Perspektywa Audrey
Jestem detektywką ds. zabójstw od dziewięciu lat.
A teraz przeszukuję własne mieszkanie, jakby to było miejsce zbrodni.
Ruby jest u mojej matki do jutra, co jest jedynym szczęściem, na jakie dziś mogę liczyć. Cokolwiek to jest—prześladowca, adorator, zwyczajny psychopata z obsesją na punkcie kwiatów—moja trzynastoletnia córka nie stoi w środku tego wszystkiego.
A jednak każde pomieszczenie jest puste. Ktokolwiek to zrobił, przyszedł i odszedł, nie zostawiając nawet mokrego śladu stopy.
Nie dzwonię na dyspozytornię. Kartka leży na mojej komodzie tam, gdzie ją zostawiłam, i nie ma na świecie ani jednej osoby, która powinna czytać te słowa.
„Wiem, co trzymasz w dolnej szufladzie, niegrzeczna dziewczynko.”
No właśnie. Więc… To.
Jest coś, o czym nikt ci nie mówi, gdy spędzasz dni w głowach brutalnych mężczyzn: wracasz do domu inna .
Można by pomyśleć, że to działa odwrotnie — kobieta, która przez cały dzień dominuje nad mordercami, oczywiście pragnie wieczorem delikatności, normalności. Świec. Czułych dłoni. Kogoś, kto pyta „czy to w porządku?” co trzydzieści sekund, jak wyjątkowo troskliwy konsultant obsługi klienta.
Cóż, ja pragnę czegoś zupełnie odwrotnego .
Zawartość dolnej szuflady to problem, który po cichu rozwiązuję w te noce, kiedy Ruby zostaje u mojej matki albo na nocowankach. W te noce, kiedy jestem sama w tym mieszkaniu, mając tylko zamknięte drzwi, butelkę wina i historię przeglądarki, którą spaliłabym laptopa, żeby ją ukryć.
Bo tak, jest historia przeglądania. I nie, nie zamierzam o niej rozmawiać.
Liczba osób, które powinny o tym wiedzieć, to dokładnie jedna. Ja.
Radziłam sobie świetnie , zaspokajając własne potrzeby. Zwykle z moim ulubionym wibratorem i tym, co znajdę w trybie incognito o drugiej w nocy, kiedy jestem zbyt zmęczona, by nienawidzić siebie za pragnienia, których kobieta na moim stanowisku nie powinna mieć.
A teraz ktoś o tym wie.
To jedyna rzecz o sobie, której ujawnienia bym nie przeżyła. Jak powiedzieć nawet najlepszej przyjaciółce, że ta sama kobieta, która patrzyła seryjnemu gwałcicielowi w oczy przez godzinę bez mrugnięcia, wraca do domu i fantazjuje o dłoniach, które nie pytają ?
Prosto. Nie mówisz . Nigdy.
Więc robię jedyne, co może detektywka, kiedy trop prowadzi do jej własnego budynku: łapię klucze, zamykam drzwi i wychodzę, by zacząć od sąsiadów. Korytarz jest cichy, a ja już zaczynam ćwiczyć, co powiem, gdy dochodzę do schodów i ktoś idzie w górę.
Mój sąsiad Charlie, właściciel cudownej kwiaciarni na dole.
Jedyny mężczyzna, do którego po cichu wzdycham, odkąd się tutaj wprowadził.
Obie ręce pełne hortensji, klucze zaczepione o dwa palce, wchodzi po schodach z tą specyficzną ostrożną energią bardzo dużego faceta, który przez całe życie był za duży do większości pomieszczeń.
Co jest obiektywnie zabawne. Ma co najmniej metr dziewięćdziesiąt pięć wzrostu, jest zbudowany jak grecki bóg wojny i odpowiada każdej nieprzyzwoitej fantazji, jaką kiedykolwiek miała kobieta.
Ciemne włosy nieco za długie, mocna szczęka z lekkim zarostem i kusząco pełne usta. Ma na sobie biały t-shirt, który apetycznie opina jego szeroką, umięśnioną klatkę piersiową, a z przodu jest posypany pyłkiem, i te dłonie, które mogłyby objąć piłkę do koszykówki, i jego przedramiona…
Cóż, jego przedramiona są moim problemem od mniej więcej czterech miesięcy.
Nie powinny być legalne w budynku mieszkalnym. Ich geometria. Żyły biegnące od nadgarstka do łokcia. To, jak wyglądają teraz, niosąc dwadzieścia kilo kwiatów jak drobną sprawę administracyjną.
Mam też bardzo konkretną, rozbudowaną prywatną wizję tego, jak te dłonie czułyby się, gdyby naprawdę miały w sobie zamiar.
Nie intencję układania hortensji.
Tę drugą .
Tę ściskającą. Tę przygważdżającą. Taką, kiedy cała ta delikatność zostaje odłożona na bok, a na wierzch wychodzi ta część niego, która mogłaby przytrzymać obie moje ręce jedną dłonią i robi dokładnie to, co chce, i wreszcie, wreszcie przestaje być tak cholernie uprzejmy.
Dawno już zrezygnowałam z mężczyzn. Ale potem wprowadził się ten jeden na dół i moje ciało, bez konsultacji ze mną, zaczęło sabotować mój umysł.
Gdy mnie widzi, od razu pojawia się półuśmiech. „Audrey.” Krótka pauza. „Wszystko w porządku?”
Szczera odpowiedź spaliłaby ten korytarz doszczętnie.
„Słyszałeś dziś rano kogoś na korytarzu?” Mój głos brzmi płasko, całkowicie służbowo. „Około szóstej. Szósta trzydzieści. Kogoś, kto nie powinien być na czwartym piętrze.”
„Nie.” Hortensje przesuwają się wyżej na jego przedramieniu. „Byłem na dole wcześnie, otwierałem. Dlaczego pytasz?”
Charlie to najłatwiejsza osoba na tym piętrze, której mogłabym powiedzieć, i zarazem ostatnia, którą chcę widzieć patrzącą na mnie w ten sposób, jak za chwilę to zrobi. „Ktoś był w moim mieszkaniu.”
Płaska powierzchnia hortensji spokojnie, ostrożnie opada na schodek obok niego. Obie ręce wolne na to, co powiem dalej. „Jesteś ranna?”
Nie: „co zostało zabrane?” Nie: „czy na pewno zamknęłaś drzwi?” Tylko to. Bezpośrednio i natychmiastowo, jakby odpowiedź była jedyną rzeczą, która się teraz liczy.
Jesteś ranna?
Coś w mojej piersi robi coś, na co absolutnie nie mam teraz czasu. Ktokolwiek wychował tego mężczyznę — tę część zrobił dobrze. Spektakularnie, irytująco dobrze.
„Nic mi nie jest.” Kłamstwo jest automatyczne, wyćwiczone. Zaczynam się już szczerze nudzić tym, jak często muszę go używać.
„Dzwoniłaś do kogoś?”
Policjantka we mnie otwiera usta, ale kobieta, która czytała tę notatkę, natychmiast je zamyka. „Właśnie próbuję to rozgryźć.”
Około pięćdziesiąt procent prawdy. Pozostałe pięćdziesiąt nie trafi do łańcucha dowodowego.
„Okej.” Pauza, która mówi, że wychwycił półprawdę. „Zostajesz tu dziś na noc?”
To pytanie trafia w miejsce, na które nie byłam przygotowana.
Gdzieś pomiędzy częścią mnie, która od trzech lat śpi sama w tym łóżku, a obcym, który zbliżył się na sześć stóp do mojego łóżka, a mężczyzną cztery schodki niżej, który ma teraz wolne ręce i oczy w bardzo specyficznym odcieniu niebieskiego, o którym miałam okazję pomyśleć.
„Tak.”
„Audrey.” Przenosi ciężar ciała, widzę, jak rumieniec wspina się od jego szyi. „Chcesz, żebym... nie wiem, co mógłbym zrobić, żeby pomóc. Ale jeśli chcesz, żebym przeszedł z tobą. Albo po prostu... był na piętrze przez chwilę...”
Policjantka we mnie robi szybkie kalkulacje: ten mężczyzna proponuje zostać ze mną sam na sam po tym, jak obcy naruszył moją przestrzeń.
Ta druga część mnie — ta, która dokładnie wyobrażała sobie, ile miejsca w łóżku by zajął, ile powietrza by zużył, jak by brzmiał, mówiąc rzeczy, które absolutnie nie są w jego słowniku — potrzebuje chwili, by odpowiedzieć.
Potem przypomina mi, jak to się kończy.
Charlie to taki typ łagodnego olbrzyma, osoba, która mogłaby być zupełnie inna, ale wybiera, by taka nie być. Dobry, miły, przyjacielski, czasem uroczo nieporadny mimo swojego wyglądu.
A taki facet, gdyby kiedykolwiek dowiedział się o specyficznej naturze moich... upodobań... Spojrzałby na mnie tymi niebieskimi oczami, które powoli, przerażająco by się rozszerzały, po czym bardzo grzecznie by się wykręcił i już nigdy na mnie nie spojrzał.
Przerabiałam ten scenariusz. Wiele razy. Zawsze kończy się tak samo.
Więc tak, fantazje pozostają fantazjami. On zostaje facetem, który mieszka piętro wyżej i rumieni się, gdy mówię mu dzień dobry. Wszystko zostaje dokładnie tam, gdzie jest. Wolę przez następne dziesięć lat po cichu myśleć o nim w ciemności, niż spędzić dziesięć sekund patrząc, jak decyduje, że nie chce mnie już znać.
„Nie. Dzięki. Nic mi nie jest.” Powiedziałam to zbyt szybko i on na pewno to słyszy. „Daj mi tylko znać, jeśli zobaczysz kogoś obcego na tym piętrze.”
„Oczywiście.” Bez wahania, bez owijania w bawełnę. „Zawsze.”
Kiwnął głową, jakby właśnie odmówiłam mu czegoś, czego i tak nie spodziewał się dostać. Kiedy odwracam się, by wejść po schodach, zanim zrobię coś głupiego, jak zmienić zdanie, telefon w mojej kieszeni wibruje i wyciągam go.
Nieznany numer: Nie bój się, Audrey. Kwiaty były zawsze tylko obietnicą. Wkrótce się dowiesz, jaką.
Druga wiadomość przychodzi, zanim mój kciuk zdecyduje, co zrobić z pierwszą.
Nieznany numer: I zamknij okno w kuchni, zamek jest luźny. Jutro ci to naprawię.
Patrzę natychmiast w dół.
Charlie nadal stoi tam, gdzie go zostawiłam, hortensje znów w ramionach. Klucze ściska między palcami. W żadnej dłoni nie ma telefonu. W kieszeni też nie widać telefonu — widzę linię jego dżinsów i nie ma tam nic, tylko dżins, udo i idealny tyłek.
To nie on sprawił, że mój telefon zabrzęczał dwa razy w dziesięć sekund. Co znaczy, że ktokolwiek właśnie powiedział mi o moim kuchennym oknie, obserwuje mnie skądś indziej.
Więc kto to jest?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Audrey
Wczoraj wieczorem długo rozmawiałam z blatem kuchennym.
Równanie jest proste: sierżant czytający mój liścik na głos w pokoju odpraw jest do przeżycia. Upokarzające, szkodliwe dla kariery, coś, co będzie ci towarzyszyć aż po emerytalne przyjęcia, ale do przeżycia. Ruby w niebezpieczeństwie – nie.
Podnoszę telefon i wybieram numer.
– Detektyw Audrey Wilson, odznaka jedenaście czterdzieści sześć – mój głos brzmi imponująco płasko i profesjonalnie. – Włamanie do mojego mieszkania. Brak śladów włamania. Przedmiot pozostawiony na łóżku. Wiele wiadomości tekstowych na mój prywatny numer od tego samego sprawcy. Zgłaszam to teraz.
Dyspozytor – młody głos, taki, który wciąż wierzy w rzeczy takie jak sprawiedliwość i powrót do domu przed dziewiątą – powtarza zgłoszenie bezbłędnie i nadaje numer sprawy. Patrol wpadnie o ósmej zebrać odciski.
Potem zadzwoniłam do mamy.
Odbiera po drugim sygnale, co mówi mi, że nie spała o drugiej w nocy. Siedziała w ciemności, patrząc w telefon, jak zwykle od dnia, gdy wstąpiłam do służby. Czekając na telefon, którego zawsze była pewna, że nadejdzie.
Moja mama nigdy nie powiedziała „a nie mówiłam”, co jest albo ogromnym opanowaniem, albo zostawia to na coś naprawdę spektakularnego.
– Zatrzymaj Ruby do końca weekendu – mówię, już znowu chodząc tam i z powrotem, a zimne kafelki pod stopami. – Może dłużej, zadzwonię, gdy będę wiedzieć więcej.
W tej pauzie mieści się cała rozmowa, której postanowiła nie prowadzić. Wdech, który dźwiga na sobie cały ciężar wszystkich zmartwień, których nie wypowie.
– Dobrze, kochanie. – Jej głos ma tę ostrożność, jakby obejmowała coś kruchego. – Kocham cię, uważaj na siebie.
– Też cię kocham. – Odkładam słuchawkę, zanim któraś z nas będzie musiała jeszcze bardziej udawać, że wszystko jest w porządku.
Stoję w kuchni z dłonią przyciśniętą do szyby i patrzę na miasto, oddychając, aż serce zrozumie sygnał.
Jeśli mężczyzna, z którym spałam przez jedenaście lat, był zdolny do tego, do czego był zdolny, do czego może być zdolny obcy z dostępem do mojej sypialni, gdy Ruby jest za ścianą?
Nie pozwalam myślom pójść dalej niż kropka.
Potem następuje dziewięćdziesiąt minut snu na kanapie z Glockiem na stoliku. Rano najkrótszy prysznic w moim życiu i radio wyłączone przez całą drogę do pracy. O ósmej czterdzieści siedzę już przy biurku z drugim kubkiem kawy, gdy pojawia się Sandy.
Materializuje się jak zawsze znikąd. Z kawą w ręku, już czyta mnie jak dokument, który oznaczyła do wglądu.
Sześć lat partnerstwa robi swoje. Po prostu pojawia się z odpowiednią miną.
To Sandy przyszła tamtego dnia, gdy wszystko z Kyle’em nagle stało się jasne i katastrofalne. Nie przyniosła właściwych słów – na to nie ma właściwych słów – i była na tyle mądra, by to wiedzieć. Przyniosła po prostu butelkę wina i szczególną, wielkoduszną godność polegającą na tym, by nie kazać mi udawać, że wszystko jest w porządku – dla jej spokoju.
Pozwoliła mi wrócić do siebie na własnych warunkach.
Robi to od tamtej pory. Po cichu, uparcie, bez robienia z tego wielkiego przedstawienia.
Teraz stawia kawę na moim biurku i opiera się o ściankę, z założonymi rękami, przyglądając mi się. – Wyglądasz, jakby krzesło miało cię ugryźć, a ty już się pogodziłaś, że tak teraz będzie.
– Dzień dobry, tobie też.
– Ile spałaś?
– Wystarczająco.
– Audrey.
– Dziewięćdziesiąt minut na kanapie. I nie zaczynaj. – Biorę łyk kawy i patrzę w ekran, którego właściwie nie czytam. – Wszystko w porządku.
– Zawsze tak mówisz – wzdycha Sandy, siadając naprzeciw mnie. – Ale widzę, jak bardzo jesteś zmęczona, kochanie. I to nie dzisiaj-zmęczona. To zmęczenie na lata.
– Powiedziałam, że wszystko w porządku.
– Masz trzydzieści cztery lata, jesteś mamą i singielką, i nigdy nie wychodzisz! Spędzasz każdą noc w tym mieszkaniu, jakbyś odbywała jakąś samowolną pokutę. – Przechyla głowę. – Wiesz, że wolno ci mieć życie, prawda?
Precyzja tego komentarza jest irytująca. – Mam życie.
– Ruby i ja się nie liczymy. – Sandy unosi brwi na moje spojrzenie.
– Mam inne… – zawieszam się. – Mam rzeczy.
"Name one." Otwieram usta, a ona podnosi obydwa brwi, czekając, chociaż oboje wiemy, że nie zamierzam wymienić nawet jednego. "Tak myślałam." Bierze swoją kawę, zadowolona, i widzę, jak figlarne iskierki wracają do jej oczu. "Chociaż. Mówiąc o ludziach, którzy bardzo chcą być wpuszczeni…"
Już wiem, dokąd to zmierza. "Sandy."
"Po prostu pytam," mówi z pogodnym wyrazem twarzy, "Charlie, prawda?" Mówi to lekko, swobodnie. "Wspomniałeś o nim dwa razy w tym samym zdaniu. Poprawiłeś się za drugim razem, jakbyś powiedział coś, czego nie miałeś na myśli."
"Ja…" przerywam. "To nie tak się wydarzyło. On jest tylko moim sąsiadem."
Pamiętam rozmowę. Pamiętam dokładnie, w którym momencie przerwałem, ale nie zamierzam jej tego powiedzieć.
"Nigdy nawet nie powiedziałem, że go lubię czy coś w tym rodzaju," mówię, co jest moją najmocniejszą argumentacją.
Ona nieco złagodziła ton, tylko o stopień, wystarczający, żeby miało to sens.
"Jaki właściwie jest problem? Poza tym, że 'jest moim sąsiadem', co jest najsłabszym argumentem, jaki kiedykolwiek słyszałam." Patrzy mi prosto w oczy. "Co by się właściwie stało, gdybyś dał sobie szansę to rozważyć? Nie działając pod wpływem impulsu. Po prostu… rozważyć to."
Szczere wyznanie siedzi mi w piersi jak coś o ciężarze. "Kyle się wydarzył."
Twarz Sandy robi coś spokojnego i poważnego. "On był wyjątkiem. Wiesz o tym. I muszę cię poprosić, żebyś przestał pozwalać, aby to on sprawiał, że czujesz się mniejszy."
Mówi to zwyczajnie, bez dramatów, co sprawia, że brzmi to bardziej dotkliwie, niż gdyby wygłosiła całą mowę.
"Nie masz prawa pozwolić, by jeden straszny wyjątek przepisywał każdą zasadę." Patrzę na mój ekran. Ona patrzy na mnie. "Pomyśl o tym. To dosłownie wszystko, o co proszę, dla twojego dobra."
Myślę o tym przez około pięć sekund, zanim zobaczę, jak Patel przechodzi do swojego biurka i przypominam sobie o innej sprawie — tej faktycznej, pilnej, naprawdę niepokojącej.
"Hej, Patel." Nachylam się przez przejście. "Kto odebrał mój telefon zeszłej nocy? B i E, rezydencja. Dwunasta, zero sześć."
Patel odwraca się, aby na mnie spojrzeć, z małym grymasem, którego kształt nie podoba mojemu żołądkowi.
Wyciąga log. Przesuwa ekran. Przesuwa ponownie. Obraca monitor ku mnie, powoli i starannie, jakby wydawał werdykt bez komentarza. Jedenaście pięćdziesiąt osiem. Dwunasta czternaście. Czysta, nieprzerwana luka, gdzie powinno być szesnaście minut mojej nocy.
Co do diabła?
"Pod twoim nazwiskiem nic nie ma," mówi. "Żadnego numeru sprawy, żadnego nagrania, żadnego szkicu. Mogę sprawdzić kolejki..." – już otwiera okna szybciej, niż trzeba, bo widzi, co mam na twarzy – "ale system po prostu... tego nie zarejestrował."
"Albo ktoś sprawił, że tego nie zarejestrował." I wtedy mój telefon drży dokładnie wtedy, gdy to mówię.
Nieznany numer: Proszę, kotku. Żadnych więcej policyjnych spraw między nami. I tak usunę każdy telefon — wiesz o tym już. Nieznany numer: Nie musisz się mnie bać. Nigdy bym cię nie skrzywdził ani Ruby. Tylko wręcz przeciwnie, wierz mi.
Ten drań…
Wracam do mojego biurka, nie chcąc robić sceny w otwartej przestrzeni. Ale Sandy czyta to wszystko w czasie, który zajmuje mi zajęcie miejsca.
"Powiedz mi," mówi.
Więc mówię. Kwiaty. Poranek. Łóżko. Notatka. Nie dosłownie treść notatki, ale wystarczająco. SMS-y. Okno kuchni. Fakt, że ktoś po cichu usunął dowody, iż próbowałem chronić się przez oficjalne kanały.
Sandy słucha całkowicie i bez przerywania. Gdy skończę, milknie na chwilę, by pomyśleć zamiast reagować – co jest jedną z rzeczy, które najbardziej w niej uwielbiam.
"Mój brat," mówi. "Sprząta mieszkania, rozdaje talerze, zajmuje się rzeczami, które nie wymagają papierkowej roboty. Zadzwonię do niego dziś wieczorem."
"Sandy…"
"Dzwonię do niego, Audrey." Nie ma dyskusji. "Chyba że powiesz mi, żebym tego nie robiła." Patrzy mi w oczy. "Powiedz, żebym nie."
Nie mówię jej, żeby tego nie robiła.
Skinęła głową, raz i to wystarczy. Cała ta wymiana zawierała więcej partnerstwa, niż większość ludzi osiąga w jednym akapicie. Pracuję przez resztę dnia roboczego, podczas gdy reszta mojego życia zostaje rozebrana przez mężczyznę, którego nie potrafię znieść wzrokiem.
O 18:00 wracam na moje piętro. Korytarz jest pusty, ale znajduje się pudełko przed moimi drzwiami — płaskie, małe, bez nazwy, bez taśmy na szwie. Wyciągam broń i kopię je raz moim butem, bo taką jestem teraz.
Gdy nie wybucha, zabieram je do środka.
Wieczko zsuwa się. Różowe, podszyte futrem kajdanki — tanie, te z wieczorów panieńskich. Pod nimi notatka tym samym pochyłym pismem.
‘Mam nadzieję, że ci się podobały. Możesz ich używać kiedy tylko zechcesz. Będę wiedziała, czy tak zrobiłeś.’
Siedzę na podłodze kuchni, trzymając w rękach wulgarnie różowe futro.
‘Będę wiedziała, czy tak zrobiłeś.’ Z… gdzie?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Audrey
Pierwsze, co rejestruję, to jego ciężar nade mną.
Rzeczywisty. Niezaprzeczalny. Przyciska mnie do materaca, jego klatka piersiowa przy moich plecach: twarda i nieustępliwa, promieniująca ciepłem przez mój t-shirt. I wtedy czuję jego twardą długość ocierającą się o moje pośladki, już sztywną.
Moje ciało robi tę katastrofalnie niepomocną rzecz, że wygina się ku niemu, jakby czekało dokładnie na to. Natychmiast i bez wstydu.
Nie pyta, nie waha się. Porusza się jak mężczyzna, który doskonale wie, czego chce, a dotyk jego rąk na moim ciele sprawia, że moje uda ściskają się zanim jeszcze świadomie postanowiłam je rozluźnić.
Gdy jego palce zaciskają się wokół mojej szyi dokładnie tak jak trzeba, puls uderza o jego dłoń, a moje usta wysychają.
Jedną sekundę jestem wolna. W następną, zimny metal wbija się w mój nadgarstek, gdy zatrzaskuje pierwszą różową kajdankę, przytwierdzając mnie do ramy łóżka kliknięciem, które przeszywa mnie dreszczem aż do środka. Druga kajdanka pojawia się zanim zdążę pomyśleć, by się wyrwać—nie żebym tego chciała.
To najgorsze.
Powinnam walczyć. Powinnam pamiętać o odznace, o tym, że ten mężczyzna jest, technicznie rzecz biorąc, przestępcą. Ale jedyne, o czym myślę, to jego palce zaciskające się na mojej szyi. Wystarczająco, by przypomnieć mi, że dokładnie wie, co mi robi.
I pozwalam mu na to. Boże, pozwalam.
Jego druga ręka sunie powoli po moim ciele, celowo, zataczając łuk moich bioder, zanim wsunie się między moje uda. Już jestem mokra, wręcz przemoczona, a gdy tylko jego palce muskają moją łechtaczkę, moje plecy wyginają się w łuk, a z gardła wyrywa się jęk.
— No, jest — mruczy, jego usta muskają muszlę mojego ucha.
Jego głos jest niski, szorstki, pewny siebie, jakby czekał na tę właśnie chwilę. Jakby wiedział, że się dla niego rozpadnę.
I rozpadam się.
Jego palce schodzą niżej, drażnią moje wejście, po czym wsuwają się głęboko, zakrzywiając się dokładnie tam, gdzie trzeba. Moje biodra szarpią, łaknę więcej, ale on unieruchamia mnie dłonią na szyi, chwyt niemal karcący, ale nie przekraczający granicy.
— Długo wstrzymywałaś oddech, kociaku — mówi, a te słowa uderzają mnie jak pieprzone uderzenie.
Bo ma rację. Bo wie. Bo każdy pieprzony centymetr mojego ciała należy do niego i nawet nie próbuję udawać inaczej. Szarpię za kajdanki — nie żeby się uwolnić, ale by je poczuć, przypomnieć sobie, że nie mogę uciec. Że nie chcę.
On to zauważa. Oczywiście, że zauważa.
Jego palce poruszają się we mnie powoli i torturująco, kciuk zatacza ciasne, nieubłagane kółka na mojej łechtaczce. Oddycham nierówno, moje ciało drży, gdy wciąż zaciskam się na nim, jakbym chciała go tam zatrzymać.
I wtedy jego usta odnajdują moją szyję, zęby przesuwają się po pulsującym miejscu, zanim nie gryzie mocno, wystarczająco, bym krzyknęła, a ja tracę rozum.
— Powiedz moje imię — warczy.
Ale nie mogę. Bo go nie znam. Bo jedyne, co się wydobywa, to złamany, błagalny jęk, moje biodra poruszają się przeciwko jego dłoni, uda drżą.
Śmieje się — ciemnym, usatysfakcjonowanym dźwiękiem — i wtedy jego palce znikają, zostawiając mnie pustą, rozpaloną. Skamle, ten dźwięk jest żałosny nawet dla mnie samej, ale nie daje mi czasu na błaganie.
Czuję, jak osiada za mną, między moimi udami, przeciągając swoim kutasem po przemoczonych majtkach.
— Chcesz tego, kociaku? — pyta, drażniąc mnie.
Tak. Boże, tak, ja…
Mój budzik wybucha o 6:14 rano.
Siadam prosto przed drugim piknięciem. Serce bije jak szalone, obie dłonie płasko na materacu, zbielałe knykcie, próbuję się uziemić. Pokój jest pusty. Miasto za oknem szare i całkowicie pozbawione współczucia.
Kiedy moje ciało analizuje przebieg zdarzenia, wstępne wyniki są katastrofalne.
Co jest ze mną nie tak? Pieprzony mokry sen o własnym prześladowcy?
Różowe kajdanki leżą dokładnie tam, gdzie je zostawiłam, promieniując samozadowoleniem.
Ale nie pozwolę im zepsuć mi dnia, przypominając o nocy. Zakładam buty i biegnę cztery mile.
Sen nie znika tak, jak sny powinny. Nie rozpływa się w świetle dnia i ruchu naprzód, jak powinien. Towarzyszy mi przez każdy kilometr, w wysokiej rozdzielczości, precyzyjny, zapętlony na tych fragmentach, które najchętniej bym wykasowała.
Oto ona.
Jego głos. Jego pewność. Sposób, w jaki moje ciało odpowiedziało, zanim mój umysł zdążył zaprotestować.
To przestępca, powtarzam sobie na drugim kilometrze.
Był w twojej sypialni bez pozwolenia, powtarzam sobie na trzecim kilometrze.
Nie znasz nawet jego imienia, powtarzam sobie na czwartym kilometrze.
Moje ciało, zlane potem i najwyraźniej nieposłuszne, rejestruje to wszystko i pyta, czy możemy porozmawiać o jego dłoniach.
Przyspieszam na ostatnim odcinku. Biegnę szybciej. Ale to nie pomaga. Nic nie jest w mojej głowie, dopóki nie jest, a teraz najwyraźniej on tu mieszka, bez płacenia czynszu, rozgaszczając się na dobre.
Gdy wracam do domu, w mieszkaniu jest cicho. Odkładam klucze do miski i sprawdzam pokoje jak co noc, odkąd był tu rano — sypialnia, łazienka, za zasłonami, pod łóżkiem Ruby.
Nic nie ruszone. Nic nie dotknięte. To samo mieszkanie, które opuściłam.
Zdejmuję buty, przenoszę kosz z łazienki do wnęki, wrzucam pranie i z przyzwyczajenia włączam cykl. Bęben zaczyna pierwsze obroty — i jestem dwa kroki w stronę kuchni, zanim mój umysł dogania to, co właśnie zarejestrowało ucho, i odwracam się.
Pralka... działa. Naprawdę pierze. Napełnia się wodą i miele, jak powinna działać sprawna maszyna. A przecież ta maszyna odmawiała posłuszeństwa przez sześć tygodni.
Stoję w progu i patrzę na nią, ale bęben kręci się niewzruszony. Naprawiona.
W kuchni pod lodówką sucho — nie ma już powolnych zacieków, nie ma ścierki przy uszczelce każdego ranka. A gdy otwieram drzwi... jest pełna. Co tu się, do cholery, dzieje?
Jajka. Pieczony kurczak, wciąż ciepły w torbie. Ohydne płatki, które Ruby uwielbia. Dwie butelki wina. A na blacie — piwonie. Różowe piwonie, rozkwitłe do granic możliwości, obsceniczne w swoim pięknie, stoją w szklance, której nigdy nie miałam, z złożoną kartką pod łodygami.
„Pominęłaś śniadanie. Ale zawsze tu jestem, żeby się tobą zająć, kociaku.”
Zimno przebiega mi po kręgosłupie jednym pasmem. On tu był. Był tu niedawno, co oznacza, że gdy ja przebiegałam cztery mile, próbując uciec przed snem o nim, on stał w mojej kuchni i rozkładał zakupy.
Przeszedł przez sól, którą zostawiłam na progu, naprawił pralkę i schował płatki mojej córki do szafki.
Wtedy telefon wibruje w mojej dłoni.
Nieznany numer: Uszczelka lodówki była do wymiany, założyłem nową. Nie dawaj napiwku dozorcy, nie zasłużył.
Ten buc... Odpisuję twardo.
Ja: Włożę ci służbową broń między oczy w chwili, gdy przejdziesz przez moje drzwi.
Nieznany numer: Kociaku, nawet nie zdążysz odbezpieczyć. A nawet gdybyś zdążyła, podziękowałbym ci za to.
Mój kciuk zatrzymuje się. Właśnie powiedział mi, że powitałby śmierć z mojej ręki, a moje ciało zarejestrowało tę propozycję jako coś, co mogłoby sprawić mu przyjemność. Siadam na podłodze w kuchni, plecami oparta o szafki.
Ja: Czego ode mnie chcesz? Jestem projektem? Zabawka? Czym?
Nieznany numer: Chcę się tobą opiekować, tego zawsze chciałem. Reszta zależy od ciebie.
Ja: Znajdę cię. To moja praca. Rozumiesz, z kim zadzierasz?
Długa cisza. Tak długa, że myślę, że już zniknął, i wtedy…
Nieznany numer: Kociaku. Jeśli pozwolisz mi raz pokazać, co mogę dla ciebie zrobić, nigdy nie będziesz chciała, żebym odszedł. Nieznany numer: Jedna noc. Ty ustalasz zasady. Ja dotrzymam każdej z nich. Po prostu powiedz tak.
Mój kciuk zawisa nad ekranem i nie mogę się zmusić do odpisania. Po prostu siedzę na zimnych płytkach z telefonem ekranem do góry na udzie i czytam wiadomość, aż słowa przestają być słowami.
Jedna noc. Zasady, które ja ustalę. Zasady, których on dotrzyma.
Trzy lata. Moje ciało poszło gdzieś zimno i cicho po Kylu, a teraz wybrało tego mężczyznę, żeby zdecydować, że ma już dość ciszy?
Pralka miele równo z wnęki. Jego ręce ją naprawiły. Jego ręce uzupełniły lodówkę, kupiły kwiaty, schowały płatki mojej córki tam, gdzie mogła je dosięgnąć.
Jego ręce.
Siedzę na podłodze kuchni długo, plecami oparta o szafki, a piwonie robią coś nieprzyzwoitego w popołudniowym świetle.
Zaczynam mu wierzyć.
Nienawidzę tego.
Bardziej nienawidzę tego, że nie chcę całkiem przestać.
Przesuń w górę, aby kontynuować