To muszą być najgorsze urodziny w moim życiu. Do diabła, prawdopodobnie najgorsze w całej historii. Richard, mój ojczym, jest moim przeklętym partnerem, a on jest żonaty z moją przeklętą matką. W tej chwili patrzę z wściekłością, jak Richard i moja mama przytulają się na kanapie podczas naszej „rodzinnej” nocy filmowej. Nie mogę w to uwierzyć... Cały ten czas wiedział... Cały ten czas, kiedy chodził na randki z moją mamą, całował ją i kochał się z nią... O MÓJ BOŻE, NIE MOGĘ W TO UWIERZYĆ. Chciało mi się płakać. Moje serce łamało się za każdym razem, gdy na nich spojrzałam. Mama wyglądała na zadowoloną i szczęśliwą, wtuloną w niego. Dlatego postanowiłam jej nie mówić. Jeszcze... w każdym razie. Nie wiecie, jak bardzo cierpiała po śmierci taty. Była wrakiem w pełnym tego słowa znaczeniu. Ileż to razy próbowała popełnić samobójstwo albo płakała godzinami, zanim zasnęła. Byłam przy niej przez to wszystko i nie pozwolę, by znowu się tak załamała... nawet jeśli ma być szczęśliwa z tym, co należy do mnie... Może mogłabym go odrzucić i pozwolić im być... Ale to nie zatrzyma bólu, który będę czuć, widząc go każdego dnia. „Wszystko w porządku, kochanie?” Poczułam rękę mamy na ramieniu i spojrzałam na nią, widząc zaniepokojony wyraz jej twarzy. „Tak mamo, w porządku.” „Ale płaczesz. Film nie jest aż tak smutny, kochanie.” Dodała z chichotem. Moja ręka podniosła się do twarzy mimowolnie i starłam łzy. Boże, nawet nie zdałam sobie sprawy, że płaczę, jak mam to zrobić? „Och. Haha, po prostu zrobiło mi się trochę smutno dla Johna, że Savannah wyszła za kogoś innego. Naprawdę mu na niej zależało i czekał na nią, ale ona poszła i związała się z kimś innym, wiedząc, że to go zrani.” Powiedziałam, a widziałam, jak Richard lekko się sztywnieje, gdy zrozumiał przesłanie za moimi słowami. „Może nie miała wyboru.” Dodał, nie nawiązując ze mną kontaktu wzrokowego, a ja powoli pokręciłam głową. „Zawsze jest wybór. Ludzie po prostu uwielbiają grać ofiarę i udawać, że go nie mają.” Richard nic nie odpowiedział na to, co powiedziałam, ponieważ wiedział, że mam rację. Miał wybór. Mógł mi powiedzieć, kiedy się dowiedział, i oszczędzić mi bólu, który czułam przez te lata, ale nie, świadomie mnie okłamywał i pozwalał mi cierpieć, widząc go z moją matką. Nigdy mu tego nie wybaczę. „Cóż” — zaczęła mama po chwili milczenia. „Może jak skończymy film, zobaczymy, dlaczego ona-„ „Idę spać.” Powiedziałam nieuprzejmie, przerywając jej. Poczułam ukłucie winy za to, że na nią naskoczyłam, nie wiedziała, co się dzieje. To nie jej wina. Mruknęłam dobranoc i wstałam, nie czekając na odpowiedź od żadnego z nich, kierując się do swojego pokoju. Gdy wchodziłam po schodach, ogarnęły mnie nagromadzone emocje i rozpłakałam się po cichu. Jak mógł mi to zrobić? Jak mógł jakikolwiek mężczyzna dobrowolnie narazić swojego partnera na taki ból? Moja ludzka połowa nienawidziła Richarda, ale moja wilcza strona pragnęła go. Aby mnie dotknął, przytulił i sprawił, że ból zniknie. Ale on nigdy nie zniknie, bo to on go powoduje. Otwierając drzwi do sypialni, pchnęłam je, żeby się zamknęły, i opadłam na łóżko, ale wtedy uświadomiłam sobie... Nie usłyszałam, jak drzwi się zamykają. Jego zapach uderzył mnie jak stos cegieł i poczułam, że znowu chce mi się płakać. „Spadaj Richard.” Powiedziałam z dodatkiem pociągnięcia nosem. „Danica, proszę, pozwól mi wyjaśnić.” Wyskoczyłam z łóżka i stanęłam przed nim, skrzyżowane ramiona i kipiałam złością. Bipolarnie, wiem, ale czy on jest poważny? „Dobrze Richard. Podaj mi swoją żałosną wymówkę, dlaczego okłamywałeś mnie przez te wszystkie lata. Dlaczego wiedziałeś, że jestem twoją partnerką od momentu, gdy się spotkaliśmy i nic nie powiedziałeś. Dlaczego patrzyłeś, jak dosłownie dniami i tygodniami cierpię, bo wiesz, że czułam więź między nami, tylko nie wiedziałam, że jesteśmy partnerami. Czy myślisz, że zasługuję na to? Czy myślisz, że moja matka zasługuje na to? Przeszła zbyt wiele, Richard, a ty grasz nią tak, jak grałeś mną. Jesteś samolubnym skurwielem i nie mogę się doczekać, aż zdobędę siłę, by odrzucić twojego bezwartościowego dupka.” Słowa wylewały się z moich ust, jakbym piła wodę i przez chwilę nie zdawałam sobie sprawy, co powiedziałam. Czy naprawdę mogłabym go odrzucić? Odrzucenie swojego partnera to najtrudniejsza rzecz, jaką wilk musiałby zrobić, poza swoją pierwszą przemianą. Przecięłoby się wszystkie więzi z twoją drugą połową, przerywając więź partnera, a ból, jaki poczujesz, będzie nie do opisania, ale czy mam wybór? Jak już mówiłam, zawsze jest wybór, ale nie pozwolę mojej matce cierpieć i wpaść z powrotem w rozpacz. Może to brzmieć głupio, ale trzeba być w mojej sytuacji, by zrozumieć, skąd się biorę. Kocham ją, bardzo i zrobiłabym wszystko, aby była szczęśliwa, nawet jeśli kosztuje mnie to moje własne szczęście. Jest wszystkim, co mi zostało... „Nie miałem wyboru, Danica. Byłem zaskoczony, że nawet cię znalazłem. Przez większość życia szukałem swojej partnerki i nigdy jej nie znalazłem, ale chyba jeszcze się nie urodziła.” Powiedział z westchnieniem i lekkim chichotem, ale ja nie byłam w nastroju do śmiechu. „Nie mogłem ci powiedzieć, że jesteśmy partnerami. Miałaś 16 lat, Danica. 16! Miałem 37. (Niech nikt się nie odzywa, albo znowu usunę wiek. Pomyślcie o Davidzie Beckhamie. Ma mniej więcej tyle lat, może więcej, a nadal jest przystojny, więc cicho lol) Pomyśl, jak by to wyglądało. Nie sądziłem, że mi uwierzysz. A twoja matka... Nie chciałem być z nią po tym, jak cię poznałem, ale musiałem zostać, bo gdybym odszedł, nie wiedziałbym, czy kiedykolwiek cię znowu zobaczę. Danica, nie miałem zamiaru sprawiać, byś cierpiała, nawet nie byłem świadomy, że czujesz to przyciąganie. Nigdy nic mi nie powiedziałaś.” Zaśmiałam się sucho. „Tak, pójdę do ojczyma i powiem mu, że miałam uczucia od momentu, gdy się spotkaliśmy, bez żadnych wyjaśnień. To nie miało dla mnie sensu. Byłam dzieckiem. Nie obchodzi mnie, co myślisz, że było słuszne, czy co było przypuszczalnie czy cokolwiek. Chodzi o to, że powinieneś był coś powiedzieć. Niezależnie od tego, czy bym ci uwierzyła, to nie znaczy, że powinieneś milczeć i trzymać coś tak wielkiego jak to dla siebie, Richard. Można było uniknąć tej sytuacji, gdybyś po prostu coś powiedział.” Richard przeczesał ręką swoje gęste włosy i westchnął, wyraźnie sfrustrowany. „Przepraszam.” Przewróciłam oczami i wytarłam łzy. „Wiedziałeś, że to mnie zrani, ale i tak to zrobiłeś, więc pieprz się z twoim przepraszam i wynoś się z mojego pokoju.” Posłał mi zranione spojrzenie, a potem niechętnie opuścił mój pokój, zamykając za sobą drzwi. Moje nogi były chwiejne, a ramiona drżały, gdy opadłam na podłogę, ogarnięta rozdzierającym serce szlochem. Mówiąc o spieprzonym życiu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Usiadłam na wilgotnej leśnej ściółce i głęboko westchnęłam po długim wstrzymywaniu oddechu. Medytacja. Noc po tym, jak Richard odszedł, poszukałam informacji o medytacji i postanowiłam spróbować. Podobno pomogła niektórym ludziom i ma działanie uspokajające.
Byłam więc tutaj, robiąc to tylko po to, by zapanować nad emocjami. Tymi samymi emocjami, które wzbudził we mnie mój wspaniały partner - proszę zauważyć sarkazm. Richard... Sama myśl o nim wywoływała łzy w moich oczach, ale postanowiłam być silna. Silna dla siebie, a przynajmniej próbować.
Biorąc kolejny głęboki oddech i powstrzymując cisnące się do oczu łzy, mocno zamknęłam oczy i skupiłam się na dźwiękach wokół mnie. Szelest liści, delikatny szum trawy poruszanej wiatrem, wszystko to było bardzo uspokajające.
Moje kończyny zaczęły się lekko napinać i wiedziałam, co muszę zrobić. Przemiana. Wstając, powąchałam powietrze dla pewności, że jestem sama - i byłam. Następnie zdjęłam ubrania, układając je na trawie i przemieniłam się w wilka.
Otrząsnęłam futro i wydałam z siebie cichy skowyt, po czym położyłam się z powrotem. Szczerze mówiąc, nie czułam potrzeby biegania czy poruszania się, moje ciało po prostu chciało pozostać w tej formie. Wilcza forma jest dla wilkołaka najwygodniejszą formą. To jakby najprawdziwsza część ciebie, przynajmniej dla każdego wilkołaka.
Poczułam lekki nacisk z tyłu głowy; ktoś próbował nawiązać ze mną połączenie. Opuściłam bariery i czekałam, aż ktokolwiek to był, odezwie się.
"Gdzie jesteś, Danico?" Głos mojej mamy zabrzmiał w mojej głowie i odetchnęłam z ulgą, że to nie on.
"Jestem w lesie, mamo" odpowiedziałam beznamiętnie.
Przez chwilę nic nie mówiła, więc już miałam z powrotem postawić bariery, gdy...
"Możesz wrócić do domu pomóc mi przygotować kolację? Dziś mamy gości."
~•~
Pokroiłam przyprawy i wrzuciłam je do garnka, dodając chwilę później kurczaka i ziemniaki.
"Myślę, że dam sobie radę sama. Dziękuję za pomoc, kochanie." Mama posłała mi słaby uśmiech, a ja kiwnęłam głową i odwróciłam się, by wyjść z kuchni, ale zatrzymała mnie, chwytając za ramię.
"Powinnyśmy coś razem zrobić później, Dani, jeśli chcesz. Czuję, że nie jesteśmy już tak blisko jak kiedyś."
Mama miała smutny uśmiech na twarzy i to złamało mi serce. Spędzałam z nią mniej czasu od ich ślubu, tylko po to, by unikać Richarda. To nie było w porządku wobec niej, mimo że część mnie czuła niechęć za poślubienie mojego partnera, ale to była wilcza część mnie.
Nawet jeśli toczyłam wewnętrzną walkę z własnymi uczuciami, wiedziałam w głębi duszy, że nigdy nie mogłabym nienawidzić mojej matki za coś, na co nie miała wpływu. Może powinnam spędzić z nią trochę czasu później. To byłaby dobra okazja, by wybadać, jak zareagowałaby, gdybym powiedziała jej o Richardzie i o mnie... cóż, jeśli jej powiem. Wciąż się waham, pozwij mnie.
"Jasne m-"
"Roseanno! Kochanie, goście już prawie są!"
Powoli zamknęłam oczy i odpędziłam łzy, gdy jego głos wypełnił kuchnię.
Richard szybko wszedł do kuchni i zatrzymał się przy drzwiach, gdy zobaczył mnie i moją matkę.
Och, jak to niezręczne...
Odchrząknął i patrzył wszędzie, tylko nie na mnie, sprawiając, że poczułam się jeszcze bardziej zraniona tym, że nie mógł nawet utrzymać kontaktu wzrokowego po tym, co zrobił, ale wiecie co? Pieprzyć to i pieprzyć jego.
"Przeszkodziłem w czymś?" zapytał.
Prychnęłam i wyrwałam rękę z uścisku mamy.
"Nie, nie przeszkodziłeś, Richardzie" wyplułam jego imię z obrzydzeniem. "Mamo, idę się przygotować."
Minęłam go, ignorując iskry, które poczułam między nami.
"Danico! Nie bądź taka niegrzeczna dla Richarda." Mama krzyknęła za mną, a ja zatrzymałam się gwałtownie, gdy ogarnęła mnie złość.
"Nie jest moim ojcem, więc mnie to nie obchodzi." Powiedziałam i kontynuowałam drogę do mojego pokoju.
Teraz będę przeklinać tę cholerną kolację, a nawet nie wiem, kto przychodzi.
~•~
"Danico! Goście są! Zejdź jak będziesz gotowa."
"Dobrze, mamo!"
Dodałam ostatnie poprawki do makijażu - kreskę na oku i nude'ową szminkę.
Zadowolona ze swojego wyglądu w białej sukience do kolan, nude'owych szpilkach i złotych kolczykach, otworzyłam drzwi i wyszłam, tylko po to, by uderzyć głową w czyjąś klatkę piersiową.
"Co do cholery?" Powiedziałam i spojrzałam w górę, by zobaczyć znajomą twarz.
"Cześć, solenizantko!" Powiedziała osoba i natychmiast rozpoznałam jego głos.
"Beta?" Zapytałam głupio, zdając sobie sprawę, że nie znałam jego imienia.
Zaśmiał się.
"Jestem Aiden. Miło cię znowu widzieć, solenizantko."
Przewróciłam oczami żartobliwie i uderzyłam go w ramię. "Jestem Danica, geniuszu, i co ty tu robisz?"
"Znam twoje imię, skarbie, i jestem tu na kolacji z rodzicami." Powiedział Aiden, wyraźnie zirytowany.
Zaczęłam się cicho śmiać z jego wyrazu twarzy, ale przestałam, gdy wreszcie do mnie dotarło.
Och...
"Zgaduję, że nasi rodzice muszą być przyjaciółmi. To będzie interesujące." Dodał, puszczając oko.
"Dlaczego w ogóle byłeś na górze?" Zapytałam, gdy szliśmy ramię w ramię korytarzem.
Aiden wzruszył ramionami.
"Wyczułem twój zapach, więc przyszedłem sprawdzić, czy rzeczywiście tu mieszkasz. Nigdy tak naprawdę nie rozmawialiśmy po tym, jak twój ojczym prawie wyrwał mi ramię na imprezie." Potarł ramię z grymasem na twarzy.
"Bardzo przepraszam za to. On jest po prostu... nadopiekuńczy wobec mnie." Wyjaśniłam. Cóż, technicznie to nie kłamstwo.
"W porządku, laleczko. Ojcowie już tak mają."
"Tak, ale on nie jest moim." Wymamrotałam tak cicho, że nie było szans, by mógł to usłyszeć.
Rozmawialiśmy, dopóki nie dotarliśmy do jadalni. Przy stole siedzieli moja mama, rodzice Aidena i Richard, który powąchał powietrze i gwałtownie odwrócił głowę w stronę Aidena i mnie, wciąż stojących obok siebie. Richard wpatrywał się wrogo w Aidena, który wydawał się niewzruszony mordercze spojrzenie, jakie otrzymywał.
To będzie piekielna noc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Rozdział Szósty.
"A więc, Beto Aiden, jak nasza wataha traktuje cię od czasu twojego przybycia?"
Aiden poruszył się na krześle obok mnie i spojrzał na moją mamę z olśniewającym uśmiechem. "Cóż, po pierwsze, proszę mówić mi po prostu Aiden, i jest dobrze. Głównie wykonuję obchody terenu z waszym Alfą i Betą, żeby zebrać wystarczający wzorzec tego kiedy i dlaczego ci samotni wilcy niepokoją waszą watahę, więc nie miałem zbyt wiele czasu na socjalizację. Szczerze mówiąc, pani była pierwszą osobą, która się do mnie odezwała."
Wyjaśnię kilka spraw, gdybyście byli zdezorientowani. Aiden, jego Alfa i kilku innych członków jego watahy wciąż odwiedzają moją od czasu mojego przyjęcia urodzinowego, aby pomóc z sytuacją samotnych wilków. Nigdy nie jest to nic poważnego, ale nasi strażnicy wciąż wyczuwają samotne wilki i nigdy nie możemy ich zlokalizować, więc Aiden i jego wataha nam pomagają.
Obecnie jemy kolację z nim i jego rodzicami, podczas gdy Richard posyła mu mordercze spojrzenia z drugiej strony stołu.
"Richard, wszystko w porządku, kochanie?" zapytała moja mama, kładąc dłoń na jego ręce, a ja odwróciłam wzrok, by tego nie widzieć.
Aiden trącił mnie łokciem i spojrzałam na niego. Dotknął skroni i krótko skinęłam głową, gdy utworzył między nami więź mentalną.
"Wszystko w porządku, solenizantko?"
"Tak, oczywiście" odpowiedziałam Aidenowi, starając się ze wszystkich sił uwierzyć we własne kłamstwo.
"O czym wy tam rozmawiacie mentalnie?" zapytał Richard, biorąc duży łyk wina.
Spojrzałam na niego wzrokiem mówiącym 'odczep się', ale Richard oczywiście to zignorował i posłał mi sztuczny uśmiech.
"Och Aaron, czy oni nie są słodcy? Wiesz kochanie, Aiden miałby szczęście mając tak słodką dziewczynę jak ty za partnerkę" pisnęła mama Aidena, klaszcząc w dłonie.
"Mamo..." powiedział Aiden ostrzegawczym tonem i uszczypnął nasadę nosa. Zachichotałam i szturchnęłam go ramieniem, po czym puściłam do niego oko.
"Racheal, przestań zawstydzać chłopaka" powiedział ojciec Aidena, Aaron, z uśmieszkiem.
Poczułam jak stół się trzęsie, gdy pięść Richarda uderzyła w niego z dużą siłą. Wszystkie oczy zwróciły się ku niemu, a on zaśmiał się sucho.
"Irytujące komary..." wymamrotał.
"Och, skoro mowa o partnerach" dodała moja mama i spojrzała na mnie z uśmiechem. "Czy znalazłaś już swojego, kochanie? Zapomniałam zapytać."
Wstrzymałam oddech i znowu ciężko mi było oddychać. Jak, do cholery, mam na to odpowiedzieć? 'O tak, mamo, to twój cholerny mąż???' Taka odpowiedź byłaby praktyczna. Nie mogę jej tego powiedzieć przy Aidenie i jego rodzinie.
To prywatna sprawa, a poza tym wątpię, czy to byłby dobry moment, szczególnie gdy mamy gości. Richard spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem i wiedziałam, że prawdopodobnie chciałby się ze mną połączyć mentalnie, ale postawiłam mury. Przykleiłam sztuczny uśmiech na twarz i potrząsnęłam głową.
"Nie, nie znalazłam, mamo."
Te słowa sprawiły, że miałam ochotę wymiotować, ale zachowałam spokojną fasadę i starałam się sprzedać swoje kłamstwo.
Richard natomiast wyraźnie kipiał ze złości po drugiej stronie stołu, ale wiedziałam o tym tylko dlatego, że czułam jego gniew przez naszą więź. Jego twarz była spokojna jak tylko mogła być, a także lekko ulżona, i miałam ochotę podrapać mu tę cholerną twarz.
"Och, kochanie. Nie martw się, znajdziesz go wkrótce" pocieszała mnie mama, a ja skinęłam głową i napiłam się soku.
"Nie martw się, Danico. Kiedy znajdziesz swojego partnera, pokocha cię bardzo mocno i będziecie szczęśliwsi niż kiedykolwiek" powiedziała do mnie Racheal, uśmiechając się do swojego partnera. Sama ilość miłości promieniująca od nich sprawiła, że miałam ochotę płakać bardziej niż jej słowa.
"Dość o tym. Czas na deser! Jesteście gotowi?" Szybko zmieniłam temat i wszyscy przytaknęli. Wstając, wzięłam swój talerz oraz talerze Aidena i Racheal i zaniosłam je do kuchni.
"Pomóż Danice, Richard" usłyszałam jak mruczy moja matka i cicho przeklinałam. Drzwi kuchenne się otworzyły i jego zapach wypełnił moje nozdrza bardziej niż sam tlen.
Postawiłam talerze na blacie i wkrótce druga para dołączyła do moich, gdy skopiował moje działania.
"Danica..."
"Nie, Richard. Nie, po prostu nie."
"Nie chcę cię tak ranić..." wyszeptał.
"Może nie chcesz, ale robisz to, więc możesz to sobie wsadzić i trzymać się ode mnie z daleka."
"Danica, proszę. Jesteś moją partnerką, kocham cię i ostatnią rzeczą, jaką chcę widzieć, jest twoje cierpienie, ale jaki mamy wybór?" Richard znowu szeptał, żeby nikt go nie usłyszał. W takich momentach wzmocniony słuch jest przekleństwem.
Stanęłam twarzą do Richarda i przewróciłam oczami.
"Pozwól, że przyniosę ci słownik, żebyś mógł znaleźć znaczenie słowa miłość. Richard, nie bylibyśmy w tej sytuacji, gdyby nie ty!" Mój głos podniósł się pod koniec i łzy popłynęły mi z oczu.
"Co wam tak długo... Danica! Co się stało, kochanie?" Moja matka weszła do kuchni i podbiegła do mnie, ale odepchnęłam ją i wybiegłam przez tylne drzwi kuchni.
Byłam tak roztargniona i zrozpaczona, że nie mogłam nawet zmienić się w wilka. Lekka mżawka zaczęła padać, gdy biegłam do lasu w kierunku mojej Przystani. Jedynego miejsca, gdzie mogłam uwolnić całą tę nagromadzoną frustrację i ból.
Mówi, że mnie kocha...
Mówi, że nie ma wyboru, ale Richard najwyraźniej dokonał wyboru. Wybrał, żeby pozwolić mi cierpieć i zostać z moją matką. Ja też dokonałam pewnego wyboru; odrzucić go, gdy będę miała siłę i pozwolić im być... ale to nie sprawia, że boli mniej.
Obcas się złamał i potknęłam się, upadając. Cała moja determinacja do czegokolwiek zniknęła. Ta odrobina siły, którą miałam. Przepadła.
Moje serce... rozdarte.
Usiadłam na zimnej leśnej ziemi i wypłakiwałam sobie oczy.
Płakałam za moją matką, za sobą, za Richardem i czułam, że tylko tyle mogę zrobić. W tej chwili czułam się bezradna i słaba.
Para rąk owinęła się wokół mnie i nie mogłam się nawet ruszyć, żeby odeprzeć kimkolwiek to był.
"Ciii, wszystko będzie dobrze, kochanie."
Wtuliłam się w ramiona Aidena i płakałam, dopóki nie poczułam, że nie mogę już więcej.
Całe moje życie to katastrofa.
Przesuń w górę, aby kontynuować