passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Stepdad is My Mate? - Rozdział #7 - autor RawYalty

My Stepdad is My Mate?

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Usiadłam na wilgotnej leśnej ściółce i głęboko westchnęłam po długim wstrzymywaniu oddechu. Medytacja. Noc po tym, jak Richard odszedł, poszukałam informacji o medytacji i postanowiłam spróbować. Podobno pomogła niektórym ludziom i ma działanie uspokajające.

Byłam więc tutaj, robiąc to tylko po to, by zapanować nad emocjami. Tymi samymi emocjami, które wzbudził we mnie mój wspaniały partner - proszę zauważyć sarkazm. Richard... Sama myśl o nim wywoływała łzy w moich oczach, ale postanowiłam być silna. Silna dla siebie, a przynajmniej próbować.

Biorąc kolejny głęboki oddech i powstrzymując cisnące się do oczu łzy, mocno zamknęłam oczy i skupiłam się na dźwiękach wokół mnie. Szelest liści, delikatny szum trawy poruszanej wiatrem, wszystko to było bardzo uspokajające.

Moje kończyny zaczęły się lekko napinać i wiedziałam, co muszę zrobić. Przemiana. Wstając, powąchałam powietrze dla pewności, że jestem sama - i byłam. Następnie zdjęłam ubrania, układając je na trawie i przemieniłam się w wilka.

Otrząsnęłam futro i wydałam z siebie cichy skowyt, po czym położyłam się z powrotem. Szczerze mówiąc, nie czułam potrzeby biegania czy poruszania się, moje ciało po prostu chciało pozostać w tej formie. Wilcza forma jest dla wilkołaka najwygodniejszą formą. To jakby najprawdziwsza część ciebie, przynajmniej dla każdego wilkołaka.

Poczułam lekki nacisk z tyłu głowy; ktoś próbował nawiązać ze mną połączenie. Opuściłam bariery i czekałam, aż ktokolwiek to był, odezwie się.

"Gdzie jesteś, Danico?" Głos mojej mamy zabrzmiał w mojej głowie i odetchnęłam z ulgą, że to nie on.

"Jestem w lesie, mamo" odpowiedziałam beznamiętnie.

Przez chwilę nic nie mówiła, więc już miałam z powrotem postawić bariery, gdy...

"Możesz wrócić do domu pomóc mi przygotować kolację? Dziś mamy gości."

~•~

Pokroiłam przyprawy i wrzuciłam je do garnka, dodając chwilę później kurczaka i ziemniaki.

"Myślę, że dam sobie radę sama. Dziękuję za pomoc, kochanie." Mama posłała mi słaby uśmiech, a ja kiwnęłam głową i odwróciłam się, by wyjść z kuchni, ale zatrzymała mnie, chwytając za ramię.

"Powinnyśmy coś razem zrobić później, Dani, jeśli chcesz. Czuję, że nie jesteśmy już tak blisko jak kiedyś."

Mama miała smutny uśmiech na twarzy i to złamało mi serce. Spędzałam z nią mniej czasu od ich ślubu, tylko po to, by unikać Richarda. To nie było w porządku wobec niej, mimo że część mnie czuła niechęć za poślubienie mojego partnera, ale to była wilcza część mnie.

Nawet jeśli toczyłam wewnętrzną walkę z własnymi uczuciami, wiedziałam w głębi duszy, że nigdy nie mogłabym nienawidzić mojej matki za coś, na co nie miała wpływu. Może powinnam spędzić z nią trochę czasu później. To byłaby dobra okazja, by wybadać, jak zareagowałaby, gdybym powiedziała jej o Richardzie i o mnie... cóż, jeśli jej powiem. Wciąż się waham, pozwij mnie.

"Jasne m-"

"Roseanno! Kochanie, goście już prawie są!"

Powoli zamknęłam oczy i odpędziłam łzy, gdy jego głos wypełnił kuchnię.

Richard szybko wszedł do kuchni i zatrzymał się przy drzwiach, gdy zobaczył mnie i moją matkę.

Och, jak to niezręczne...

Odchrząknął i patrzył wszędzie, tylko nie na mnie, sprawiając, że poczułam się jeszcze bardziej zraniona tym, że nie mógł nawet utrzymać kontaktu wzrokowego po tym, co zrobił, ale wiecie co? Pieprzyć to i pieprzyć jego.

"Przeszkodziłem w czymś?" zapytał.

Prychnęłam i wyrwałam rękę z uścisku mamy.

"Nie, nie przeszkodziłeś, Richardzie" wyplułam jego imię z obrzydzeniem. "Mamo, idę się przygotować."

Minęłam go, ignorując iskry, które poczułam między nami.

"Danico! Nie bądź taka niegrzeczna dla Richarda." Mama krzyknęła za mną, a ja zatrzymałam się gwałtownie, gdy ogarnęła mnie złość.

"Nie jest moim ojcem, więc mnie to nie obchodzi." Powiedziałam i kontynuowałam drogę do mojego pokoju.

Teraz będę przeklinać tę cholerną kolację, a nawet nie wiem, kto przychodzi.

~•~

"Danico! Goście są! Zejdź jak będziesz gotowa."

"Dobrze, mamo!"

Dodałam ostatnie poprawki do makijażu - kreskę na oku i nude'ową szminkę.

Zadowolona ze swojego wyglądu w białej sukience do kolan, nude'owych szpilkach i złotych kolczykach, otworzyłam drzwi i wyszłam, tylko po to, by uderzyć głową w czyjąś klatkę piersiową.

"Co do cholery?" Powiedziałam i spojrzałam w górę, by zobaczyć znajomą twarz.

"Cześć, solenizantko!" Powiedziała osoba i natychmiast rozpoznałam jego głos.

"Beta?" Zapytałam głupio, zdając sobie sprawę, że nie znałam jego imienia.

Zaśmiał się.

"Jestem Aiden. Miło cię znowu widzieć, solenizantko."

Przewróciłam oczami żartobliwie i uderzyłam go w ramię. "Jestem Danica, geniuszu, i co ty tu robisz?"

"Znam twoje imię, skarbie, i jestem tu na kolacji z rodzicami." Powiedział Aiden, wyraźnie zirytowany.

Zaczęłam się cicho śmiać z jego wyrazu twarzy, ale przestałam, gdy wreszcie do mnie dotarło.

Och...

"Zgaduję, że nasi rodzice muszą być przyjaciółmi. To będzie interesujące." Dodał, puszczając oko.

"Dlaczego w ogóle byłeś na górze?" Zapytałam, gdy szliśmy ramię w ramię korytarzem.

Aiden wzruszył ramionami.

"Wyczułem twój zapach, więc przyszedłem sprawdzić, czy rzeczywiście tu mieszkasz. Nigdy tak naprawdę nie rozmawialiśmy po tym, jak twój ojczym prawie wyrwał mi ramię na imprezie." Potarł ramię z grymasem na twarzy.

"Bardzo przepraszam za to. On jest po prostu... nadopiekuńczy wobec mnie." Wyjaśniłam. Cóż, technicznie to nie kłamstwo.

"W porządku, laleczko. Ojcowie już tak mają."

"Tak, ale on nie jest moim." Wymamrotałam tak cicho, że nie było szans, by mógł to usłyszeć.

Rozmawialiśmy, dopóki nie dotarliśmy do jadalni. Przy stole siedzieli moja mama, rodzice Aidena i Richard, który powąchał powietrze i gwałtownie odwrócił głowę w stronę Aidena i mnie, wciąż stojących obok siebie. Richard wpatrywał się wrogo w Aidena, który wydawał się niewzruszony mordercze spojrzenie, jakie otrzymywał.

To będzie piekielna noc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Rozdział Szósty.

"A więc, Beto Aiden, jak nasza wataha traktuje cię od czasu twojego przybycia?"

Aiden poruszył się na krześle obok mnie i spojrzał na moją mamę z olśniewającym uśmiechem. "Cóż, po pierwsze, proszę mówić mi po prostu Aiden, i jest dobrze. Głównie wykonuję obchody terenu z waszym Alfą i Betą, żeby zebrać wystarczający wzorzec tego kiedy i dlaczego ci samotni wilcy niepokoją waszą watahę, więc nie miałem zbyt wiele czasu na socjalizację. Szczerze mówiąc, pani była pierwszą osobą, która się do mnie odezwała."

Wyjaśnię kilka spraw, gdybyście byli zdezorientowani. Aiden, jego Alfa i kilku innych członków jego watahy wciąż odwiedzają moją od czasu mojego przyjęcia urodzinowego, aby pomóc z sytuacją samotnych wilków. Nigdy nie jest to nic poważnego, ale nasi strażnicy wciąż wyczuwają samotne wilki i nigdy nie możemy ich zlokalizować, więc Aiden i jego wataha nam pomagają.

Obecnie jemy kolację z nim i jego rodzicami, podczas gdy Richard posyła mu mordercze spojrzenia z drugiej strony stołu.

"Richard, wszystko w porządku, kochanie?" zapytała moja mama, kładąc dłoń na jego ręce, a ja odwróciłam wzrok, by tego nie widzieć.

Aiden trącił mnie łokciem i spojrzałam na niego. Dotknął skroni i krótko skinęłam głową, gdy utworzył między nami więź mentalną.

"Wszystko w porządku, solenizantko?"

"Tak, oczywiście" odpowiedziałam Aidenowi, starając się ze wszystkich sił uwierzyć we własne kłamstwo.

"O czym wy tam rozmawiacie mentalnie?" zapytał Richard, biorąc duży łyk wina.

Spojrzałam na niego wzrokiem mówiącym 'odczep się', ale Richard oczywiście to zignorował i posłał mi sztuczny uśmiech.

"Och Aaron, czy oni nie są słodcy? Wiesz kochanie, Aiden miałby szczęście mając tak słodką dziewczynę jak ty za partnerkę" pisnęła mama Aidena, klaszcząc w dłonie.

"Mamo..." powiedział Aiden ostrzegawczym tonem i uszczypnął nasadę nosa. Zachichotałam i szturchnęłam go ramieniem, po czym puściłam do niego oko.

"Racheal, przestań zawstydzać chłopaka" powiedział ojciec Aidena, Aaron, z uśmieszkiem.

Poczułam jak stół się trzęsie, gdy pięść Richarda uderzyła w niego z dużą siłą. Wszystkie oczy zwróciły się ku niemu, a on zaśmiał się sucho.

"Irytujące komary..." wymamrotał.

"Och, skoro mowa o partnerach" dodała moja mama i spojrzała na mnie z uśmiechem. "Czy znalazłaś już swojego, kochanie? Zapomniałam zapytać."

Wstrzymałam oddech i znowu ciężko mi było oddychać. Jak, do cholery, mam na to odpowiedzieć? 'O tak, mamo, to twój cholerny mąż???' Taka odpowiedź byłaby praktyczna. Nie mogę jej tego powiedzieć przy Aidenie i jego rodzinie.

To prywatna sprawa, a poza tym wątpię, czy to byłby dobry moment, szczególnie gdy mamy gości. Richard spojrzał na mnie błagalnym wzrokiem i wiedziałam, że prawdopodobnie chciałby się ze mną połączyć mentalnie, ale postawiłam mury. Przykleiłam sztuczny uśmiech na twarz i potrząsnęłam głową.

"Nie, nie znalazłam, mamo."

Te słowa sprawiły, że miałam ochotę wymiotować, ale zachowałam spokojną fasadę i starałam się sprzedać swoje kłamstwo.

Richard natomiast wyraźnie kipiał ze złości po drugiej stronie stołu, ale wiedziałam o tym tylko dlatego, że czułam jego gniew przez naszą więź. Jego twarz była spokojna jak tylko mogła być, a także lekko ulżona, i miałam ochotę podrapać mu tę cholerną twarz.

"Och, kochanie. Nie martw się, znajdziesz go wkrótce" pocieszała mnie mama, a ja skinęłam głową i napiłam się soku.

"Nie martw się, Danico. Kiedy znajdziesz swojego partnera, pokocha cię bardzo mocno i będziecie szczęśliwsi niż kiedykolwiek" powiedziała do mnie Racheal, uśmiechając się do swojego partnera. Sama ilość miłości promieniująca od nich sprawiła, że miałam ochotę płakać bardziej niż jej słowa.

"Dość o tym. Czas na deser! Jesteście gotowi?" Szybko zmieniłam temat i wszyscy przytaknęli. Wstając, wzięłam swój talerz oraz talerze Aidena i Racheal i zaniosłam je do kuchni.

"Pomóż Danice, Richard" usłyszałam jak mruczy moja matka i cicho przeklinałam. Drzwi kuchenne się otworzyły i jego zapach wypełnił moje nozdrza bardziej niż sam tlen.

Postawiłam talerze na blacie i wkrótce druga para dołączyła do moich, gdy skopiował moje działania.

"Danica..."

"Nie, Richard. Nie, po prostu nie."

"Nie chcę cię tak ranić..." wyszeptał.

"Może nie chcesz, ale robisz to, więc możesz to sobie wsadzić i trzymać się ode mnie z daleka."

"Danica, proszę. Jesteś moją partnerką, kocham cię i ostatnią rzeczą, jaką chcę widzieć, jest twoje cierpienie, ale jaki mamy wybór?" Richard znowu szeptał, żeby nikt go nie usłyszał. W takich momentach wzmocniony słuch jest przekleństwem.

Stanęłam twarzą do Richarda i przewróciłam oczami.

"Pozwól, że przyniosę ci słownik, żebyś mógł znaleźć znaczenie słowa miłość. Richard, nie bylibyśmy w tej sytuacji, gdyby nie ty!" Mój głos podniósł się pod koniec i łzy popłynęły mi z oczu.

"Co wam tak długo... Danica! Co się stało, kochanie?" Moja matka weszła do kuchni i podbiegła do mnie, ale odepchnęłam ją i wybiegłam przez tylne drzwi kuchni.

Byłam tak roztargniona i zrozpaczona, że nie mogłam nawet zmienić się w wilka. Lekka mżawka zaczęła padać, gdy biegłam do lasu w kierunku mojej Przystani. Jedynego miejsca, gdzie mogłam uwolnić całą tę nagromadzoną frustrację i ból.

Mówi, że mnie kocha...

Mówi, że nie ma wyboru, ale Richard najwyraźniej dokonał wyboru. Wybrał, żeby pozwolić mi cierpieć i zostać z moją matką. Ja też dokonałam pewnego wyboru; odrzucić go, gdy będę miała siłę i pozwolić im być... ale to nie sprawia, że boli mniej.

Obcas się złamał i potknęłam się, upadając. Cała moja determinacja do czegokolwiek zniknęła. Ta odrobina siły, którą miałam. Przepadła.

Moje serce... rozdarte.

Usiadłam na zimnej leśnej ziemi i wypłakiwałam sobie oczy.

Płakałam za moją matką, za sobą, za Richardem i czułam, że tylko tyle mogę zrobić. W tej chwili czułam się bezradna i słaba.

Para rąk owinęła się wokół mnie i nie mogłam się nawet ruszyć, żeby odeprzeć kimkolwiek to był.

"Ciii, wszystko będzie dobrze, kochanie."

Wtuliłam się w ramiona Aidena i płakałam, dopóki nie poczułam, że nie mogę już więcej.

Całe moje życie to katastrofa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Przytuliłam się do ciepłego ciała obok mnie i westchnęłam z zadowoleniem... chwila, ciało? Krzyknęłam głośno, gdy gwałtownie zerwałam się z łóżka i spojrzałam w dół, na kogo się tuliłam, i byłam zaskoczona, widząc, że to Aiden. Jak on się dostał do mojego pokoju? Chwila, jak ja się dostałam do mojego pokoju? Musiał mnie tu przynieść po wczorajszej nocy. O Boże, wczorajsza noc... to było takie żenujące. Ledwo go znam, a płakałam na jego piersi. Pewnie myśli, że jestem dziwakiem albo jakimś przypadkiem psychicznym. Na dodatek może mieć pytania, dlaczego płakałam wczoraj w nocy. Nie mogę mu tego powiedzieć. Z tego, co wiem, mógłby uciec i powiedzieć mojej mamie albo całemu stadu, a moje życie stanie się 20 razy gorsze niż już jest.

"Naprawdę nie powinnaś tak dużo myśleć, robisz dziwną minę." Zatkało mnie, gdy Aiden odezwał się z seksownym uśmiechem na twarzy. Seksownym? O mój Boże, teraz oszalałam.

"Przestraszyłeś mnie na śmierć! Nie rób tak!" krzyknęłam i przyłożyłam dłoń do czoła, co sprawiło, że Aiden się zaśmiał i rzucił we mnie poduszką.

"Przestań być takim strachliwym wilkiem. Chodź tu, usiądź." Poklepał puste miejsce obok siebie na łóżku.

Powoli podeszłam i usiadłam na brzegu. "Słuchaj, Aiden, o wczorajszej nocy, ja -"

"Cii..." Przerwał mi i wskazał na swoją głowę, sugerując, byśmy połączyli się mentalnie.

"Richard stoi za drzwiami i nas podsłuchuje, więc zablokuj go i porozmawiajmy w ten sposób." Powiedział do mnie przez połączenie, leżąc zrelaksowany z rękami za głową.

Poczułam w powietrzu zapach dębowy Richarda. Cholerny szpieg.

"Aiden, o wczorajszej nocy. Przepraszam." Powiedziałam, a on zaśmiał się na głos.

"Dlaczego przepraszasz?" Zapytał i spojrzał na mnie.

Wzruszyłam ramionami i bawiłam się palcami. W pewnym sensie czułam się trochę zastraszona przez Aidena. Nie wiem, czy to dlatego, że miał wyższą rangę niż ja, ale nie jest jak większość Betów, więc dlaczego miałoby tak być?

"Richard jest twoim partnerem, prawda?"

Zamarłam i nie mogłam spojrzeć na Aidena, gdy jego głos rozbrzmiał w mojej głowie. O mój Boże, on wie. Jestem skończona, jestem skończona. Mogę się już zabić, póki mam szansę.

"Spokojnie, kochanie. Dosłownie czuję, jak bije od ciebie strach. Nikomu nie powiem." Aiden powiedział mi wciąż przez połączenie z delikatnym uśmiechem na twarzy i niemal odetchnęłam z ulgą.

"Jak się dowiedziałeś?" Zapytałam, zdalnie ciekawa.

Aiden spojrzał na mnie jak na głupka. "To takie oczywiste. Sposób, w jaki na siebie patrzycie i oczywiste napięcie przy stole wczoraj w nocy."

Westchnęłam ciężko, kładąc się obok Aidena, który patrzył na mnie intensywnie.

"Jak mogłeś to zobaczyć tak szybko, skoro moja własna matka nawet tego nie zauważyła? Twoi rodzice nawet tego nie zauważyli!"

Aiden przewrócił oczami żartobliwie.

"Twoja matka jest ślepa. Straciła swojego partnera, więc prawdopodobnie nie pamięta, jak wygląda więź partnerska. Jeśli chodzi o moich rodziców, byli prawdopodobnie zbyt zajęci myśleniem, kiedy kolacja się skończy, żeby mogli się na siebie rzucić." Powiedział z dodatkowym dreszczem na końcu, a ja zachichotałam.

Uśmiech pojawił się na twarzy Aidena i szturchnął mnie w policzek. "Widzisz? Mogę cię rozweselić. Zakładam, że nie powiedziałaś jeszcze swojej mamie o tobie i Richardzie, prawda?"

Kiwnęłam smutno głową, a Aiden szturchnął mnie nogą.

"Hej. To nie koniec świata, Danica. Obiecuję, że nikomu nie powiem, dopóki sama nie powiesz, komu chcesz. Może się nie znamy za dobrze i to pewnie brzmi kiczowato jak cholera" zaśmiał się, "ale jestem tu dla ciebie. Obiecuję... i zawsze dotrzymuję obietnic."

W tej chwili poczułam, że chce mi się płakać. Coś we mnie chciało zaufać Aidenowi i wpuścić go do swojego życia, ale inna część mnie chciała, żeby zniknął i oddalił się ode mnie. Nie przepadam za socjalizacją, więc właściwie nigdy nie miałam prawdziwych przyjaciół. O tak, miałam przyjaciół, którzy stali się znajomymi, którzy teraz są dla mnie niczym. Czy mogę zaufać Aidenowi?

Moje oczy powędrowały do mężczyzny leżącego obok mnie i wiedziałam, że mogę. Może to jasność jego szarych oczu albo sposób, w jaki jego uśmiech jest tak zaraźliwy. Może sposób, w jaki jego aura po prostu krzyczy do mnie "Nie skrzywdzę cię".

"Dzięki, Aiden." Powiedziałam z uśmiechem i przytuliłam jego ramię.

"Zawsze."

Szybko puściłam jego ramię i zarumieniłam się, gdy zrozumiałam, jak dziwnie musiałam się wobec niego zachowywać tak nagle.

"Nie mam świńskiej grypy ani nic. Cholera." Powiedział z uroczym grymasem i zaśmiałam się głośno.

"Może pchły." Dodałam i potargałam jego włosy.

Aiden głośno zawarczał i rzucił się na mnie, a my upadliśmy na podłogę.

"Aiden!" Krzyknęłam na głos zamiast przez połączenie, gdy jego ciało i moje zderzyły się z moim dywanem.

"Nie dotykaj włosów." Wystawił mi język.

Moje drzwi otworzyły się z hukiem i stanął tam bardzo wkurzony Richard.

Przewróciłam oczami i uderzyłam Aidena w ramię, żeby zszedł ze mnie, ale zamiast tego Aiden przytulił mnie mocniej do siebie i cicho zawarczał na Richarda.

"Co się tu dzieje?" Zapytał Richard, a ja prychnęłam.

"Wynocha." Powiedziałam. Richard nie zrobił żadnego ruchu, więc powtórzyłam.

"WYNOS SIĘ."

"O, snap..." Mruknął Aiden, a ja uśmiechnęłam się, gdy Richard opuścił mój pokój i trzasnął drzwiami.

Poprosiłam Aidena, żeby ze mnie zszedł, i tym razem to zrobił, pomagając mi wstać. Kiedy poprawiałam bluzkę, spojrzałam na niego, gdy znów siadał na moim łóżku.

"Dlaczego w ogóle spałeś ze mną w łóżku?"

Aiden wzruszył ramionami. "Zostałem z tobą, żeby upewnić się, że wszystko w porządku, i chyba zasnąłem."

Zadowolona z jego odpowiedzi, kiwnęłam głową, wzięłam dodatkowe ubrania i poszłam do łazienki.

"A, no i" zawołał, "nie codziennie mam okazję przytulić się do gorącej dziewczyny, więc wybacz mi, że skorzystałem z okazji."

Pokręciłam głową, rozbawiona jego drugą odpowiedzią, i poszłam wziąć prysznic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Stepdad is My Mate?

My Stepdad is My Mate?

35 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

35

Treść

Aa