passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Sweet Stalker - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

My Sweet Stalker

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Audrey

Jest taki moment w każdym przesłuchaniu, kiedy detektyw orientuje się, że sama jest przesłuchiwana. Mój nadchodzi dwadzieścia minut po nalaniu sobie kieliszka jego wina.

Siadam z powrotem, opierając się plecami o szafki, z winem w jednej ręce i telefonem w drugiej. Odwracam ekran do góry. On nadal tam jest, czai się w moich wiadomościach jak wyjątkowo uparty duch.

Ja: Powiedz mi, jak masz na imię.

Pauza wystarczająco długa, żebym pomyślała, że go przejrzałam, że zaraz zniknie jak dym i zostawi mnie siedzącą na kuchennej podłodze, czującą się idiotycznie, że w ogóle zapytałam.

Nieznany numer: Nie.

No cóż. To rozczarowujące, a jednocześnie dokładnie tego się spodziewałam.

Ja: Masz odwagę wejść do mojego mieszkania, ale nie masz odwagi podpisać się imieniem? Po prostu cichy włamywacz?

Nieznany numer: I tak bym ci nie powiedział, kociaku. A włamywacz brzmi dobrze—możesz mnie tak zapisać w kontaktach.

Wpatruję się w telefon. Chce, żebym zapisała go w kontaktach, jakbyśmy przeżywali jakąś uroczą komedię romantyczną, a nie przestępstwo.

Ja: Myślisz, że to zabawne? Włamałeś się do mojego domu. Jestem detektywem. Znajdę cię.

Włamywacz: Nie jesteś gotowa, by się dowiedzieć, kim jestem. Jeszcze nie. Nie odpisywałabyś mi, gdybyś była.

Instynkt przesłuchującej mówi: trzymaj go przy rozmowie. Kobieca część mnie mówi: wyrzuć telefon przez okno i przeprowadź się do Kanady. Wygrywa przesłuchująca, bo przesłuchująca zawsze wygrywa, nawet jeśli podejmuje najgorsze decyzje na kuchennej podłodze.

Wstaję. Zanoszę wino do sypialni, bo najwyraźniej zdecydowałam, że tam właśnie zmierza ta rozmowa, a moje ciało podjęło tę decyzję, zanim mój mózg zdążył się wypowiedzieć.

Ja: Czego ode mnie chcesz?

Włamywacz: Dziś wieczorem? Chcę cię w twojej sypialni. Dolna szuflada. Otwórz ją.

Żołądek zaciska mi się w sposób, który zdecydowanie nie jest strachem, co jest samo w sobie problemem.

Ja: Odwal się. Nic nie zrobię.

Włamywacz: Otwórz ją. Nie pożałujesz.

Sprzeczność trafia we mnie w całości—jestem obrażona, wściekła, rozkazuje mi facet, którego nawet nie widzę. A pod tym wszystkim jest czysty, niski puls, który rozpoznaje głos na ekranie jako głos, który chciałam usłyszeć od dwóch lat.

Otwieram szufladę. Wmawiam sobie, że robię to, by zobaczyć, co on wie, co jest kłamstwem tak przezroczystym, że widzę je z kosmosu.

Włamywacz: Dobra dziewczynka. Te różowe, które ci wysłałem. Załóż jedne na lewy nadgarstek.

To "dobra dziewczynka" przechodzi przeze mnie jak prąd. Wyciągam kajdanki—tania różowa futerka, łańcuszek za krótki, coś, co powinno być śmieszne, a jakoś nie jest.

Ja: Nie będę nosić twoich śmieci z wieczoru panieńskiego.

Włamywacz: To zapnij jedne na lewym nadgarstku i powiedz mi, jak ci z tym.

Nie zrobię tego. Na pewno tego nie zrobię. Kajdanka zatrzaskuje się na moim lewym nadgarstku, zanim zdążę skończyć wewnętrzną kłótnię, co mówi mi wszystko, co muszę wiedzieć o tym, kto naprawdę wygrywa tę rozmowę.

Ja: No. Zadowolony?

Włamywacz: Dobra dziewczynka. Teraz usiądź na łóżku i zdejmij majtki.

To "dobra dziewczynka" uderza znowu, mocniej tym razem, i odmawiam zastanawiania się, dlaczego to hasło działa na mnie lepiej niż dwa lata bardzo wydajnych rozwiązań na baterie.

Ja: Jesteś chory? Nie.

Prawidłowa odpowiedź. Rozsądna odpowiedź. Odpowiedź kobiety z odznaką, pracą i czterema zamkami w drzwiach.

Włamywacz: Kociaku.

Jedno słowo. Wysyła jedno słowo i czuję je w kręgosłupie.

Ja: Zmuś mnie.

Wysyłam, zanim rozsądna część mnie zdąży powstrzymać mój kciuk, i od razu mam ochotę rzucić się z dachu.

Długa pauza. W pokoju jest bardzo cicho, a telefon bardzo głośny.

Włamywacz: Zmuszam cię. Zdejmij je. Teraz.

Zdejmuję. Oczywiście, że to robię, bo najwyraźniej całkowicie postradałam zmysły gdzieś pomiędzy winem a kajdankami i faktem, że siedzę na swoim łóżku, wykonując polecenia faceta, który popełnił w tym tygodniu kilka przestępstw.

Sprzeczności we mnie przestały być sprzecznościami i stały się jedną prostą linią. Wstydzę się. Wściekam się. Siedzę na własnej kołdrze w kajdankach, których nie kupiłam, rozebrana dla mężczyzny, którego nigdy nie widziałam.

Jestem też mokra, co jest częścią, której wolałabym umrzeć, niż powiedzieć to na głos, a ta wilgoć jest starsza niż ta rozmowa. Ta wilgoć czekała dwa lata, aż ktoś zauważy, że istnieje.

Housebreaker : Dotknij się. Powoli. Wiesz jak.

Ja : Nie jestem twoją zabawką.

Housebreaker : Nie. Jesteś moja. Zrobisz, co ci powiem, kociaku, bo jakaś część ciebie od dawna chciała, żeby ktoś ci powiedział, co masz robić, a to pierwszy raz, kiedy ktoś jest z tobą w tym uczciwy.

Moja ręka idzie tam, gdzie ją wysłał, a ja oddycham źle, i pokój się przechyla, i…

Housebreaker : Właśnie tak. Powoli. Jeszcze nie dochodź. Chcę zobaczyć, kiedy to zrobisz.

Zobaczyć.

Zamieram. Nie włączyłam kamery. Nie uruchomiłam wideo. Zobaczyć.

On… jest w tym pokoju ze mną?

Telefon robi się luźny w mojej ręce. Wstaję, kajdanki nadal zwisają z mojego lewego nadgarstka, skanuję pokój tak, jakbym przeszukiwała miejsce zbrodni. Czujnik dymu. Ramka ze zdjęciem nad komodą. Kratka wentylacyjna. Ta czarna kropka w rogu regału, którą od dwóch lat nazywam smugą.

Mój telefon wibruje.

Housebreaker : Znajdź je. Poczekam.

Z drżącymi dłońmi zdejmuję czujnik dymu.

Ja : Jeśli gdziekolwiek blisko pokoju mojej córki jest kamera, przysięgam na Boga…

Housebreaker : Kociaku. Nie. Tylko ten pokój, tylko ty. Nigdy nie skierowałbym obiektywu na Ruby, zabiłbym człowieka, który by to zrobił.

Zatrzymuję się. Czujnik dymu w ręku. Wierzę mu, co jest chyba najbardziej niepokojącą częścią tego wieczoru—że jakaś część mnie zdecydowała się zaufać słowu człowieka, który obserwował mnie podczas snu.

Housebreaker : Twoja historia przeglądarki jest słodka, tak na marginesie. Za każdym razem, gdy jesteś sama, dodajesz do zakładek te same trzy filmy. Znam zabawkę w dolnej szufladzie—tej, której nie dotykałaś od miesiąca, bo jesteś zmęczona. Housebreaker : Włóż ją. Ręka na kajdanku. Oczy na regale.

Część mnie chce rzucić telefon przez pokój. Reszta mnie nie miała męskiej uwagi od dwóch lat i siedzi jak pies słyszący słowo „spacer”.

Moja ręka sięga do szuflady. W ostatniej możliwej chwili trzecia część mnie—ta, która podpisuje protokoły przesłuchań i zeznaje w sądzie i powinna wiedzieć lepiej—przejmuje kontrolę.

Ja : Nie. Jesteś chory. Poszukaj pomocy.

Blokuję telefon. Rzucam go na łóżko. Wstaję tak gwałtownie, że pokój się przechyla. Kajdanek nadal na moim lewym nadgarstku. Czujnik dymu w kawałkach przy moich stopach.

Jestem taka zepsuta. Jak mogę tego chcieć? Jak mogę pracować w branży, w której codziennie widzę okrucieństwo, a potem wracać do domu i pragnąć rąk, które nie pytają o pozwolenie?

Pukanie do drzwi przecina mieszkanie jak strzał z pistoletu. Odpinam kajdanek, rzucam go pod łóżko, poprawiam ubranie drżącymi dłońmi, wciągam powietrze przez nos jakbym przygotowywała się do procesu, i idę do wizjera.

Charlie. Z pustą miarką trzymaną na wysokości klatki piersiowej jak znak pokoju.

Otwieram drzwi zanim zdążę to przemyśleć.

— Hej. — Rejestruje moją twarz i zatrzymuje się. — Wszystko w porządku?

— Czegoś ci zabrakło? — Moja ręka zostaje na drzwiach.

Patrzy na miarkę, jakby zapomniał, że ją trzyma. — Soli. Przepraszam, sklep zamknięty.

— Wejdź. — Odsuwam się, zanim podejmuję tę decyzję, najwyraźniej moje ciało dziś samo podejmuje decyzje bez konsultacji z zarządem.

Wchodzi ostrożnie i drobno, co jest zabawne, biorąc pod uwagę, że ma metr dziewięćdziesiąt pięć i jest zbudowany jak budynek. Pachnie oliwą z oliwek i cytryną. Wypełnia moją kuchnię jak architektura wypełnia niebo.

Idę do blatu i wsypuję trochę soli z pojemnika do jego miarki. Moja ręka drży raz przy drugim nasypie i szybko ją stabilizuję zanim zauważy.

— Dzięki. — Zatrzymuje się, zerka na butelkę wina, potem na podłogę. — Audrey?

— Tak. — Patrzę na pojemnik jakby był fascynujący.

— Zrobiłem za dużo makaronu, zdecydowanie za dużo. Jeśli miałabyś ochotę na talerz…

— Jasne, czemu nie. — Mój głos jest pewniejszy niż się spodziewałam.

Patrzy w górę. — Tak?

— Tak.

Kiwa głową. Wychodzi. Drzwi klikają.

Sól, którą wysypałam na progu w zeszłym tygodniu, nadal leży na podłodze. Charlie przeszedł nad nią dwa razy, nawet nie patrząc. Jedno piętro dalej, mężczyzna, którego twarzy nie znam, obserwował go, jak to robi.

Zamykam rygiel. Opieram czoło o drzwi. Pulsuję w trzech miejscach. W następnym pokoju są oczy.

Mój telefon wibruje na blacie.

Housebreaker : Słodko. Zjedz jego makaron, kociaku. Ale ja wciąż tu będę, kiedy on wyjdzie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Charliego

Skręcam stroik na czyjś ślub, kiedy ona do mnie pisze, a ja odpowiadam tak, zanim zdążę przeczytać wiadomość do końca.

I właściwie to cała historia. Tak było przez dziewięć miesięcy.

Ławka z tyłu sklepu jest pokryta białymi zawilcami, jaskrami, eukaliptusem. Panna młoda chce czegoś, co wygląda na nieplanowane, czyli najdroższy sposób, by poprosić o kwiaty.

Telefon wibruje na desce do cięcia i czytam fragment „Charlie, na ostatnią chwilę”, a fartuch już zjeżdża mi z ramion. Odkładam sekator. Niedokończony stroik zostaje niedokończony. Nic z tego nie wymaga decyzji.

Audrey: Charlie, na ostatnią chwilę. Mama podrzuciła mi Ruby, a w pracy mnie wezwali. Każdemu innemu bym odmówiła, ale nie tobie.

Zawieszam wzrok na tym ostatnim zdaniu dłużej, niż potrzeba, żeby je zrozumieć.

Każdemu innemu, tylko nie tobie.

Pewnie chodzi jej o praktyczność — mieszkam w tym samym budynku, jestem dostępny, najmniejszy opór. Wiem o tym. Ale zapisuję to gdzie trzeba i jeszcze raz czytam, zanim odpiszę.

JA: Tak, jasne. Kiedy?

Audrey: Dwadzieścia minut. Jestem twoja dłużniczką. Naprawdę jestem.

Ona nie jest mi nic winna. Nigdy nie była mi nic winna.

Idę na górę i przebieram się w szarą koszulę, bo nie ma na niej pyłku. Myję ręce. Naciągam rękawy aż do nadgarstków, jak zawsze. Muszę wyglądać dobrze. Muszę, żeby ona myślała, że wyglądam dobrze.

Odkąd się tu wprowadziłem i zobaczyłem ją w moim sklepie, nie mogłem przestać o niej myśleć. O niej zapomnieć. Nie żebym miał taki zamiar.

Problem w tym, że nie zamierzam nic z tym zrobić, doskonale rozumiem swoją pozycję.

Audrey sama by mnie nie zauważyła. To kobieta z wymagającą pracą i aurą, która sprawia, że wszyscy obracają się w jej stronę. A ja jestem niezręcznym facetem, który się rumieni, kiedy klienci mówią dzień dobry.

Jest oczywiste, że nie jestem kimś, kim interesują się kobiety takie jak Audrey Wilson.

Ale dziś powierzyła mi swoje dziecko.

Patrzę w lustro wystarczająco długo, żeby upewnić się, że wyglądam jak ktoś, komu można powierzyć dziecko. Mężczyzna w lustrze nie jest do końca tym człowiekiem, ale to ta wersja mnie, którą zna Audrey, i ta, którą właśnie teraz jestem.

Dobra, mówię do lustra. Zachowuj się normalnie.

Pukam do drzwi 4A o jedenastej trzydzieści siedem.

Otwiera drzwi w pół ruchu, marynarka przerzucona przez ramię, włosy jeszcze mokre, bosa, już trzy kroki dalej w to, co wymaga od niej następna godzina. Najpierw uderza mnie zapach jej szamponu, więc celowo patrzę w ościeżnicę nad jej głową.

„Charlie, Boże, dzięki.” Mówi to jak jedno długie słowo, wypuszczając wszystko naraz. „Ratujesz mi życie. Naprawdę.”

„Naprawdę, to…” W porządku. Jest w porządku. Ja też. Wszystko jest zupełnie w porządku. „Oczywiście. Idź. Poradzimy sobie.”

Nie jestem pewien, czy oddycham poprawnie przez następnych kilka sekund. Stoi blisko w drzwiach, a ja jestem boleśnie, niemal medycznie świadomy tego, jak bardzo blisko.

Boże, ona jest doskonała.

„Ruby.” Odwraca się przez ramię, co daje mi dokładnie jedną sekundę na to, żeby na nią spojrzeć, i nie wykorzystuję jej dobrze. „Charlie tu jest. Proszę, bądź dziś człowiekiem.”

„Mam trzynaście lat,” odpowiada głos z kanapy, nie podnosząc wzroku. „Nie potrzebuję opiekunki. Potrzebuję działającego Wi-Fi i przestrzeni emocjonalnej.”

Na ustach Audrey pojawia się coś, co w inny dzień mogłoby być śmiechem. To prawie uśmiech, ale czuję go gdzieś w klatce piersiowej jak małe, precyzyjne uderzenie. Przechodzi przez pokój, całuje Ruby w czubek głowy, wraca do mnie już w pół-marynarki.

„Gotówka na blacie, wracam do siódmej, nie pozwól jej zamawiać tego tajskiego czegoś z poppers w nazwie.” Zatrzymuje się. „Powiedziała ci, że ma nielimitowany czas przed ekranem.”

„Słyszę cię,” mówi Ruby.

„Dobrze.” Patrzy na mnie. Naprawdę patrzy, wprost, i mam jeszcze dość sprawnych neuronów, żeby utrzymać kontakt wzrokowy jak człowiek. „Dziękuję, Charlie. Naprawdę.”

„Naprawdę, nie ma za co.” Nie dziękuj mi. Nie patrz na mnie tak. Porzuciłem stroik na ślub, porzuciłbym dla ciebie wszystko, o co poprosisz, i nie możesz się o tym dowiedzieć.

A potem już jej nie ma. Drzwi trzaskają. Zapach jej szamponu wciąż unosi się w progu, gdy drzwi się zamykają.

Ruby przekręca się na kanapie, zwiesza głowę z podłokietnika, patrzy na mnie do góry nogami. "Więc to ty jesteś gościem od kwiatów."

"Tak." Trzymam ręce tam, gdzie może je zobaczyć.

"Jesteś ogromny." Mówi to z naukowym zainteresowaniem. "Naprawdę, ogromny . Jak mieścisz się w windzie?"

"Źle." Wkładam ręce do kieszeni, wyjmuję je, krzyżuję ramiona, rozkrzyżowuję je. "Co chcesz na lunch?"

"Jesteś wolny?"

Nie ma sytuacji, na którą byłbym wystarczająco przygotowany na takie pytanie.

Czuję, jak gorąco wspina się od kołnierza do uszu w czasie rzeczywistym i absolutnie nic nie mogę na to poradzić. Ruby obserwuje to z pogodnym, zadowolonym wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie uzyskał znacznie więcej informacji, niż technicznie wymagało pytanie.

"Grzanka z serem," mówię. "Albo... chcesz grzankę z serem? Bo to właśnie miałem..."

"Cheddar," mówi łaskawie, postanawiając mnie oszczędzić. "Chleb na zakwasie. Jeden plasterek pomidora."

"Zrozumiano." Kieruję się do kuchni, wdzięczny za przydzielone zadanie.

Podąża za mną z telefonem, przysiada na blacie, opiera stopy w skarpetkach o szafkę. Znajduję ser, chleb na zakwasie leży na desce do krojenia tam, gdzie go zostawiła, i pracuję powoli.

"Jak tam w szkole?"

Ruby nie odrywa wzroku od telefonu. "Pan Pearson to chodząca czerwona flaga."

"Który to pan Pearson?"

"Angielski. Wciąż mówi dziewczynom, że jesteśmy dojrzałe jak na swój wiek. I ma brodę, z której jest zbyt dumny."

"Brzmi jak wielkie nie." Dociskam kanapkę łopatką.

"To jest ogromne nie." Jest zadowolona, że potraktowałem to poważnie. Potem podnosi zeszyt z zadaniami z boku, kciukiem wciąż trzymając telefon. "Przepytaj mnie. Hiszpański. Rozdział czwarty."

Biorę zeszyt. Pierwsze słowo na stronie to vergüenza .

"Vergüenza," mówi zanim zdążę zapytać, "to słowo, którego potrzebowałeś, gdy zapytałam, czy jesteś wolny. Spróbuj następnego."

Przechodzimy przez listę i zna wszystko. Pokonuje mnie w jedenastu z trzynastu i śmieje się z tego w taki rozluźniony, nieskrępowany sposób, który jest za duży jak na żart. To najpożyteczniejsza rzecz, jaką przyniósł mi ten popołudnie.

Ruby naprawdę jest dobrą dziewczyną. I może, jeśli by mnie polubiła, jeśli zdobyłbym jej aprobatę i pokazał się jako dobry ojczym... Może to byłaby moja nawet najmniejsza szansa u Audrey?

Boże, jak bardzo tego chciałem.

"Hej. Charlie?" Ruby odkłada zeszyt, a jej głos lekko zmienia ton.

"Mhm." Wciąż trzymam rękę na łopatce.

"Masz crusha na moją mamę?"

Łopatka dalej wykonuje swój ruch, bo jestem dorosłym mężczyzną i mam pełną kontrolę nad przyrządami kuchennymi. Z uszami jest inaczej.

Czuję je. Mam nieprzyjemną świadomość tego, co robią, i wcale nie jest to subtelne. Robią się bardzo ciepłe, co jest wyjątkowo nieprzydatnym wkładem mojego ciała w tę rozmowę.

"Jest... dobrą sąsiadką, tak." To najgorsze zdanie, jakie wypowiedziałem na głos od kilku lat, i wiem to jeszcze zanim skończę mówić.

"Nie o to pytałam."

Szczera odpowiedź spaliłaby całą kuchnię. "Nie wiem, co chciałabyś, żebym powiedział, mała."

"Jasne." Patrzy na mnie chwilę za długo. Potem wzrusza ramionami w ten sposób, w jaki nastolatki wzruszają ramionami, gdy uznają, że dorosły kłamie, ale jeszcze nie zdecydowały, co z tym zrobić, i zmienia temat. "I tak nie zje tego kurczaka z lodówki. Leży tam już za długo."

"Wierzę ci na słowo." Zsuwam drugą kanapkę na jej talerz.

Zeskakuje z blatu i wraca na kanapę z zeszytem, którego udawała, że używa. W kuchni jest cicho w sposób, na jaki nie pozwoliłem sobie od dawna.

O trzeciej jej mama pisze do mnie.

Audrey: Wszystko u was w porządku?

Robię zdjęcie Ruby z grzanką z serem, kciuk w górę. Wysyłam.

Audrey: Jesteś moim wybawicielem, Charlie. Naprawdę najlepszy.

Czytam to dwa razy. Trzy razy. Siedzę na brzegu jej kanapy z telefonem w obu dłoniach i przez tę jedną głupią sekundę jestem tym facetem, za jakiego mnie uważa. To nie potrwa do kolacji. Już to wiem. Ale przez czas jednej grzanki z serem mogę udawać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

POV Audrey

Słyszę jej śmiech, zanim otworzę drzwi. Głośny, swobodny i lekko dziki. Stoję w korytarzu przez całe czterdzieści sekund, tylko słuchając. Potem wchodzę.

Siedzą na dywanie w salonie, a między nimi leżą karty rozrzucone w wzór, który nie przypomina zasad żadnej znanej gry.

Stopy Ruby w skarpetkach opierają się o kolano Charliego, jakby był meblem, który sobie przywłaszczyła. Kiedy wchodzę, podnosi wzrok z miną człowieka, który jeszcze nie zdecydował, czy powinien przeprosić za to, co robi.

— Mamo. — Ruby nie podnosi wzroku znad kart. — Nie każ mu wychodzić. Wygrywam!

— Wygrywasz w grę, w której zasady zmieniają się za każdym razem, gdy jestem na prowadzeniu — mówi Charlie, cicho, bez złości.

— Zmieniają się. — Ruby przyznaje bezwstydnie. — To właśnie sprawia, że to ciekawe.

Odkładam torbę i spoglądam na kuchnię.

Naczynia, które zostawiłam rano w zlewie, przeniosły się na suszarkę — czyste i poukładane. Blat został przetarty. Obok kuchenki stoi szklanka z trzema centymetrami wody, tak jak zostawia się szklankę, gdy się gotuje i ciągle do niej wraca.

Coś w mojej klatce piersiowej robi cichy, niewygodny ruch.

— Jest pad thai dla trzech — mówię do Charliego. — Jeśli chcesz zostać.

Patrzy na mnie, potem na podłogę, potem znowu na mnie. — Ja… tak. Jeśli to nie problem.

— To więcej niż w porządku.

Jemy przy małym stole, kolana czasem się stykają, jak to przy małych stołach, a Ruby między kęsami opowiada całą teoretyczną podstawę wymyślonej przez siebie gry karcianej. I słyszę, jak Charlie pierwszy raz się śmieje.

Policjantka we mnie budzi się w połowie miski makaronu. Charlie wstaje, żeby posprzątać talerz, a kiedy Ruby decyduje, że chce pałeczki, otwiera drugą szufladę na lewo od zlewu. Za pierwszym razem. Właściwa szuflada.

— Charlie. — Staram się mówić spokojnie. — Byłeś tu już wcześniej?

Kolor tak szybko wspina się po jego szyi, że to wygląda jak zmiana pogody. — Ja… nie. Układ jest lustrzanym odbiciem 4C. Ten sam budynek, ten sam rozkład, tylko odwrócony. Szuflady mają swoją logikę.

Wygląda na tak autentycznie zawstydzonego — uszy różowe, wzrok gdzieś w dal — że detektywka we mnie cofa się o krok, a kobieta we mnie czuje się jak idiotka.

— Logika — mówi Ruby, nie podnosząc wzroku znad pałeczek. — Dobrze, że chociaż jedno z was ją ma.

Kiedy wychodzi o dziewiątej z obiema rękami w kieszeniach, zamykam drzwi na klucz i opieram o nie czoło. Mieszkanie wydaje się już puste, gdy Ruby leży w łóżku o dziewiątej trzydzieści. Siadam na kanapie z winem, które on przyniósł, i myślę o notatkach. O wiadomościach.

O nim.

Nigdy nie skrzywdziłbym ciebie ani Ruby.

Wierzę mu. Do tego punktu ciągle wracam. Gdzieś pomiędzy twardymi rzeczami, kwiatami i… troską, dotarłam do miejsca, w którym naprawdę, wbrew wszystkim moim zawodowym instynktom, wierzę jemu.

Co jest albo doskonałą wiadomością, albo najbardziej katastrofalną rzeczą o mnie.

Wtedy mój telefon wibruje, jakby czekał właśnie na ten moment.

Housebreaker: Zostaw wino, przyjdź do sypialni i zamknij drzwi na klucz. Powiem ci, co masz robić, ty to zrobisz. Housebreaker: Twój wybór. Odłóż telefon ekranem do dołu i znikam do jutra.

Rzecz w tym, że podejmuję tę decyzję od kilku dni.

Za każdym razem, gdy pisze, za każdym razem, gdy odkładam telefon i znowu go podnoszę, za każdym razem, gdy zasypiam, myśląc o głosie lub twarzy, której nie potrafię umiejscowić — podejmuję tę decyzję. Po prostu nazywałam to inaczej.

Trzy lata. Moje ciało poszło gdzieś zimno i cicho po Kylu, a teraz wybrało tego mężczyznę, żeby uznać, że ma dość zimna.

Może właśnie w tym jest problem. Może właśnie tego potrzebowałam.

Zamykam drzwi sypialni i przekręcam zamek.

Ja: Powiedz mi.

Housebreaker: Dobra dziewczynka. Otwórz dolną szufladę.

Otwieram i widzę dwa nowe przedmioty, których rano tam nie było. Marka pochodzi z mojej historii przeglądania — tej, którą sprawdzam tylko, gdy Ruby jest u mojej mamy, a ja mam dwa kieliszki wina i udaję, że jestem kimś innym.

Housebreaker: Rozbierz się, wszystko. Chcę zobaczyć całą ciebie. Potem połóż się na plecach, głowa na poduszce, nogi rozchylone. Wzrok na regale, żebym widział twoją twarz. Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.

Powinnam przestać. Powinnam rzucić telefon przez pokój i zadzwonić do kogoś, kogokolwiek, kto potrafiłby ściągnąć mnie z tej krawędzi, z której zaraz skoczę. Zamiast tego ściągam koszulkę przez głowę, jakbym ścigała się z własnym zdrowym rozsądkiem.

Kładę się, a moje nogi rozchylają się bez dodatkowej zachęty, co mówi mi o mnie coś, czego nie jestem gotowa przeanalizować.

On patrzy. On patrzył cały czas.

Ja: Gotowa.

Włamywacz: Dotknij się, najpierw piersi. Pokaż mi, jak to robisz, kiedy jesteś sama.

Moja ręka wędruje do piersi, kciuk znajduje sutek. Jest już twardy i wrażliwy, sprawia, że gwałtownie wciągam powietrze, gdy obracam go między palcami. Czuję, jak robię się mokra, chociaż jeszcze się tam nie dotknęłam. To upokarzające, a jednocześnie najgorętsza rzecz, jaka mi się przydarzyła od dwóch lat.

Włamywacz: Dobra dziewczynka. Teraz dotknij się. Jeden palec między wargami. Włamywacz: Jeszcze nie wchodź do środka. Po prostu poczuj, jaka jesteś mokra dla mnie.

Przesuwam rękę w dół brzucha, między nogi. Pierwszy dotyk sprawia, że głośno wzdycham. Nie jestem tylko mokra, jestem śliska, tak mokra, jakby ciało całkowicie zignorowało mój mózg i zaczęło podejmować decyzje samo.

Włamywacz: Dwa palce. Rozchyl się. Powoli. Chcę zobaczyć wszystko.

Robię to, a samo odsłonięcie wywołuje nową falę gorąca w moim ciele. Mój łechtaczka jest nabrzmiała, pulsująca, jęczę, bo jest tak wrażliwa, że nawet najlżejszy dotyk to jak prąd.

Krążę powoli, ale moje biodra same się poruszają, próbując uzyskać więcej nacisku, więcej tarcia, więcej czegoś.

Włamywacz: Wolniej. Spieszy ci się.

Ja: Nie mogę, potrzebuję…

Włamywacz: Możesz. I zrobisz to. Bo ci każę.

Wsuwam jeden palec i moje ciało od razu zaciska się wokół niego, spragnione więcej. Jestem tak podniecona, że słyszę, jak bardzo jestem mokra, co normalnie by mnie zawstydziło, ale teraz tylko mnie to jeszcze bardziej nakręca.

Włamywacz: Właśnie tak. Moja grzeczna dziewczynka. Teraz zabawka, ta druga. Chcę zobaczyć, jak ją bierzesz.

Sięgam po nią na szafkę nocną drżącymi rękami. Zabawka jest większa niż te, których zwykle używam, i przez chwilę się waham, zanim przyciskam ją do wejścia.

Włamywacz: Powoli. Chcę, żebyś poczuła każdy centymetr. Włamywacz: Do końca. Weź całą.

Wpycham ją powoli, tak jak kazał, i rozciągnięcie jest jednocześnie prawie za duże i dokładnie takie, jak trzeba. Moje ciało przez chwilę się opiera, potem ustępuje i dyszę, gdy wypełnia mnie głębiej, niż sięgały moje palce, dotykając miejsc, o których dawno zapomniałam.

O Boże. O kurwa.

Wpycham ją do końca i jestem pełna, tak pełna, pełniejsza niż byłam od lat, a moje ciało zaciska się wokół niej, jakby chciało wciągnąć ją głębiej. Łechtaczka pulsuje, zaniedbana i rozpaczliwa, i już jestem tak blisko, że mogłabym dojść tylko od tego.

Poruszam zabawką, prawie ją wysuwając, po czym znów wpycham do środka, a tarcie jest idealne. Moja druga ręka znajduje łechtaczkę bez namysłu, krążąc gorączkowo, gdy pieprzę się tą zabawką, i już nie jestem powolna, nie mogę być, moje biodra unoszą się z łóżka naprzeciw każdemu pchnięciu.

Włamywacz: Szybciej. Chcę patrzeć, jak się dla mnie rozklejasz.

Czuję, jak orgazm narasta u podstawy kręgosłupa, rozlewa się gorącem po udach, sprawia, że palce u stóp się podwijają, a mój oddech staje się urywany.

Ja: Jestem blisko…

Muszę dojść. Muszę, żeby pozwolił mi dojść. Byłam grzeczna, zrobiłam wszystko, co kazał, proszę, on musi—

Włamywacz: To teraz dojdź dla mnie, kociaku. Teraz.

Zgoda spada na mnie jak fala i rozsypuję się. Orgazm przechodzi przez mnie tak mocno, że krzyczę—naprawdę krzyczę, dźwiękiem, jakiego nigdy wcześniej nie wydałam—całe ciało się napina, uda zaciskają wokół mojej ręki, plecy wyginają się całkiem w łuk.

Fala za falą, moje ciało równo zaciska się wokół zabawki i szlocham, naprawdę szlocham. Bo to nie tylko fizyczność, to wszystko, co tłumiłam przez dwa lata, w końcu się uwalnia.

Włamywacz: Śpij teraz. Byłaś bardzo dzielna.

Łzy spływają mi po skroniach, wplątując się we włosy. Nie wiem, kiedy zaczęłam płakać, ale nie mogę przestać.

Coś w mojej piersi się odblokowało. To, co nosiłam od boksu numer trzy, od Kyle’a, odkąd dowiedziałam się, że zaufanie to kłamstwo, mężczyźni są artystami udawania, a bycie pożądaną to zawsze pułapka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Sweet Stalker

My Sweet Stalker

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa