passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Sweet Stalker - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

My Sweet Stalker

/

Rozdział 2

Rozdział 30

Perspektywa Audrey

Dziś są dziesiąte urodziny naszej córeczki Ruby. Dziś miał być dobry dzień. To także pierwszy raz, kiedy zachowanie mojego męża od samego początku wydawało się niezwykle dziwne.

Tort. Musiałam pamiętać o torcie. Kyle miał odebrać tort.

Ale Kyle wciąż nie odpisał w sprawie odebrania go. A pytałam go już dwa razy. Dwa razy.

Co wydawało się absolutnym minimum rozsądnych próśb kierowanych do męża, kiedy ciągniesz pół zmiany w wydziale zabójstw i próbujesz wrócić do domu na czas, by powiesić serpentyny, zanim twoja córka wróci spocona z treningu piłki nożnej.

Oddychaj, Audrey. Po prostu oddychaj, nie ma powodu do paniki.

Sprawdziłam telefon w lustrze w łazience na komisariacie. Wciąż nic. Tylko zdjęcie Ruby na ekranie blokady, w pół śmiechu na boisku, z szczerbą w zębach i obiektywnie dziką – w najlepszym tego słowa znaczeniu.

JA: Kyle. Tort. Proszę.

Wysłałam trzecią wiadomość, gdy woda leciała z kranu i patrzyłam na siebie w lustrze. Wyglądałam na zmęczoną. Zawsze byłam zmęczona. Ale dziś miało być dobrze – zdecydowałam, że będzie dobrze – bo umiałam rozdzielać rzeczy.

Praca w jednym pudełku, urodzinowe serpentyny Ruby w innym.

Wytarłam ręce i wróciłam na fluorescencyjnie rozświetlone drugie piętro komisariatu w Halford. Sandy czekała na mnie z kawą i miną zwiastującą katastrofę.

„Powiedz mi, że to szybko” – powiedziałam, mijając ją w drodze do ekspresu.

„To zależy.” Poszła za mną. „Dzisiaj rano VICAP namierzył podejrzanego w sprawie Dusiciela. Mamy podejrzanego w pokoju numer dwa, ale…”

Godzina, pomyślałam. Złamać go w godzinę, wrócić do domu na czwartą, serpentyny do piątej.

„Daj mi akta.” Sandy wciąż mówiła, a ja wyłapywałam tylko strzępy – „może być trudniej tym razem… powinnaś wiedzieć zanim wejdziesz… Audrey, poczekaj..!” – kiedy już przeglądałam dokumenty, już budowałam strategię.

Miałam swoją metodę. Nie potrzebowałam komentarza w tle.

„Audrey!”

„Mam to,” powiedziałam płasko, przechodząc przez drzwi.

Otworzyłam akta i usiadłam. Ale w momencie, gdy oderwałam wzrok od dokumentów, świat się zatrzymał. Zupełnie znieruchomiał i przeorganizował wokół mnie, gdy przetaczało się przez mnie straszliwe zrozumienie.

Mężczyzną siedzącym naprzeciwko mnie w kajdankach był Kyle.

Mój ukochany mąż. Ojciec mojego dziecka.

Wyglądał dokładnie tak, jak zawsze. Spokojny. Znajomy. Delikatnie zaniepokojony w ten swój dyskretny, ujmujący sposób. Na jego twarzy nie było nic, co sugerowałoby, że coś jest nie tak.

A jednak zabił cztery kobiety.

Własnymi rękami. Tymi samymi, które odgarniały włosy mojej córki, gdy kładł ją spać. Tymi, które znają moje ciało lepiej niż ktokolwiek inny.

To właśnie to przeszywa mnie lodowato. Jak bardzo wygląda jak mój mąż, bo on JEST moim mężem. Siedzi w mojej sali przesłuchań i patrzy na mnie tak, jak patrzy podczas śniadania.

Patrzę, jak rozpoznanie przebiega przez jego twarz, po czym znów zamiera. Układa swoją twarz w coś ostrożnego, coś, co już czekało.

Kolejne czterdzieści minut to najprecyzyjniejsza praca, jaką kiedykolwiek wykonałam. Podążam za każdym tropem, który pozostawia. Notuję każdą pauzę, którą celowo robi. Około dwudziestej drugiej minuty lekko się pochyla i jego głos robi się taki, jak wtedy. Ten niedzielny poranek – „nie wstawaj jeszcze”. Miękki.

„Nie musisz tego robić…”

To mnie zabija. Rozdziera mnie od środka, słyszeć ten dokładnie ten sam łagodny ton. Ten, którym mówił, gdy Ruby była noworodkiem, ja nie spałam cztery dni, a on siedział na podłodze w łazience obok mnie i mówił: „Zajmę się nią. Odpocznij, kochanie.”

Ale zmuszam się, by zachować kamienną twarz. Nawet jeśli kosztuje mnie to więcej, niż kiedykolwiek powiem.

„Kyle.” Powiedziałam płasko i precyzyjnie. „Czy znałeś Sarah Ellerton?”

„Audrey.” Moje imię w jego ustach brzmi jak zawsze. Jego oczy przesuwają się po mojej twarzy z wyrazem tak przepełnionym troską, że zasługiwałby na Emmy. „Wyglądasz na wykończoną, kochanie.”

Ten jeden. To była ta kwestia, która wwierciła się we mnie i została.

Nie pół-przyznanie się na trzydziestej czwartej minucie. Nie sposób, w jaki patrzył na mnie, gdy go wyprowadzali – tylko to. Czułość. Małżeńska. Najintymniejszy rodzaj okrucieństwa, przebrany za troskę.

Wyglądasz na wyczerpaną, kochanie.

Powiedziane tak, jak mówi to mąż. Powiedziane przez mężczyznę, który myślał, że wciąż może do mnie dotrzeć. Przez mężczyznę, który…

BIP-BIP-BIP-BIP.

Alarm mnie nie budzi. On mnie napada.

6:42 przebija się przez ciemność, a ja już jestem wyprostowana, już w ruchu, przepraszam, zanim jeszcze zorientuję się, gdzie mam stopy. „Ruby, kochanie, wiem! Cztery minuty, daj mi tylko cztery minuty, przepraszam, wiem, że masz…"

Co ona ma? Co ona ma dzisiaj?

Występ… Nie, to było w marcu. Dentysta? Nie, to czwartek.

Przeglądam kalendarz w głowie. Poniedziałek. Ona ma... coś. Coś, co napisałam na tablicy suchościeralnej, a potem starłam, bo potrzebowałam miejsca na harmonogram sprawy. Coś ważnego.

Jestem już na korytarzu, zanim w pełni odzyskam świadomość, kolejne przeprosiny już są gotowe, i zatrzymuję się w progu pokoju Ruby. Jej łóżko pościelone, korki zniknęły, lampka zgaszona.

Racja. Jest u mojej matki. Od piątku.

Turniej był w sobotę, kiedy pracowałam. Wysłałam wiadomość głosową, która zaczęła się pewnie, dopóki nie... i moja matka odpisała 'ona rozumie, Audrey' tonem kobiety, która absolutnie tego nie miała na myśli.

Stoję tam, aż moje serce przestanie galopować ze strachu.

W tej konkretnej chwili żadne dziecko nie zawodzi przez przepracowaną i wyczerpaną matkę. A ogólnie, w szerszym kontekście obietnic danych i przegapionych turniejów, i kolacji z torebki, bo wróciłam o dziewiątej i nie mogłam lepiej... to małe zwycięstwo. Nawet jeśli to inny rodzaj problemu.

Ale to ten, na który nie mam czasu w poniedziałek, przy pełnym obciążeniu sprawami i powracającym śnie, który przez trzy lata roztrząsa najgorszy dzień mojego życia.

Idę pod prysznic, a gorąca woda robi to, co robi gorąca woda — rozluźnia węzeł za łopatkami, ucisza szum snu, przywraca mnie do czegoś, co w przybliżeniu przypomina człowieka.

Wychodzę o 6:40 z ręcznikiem ledwo trzymającym się na miejscu, a mokre włosy ściekają mi po plecach, i zamieram w progu łazienki.

Na moim łóżku są kwiaty.

Dwanaście białych róż owiniętych w papier rzeźniczy, co w moim zawodzie jest albo głęboko ironiczne, albo głęboko niepokojące. Skłaniam się ku obu.

Ktoś był w moim mieszkaniu.

Mam tajemniczego wielbiciela, który zostawia kwiaty pod moimi drzwiami. Tak jest od kilku miesięcy. Najpierw tulipany, jakby testował grunt. Potem piwonie, bo najwyraźniej to już awans. W zeszłym tygodniu jaskry — które musiałam wygooglować, bo kto w ogóle wysyła jaskry? I kartka, na której zawsze były te same słowa: Myślę o tobie.

Słodkie. Nieszkodliwe. Coś, co sprawia, że zastanawiasz się, czy to nie ten nieśmiały informatyk z czwartego piętra w końcu zebrał się na odwagę. Romantyczne, prawda?

Tylko że dziś rano ulepsza swój plan do włamania. A te kwiaty zawsze zostawały pod drzwiami, tam, gdzie ich miejsce. Te są na moim łóżku, gdzie miejsce mam tylko ja.

Kucam i podnoszę kartkę dwoma palcami. Dziś była inna.

'Wiem, co trzymasz w dolnej szufladzie, niegrzeczna dziewczynko. Następnym razem, gdy ją otworzysz — pomyśl o mnie.'

Żołądek opada mi jak winda z przeciętymi linami.

Szuflada przy moim łóżku to… potrzebuję chwili, zanim na nią spojrzę. Dolna szuflada w żadnej wersji mojego życia nie istnieje dla innych ludzi.

Są tam mój ulubiony wibrator, druga zabawka kupiona po szczególnie ponurym lutym, i mała butelka dobrego lubrykantu. Wszystko kupione pod nazwiskiem, którego używam wyłącznie na jednej stronie internetowej i nigdzie indziej.

To najbardziej prywatny metr kwadratowy, jaki posiadam. Ostatni pokój w moim życiu, który należy tylko do mnie — żadnych akt spraw, żadnego harmonogramu Ruby, żadnego ducha Kyle’a. Nic poza tym, czego chcę i kiedy chcę.

Ostrożnie odkładam notatkę i wreszcie dostrzegam papierową torbę na szafce nocnej, której nie było tam wczoraj wieczorem. Otwieram ją i znajduję gumki do włosów. Te konkretne, które Ruby uznaje za nieosiągalne w promieniu dwudziestu mil od września. Zeszyt, którego potrzebuje do szkoły i o którym zapomniałam zamówić już cztery razy z rzędu. Paczka długopisów, które lubi.

I kolejna karteczka.

'Nie martw się o nią. Mam to pod kontrolą.'

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

Perspektywa Audrey

Jestem detektywką ds. zabójstw od dziewięciu lat.

A teraz przeszukuję własne mieszkanie, jakby to było miejsce zbrodni.

Ruby jest u mojej matki do jutra, co jest jedynym szczęściem, na jakie dziś mogę liczyć. Cokolwiek to jest—prześladowca, adorator, zwyczajny psychopata z obsesją na punkcie kwiatów—moja trzynastoletnia córka nie stoi w środku tego wszystkiego.

A jednak każde pomieszczenie jest puste. Ktokolwiek to zrobił, przyszedł i odszedł, nie zostawiając nawet mokrego śladu stopy.

Nie dzwonię na dyspozytornię. Kartka leży na mojej komodzie tam, gdzie ją zostawiłam, i nie ma na świecie ani jednej osoby, która powinna czytać te słowa.

„Wiem, co trzymasz w dolnej szufladzie, niegrzeczna dziewczynko.”

No właśnie. Więc… To.

Jest coś, o czym nikt ci nie mówi, gdy spędzasz dni w głowach brutalnych mężczyzn: wracasz do domu inna .

Można by pomyśleć, że to działa odwrotnie — kobieta, która przez cały dzień dominuje nad mordercami, oczywiście pragnie wieczorem delikatności, normalności. Świec. Czułych dłoni. Kogoś, kto pyta „czy to w porządku?” co trzydzieści sekund, jak wyjątkowo troskliwy konsultant obsługi klienta.

Cóż, ja pragnę czegoś zupełnie odwrotnego .

Zawartość dolnej szuflady to problem, który po cichu rozwiązuję w te noce, kiedy Ruby zostaje u mojej matki albo na nocowankach. W te noce, kiedy jestem sama w tym mieszkaniu, mając tylko zamknięte drzwi, butelkę wina i historię przeglądarki, którą spaliłabym laptopa, żeby ją ukryć.

Bo tak, jest historia przeglądania. I nie, nie zamierzam o niej rozmawiać.

Liczba osób, które powinny o tym wiedzieć, to dokładnie jedna. Ja.

Radziłam sobie świetnie , zaspokajając własne potrzeby. Zwykle z moim ulubionym wibratorem i tym, co znajdę w trybie incognito o drugiej w nocy, kiedy jestem zbyt zmęczona, by nienawidzić siebie za pragnienia, których kobieta na moim stanowisku nie powinna mieć.

A teraz ktoś o tym wie.

To jedyna rzecz o sobie, której ujawnienia bym nie przeżyła. Jak powiedzieć nawet najlepszej przyjaciółce, że ta sama kobieta, która patrzyła seryjnemu gwałcicielowi w oczy przez godzinę bez mrugnięcia, wraca do domu i fantazjuje o dłoniach, które nie pytają ?

Prosto. Nie mówisz . Nigdy.

Więc robię jedyne, co może detektywka, kiedy trop prowadzi do jej własnego budynku: łapię klucze, zamykam drzwi i wychodzę, by zacząć od sąsiadów. Korytarz jest cichy, a ja już zaczynam ćwiczyć, co powiem, gdy dochodzę do schodów i ktoś idzie w górę.

Mój sąsiad Charlie, właściciel cudownej kwiaciarni na dole.

Jedyny mężczyzna, do którego po cichu wzdycham, odkąd się tutaj wprowadził.

Obie ręce pełne hortensji, klucze zaczepione o dwa palce, wchodzi po schodach z tą specyficzną ostrożną energią bardzo dużego faceta, który przez całe życie był za duży do większości pomieszczeń.

Co jest obiektywnie zabawne. Ma co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu, jest zbudowany jak grecki bóg wojny i odpowiada każdej nieprzyzwoitej fantazji, jaką kiedykolwiek miała kobieta.

Ciemne włosy nieco za długie, mocna szczęka z lekkim zarostem i kusząco pełne usta. Ma na sobie biały t-shirt, który apetycznie opina jego szeroką, umięśnioną klatkę piersiową, a z przodu jest posypany pyłkiem, i te dłonie, które mogłyby objąć piłkę do koszykówki, i jego przedramiona…

Cóż, jego przedramiona są moim problemem od mniej więcej czterech miesięcy.

Nie powinny być legalne w budynku mieszkalnym. Ich geometria. Żyły biegnące od nadgarstka do łokcia. To, jak wyglądają teraz, niosąc dwadzieścia kilo kwiatów jak drobną sprawę administracyjną.

Mam też bardzo konkretną, rozbudowaną prywatną wizję tego, jak te dłonie czułyby się, gdyby naprawdę miały w sobie zamiar.

Nie intencję układania hortensji.

Tę drugą .

Tę ściskającą. Tę przygważdżającą. Taką, kiedy cała ta delikatność zostaje odłożona na bok, a na wierzch wychodzi ta część niego, która mogłaby przytrzymać obie moje ręce jedną dłonią i robi dokładnie to, co chce, i wreszcie, wreszcie przestaje być tak cholernie uprzejmy.

Dawno już zrezygnowałam z mężczyzn. Ale potem wprowadził się ten jeden na dół i moje ciało, bez konsultacji ze mną, zaczęło sabotować mój umysł.

Gdy mnie widzi, od razu pojawia się półuśmiech. „Audrey.” Krótka pauza. „Wszystko w porządku?”

Szczera odpowiedź spaliłaby ten korytarz doszczętnie.

„Słyszałeś dziś rano kogoś na korytarzu?” Mój głos brzmi płasko, całkowicie służbowo. „Około szóstej. Szósta trzydzieści. Kogoś, kto nie powinien być na czwartym piętrze.”

„Nie.” Hortensje przesuwają się wyżej na jego przedramieniu. „Byłem na dole wcześnie, otwierałem. Dlaczego pytasz?”

Charlie to najłatwiejsza osoba na tym piętrze, której mogłabym powiedzieć, i zarazem ostatnia, którą chcę widzieć patrzącą na mnie w ten sposób, jak za chwilę to zrobi. „Ktoś był w moim mieszkaniu.”

Płaska powierzchnia hortensji spokojnie, ostrożnie opada na schodek obok niego. Obie ręce wolne na to, co powiem dalej. „Jesteś ranna?”

Nie: „co zostało zabrane?” Nie: „czy na pewno zamknęłaś drzwi?” Tylko to. Bezpośrednio i natychmiastowo, jakby odpowiedź była jedyną rzeczą, która się teraz liczy.

Jesteś ranna?

Coś w mojej piersi robi coś, na co absolutnie nie mam teraz czasu. Ktokolwiek wychował tego mężczyznę — tę część zrobił dobrze. Spektakularnie, irytująco dobrze.

„Nic mi nie jest.” Kłamstwo jest automatyczne, wyćwiczone. Zaczynam się już szczerze nudzić tym, jak często muszę go używać.

„Dzwoniłaś do kogoś?”

Policjantka we mnie otwiera usta, ale kobieta, która czytała tę notatkę, natychmiast je zamyka. „Właśnie próbuję to rozgryźć.”

Około pięćdziesiąt procent prawdy. Pozostałe pięćdziesiąt nie trafi do łańcucha dowodowego.

„Okej.” Pauza, która mówi, że wychwycił półprawdę. „Zostajesz tu dziś na noc?”

To pytanie trafia w miejsce, na które nie byłam przygotowana.

Gdzieś pomiędzy częścią mnie, która od trzech lat śpi sama w tym łóżku, a obcym, który zbliżył się na sześć stóp do mojego łóżka, a mężczyzną cztery schodki niżej, który ma teraz wolne ręce i oczy w bardzo specyficznym odcieniu niebieskiego, o którym miałam okazję pomyśleć.

„Tak.”

„Audrey.” Przenosi ciężar ciała, widzę, jak rumieniec wspina się od jego szyi. „Chcesz, żebym... nie wiem, co mógłbym zrobić, żeby pomóc. Ale jeśli chcesz, żebym przeszedł z tobą. Albo po prostu... był na piętrze przez chwilę...”

Policjantka we mnie robi szybkie kalkulacje: ten mężczyzna proponuje zostać ze mną sam na sam po tym, jak obcy naruszył moją przestrzeń.

Ta druga część mnie — ta, która dokładnie wyobrażała sobie, ile miejsca w łóżku by zajął, ile powietrza by zużył, jak by brzmiał, mówiąc rzeczy, które absolutnie nie są w jego słowniku — potrzebuje chwili, by odpowiedzieć.

Potem przypomina mi, jak to się kończy.

Charlie to taki typ łagodnego olbrzyma, osoba, która mogłaby być zupełnie inna, ale wybiera, by taka nie być. Dobry, miły, przyjacielski, czasem uroczo nieporadny mimo swojego wyglądu.

A taki facet, gdyby kiedykolwiek dowiedział się o specyficznej naturze moich... upodobań... Spojrzałby na mnie tymi niebieskimi oczami, które powoli, przerażająco by się rozszerzały, po czym bardzo grzecznie by się wykręcił i już nigdy na mnie nie spojrzał.

Przerabiałam ten scenariusz. Wiele razy. Zawsze kończy się tak samo.

Więc tak, fantazje pozostają fantazjami. On zostaje facetem, który mieszka piętro wyżej i rumieni się, gdy mówię mu dzień dobry. Wszystko zostaje dokładnie tam, gdzie jest. Wolę przez następne dziesięć lat po cichu myśleć o nim w ciemności, niż spędzić dziesięć sekund patrząc, jak decyduje, że nie chce mnie już znać.

„Nie. Dzięki. Nic mi nie jest.” Powiedziałam to zbyt szybko i on na pewno to słyszy. „Daj mi tylko znać, jeśli zobaczysz kogoś obcego na tym piętrze.”

„Oczywiście.” Bez wahania, bez owijania w bawełnę. „Zawsze.”

Kiwnął głową, jakby właśnie odmówiłam mu czegoś, czego i tak nie spodziewał się dostać. Kiedy odwracam się, by wejść po schodach, zanim zrobię coś głupiego, jak zmienić zdanie, telefon w mojej kieszeni wibruje i wyciągam go.

Nieznany numer: Nie bój się, Audrey. Kwiaty były zawsze tylko obietnicą. Wkrótce się dowiesz, jaką.

Druga wiadomość przychodzi, zanim mój kciuk zdecyduje, co zrobić z pierwszą.

Nieznany numer: I zamknij okno w kuchni, zamek jest luźny. Jutro ci to naprawię.

Patrzę natychmiast w dół.

Charlie nadal stoi tam, gdzie go zostawiłam, hortensje znów w ramionach. Klucze ściska między palcami. W żadnej dłoni nie ma telefonu. W kieszeni też nie widać telefonu — widzę linię jego dżinsów i nie ma tam nic, tylko dżins, udo i idealny tyłek.

To nie on sprawił, że mój telefon zabrzęczał dwa razy w dziesięć sekund. Co znaczy, że ktokolwiek właśnie powiedział mi o moim kuchennym oknie, obserwuje mnie skądś indziej.

Więc kto to jest?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Audrey

Wczoraj wieczorem długo rozmawiałam z blatem kuchennym.

Równanie jest proste: sierżant czytający mój liścik na głos w pokoju odpraw jest do przeżycia. Upokarzające, szkodliwe dla kariery, coś, co będzie ci towarzyszyć aż po emerytalne przyjęcia, ale do przeżycia. Ruby w niebezpieczeństwie – nie.

Podnoszę telefon i wybieram numer.

– Detektyw Audrey Wilson, odznaka jedenaście czterdzieści sześć – mój głos brzmi imponująco płasko i profesjonalnie. – Włamanie do mojego mieszkania. Brak śladów włamania. Przedmiot pozostawiony na łóżku. Wiele wiadomości tekstowych na mój prywatny numer od tego samego sprawcy. Zgłaszam to teraz.

Dyspozytor – młody głos, taki, który wciąż wierzy w rzeczy takie jak sprawiedliwość i powrót do domu przed dziewiątą – powtarza zgłoszenie bezbłędnie i nadaje numer sprawy. Patrol wpadnie o ósmej zebrać odciski.

Potem zadzwoniłam do mamy.

Odbiera po drugim sygnale, co mówi mi, że nie spała o drugiej w nocy. Siedziała w ciemności, patrząc w telefon, jak zwykle od dnia, gdy wstąpiłam do służby. Czekając na telefon, którego zawsze była pewna, że nadejdzie.

Moja mama nigdy nie powiedziała „a nie mówiłam”, co jest albo ogromnym opanowaniem, albo zostawia to na coś naprawdę spektakularnego.

– Zatrzymaj Ruby do końca weekendu – mówię, już znowu chodząc tam i z powrotem, a zimne kafelki pod stopami. – Może dłużej, zadzwonię, gdy będę wiedzieć więcej.

W tej pauzie mieści się cała rozmowa, której postanowiła nie prowadzić. Wdech, który dźwiga na sobie cały ciężar wszystkich zmartwień, których nie wypowie.

– Dobrze, kochanie. – Jej głos ma tę ostrożność, jakby obejmowała coś kruchego. – Kocham cię, uważaj na siebie.

– Też cię kocham. – Odkładam słuchawkę, zanim któraś z nas będzie musiała jeszcze bardziej udawać, że wszystko jest w porządku.

Stoję w kuchni z dłonią przyciśniętą do szyby i patrzę na miasto, oddychając, aż serce zrozumie sygnał.

Jeśli mężczyzna, z którym spałam przez jedenaście lat, był zdolny do tego, do czego był zdolny, do czego może być zdolny obcy z dostępem do mojej sypialni, gdy Ruby jest za ścianą?

Nie pozwalam myślom pójść dalej niż kropka.

Potem następuje dziewięćdziesiąt minut snu na kanapie z Glockiem na stoliku. Rano najkrótszy prysznic w moim życiu i radio wyłączone przez całą drogę do pracy. O ósmej czterdzieści siedzę już przy biurku z drugim kubkiem kawy, gdy pojawia się Sandy.

Materializuje się jak zawsze znikąd. Z kawą w ręku, już czyta mnie jak dokument, który oznaczyła do wglądu.

Sześć lat partnerstwa robi swoje. Po prostu pojawia się z odpowiednią miną.

To Sandy przyszła tamtego dnia, gdy wszystko z Kyle’em nagle stało się jasne i katastrofalne. Nie przyniosła właściwych słów – na to nie ma właściwych słów – i była na tyle mądra, by to wiedzieć. Przyniosła po prostu butelkę wina i szczególną, wielkoduszną godność polegającą na tym, by nie kazać mi udawać, że wszystko jest w porządku – dla jej spokoju.

Pozwoliła mi wrócić do siebie na własnych warunkach.

Robi to od tamtej pory. Po cichu, uparcie, bez robienia z tego wielkiego przedstawienia.

Teraz stawia kawę na moim biurku i opiera się o ściankę, z założonymi rękami, przyglądając mi się. – Wyglądasz, jakby krzesło miało cię ugryźć, a ty już się pogodziłaś, że tak teraz będzie.

– Dzień dobry, tobie też.

– Ile spałaś?

– Wystarczająco.

– Audrey.

– Dziewięćdziesiąt minut na kanapie. I nie zaczynaj. – Biorę łyk kawy i patrzę w ekran, którego właściwie nie czytam. – Wszystko w porządku.

– Zawsze tak mówisz – wzdycha Sandy, siadając naprzeciw mnie. – Ale widzę, jak bardzo jesteś zmęczona, kochanie. I to nie dzisiaj-zmęczona. To zmęczenie na lata.

– Powiedziałam, że wszystko w porządku.

– Masz trzydzieści cztery lata, jesteś mamą i singielką, i nigdy nie wychodzisz! Spędzasz każdą noc w tym mieszkaniu, jakbyś odbywała jakąś samowolną pokutę. – Przechyla głowę. – Wiesz, że wolno ci mieć życie, prawda?

Precyzja tego komentarza jest irytująca. – Mam życie.

– Ruby i ja się nie liczymy. – Sandy unosi brwi na moje spojrzenie.

– Mam inne… – zawieszam się. – Mam rzeczy.

"Name one." Otwieram usta, a ona podnosi obydwa brwi, czekając, chociaż oboje wiemy, że nie zamierzam wymienić nawet jednego. "Tak myślałam." Bierze swoją kawę, zadowolona, i widzę, jak figlarne iskierki wracają do jej oczu. "Chociaż. Mówiąc o ludziach, którzy bardzo chcą być wpuszczeni…"

Już wiem, dokąd to zmierza. "Sandy."

"Po prostu pytam," mówi z pogodnym wyrazem twarzy, "Charlie, prawda?" Mówi to lekko, swobodnie. "Wspomniałeś o nim dwa razy w tym samym zdaniu. Poprawiłeś się za drugim razem, jakbyś powiedział coś, czego nie miałeś na myśli."

"Ja…" przerywam. "To nie tak się wydarzyło. On jest tylko moim sąsiadem."

Pamiętam rozmowę. Pamiętam dokładnie, w którym momencie przerwałem, ale nie zamierzam jej tego powiedzieć.

"Nigdy nawet nie powiedziałem, że go lubię czy coś w tym rodzaju," mówię, co jest moją najmocniejszą argumentacją.

Ona nieco złagodziła ton, tylko o stopień, wystarczający, żeby miało to sens.

"Jaki właściwie jest problem? Poza tym, że 'jest moim sąsiadem', co jest najsłabszym argumentem, jaki kiedykolwiek słyszałam." Patrzy mi prosto w oczy. "Co by się właściwie stało, gdybyś dał sobie szansę to rozważyć? Nie działając pod wpływem impulsu. Po prostu… rozważyć to."

Szczere wyznanie siedzi mi w piersi jak coś o ciężarze. "Kyle się wydarzył."

Twarz Sandy robi coś spokojnego i poważnego. "On był wyjątkiem. Wiesz o tym. I muszę cię poprosić, żebyś przestał pozwalać, aby to on sprawiał, że czujesz się mniejszy."

Mówi to zwyczajnie, bez dramatów, co sprawia, że brzmi to bardziej dotkliwie, niż gdyby wygłosiła całą mowę.

"Nie masz prawa pozwolić, by jeden straszny wyjątek przepisywał każdą zasadę." Patrzę na mój ekran. Ona patrzy na mnie. "Pomyśl o tym. To dosłownie wszystko, o co proszę, dla twojego dobra."

Myślę o tym przez około pięć sekund, zanim zobaczę, jak Patel przechodzi do swojego biurka i przypominam sobie o innej sprawie — tej faktycznej, pilnej, naprawdę niepokojącej.

"Hej, Patel." Nachylam się przez przejście. "Kto odebrał mój telefon zeszłej nocy? B i E, rezydencja. Dwunasta, zero sześć."

Patel odwraca się, aby na mnie spojrzeć, z małym grymasem, którego kształt nie podoba mojemu żołądkowi.

Wyciąga log. Przesuwa ekran. Przesuwa ponownie. Obraca monitor ku mnie, powoli i starannie, jakby wydawał werdykt bez komentarza. Jedenaście pięćdziesiąt osiem. Dwunasta czternaście. Czysta, nieprzerwana luka, gdzie powinno być szesnaście minut mojej nocy.

Co do diabła?

"Pod twoim nazwiskiem nic nie ma," mówi. "Żadnego numeru sprawy, żadnego nagrania, żadnego szkicu. Mogę sprawdzić kolejki..." – już otwiera okna szybciej, niż trzeba, bo widzi, co mam na twarzy – "ale system po prostu... tego nie zarejestrował."

"Albo ktoś sprawił, że tego nie zarejestrował." I wtedy mój telefon drży dokładnie wtedy, gdy to mówię.

Nieznany numer: Proszę, kotku. Żadnych więcej policyjnych spraw między nami. I tak usunę każdy telefon — wiesz o tym już. Nieznany numer: Nie musisz się mnie bać. Nigdy bym cię nie skrzywdził ani Ruby. Tylko wręcz przeciwnie, wierz mi.

Ten drań…

Wracam do mojego biurka, nie chcąc robić sceny w otwartej przestrzeni. Ale Sandy czyta to wszystko w czasie, który zajmuje mi zajęcie miejsca.

"Powiedz mi," mówi.

Więc mówię. Kwiaty. Poranek. Łóżko. Notatka. Nie dosłownie treść notatki, ale wystarczająco. SMS-y. Okno kuchni. Fakt, że ktoś po cichu usunął dowody, iż próbowałem chronić się przez oficjalne kanały.

Sandy słucha całkowicie i bez przerywania. Gdy skończę, milknie na chwilę, by pomyśleć zamiast reagować – co jest jedną z rzeczy, które najbardziej w niej uwielbiam.

"Mój brat," mówi. "Sprząta mieszkania, rozdaje talerze, zajmuje się rzeczami, które nie wymagają papierkowej roboty. Zadzwonię do niego dziś wieczorem."

"Sandy…"

"Dzwonię do niego, Audrey." Nie ma dyskusji. "Chyba że powiesz mi, żebym tego nie robiła." Patrzy mi w oczy. "Powiedz, żebym nie."

Nie mówię jej, żeby tego nie robiła.

Skinęła głową, raz i to wystarczy. Cała ta wymiana zawierała więcej partnerstwa, niż większość ludzi osiąga w jednym akapicie. Pracuję przez resztę dnia roboczego, podczas gdy reszta mojego życia zostaje rozebrana przez mężczyznę, którego nie potrafię znieść wzrokiem.

O 18:00 wracam na moje piętro. Korytarz jest pusty, ale znajduje się pudełko przed moimi drzwiami — płaskie, małe, bez nazwy, bez taśmy na szwie. Wyciągam broń i kopię je raz moim butem, bo taką jestem teraz.

Gdy nie wybucha, zabieram je do środka.

Wieczko zsuwa się. Różowe, podszyte futrem kajdanki — tanie, te z wieczorów panieńskich. Pod nimi notatka tym samym pochyłym pismem.

‘Mam nadzieję, że ci się podobały. Możesz ich używać kiedy tylko zechcesz. Będę wiedziała, czy tak zrobiłeś.’

Siedzę na podłodze kuchni, trzymając w rękach wulgarnie różowe futro.

‘Będę wiedziała, czy tak zrobiłeś.’ Z… gdzie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Sweet Stalker

My Sweet Stalker

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa