POV Audrey
Pierwsze, co rejestruję, to jego ciężar nade mną.
Rzeczywisty. Niezaprzeczalny. Przyciska mnie do materaca, jego klatka piersiowa przy moich plecach: twarda i nieustępliwa, promieniująca ciepłem przez mój t-shirt. I wtedy czuję jego twardą długość ocierającą się o moje pośladki, już sztywną.
Moje ciało robi tę katastrofalnie niepomocną rzecz, że wygina się ku niemu, jakby czekało dokładnie na to. Natychmiast i bez wstydu.
Nie pyta, nie waha się. Porusza się jak mężczyzna, który doskonale wie, czego chce, a dotyk jego rąk na moim ciele sprawia, że moje uda ściskają się zanim jeszcze świadomie postanowiłam je rozluźnić.
Gdy jego palce zaciskają się wokół mojej szyi dokładnie tak jak trzeba, puls uderza o jego dłoń, a moje usta wysychają.
Jedną sekundę jestem wolna. W następną, zimny metal wbija się w mój nadgarstek, gdy zatrzaskuje pierwszą różową kajdankę, przytwierdzając mnie do ramy łóżka kliknięciem, które przeszywa mnie dreszczem aż do środka. Druga kajdanka pojawia się zanim zdążę pomyśleć, by się wyrwać—nie żebym tego chciała.
To najgorsze.
Powinnam walczyć. Powinnam pamiętać o odznace, o tym, że ten mężczyzna jest, technicznie rzecz biorąc, przestępcą. Ale jedyne, o czym myślę, to jego palce zaciskające się na mojej szyi. Wystarczająco, by przypomnieć mi, że dokładnie wie, co mi robi.
I pozwalam mu na to. Boże, pozwalam.
Jego druga ręka sunie powoli po moim ciele, celowo, zataczając łuk moich bioder, zanim wsunie się między moje uda. Już jestem mokra, wręcz przemoczona, a gdy tylko jego palce muskają moją łechtaczkę, moje plecy wyginają się w łuk, a z gardła wyrywa się jęk.
— No, jest — mruczy, jego usta muskają muszlę mojego ucha.
Jego głos jest niski, szorstki, pewny siebie, jakby czekał na tę właśnie chwilę. Jakby wiedział, że się dla niego rozpadnę.
I rozpadam się.
Jego palce schodzą niżej, drażnią moje wejście, po czym wsuwają się głęboko, zakrzywiając się dokładnie tam, gdzie trzeba. Moje biodra szarpią, łaknę więcej, ale on unieruchamia mnie dłonią na szyi, chwyt niemal karcący, ale nie przekraczający granicy.
— Długo wstrzymywałaś oddech, kociaku — mówi, a te słowa uderzają mnie jak pieprzone uderzenie.
Bo ma rację. Bo wie. Bo każdy pieprzony centymetr mojego ciała należy do niego i nawet nie próbuję udawać inaczej. Szarpię za kajdanki — nie żeby się uwolnić, ale by je poczuć, przypomnieć sobie, że nie mogę uciec. Że nie chcę.
On to zauważa. Oczywiście, że zauważa.
Jego palce poruszają się we mnie powoli i torturująco, kciuk zatacza ciasne, nieubłagane kółka na mojej łechtaczce. Oddycham nierówno, moje ciało drży, gdy wciąż zaciskam się na nim, jakbym chciała go tam zatrzymać.
I wtedy jego usta odnajdują moją szyję, zęby przesuwają się po pulsującym miejscu, zanim nie gryzie mocno, wystarczająco, bym krzyknęła, a ja tracę rozum.
— Powiedz moje imię — warczy.
Ale nie mogę. Bo go nie znam. Bo jedyne, co się wydobywa, to złamany, błagalny jęk, moje biodra poruszają się przeciwko jego dłoni, uda drżą.
Śmieje się — ciemnym, usatysfakcjonowanym dźwiękiem — i wtedy jego palce znikają, zostawiając mnie pustą, rozpaloną. Skamle, ten dźwięk jest żałosny nawet dla mnie samej, ale nie daje mi czasu na błaganie.
Czuję, jak osiada za mną, między moimi udami, przeciągając swoim kutasem po przemoczonych majtkach.
— Chcesz tego, kociaku? — pyta, drażniąc mnie.
Tak. Boże, tak, ja…
Mój budzik wybucha o 6:14 rano.
Siadam prosto przed drugim piknięciem. Serce bije jak szalone, obie dłonie płasko na materacu, zbielałe knykcie, próbuję się uziemić. Pokój jest pusty. Miasto za oknem szare i całkowicie pozbawione współczucia.
Kiedy moje ciało analizuje przebieg zdarzenia, wstępne wyniki są katastrofalne.
Co jest ze mną nie tak? Pieprzony mokry sen o własnym prześladowcy?
Różowe kajdanki leżą dokładnie tam, gdzie je zostawiłam, promieniując samozadowoleniem.
Ale nie pozwolę im zepsuć mi dnia, przypominając o nocy. Zakładam buty i biegnę cztery mile.
Sen nie znika tak, jak sny powinny. Nie rozpływa się w świetle dnia i ruchu naprzód, jak powinien. Towarzyszy mi przez każdy kilometr, w wysokiej rozdzielczości, precyzyjny, zapętlony na tych fragmentach, które najchętniej bym wykasowała.
Oto ona.
Jego głos. Jego pewność. Sposób, w jaki moje ciało odpowiedziało, zanim mój umysł zdążył zaprotestować.
To przestępca, powtarzam sobie na drugim kilometrze.
Był w twojej sypialni bez pozwolenia, powtarzam sobie na trzecim kilometrze.
Nie znasz nawet jego imienia, powtarzam sobie na czwartym kilometrze.
Moje ciało, zlane potem i najwyraźniej nieposłuszne, rejestruje to wszystko i pyta, czy możemy porozmawiać o jego dłoniach.
Przyspieszam na ostatnim odcinku. Biegnę szybciej. Ale to nie pomaga. Nic nie jest w mojej głowie, dopóki nie jest, a teraz najwyraźniej on tu mieszka, bez płacenia czynszu, rozgaszczając się na dobre.
Gdy wracam do domu, w mieszkaniu jest cicho. Odkładam klucze do miski i sprawdzam pokoje jak co noc, odkąd był tu rano — sypialnia, łazienka, za zasłonami, pod łóżkiem Ruby.
Nic nie ruszone. Nic nie dotknięte. To samo mieszkanie, które opuściłam.
Zdejmuję buty, przenoszę kosz z łazienki do wnęki, wrzucam pranie i z przyzwyczajenia włączam cykl. Bęben zaczyna pierwsze obroty — i jestem dwa kroki w stronę kuchni, zanim mój umysł dogania to, co właśnie zarejestrowało ucho, i odwracam się.
Pralka... działa. Naprawdę pierze. Napełnia się wodą i miele, jak powinna działać sprawna maszyna. A przecież ta maszyna odmawiała posłuszeństwa przez sześć tygodni.
Stoję w progu i patrzę na nią, ale bęben kręci się niewzruszony. Naprawiona.
W kuchni pod lodówką sucho — nie ma już powolnych zacieków, nie ma ścierki przy uszczelce każdego ranka. A gdy otwieram drzwi... jest pełna. Co tu się, do cholery, dzieje?
Jajka. Pieczony kurczak, wciąż ciepły w torbie. Ohydne płatki, które Ruby uwielbia. Dwie butelki wina. A na blacie — piwonie. Różowe piwonie, rozkwitłe do granic możliwości, obsceniczne w swoim pięknie, stoją w szklance, której nigdy nie miałam, z złożoną kartką pod łodygami.
„Pominęłaś śniadanie. Ale zawsze tu jestem, żeby się tobą zająć, kociaku.”
Zimno przebiega mi po kręgosłupie jednym pasmem. On tu był. Był tu niedawno, co oznacza, że gdy ja przebiegałam cztery mile, próbując uciec przed snem o nim, on stał w mojej kuchni i rozkładał zakupy.
Przeszedł przez sól, którą zostawiłam na progu, naprawił pralkę i schował płatki mojej córki do szafki.
Wtedy telefon wibruje w mojej dłoni.
Nieznany numer: Uszczelka lodówki była do wymiany, założyłem nową. Nie dawaj napiwku dozorcy, nie zasłużył.
Ten buc... Odpisuję twardo.
Ja: Włożę ci służbową broń między oczy w chwili, gdy przejdziesz przez moje drzwi.
Nieznany numer: Kociaku, nawet nie zdążysz odbezpieczyć. A nawet gdybyś zdążyła, podziękowałbym ci za to.
Mój kciuk zatrzymuje się. Właśnie powiedział mi, że powitałby śmierć z mojej ręki, a moje ciało zarejestrowało tę propozycję jako coś, co mogłoby sprawić mu przyjemność. Siadam na podłodze w kuchni, plecami oparta o szafki.
Ja: Czego ode mnie chcesz? Jestem projektem? Zabawka? Czym?
Nieznany numer: Chcę się tobą opiekować, tego zawsze chciałem. Reszta zależy od ciebie.
Ja: Znajdę cię. To moja praca. Rozumiesz, z kim zadzierasz?
Długa cisza. Tak długa, że myślę, że już zniknął, i wtedy…
Nieznany numer: Kociaku. Jeśli pozwolisz mi raz pokazać, co mogę dla ciebie zrobić, nigdy nie będziesz chciała, żebym odszedł. Nieznany numer: Jedna noc. Ty ustalasz zasady. Ja dotrzymam każdej z nich. Po prostu powiedz tak.
Mój kciuk zawisa nad ekranem i nie mogę się zmusić do odpisania. Po prostu siedzę na zimnych płytkach z telefonem ekranem do góry na udzie i czytam wiadomość, aż słowa przestają być słowami.
Jedna noc. Zasady, które ja ustalę. Zasady, których on dotrzyma.
Trzy lata. Moje ciało poszło gdzieś zimno i cicho po Kylu, a teraz wybrało tego mężczyznę, żeby zdecydować, że ma już dość ciszy?
Pralka miele równo z wnęki. Jego ręce ją naprawiły. Jego ręce uzupełniły lodówkę, kupiły kwiaty, schowały płatki mojej córki tam, gdzie mogła je dosięgnąć.
Jego ręce.
Siedzę na podłodze kuchni długo, plecami oparta o szafki, a piwonie robią coś nieprzyzwoitego w popołudniowym świetle.
Zaczynam mu wierzyć.
Nienawidzę tego.
Bardziej nienawidzę tego, że nie chcę całkiem przestać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Audrey
Jest taki moment w każdym przesłuchaniu, kiedy detektyw orientuje się, że sama jest przesłuchiwana. Mój nadchodzi dwadzieścia minut po nalaniu sobie kieliszka jego wina.
Siadam z powrotem, opierając się plecami o szafki, z winem w jednej ręce i telefonem w drugiej. Odwracam ekran do góry. On nadal tam jest, czai się w moich wiadomościach jak wyjątkowo uparty duch.
Ja: Powiedz mi, jak masz na imię.
Pauza wystarczająco długa, żebym pomyślała, że go przejrzałam, że zaraz zniknie jak dym i zostawi mnie siedzącą na kuchennej podłodze, czującą się idiotycznie, że w ogóle zapytałam.
Nieznany numer: Nie.
No cóż. To rozczarowujące, a jednocześnie dokładnie tego się spodziewałam.
Ja: Masz odwagę wejść do mojego mieszkania, ale nie masz odwagi podpisać się imieniem? Po prostu cichy włamywacz?
Nieznany numer: I tak bym ci nie powiedział, kociaku. A włamywacz brzmi dobrze—możesz mnie tak zapisać w kontaktach.
Wpatruję się w telefon. Chce, żebym zapisała go w kontaktach, jakbyśmy przeżywali jakąś uroczą komedię romantyczną, a nie przestępstwo.
Ja: Myślisz, że to zabawne? Włamałeś się do mojego domu. Jestem detektywem. Znajdę cię.
Włamywacz: Nie jesteś gotowa, by się dowiedzieć, kim jestem. Jeszcze nie. Nie odpisywałabyś mi, gdybyś była.
Instynkt przesłuchującej mówi: trzymaj go przy rozmowie. Kobieca część mnie mówi: wyrzuć telefon przez okno i przeprowadź się do Kanady. Wygrywa przesłuchująca, bo przesłuchująca zawsze wygrywa, nawet jeśli podejmuje najgorsze decyzje na kuchennej podłodze.
Wstaję. Zanoszę wino do sypialni, bo najwyraźniej zdecydowałam, że tam właśnie zmierza ta rozmowa, a moje ciało podjęło tę decyzję, zanim mój mózg zdążył się wypowiedzieć.
Ja: Czego ode mnie chcesz?
Włamywacz: Dziś wieczorem? Chcę cię w twojej sypialni. Dolna szuflada. Otwórz ją.
Żołądek zaciska mi się w sposób, który zdecydowanie nie jest strachem, co jest samo w sobie problemem.
Ja: Odwal się. Nic nie zrobię.
Włamywacz: Otwórz ją. Nie pożałujesz.
Sprzeczność trafia we mnie w całości—jestem obrażona, wściekła, rozkazuje mi facet, którego nawet nie widzę. A pod tym wszystkim jest czysty, niski puls, który rozpoznaje głos na ekranie jako głos, który chciałam usłyszeć od dwóch lat.
Otwieram szufladę. Wmawiam sobie, że robię to, by zobaczyć, co on wie, co jest kłamstwem tak przezroczystym, że widzę je z kosmosu.
Włamywacz: Dobra dziewczynka. Te różowe, które ci wysłałem. Załóż jedne na lewy nadgarstek.
To "dobra dziewczynka" przechodzi przeze mnie jak prąd. Wyciągam kajdanki—tania różowa futerka, łańcuszek za krótki, coś, co powinno być śmieszne, a jakoś nie jest.
Ja: Nie będę nosić twoich śmieci z wieczoru panieńskiego.
Włamywacz: To zapnij jedne na lewym nadgarstku i powiedz mi, jak ci z tym.
Nie zrobię tego. Na pewno tego nie zrobię. Kajdanka zatrzaskuje się na moim lewym nadgarstku, zanim zdążę skończyć wewnętrzną kłótnię, co mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć o tym, kto naprawdę wygrywa tę rozmowę.
Ja: No. Zadowolony?
Włamywacz: Dobra dziewczynka. Teraz usiądź na łóżku i zdejmij majtki.
To "dobra dziewczynka" uderza znowu, mocniej tym razem, i odmawiam zastanawiania się, dlaczego to hasło działa na mnie lepiej niż dwa lata bardzo wydajnych rozwiązań na baterie.
Ja: Jesteś chory? Nie.
Prawidłowa odpowiedź. Rozsądna odpowiedź. Odpowiedź kobiety z odznaką, pracą i czterema zamkami w drzwiach.
Włamywacz: Kociaku.
Jedno słowo. Wysyła jedno słowo i czuję je w kręgosłupie.
Ja: Zmuś mnie.
Wysyłam, zanim rozsądna część mnie zdąży powstrzymać mój kciuk, i od razu mam ochotę rzucić się z dachu.
Długa pauza. W pokoju jest bardzo cicho, a telefon bardzo głośny.
Włamywacz: Zmuszam cię. Zdejmij je. Teraz.
Zdejmuję. Oczywiście, że to robię, bo najwyraźniej całkowicie postradałam zmysły gdzieś pomiędzy winem a kajdankami i faktem, że siedzę na swoim łóżku, wykonując polecenia faceta, który popełnił w tym tygodniu kilka przestępstw.
Sprzeczności we mnie przestały być sprzecznościami i stały się jedną prostą linią. Wstydzę się. Wściekam się. Siedzę na własnej kołdrze w kajdankach, których nie kupiłam, rozebrana dla mężczyzny, którego nigdy nie widziałam.
Jestem też mokra, co jest częścią, której wolałabym umrzeć, niż powiedzieć to na głos, a ta wilgoć jest starsza niż ta rozmowa. Ta wilgoć czekała dwa lata, aż ktoś zauważy, że istnieje.
Housebreaker : Dotknij się. Powoli. Wiesz jak.
Ja : Nie jestem twoją zabawką.
Housebreaker : Nie. Jesteś moja. Zrobisz, co ci powiem, kociaku, bo jakaś część ciebie od dawna chciała, żeby ktoś ci powiedział, co masz robić, a to pierwszy raz, kiedy ktoś jest z tobą w tym uczciwy.
Moja ręka idzie tam, gdzie ją wysłał, a ja oddycham źle, i pokój się przechyla, i…
Housebreaker : Właśnie tak. Powoli. Jeszcze nie dochodź. Chcę zobaczyć, kiedy to zrobisz.
Zobaczyć.
Zamieram. Nie włączyłam kamery. Nie uruchomiłam wideo. Zobaczyć.
On… jest w tym pokoju ze mną?
Telefon robi się luźny w mojej ręce. Wstaję, kajdanki nadal zwisają z mojego lewego nadgarstka, skanuję pokój tak, jakbym przeszukiwała miejsce zbrodni. Czujnik dymu. Ramka ze zdjęciem nad komodą. Kratka wentylacyjna. Ta czarna kropka w rogu regału, którą od dwóch lat nazywam smugą.
Mój telefon wibruje.
Housebreaker : Znajdź je. Poczekam.
Z drżącymi dłońmi zdejmuję czujnik dymu.
Ja : Jeśli gdziekolwiek blisko pokoju mojej córki jest kamera, przysięgam na Boga…
Housebreaker : Kociaku. Nie. Tylko ten pokój, tylko ty. Nigdy nie skierowałbym obiektywu na Ruby, zabiłbym człowieka, który by to zrobił.
Zatrzymuję się. Czujnik dymu w ręku. Wierzę mu, co jest chyba najbardziej niepokojącą częścią tego wieczoru—że jakaś część mnie zdecydowała się zaufać słowu człowieka, który obserwował mnie podczas snu.
Housebreaker : Twoja historia przeglądarki jest słodka, tak na marginesie. Za każdym razem, gdy jesteś sama, dodajesz do zakładek te same trzy filmy. Znam zabawkę w dolnej szufladzie—tej, której nie dotykałaś od miesiąca, bo jesteś zmęczona. Housebreaker : Włóż ją. Ręka na kajdanku. Oczy na regale.
Część mnie chce rzucić telefon przez pokój. Reszta mnie nie miała męskiej uwagi od dwóch lat i siedzi jak pies słyszący słowo „spacer”.
Moja ręka sięga do szuflady. W ostatniej możliwej chwili trzecia część mnie—ta, która podpisuje protokoły przesłuchań i zeznaje w sądzie i powinna wiedzieć lepiej—przejmuje kontrolę.
Ja : Nie. Jesteś chory. Poszukaj pomocy.
Blokuję telefon. Rzucam go na łóżko. Wstaję tak gwałtownie, że pokój się przechyla. Kajdanek nadal na moim lewym nadgarstku. Czujnik dymu w kawałkach przy moich stopach.
Jestem taka zepsuta. Jak mogę tego chcieć? Jak mogę pracować w branży, w której codziennie widzę okrucieństwo, a potem wracać do domu i pragnąć rąk, które nie pytają o pozwolenie?
Pukanie do drzwi przecina mieszkanie jak strzał z pistoletu. Odpinam kajdanek, rzucam go pod łóżko, poprawiam ubranie drżącymi dłońmi, wciągam powietrze przez nos jakbym przygotowywała się do procesu, i idę do wizjera.
Charlie. Z pustą miarką trzymaną na wysokości klatki piersiowej jak znak pokoju.
Otwieram drzwi zanim zdążę to przemyśleć.
— Hej. — Rejestruje moją twarz i zatrzymuje się. — Wszystko w porządku?
— Czegoś ci zabrakło? — Moja ręka zostaje na drzwiach.
Patrzy na miarkę, jakby zapomniał, że ją trzyma. — Soli. Przepraszam, sklep zamknięty.
— Wejdź. — Odsuwam się, zanim podejmuję tę decyzję, najwyraźniej moje ciało dziś samo podejmuje decyzje bez konsultacji z zarządem.
Wchodzi ostrożnie i drobno, co jest zabawne, biorąc pod uwagę, że ma metr dziewięćdziesiąt pięć i jest zbudowany jak budynek. Pachnie oliwą z oliwek i cytryną. Wypełnia moją kuchnię jak architektura wypełnia niebo.
Idę do blatu i wsypuję trochę soli z pojemnika do jego miarki. Moja ręka drży raz przy drugim nasypie i szybko ją stabilizuję zanim zauważy.
— Dzięki. — Zatrzymuje się, zerka na butelkę wina, potem na podłogę. — Audrey?
— Tak. — Patrzę na pojemnik jakby był fascynujący.
— Zrobiłem za dużo makaronu, zdecydowanie za dużo. Jeśli miałabyś ochotę na talerz…
— Jasne, czemu nie. — Mój głos jest pewniejszy niż się spodziewałam.
Patrzy w górę. — Tak?
— Tak.
Kiwa głową. Wychodzi. Drzwi klikają.
Sól, którą wysypałam na progu w zeszłym tygodniu, nadal leży na podłodze. Charlie przeszedł nad nią dwa razy, nawet nie patrząc. Jedno piętro dalej, mężczyzna, którego twarzy nie znam, obserwował go, jak to robi.
Zamykam rygiel. Opieram czoło o drzwi. Pulsuję w trzech miejscach. W następnym pokoju są oczy.
Mój telefon wibruje na blacie.
Housebreaker : Słodko. Zjedz jego makaron, kociaku. Ale ja wciąż tu będę, kiedy on wyjdzie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Charliego
Skręcam stroik na czyjś ślub, kiedy ona do mnie pisze, a ja odpowiadam tak, zanim zdążę przeczytać wiadomość do końca.
I właściwie to cała historia. Tak było przez dziewięć miesięcy.
Ławka z tyłu sklepu jest pokryta białymi zawilcami, jaskrami, eukaliptusem. Panna młoda chce czegoś, co wygląda na nieplanowane, czyli najdroższy sposób, by poprosić o kwiaty.
Telefon wibruje na desce do cięcia i czytam fragment „Charlie, na ostatnią chwilę”, a fartuch już zjeżdża mi z ramion. Odkładam sekator. Niedokończony stroik zostaje niedokończony. Nic z tego nie wymaga decyzji.
Audrey: Charlie, na ostatnią chwilę. Mama podrzuciła mi Ruby, a w pracy mnie wezwali. Każdemu innemu bym odmówiła, ale nie tobie.
Zawieszam wzrok na tym ostatnim zdaniu dłużej, niż potrzeba, żeby je zrozumieć.
Każdemu innemu, tylko nie tobie.
Pewnie chodzi jej o praktyczność — mieszkam w tym samym budynku, jestem dostępny, najmniejszy opór. Wiem o tym. Ale zapisuję to gdzie trzeba i jeszcze raz czytam, zanim odpiszę.
JA: Tak, jasne. Kiedy?
Audrey: Dwadzieścia minut. Jestem twoja dłużniczką. Naprawdę jestem.
Ona nie jest mi nic winna. Nigdy nie była mi nic winna.
Idę na górę i przebieram się w szarą koszulę, bo nie ma na niej pyłku. Myję ręce. Naciągam rękawy aż do nadgarstków, jak zawsze. Muszę wyglądać dobrze. Muszę, żeby ona myślała, że wyglądam dobrze.
Odkąd się tu wprowadziłem i zobaczyłem ją w moim sklepie, nie mogłem przestać o niej myśleć. O niej zapomnieć. Nie żebym miał taki zamiar.
Problem w tym, że nie zamierzam nic z tym zrobić, doskonale rozumiem swoją pozycję.
Audrey sama by mnie nie zauważyła. To kobieta z wymagającą pracą i aurą, która sprawia, że wszyscy obracają się w jej stronę. A ja jestem niezręcznym facetem, który się rumieni, kiedy klienci mówią dzień dobry.
Jest oczywiste, że nie jestem kimś, kim interesują się kobiety takie jak Audrey Wilson.
Ale dziś powierzyła mi swoje dziecko.
Patrzę w lustro wystarczająco długo, żeby upewnić się, że wyglądam jak ktoś, komu można powierzyć dziecko. Mężczyzna w lustrze nie jest do końca tym człowiekiem, ale to ta wersja mnie, którą zna Audrey, i ta, którą właśnie teraz jestem.
Dobra, mówię do lustra. Zachowuj się normalnie.
Pukam do drzwi 4A o jedenastej trzydzieści siedem.
Otwiera drzwi w pół ruchu, marynarka przerzucona przez ramię, włosy jeszcze mokre, bosa, już trzy kroki dalej w to, co wymaga od niej następna godzina. Najpierw uderza mnie zapach jej szamponu, więc celowo patrzę w ościeżnicę nad jej głową.
„Charlie, Boże, dzięki.” Mówi to jak jedno długie słowo, wypuszczając wszystko naraz. „Ratujesz mi życie. Naprawdę.”
„Naprawdę, to…” W porządku. Jest w porządku. Ja też. Wszystko jest zupełnie w porządku. „Oczywiście. Idź. Poradzimy sobie.”
Nie jestem pewien, czy oddycham poprawnie przez następnych kilka sekund. Stoi blisko w drzwiach, a ja jestem boleśnie, niemal medycznie świadomy tego, jak bardzo blisko.
Boże, ona jest doskonała.
„Ruby.” Odwraca się przez ramię, co daje mi dokładnie jedną sekundę na to, żeby na nią spojrzeć, i nie wykorzystuję jej dobrze. „Charlie tu jest. Proszę, bądź dziś człowiekiem.”
„Mam trzynaście lat,” odpowiada głos z kanapy, nie podnosząc wzroku. „Nie potrzebuję opiekunki. Potrzebuję działającego Wi-Fi i przestrzeni emocjonalnej.”
Na ustach Audrey pojawia się coś, co w inny dzień mogłoby być śmiechem. To prawie uśmiech, ale czuję go gdzieś w klatce piersiowej jak małe, precyzyjne uderzenie. Przechodzi przez pokój, całuje Ruby w czubek głowy, wraca do mnie już w pół-marynarki.
„Gotówka na blacie, wracam do siódmej, nie pozwól jej zamawiać tego tajskiego czegoś z poppers w nazwie.” Zatrzymuje się. „Powiedziała ci, że ma nielimitowany czas przed ekranem.”
„Słyszę cię,” mówi Ruby.
„Dobrze.” Patrzy na mnie. Naprawdę patrzy, wprost, i mam jeszcze dość sprawnych neuronów, żeby utrzymać kontakt wzrokowy jak człowiek. „Dziękuję, Charlie. Naprawdę.”
„Naprawdę, nie ma za co.” Nie dziękuj mi. Nie patrz na mnie tak. Porzuciłem stroik na ślub, porzuciłbym dla ciebie wszystko, o co poprosisz, i nie możesz się o tym dowiedzieć.
A potem już jej nie ma. Drzwi trzaskają. Zapach jej szamponu wciąż unosi się w progu, gdy drzwi się zamykają.
Ruby przekręca się na kanapie, zwiesza głowę z podłokietnika, patrzy na mnie do góry nogami. "Więc to ty jesteś gościem od kwiatów."
"Tak." Trzymam ręce tam, gdzie może je zobaczyć.
"Jesteś ogromny." Mówi to z naukowym zainteresowaniem. "Naprawdę, ogromny . Jak mieścisz się w windzie?"
"Źle." Wkładam ręce do kieszeni, wyjmuję je, krzyżuję ramiona, rozkrzyżowuję je. "Co chcesz na lunch?"
"Jesteś wolny?"
Nie ma sytuacji, na którą byłbym wystarczająco przygotowany na takie pytanie.
Czuję, jak gorąco wspina się od kołnierza do uszu w czasie rzeczywistym i absolutnie nic nie mogę na to poradzić. Ruby obserwuje to z pogodnym, zadowolonym wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie uzyskał znacznie więcej informacji, niż technicznie wymagało pytanie.
"Grzanka z serem," mówię. "Albo... chcesz grzankę z serem? Bo to właśnie miałem..."
"Cheddar," mówi łaskawie, postanawiając mnie oszczędzić. "Chleb na zakwasie. Jeden plasterek pomidora."
"Zrozumiano." Kieruję się do kuchni, wdzięczny za przydzielone zadanie.
Podąża za mną z telefonem, przysiada na blacie, opiera stopy w skarpetkach o szafkę. Znajduję ser, chleb na zakwasie leży na desce do krojenia tam, gdzie go zostawiła, i pracuję powoli.
"Jak tam w szkole?"
Ruby nie odrywa wzroku od telefonu. "Pan Pearson to chodząca czerwona flaga."
"Który to pan Pearson?"
"Angielski. Wciąż mówi dziewczynom, że jesteśmy dojrzałe jak na swój wiek. I ma brodę, z której jest zbyt dumny."
"Brzmi jak wielkie nie." Dociskam kanapkę łopatką.
"To jest ogromne nie." Jest zadowolona, że potraktowałem to poważnie. Potem podnosi zeszyt z zadaniami z boku, kciukiem wciąż trzymając telefon. "Przepytaj mnie. Hiszpański. Rozdział czwarty."
Biorę zeszyt. Pierwsze słowo na stronie to vergüenza .
"Vergüenza," mówi zanim zdążę zapytać, "to słowo, którego potrzebowałeś, gdy zapytałam, czy jesteś wolny. Spróbuj następnego."
Przechodzimy przez listę i zna wszystko. Pokonuje mnie w jedenastu z trzynastu i śmieje się z tego w taki rozluźniony, nieskrępowany sposób, który jest za duży jak na żart. To najpożyteczniejsza rzecz, jaką przyniósł mi ten popołudnie.
Ruby naprawdę jest dobrą dziewczyną. I może, jeśli by mnie polubiła, jeśli zdobyłbym jej aprobatę i pokazał się jako dobry ojczym... Może to byłaby moja nawet najmniejsza szansa u Audrey?
Boże, jak bardzo tego chciałem.
"Hej. Charlie?" Ruby odkłada zeszyt, a jej głos lekko zmienia ton.
"Mhm." Wciąż trzymam rękę na łopatce.
"Masz crusha na moją mamę?"
Łopatka dalej wykonuje swój ruch, bo jestem dorosłym mężczyzną i mam pełną kontrolę nad przyrządami kuchennymi. Z uszami jest inaczej.
Czuję je. Mam nieprzyjemną świadomość tego, co robią, i wcale nie jest to subtelne. Robią się bardzo ciepłe, co jest wyjątkowo nieprzydatnym wkładem mojego ciała w tę rozmowę.
"Jest... dobrą sąsiadką, tak." To najgorsze zdanie, jakie wypowiedziałem na głos od kilku lat, i wiem to jeszcze zanim skończę mówić.
"Nie o to pytałam."
Szczera odpowiedź spaliłaby całą kuchnię. "Nie wiem, co chciałabyś, żebym powiedział, mała."
"Jasne." Patrzy na mnie chwilę za długo. Potem wzrusza ramionami w ten sposób, w jaki nastolatki wzruszają ramionami, gdy uznają, że dorosły kłamie, ale jeszcze nie zdecydowały, co z tym zrobić, i zmienia temat. "I tak nie zje tego kurczaka z lodówki. Leży tam już za długo."
"Wierzę ci na słowo." Zsuwam drugą kanapkę na jej talerz.
Zeskakuje z blatu i wraca na kanapę z zeszytem, którego udawała, że używa. W kuchni jest cicho w sposób, na jaki nie pozwoliłem sobie od dawna.
O trzeciej jej mama pisze do mnie.
Audrey: Wszystko u was w porządku?
Robię zdjęcie Ruby z grzanką z serem, kciuk w górę. Wysyłam.
Audrey: Jesteś moim wybawicielem, Charlie. Naprawdę najlepszy.
Czytam to dwa razy. Trzy razy. Siedzę na brzegu jej kanapy z telefonem w obu dłoniach i przez tę jedną głupią sekundę jestem tym facetem, za jakiego mnie uważa. To nie potrwa do kolacji. Już to wiem. Ale przez czas jednej grzanki z serem mogę udawać.
Przesuń w górę, aby kontynuować