się za każdym razem, gdy na nich spojrzałam. Mama wyglądała na zadowoloną i szczęśliwą, wtuloną w niego. Dlatego postanowiłam jej nie mówić. Jeszcze... w każdym razie. Nie wiecie, jak bardzo cierpiała po śmierci taty. Była wrakiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Ileż to razy próbowała popełnić samobójstwo albo płakała godzinami, zanim zasnęła. Byłam przy niej przez to wszystko i nie pozwolę, by znowu się tak załamała... nawet jeśli ma być szczęśliwa z tym, co należy do mnie... Może mogłabym go odrzucić i pozwolić im być... Ale to nie zatrzyma bólu, który będę czuć, widząc go każdego dnia. „Wszystko w porządku, kochanie?” Poczułam rękę mamy na ramieniu i spojrzałam na nią, widząc zaniepokojony wyraz jej twarzy. „Tak mamo, w porządku.” „Ale płaczesz. Film nie jest aż tak smutny, kochanie.” Dodała z chichotem. Moja ręka podniosła się do twarzy mimowolnie i starłam łzy. Boże, nawet nie zdałam sobie sprawy, że płaczę, jak mam to zrobić? „Och. Haha, po prostu zrobiło mi się trochę smutno dla Johna, że Savannah wyszła za kogoś innego. Naprawdę mu na niej zależało i czekał na nią, ale ona poszła i związała się z kimś innym, wiedząc, że to go zrani.” Powiedziałam, a widziałam, jak Richard lekko się sztywnieje, gdy zrozumiał przesłanie za moimi słowami. „Może nie miała wyboru.” Dodał, nie nawiązując ze mną kontaktu wzrokowego, a ja powoli pokręciłam głową. „Zawsze jest wybór. Ludzie po prostu uwielbiają grać ofiarę i udawać, że go nie mają.” Richard nic nie odpowiedział na to, co powiedziałam, ponieważ wiedział, że mam rację. Miał wybór. Mógł mi powiedzieć, kiedy się dowiedział, i oszczędzić mi bólu, który czułam przez te lata, ale nie, świadomie mnie okłamywał i pozwalał mi cierpieć, widząc go z moją matką. Nigdy mu tego nie wybaczę. „Cóż” — zaczęła mama po chwili milczenia. „Może jak skończymy film, zobaczymy, dlaczego ona-„ „Idę spać.” Powiedziałam nieuprzejmie, przerywając jej. Poczułam ukłucie winy za to, że na nią naskoczyłam, nie wiedziała, co się dzieje. To nie jej wina. Mruknęłam dobranoc i wstałam, nie czekając na odpowiedź od żadnego z nich, kierując się do swojego pokoju. Gdy wchodziłam po schodach, ogarnęły mnie nagromadzone emocje i rozpłakałam się po cichu. Jak mógł mi to zrobić? Jak mógł jakikolwiek mężczyzna dobrowolnie narazić swojego partnera na taki ból? Moja ludzka połowa nienawidziła Richarda, ale moja wilcza strona pragnęła go. Aby mnie dotknął, przytulił i sprawił, że ból zniknie. Ale on nigdy nie zniknie, bo to on go powoduje. Otwierając drzwi do sypialni, pchnęłam je, żeby się zamknęły, i opadłam na łóżko, ale wtedy uświadomiłam sobie... Nie usłyszałam, jak drzwi się zamykają. Jego zapach uderzył mnie jak stos cegieł i poczułam, że znowu chce mi się płakać. „Spadaj Richard.” Powiedziałam z dodatkiem pociągnięcia nosem. „Danica, proszę, pozwól mi wyjaśnić.” Wyskoczyłam z łóżka i stanęłam przed nim, skrzyżowane ramiona i kipiałam złością. Bipolarnie, wiem, ale czy on jest poważny? „Dobrze Richard. Podaj mi swoją żałosną wymówkę, dlaczego okłamywałeś mnie przez te wszystkie lata. Dlaczego wiedziałeś, że jestem twoją partnerką od momentu, gdy się spotkaliśmy i nic nie powiedziałeś. Dlaczego patrzyłeś, jak dosłownie dniami i tygodniami cierpię, bo wiesz, że czułam więź między nami, tylko nie wiedziałam, że jesteśmy partnerami. Czy myślisz, że zasługuję na to? Czy myślisz, że moja matka zasługuje na to? Przeszła zbyt wiele, Richard, a ty grasz nią tak, jak grałeś mną. Jesteś samolubnym skurwielem i nie mogę się doczekać, aż zdobędę siłę, by odrzucić twojego bezwartościowego dupka.” Słowa wylewały się z moich ust, jakbym piła wodę i przez chwilę nie zdawałam sobie sprawy, co powiedziałam. Czy naprawdę mogłabym go odrzucić? Odrzucenie swojego partnera to najtrudniejsza rzecz, jaką wilk musiałby zrobić, poza swoją pierwszą przemianą. Przecięłoby się wszystkie więzi z twoją drugą połową, przerywając więź partnera, a ból, jaki poczujesz, będzie nie do opisania, ale czy mam wybór? Jak już mówiłam, zawsze jest wybór, ale nie pozwolę mojej matce cierpieć i wpaść z powrotem w rozpacz. Może to brzmieć głupio, ale trzeba być w mojej sytuacji, by zrozumieć, skąd się biorę. Kocham ją, bardzo i zrobiłabym wszystko, aby była szczęśliwa, nawet jeśli kosztuje mnie to moje własne szczęście. Jest wszystkim, co mi zostało... „Nie miałem wyboru, Danica. Byłem zaskoczony, że nawet cię znalazłem. Przez większość życia szukałem swojej partnerki i nigdy jej nie znalazłem, ale chyba jeszcze się nie urodziła.” Powiedział z westchnieniem i lekkim chichotem, ale ja nie byłam w nastroju do śmiechu. „Nie mogłem ci powiedzieć, że jesteśmy partnerami. Miałaś 16 lat, Danica. 16! Miałem 37. (Niech nikt się nie odzywa, albo znowu usunę wiek. Pomyślcie o Davidzie Beckhamie. Ma mniej więcej tyle lat, może więcej, a nadal jest przystojny, więc cicho lol) Pomyśl, jak by to wyglądało. Nie sądziłem, że mi uwierzysz. A twoja matka... Nie chciałem być z nią po tym, jak cię poznałem, ale musiałem zostać, bo gdybym odszedł, nie wiedziałbym, czy kiedykolwiek cię znowu zobaczę. Danica, nie miałem zamiaru sprawiać, byś cierpiała, nawet nie byłem świadomy, że czujesz to przyciąganie. Nigdy nic mi nie powiedziałaś.” Zaśmiałam się sucho. „Tak, pójdę do ojczyma i powiem mu, że miałam uczucia od momentu, gdy się spotkaliśmy, bez żadnych wyjaśnień. To nie miało dla mnie sensu. Byłam dzieckiem. Nie obchodzi mnie, co myślisz, że było słuszne, czy co było przypuszczalnie czy cokolwiek. Chodzi o to, że powinieneś był coś powiedzieć. Niezależnie od tego, czy bym ci uwierzyła, to nie znaczy, że powinieneś milczeć i trzymać coś tak wielkiego jak to dla siebie, Richard. Można było uniknąć tej sytuacji, gdybyś po prostu coś powiedział.” Richard przeczesał ręką swoje gęste włosy i westchnął, wyraźnie sfrustrowany. „Przepraszam.” Przewróciłam oczami i wytarłam łzy. „Wiedziałeś, że to mnie zrani, ale i tak to zrobiłeś, więc pieprz się z twoim przepraszam i wynoś się z mojego pokoju.” Posłał mi zranione spojrzenie, a potem niechętnie opuścił mój pokój, zamykając za sobą drzwi. Moje nogi były chwiejne, a ramiona drżały, gdy opadłam na podłogę, ogarnięta rozdzierającym serce szlochem. Mówiąc o spieprzonym życiu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Usiadłam na wilgotnej leśnej ściółce i głęboko westchnęłam po długim wstrzymywaniu oddechu. Medytacja. Noc po tym, jak Richard odszedł, poszukałam informacji o medytacji i postanowiłam spróbować. Podobno pomogła niektórym ludziom i ma działanie uspokajające.

Byłam więc tutaj, robiąc to tylko po to, by zapanować nad emocjami. Tymi samymi emocjami, które wzbudził we mnie mój wspaniały partner - proszę zauważyć sarkazm. Richard... Sama myśl o nim wywoływała łzy w moich oczach, ale postanowiłam być silna. Silna dla siebie, a przynajmniej próbować.

Biorąc kolejny głęboki oddech i powstrzymując cisnące się do oczu łzy, mocno zamknęłam oczy i skupiłam się na dźwiękach wokół mnie. Szelest liści, delikatny szum trawy poruszanej wiatrem, wszystko to było bardzo uspokajające.

Moje kończyny zaczęły się lekko napinać i wiedziałam, co muszę zrobić. Przemiana. Wstając, powąchałam powietrze dla pewności, że jestem sama - i byłam. Następnie zdjęłam ubrania, układając je na trawie i przemieniłam się w wilka.

Otrząsnęłam futro i wydałam z siebie cichy skowyt, po czym położyłam się z powrotem. Szczerze mówiąc, nie czułam potrzeby biegania czy poruszania się, moje ciało po prostu chciało pozostać w tej formie. Wilcza forma jest dla wilkołaka najwygodniejszą formą. To jakby najprawdziwsza część ciebie, przynajmniej dla każdego wilkołaka.

Poczułam lekki nacisk z tyłu głowy; ktoś próbował nawiązać ze mną połączenie. Opuściłam bariery i czekałam, aż ktokolwiek to był, odezwie się.

"Gdzie jesteś, Danico?" Głos mojej mamy zabrzmiał w mojej głowie i odetchnęłam z ulgą, że to nie on.

"Jestem w lesie, mamo" odpowiedziałam beznamiętnie.

Przez chwilę nic nie mówiła, więc już miałam z powrotem postawić bariery, gdy...

"Możesz wrócić do domu pomóc mi przygotować kolację? Dziś mamy gości."

~•~

Pokroiłam przyprawy i wrzuciłam je do garnka, dodając chwilę później kurczaka i ziemniaki.

"Myślę, że dam sobie radę sama. Dziękuję za pomoc, kochanie." Mama posłała mi słaby uśmiech, a ja kiwnęłam głową i odwróciłam się, by wyjść z kuchni, ale zatrzymała mnie, chwytając za ramię.

"Powinnyśmy coś razem zrobić później, Dani, jeśli chcesz. Czuję, że nie jesteśmy już tak blisko jak kiedyś."

Mama miała smutny uśmiech na twarzy i to złamało mi serce. Spędzałam z nią mniej czasu od ich ślubu, tylko po to, by unikać Richarda. To nie było w porządku wobec niej, mimo że część mnie czuła niechęć za poślubienie mojego partnera, ale to była wilcza część mnie.

Nawet jeśli toczyłam wewnętrzną walkę z własnymi uczuciami, wiedziałam w głębi duszy, że nigdy nie mogłabym nienawidzić mojej matki za coś, na co nie miała wpływu. Może powinnam spędzić z nią trochę czasu później. To byłaby dobra okazja, by wybadać, jak zareagowałaby, gdybym powiedziała jej o Richardzie i o mnie... cóż, jeśli jej powiem. Wciąż się waham, pozwij mnie.

"Jasne m-"

"Roseanno! Kochanie, goście już prawie są!"

Powoli zamknęłam oczy i odpędziłam łzy, gdy jego głos wypełnił kuchnię.

Richard szybko wszedł do kuchni i zatrzymał się przy drzwiach, gdy zobaczył mnie i moją matkę.

Och, jak to niezręczne...

Odchrząknął i patrzył wszędzie, tylko nie na mnie, sprawiając, że poczułam się jeszcze bardziej zraniona tym, że nie mógł nawet utrzymać kontaktu wzrokowego po tym, co zrobił, ale wiecie co? Pieprzyć to i pieprzyć jego.

"Przeszkodziłem w czymś?" zapytał.

Prychnęłam i wyrwałam rękę z uścisku mamy.

"Nie, nie przeszkodziłeś, Richardzie" wyplułam jego imię z obrzydzeniem. "Mamo, idę się przygotować."

Minęłam go, ignorując iskry, które poczułam między nami.

"Danico! Nie bądź taka niegrzeczna dla Richarda." Mama krzyknęła za mną, a ja zatrzymałam się gwałtownie, gdy ogarnęła mnie złość.

"Nie jest moim ojcem, więc mnie to nie obchodzi." Powiedziałam i kontynuowałam drogę do mojego pokoju.

Teraz będę przeklinać tę cholerną kolację, a nawet nie wiem, kto przychodzi.

~•~

"Danico! Goście są! Zejdź jak będziesz gotowa."

"Dobrze, mamo!"

Dodałam ostatnie poprawki do makijażu - kreskę na oku i nude'ową szminkę.

Zadowolona ze swojego wyglądu w białej sukience do kolan, nude'owych szpilkach i złotych kolczykach, otworzyłam drzwi i wyszłam, tylko po to, by uderzyć głową w czyjąś klatkę piersiową.

"Co do cholery?" Powiedziałam i spojrzałam w górę, by zobaczyć znajomą twarz.

"Cześć, solenizantko!" Powiedziała osoba i natychmiast rozpoznałam jego głos.

"Beta?" Zapytałam głupio, zdając sobie sprawę, że nie znałam jego imienia.

Zaśmiał się.

"Jestem Aiden. Miło cię znowu widzieć, solenizantko."

Przewróciłam oczami żartobliwie i uderzyłam go w ramię. "Jestem Danica, geniuszu, i co ty tu robisz?"

"Znam twoje imię, skarbie, i jestem tu na kolacji z rodzicami." Powiedział Aiden, wyraźnie zirytowany.

Zaczęłam się cicho śmiać z jego wyrazu twarzy, ale przestałam, gdy wreszcie do mnie dotarło.

Och...

"Zgaduję, że nasi rodzice muszą być przyjaciółmi. To będzie interesujące." Dodał, puszczając oko.

"Dlaczego w ogóle byłeś na górze?" Zapytałam, gdy szliśmy ramię w ramię korytarzem.

Aiden wzruszył ramionami.

"Wyczułem twój zapach, więc przyszedłem sprawdzić, czy rzeczywiście tu mieszkasz. Nigdy tak naprawdę nie rozmawialiśmy po tym, jak twój ojczym prawie wyrwał mi ramię na imprezie." Potarł ramię z grymasem na twarzy.

"Bardzo przepraszam za to. On jest po prostu... nadopiekuńczy wobec mnie." Wyjaśniłam. Cóż, technicznie to nie kłamstwo.

"W porządku, laleczko. Ojcowie już tak mają."

"Tak, ale on nie jest moim." Wymamrotałam tak cicho, że nie było szans, by mógł to usłyszeć.

Rozmawialiśmy, dopóki nie dotarliśmy do jadalni. Przy stole siedzieli moja mama, rodzice Aidena i Richard, który powąchał powietrze i gwałtownie odwrócił głowę w stronę Aidena i mnie, wciąż stojących obok siebie. Richard wpatrywał się wrogo w Aidena, który wydawał się niewzruszony mordercze spojrzenie, jakie otrzymywał.

To będzie piekielna noc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Stepdad is My Mate?

My Stepdad is My Mate?

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa