POV Charliego
Skręcam stroik na czyjś ślub, kiedy ona do mnie pisze, a ja odpowiadam tak, zanim zdążę przeczytać wiadomość do końca.
I właściwie to cała historia. Tak było przez dziewięć miesięcy.
Ławka z tyłu sklepu jest pokryta białymi zawilcami, jaskrami, eukaliptusem. Panna młoda chce czegoś, co wygląda na nieplanowane, czyli najdroższy sposób, by poprosić o kwiaty.
Telefon wibruje na desce do cięcia i czytam fragment „Charlie, na ostatnią chwilę”, a fartuch już zjeżdża mi z ramion. Odkładam sekator. Niedokończony stroik zostaje niedokończony. Nic z tego nie wymaga decyzji.
Audrey: Charlie, na ostatnią chwilę. Mama podrzuciła mi Ruby, a w pracy mnie wezwali. Każdemu innemu bym odmówiła, ale nie tobie.
Zawieszam wzrok na tym ostatnim zdaniu dłużej, niż potrzeba, żeby je zrozumieć.
Każdemu innemu, tylko nie tobie.
Pewnie chodzi jej o praktyczność — mieszkam w tym samym budynku, jestem dostępny, najmniejszy opór. Wiem o tym. Ale zapisuję to gdzie trzeba i jeszcze raz czytam, zanim odpiszę.
JA: Tak, jasne. Kiedy?
Audrey: Dwadzieścia minut. Jestem twoja dłużniczką. Naprawdę jestem.
Ona nie jest mi nic winna. Nigdy nie była mi nic winna.
Idę na górę i przebieram się w szarą koszulę, bo nie ma na niej pyłku. Myję ręce. Naciągam rękawy aż do nadgarstków, jak zawsze. Muszę wyglądać dobrze. Muszę, żeby ona myślała, że wyglądam dobrze.
Odkąd się tu wprowadziłem i zobaczyłem ją w moim sklepie, nie mogłem przestać o niej myśleć. O niej zapomnieć. Nie żebym miał taki zamiar.
Problem w tym, że nie zamierzam nic z tym zrobić, doskonale rozumiem swoją pozycję.
Audrey sama by mnie nie zauważyła. To kobieta z wymagającą pracą i aurą, która sprawia, że wszyscy obracają się w jej stronę. A ja jestem niezręcznym facetem, który się rumieni, kiedy klienci mówią dzień dobry.
Jest oczywiste, że nie jestem kimś, kim interesują się kobiety takie jak Audrey Wilson.
Ale dziś powierzyła mi swoje dziecko.
Patrzę w lustro wystarczająco długo, żeby upewnić się, że wyglądam jak ktoś, komu można powierzyć dziecko. Mężczyzna w lustrze nie jest do końca tym człowiekiem, ale to ta wersja mnie, którą zna Audrey, i ta, którą właśnie teraz jestem.
Dobra, mówię do lustra. Zachowuj się normalnie.
Pukam do drzwi 4A o jedenastej trzydzieści siedem.
Otwiera drzwi w pół ruchu, marynarka przerzucona przez ramię, włosy jeszcze mokre, bosa, już trzy kroki dalej w to, co wymaga od niej następna godzina. Najpierw uderza mnie zapach jej szamponu, więc celowo patrzę w ościeżnicę nad jej głową.
„Charlie, Boże, dzięki.” Mówi to jak jedno długie słowo, wypuszczając wszystko naraz. „Ratujesz mi życie. Naprawdę.”
„Naprawdę, to…” W porządku. Jest w porządku. Ja też. Wszystko jest zupełnie w porządku. „Oczywiście. Idź. Poradzimy sobie.”
Nie jestem pewien, czy oddycham poprawnie przez następnych kilka sekund. Stoi blisko w drzwiach, a ja jestem boleśnie, niemal medycznie świadomy tego, jak bardzo blisko.
Boże, ona jest doskonała.
„Ruby.” Odwraca się przez ramię, co daje mi dokładnie jedną sekundę na to, żeby na nią spojrzeć, i nie wykorzystuję jej dobrze. „Charlie tu jest. Proszę, bądź dziś człowiekiem.”
„Mam trzynaście lat,” odpowiada głos z kanapy, nie podnosząc wzroku. „Nie potrzebuję opiekunki. Potrzebuję działającego Wi-Fi i przestrzeni emocjonalnej.”
Na ustach Audrey pojawia się coś, co w inny dzień mogłoby być śmiechem. To prawie uśmiech, ale czuję go gdzieś w klatce piersiowej jak małe, precyzyjne uderzenie. Przechodzi przez pokój, całuje Ruby w czubek głowy, wraca do mnie już w pół-marynarki.
„Gotówka na blacie, wracam do siódmej, nie pozwól jej zamawiać tego tajskiego czegoś z poppers w nazwie.” Zatrzymuje się. „Powiedziała ci, że ma nielimitowany czas przed ekranem.”
„Słyszę cię,” mówi Ruby.
„Dobrze.” Patrzy na mnie. Naprawdę patrzy, wprost, i mam jeszcze dość sprawnych neuronów, żeby utrzymać kontakt wzrokowy jak człowiek. „Dziękuję, Charlie. Naprawdę.”
„Naprawdę, nie ma za co.” Nie dziękuj mi. Nie patrz na mnie tak. Porzuciłem stroik na ślub, porzuciłbym dla ciebie wszystko, o co poprosisz, i nie możesz się o tym dowiedzieć.
A potem już jej nie ma. Drzwi trzaskają. Zapach jej szamponu wciąż unosi się w progu, gdy drzwi się zamykają.
Ruby przekręca się na kanapie, zwiesza głowę z podłokietnika, patrzy na mnie do góry nogami. "Więc to ty jesteś gościem od kwiatów."
"Tak." Trzymam ręce tam, gdzie może je zobaczyć.
"Jesteś ogromny." Mówi to z naukowym zainteresowaniem. "Naprawdę, ogromny . Jak mieścisz się w windzie?"
"Źle." Wkładam ręce do kieszeni, wyjmuję je, krzyżuję ramiona, rozkrzyżowuję je. "Co chcesz na lunch?"
"Jesteś wolny?"
Nie ma sytuacji, na którą byłbym wystarczająco przygotowany na takie pytanie.
Czuję, jak gorąco wspina się od kołnierza do uszu w czasie rzeczywistym i absolutnie nic nie mogę na to poradzić. Ruby obserwuje to z pogodnym, zadowolonym wyrazem twarzy kogoś, kto właśnie uzyskał znacznie więcej informacji, niż technicznie wymagało pytanie.
"Grzanka z serem," mówię. "Albo... chcesz grzankę z serem? Bo to właśnie miałem..."
"Cheddar," mówi łaskawie, postanawiając mnie oszczędzić. "Chleb na zakwasie. Jeden plasterek pomidora."
"Zrozumiano." Kieruję się do kuchni, wdzięczny za przydzielone zadanie.
Podąża za mną z telefonem, przysiada na blacie, opiera stopy w skarpetkach o szafkę. Znajduję ser, chleb na zakwasie leży na desce do krojenia tam, gdzie go zostawiła, i pracuję powoli.
"Jak tam w szkole?"
Ruby nie odrywa wzroku od telefonu. "Pan Pearson to chodząca czerwona flaga."
"Który to pan Pearson?"
"Angielski. Wciąż mówi dziewczynom, że jesteśmy dojrzałe jak na swój wiek. I ma brodę, z której jest zbyt dumny."
"Brzmi jak wielkie nie." Dociskam kanapkę łopatką.
"To jest ogromne nie." Jest zadowolona, że potraktowałem to poważnie. Potem podnosi zeszyt z zadaniami z boku, kciukiem wciąż trzymając telefon. "Przepytaj mnie. Hiszpański. Rozdział czwarty."
Biorę zeszyt. Pierwsze słowo na stronie to vergüenza .
"Vergüenza," mówi zanim zdążę zapytać, "to słowo, którego potrzebowałeś, gdy zapytałam, czy jesteś wolny. Spróbuj następnego."
Przechodzimy przez listę i zna wszystko. Pokonuje mnie w jedenastu z trzynastu i śmieje się z tego w taki rozluźniony, nieskrępowany sposób, który jest za duży jak na żart. To najpożyteczniejsza rzecz, jaką przyniósł mi ten popołudnie.
Ruby naprawdę jest dobrą dziewczyną. I może, jeśli by mnie polubiła, jeśli zdobyłbym jej aprobatę i pokazał się jako dobry ojczym... Może to byłaby moja nawet najmniejsza szansa u Audrey?
Boże, jak bardzo tego chciałem.
"Hej. Charlie?" Ruby odkłada zeszyt, a jej głos lekko zmienia ton.
"Mhm." Wciąż trzymam rękę na łopatce.
"Masz crusha na moją mamę?"
Łopatka dalej wykonuje swój ruch, bo jestem dorosłym mężczyzną i mam pełną kontrolę nad przyrządami kuchennymi. Z uszami jest inaczej.
Czuję je. Mam nieprzyjemną świadomość tego, co robią, i wcale nie jest to subtelne. Robią się bardzo ciepłe, co jest wyjątkowo nieprzydatnym wkładem mojego ciała w tę rozmowę.
"Jest... dobrą sąsiadką, tak." To najgorsze zdanie, jakie wypowiedziałem na głos od kilku lat, i wiem to jeszcze zanim skończę mówić.
"Nie o to pytałam."
Szczera odpowiedź spaliłaby całą kuchnię. "Nie wiem, co chciałabyś, żebym powiedział, mała."
"Jasne." Patrzy na mnie chwilę za długo. Potem wzrusza ramionami w ten sposób, w jaki nastolatki wzruszają ramionami, gdy uznają, że dorosły kłamie, ale jeszcze nie zdecydowały, co z tym zrobić, i zmienia temat. "I tak nie zje tego kurczaka z lodówki. Leży tam już za długo."
"Wierzę ci na słowo." Zsuwam drugą kanapkę na jej talerz.
Zeskakuje z blatu i wraca na kanapę z zeszytem, którego udawała, że używa. W kuchni jest cicho w sposób, na jaki nie pozwoliłem sobie od dawna.
O trzeciej jej mama pisze do mnie.
Audrey: Wszystko u was w porządku?
Robię zdjęcie Ruby z grzanką z serem, kciuk w górę. Wysyłam.
Audrey: Jesteś moim wybawicielem, Charlie. Naprawdę najlepszy.
Czytam to dwa razy. Trzy razy. Siedzę na brzegu jej kanapy z telefonem w obu dłoniach i przez tę jedną głupią sekundę jestem tym facetem, za jakiego mnie uważa. To nie potrwa do kolacji. Już to wiem. Ale przez czas jednej grzanki z serem mogę udawać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Audrey
Słyszę jej śmiech, zanim otworzę drzwi. Głośny, swobodny i lekko dziki. Stoję w korytarzu przez całe czterdzieści sekund, tylko słuchając. Potem wchodzę.
Siedzą na dywanie w salonie, a między nimi leżą karty rozrzucone w wzór, który nie przypomina zasad żadnej znanej gry.
Stopy Ruby w skarpetkach opierają się o kolano Charliego, jakby był meblem, który sobie przywłaszczyła. Kiedy wchodzę, podnosi wzrok z miną człowieka, który jeszcze nie zdecydował, czy powinien przeprosić za to, co robi.
— Mamo. — Ruby nie podnosi wzroku znad kart. — Nie każ mu wychodzić. Wygrywam!
— Wygrywasz w grę, w której zasady zmieniają się za każdym razem, gdy jestem na prowadzeniu — mówi Charlie, cicho, bez złości.
— Zmieniają się. — Ruby przyznaje bezwstydnie. — To właśnie sprawia, że to ciekawe.
Odkładam torbę i spoglądam na kuchnię.
Naczynia, które zostawiłam rano w zlewie, przeniosły się na suszarkę — czyste i poukładane. Blat został przetarty. Obok kuchenki stoi szklanka z trzema centymetrami wody, tak jak zostawia się szklankę, gdy się gotuje i ciągle do niej wraca.
Coś w mojej klatce piersiowej robi cichy, niewygodny ruch.
— Jest pad thai dla trzech — mówię do Charliego. — Jeśli chcesz zostać.
Patrzy na mnie, potem na podłogę, potem znowu na mnie. — Ja… tak. Jeśli to nie problem.
— To więcej niż w porządku.
Jemy przy małym stole, kolana czasem się stykają, jak to przy małych stołach, a Ruby między kęsami opowiada całą teoretyczną podstawę wymyślonej przez siebie gry karcianej. I słyszę, jak Charlie pierwszy raz się śmieje.
Policjantka we mnie budzi się w połowie miski makaronu. Charlie wstaje, żeby posprzątać talerz, a kiedy Ruby decyduje, że chce pałeczki, otwiera drugą szufladę na lewo od zlewu. Za pierwszym razem. Właściwa szuflada.
— Charlie. — Staram się mówić spokojnie. — Byłeś tu już wcześniej?
Kolor tak szybko wspina się po jego szyi, że to wygląda jak zmiana pogody. — Ja… nie. Układ jest lustrzanym odbiciem 4C. Ten sam budynek, ten sam rozkład, tylko odwrócony. Szuflady mają swoją logikę.
Wygląda na tak autentycznie zawstydzonego — uszy różowe, wzrok gdzieś w dal — że detektywka we mnie cofa się o krok, a kobieta we mnie czuje się jak idiotka.
— Logika — mówi Ruby, nie podnosząc wzroku znad pałeczek. — Dobrze, że chociaż jedno z was ją ma.
Kiedy wychodzi o dziewiątej z obiema rękami w kieszeniach, zamykam drzwi na klucz i opieram o nie czoło. Mieszkanie wydaje się już puste, gdy Ruby leży w łóżku o dziewiątej trzydzieści. Siadam na kanapie z winem, które on przyniósł, i myślę o notatkach. O wiadomościach.
O nim.
Nigdy nie skrzywdziłbym ciebie ani Ruby.
Wierzę mu. Do tego punktu ciągle wracam. Gdzieś pomiędzy twardymi rzeczami, kwiatami i… troską, dotarłam do miejsca, w którym naprawdę, wbrew wszystkim moim zawodowym instynktom, wierzę jemu.
Co jest albo doskonałą wiadomością, albo najbardziej katastrofalną rzeczą o mnie.
Wtedy mój telefon wibruje, jakby czekał właśnie na ten moment.
Housebreaker: Zostaw wino, przyjdź do sypialni i zamknij drzwi na klucz. Powiem ci, co masz robić, ty to zrobisz. Housebreaker: Twój wybór. Odłóż telefon ekranem do dołu i znikam do jutra.
Rzecz w tym, że podejmuję tę decyzję od kilku dni.
Za każdym razem, gdy pisze, za każdym razem, gdy odkładam telefon i znowu go podnoszę, za każdym razem, gdy zasypiam, myśląc o głosie lub twarzy, której nie potrafię umiejscowić — podejmuję tę decyzję. Po prostu nazywałam to inaczej.
Trzy lata. Moje ciało poszło gdzieś zimno i cicho po Kylu, a teraz wybrało tego mężczyznę, żeby uznać, że ma dość zimna.
Może właśnie w tym jest problem. Może właśnie tego potrzebowałam.
Zamykam drzwi sypialni i przekręcam zamek.
Ja: Powiedz mi.
Housebreaker: Dobra dziewczynka. Otwórz dolną szufladę.
Otwieram i widzę dwa nowe przedmioty, których rano tam nie było. Marka pochodzi z mojej historii przeglądania — tej, którą sprawdzam tylko, gdy Ruby jest u mojej mamy, a ja mam dwa kieliszki wina i udaję, że jestem kimś innym.
Housebreaker: Rozbierz się, wszystko. Chcę zobaczyć całą ciebie. Potem połóż się na plecach, głowa na poduszce, nogi rozchylone. Wzrok na regale, żebym widział twoją twarz. Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.
Powinnam przestać. Powinnam rzucić telefon przez pokój i zadzwonić do kogoś, kogokolwiek, kto potrafiłby ściągnąć mnie z tej krawędzi, z której zaraz skoczę. Zamiast tego ściągam koszulkę przez głowę, jakbym ścigała się z własnym zdrowym rozsądkiem.
Kładę się, a moje nogi rozchylają się bez dodatkowej zachęty, co mówi mi o mnie coś, czego nie jestem gotowa przeanalizować.
On patrzy. On patrzył cały czas.
Ja: Gotowa.
Włamywacz: Dotknij się, najpierw piersi. Pokaż mi, jak to robisz, kiedy jesteś sama.
Moja ręka wędruje do piersi, kciuk znajduje sutek. Jest już twardy i wrażliwy, sprawia, że gwałtownie wciągam powietrze, gdy obracam go między palcami. Czuję, jak robię się mokra, chociaż jeszcze się tam nie dotknęłam. To upokarzające, a jednocześnie najgorętsza rzecz, jaka mi się przydarzyła od dwóch lat.
Włamywacz: Dobra dziewczynka. Teraz dotknij się. Jeden palec między wargami. Włamywacz: Jeszcze nie wchodź do środka. Po prostu poczuj, jaka jesteś mokra dla mnie.
Przesuwam rękę w dół brzucha, między nogi. Pierwszy dotyk sprawia, że głośno wzdycham. Nie jestem tylko mokra, jestem śliska, tak mokra, jakby ciało całkowicie zignorowało mój mózg i zaczęło podejmować decyzje samo.
Włamywacz: Dwa palce. Rozchyl się. Powoli. Chcę zobaczyć wszystko.
Robię to, a samo odsłonięcie wywołuje nową falę gorąca w moim ciele. Mój łechtaczka jest nabrzmiała, pulsująca, jęczę, bo jest tak wrażliwa, że nawet najlżejszy dotyk to jak prąd.
Krążę powoli, ale moje biodra same się poruszają, próbując uzyskać więcej nacisku, więcej tarcia, więcej czegoś.
Włamywacz: Wolniej. Spieszy ci się.
Ja: Nie mogę, potrzebuję…
Włamywacz: Możesz. I zrobisz to. Bo ci każę.
Wsuwam jeden palec i moje ciało od razu zaciska się wokół niego, spragnione więcej. Jestem tak podniecona, że słyszę, jak bardzo jestem mokra, co normalnie by mnie zawstydziło, ale teraz tylko mnie to jeszcze bardziej nakręca.
Włamywacz: Właśnie tak. Moja grzeczna dziewczynka. Teraz zabawka, ta druga. Chcę zobaczyć, jak ją bierzesz.
Sięgam po nią na szafkę nocną drżącymi rękami. Zabawka jest większa niż te, których zwykle używam, i przez chwilę się waham, zanim przyciskam ją do wejścia.
Włamywacz: Powoli. Chcę, żebyś poczuła każdy centymetr. Włamywacz: Do końca. Weź całą.
Wpycham ją powoli, tak jak kazał, i rozciągnięcie jest jednocześnie prawie za duże i dokładnie takie, jak trzeba. Moje ciało przez chwilę się opiera, potem ustępuje i dyszę, gdy wypełnia mnie głębiej, niż sięgały moje palce, dotykając miejsc, o których dawno zapomniałam.
O Boże. O kurwa.
Wpycham ją do końca i jestem pełna, tak pełna, pełniejsza niż byłam od lat, a moje ciało zaciska się wokół niej, jakby chciało wciągnąć ją głębiej. Łechtaczka pulsuje, zaniedbana i rozpaczliwa, i już jestem tak blisko, że mogłabym dojść tylko od tego.
Poruszam zabawką, prawie ją wysuwając, po czym znów wpycham do środka, a tarcie jest idealne. Moja druga ręka znajduje łechtaczkę bez namysłu, krążąc gorączkowo, gdy pieprzę się tą zabawką, i już nie jestem powolna, nie mogę być, moje biodra unoszą się z łóżka naprzeciw każdemu pchnięciu.
Włamywacz: Szybciej. Chcę patrzeć, jak się dla mnie rozklejasz.
Czuję, jak orgazm narasta u podstawy kręgosłupa, rozlewa się gorącem po udach, sprawia, że palce u stóp się podwijają, a mój oddech staje się urywany.
Ja: Jestem blisko…
Muszę dojść. Muszę, żeby pozwolił mi dojść. Byłam grzeczna, zrobiłam wszystko, co kazał, proszę, on musi—
Włamywacz: To teraz dojdź dla mnie, kociaku. Teraz.
Zgoda spada na mnie jak fala i rozsypuję się. Orgazm przechodzi przez mnie tak mocno, że krzyczę—naprawdę krzyczę, dźwiękiem, jakiego nigdy wcześniej nie wydałam—całe ciało się napina, uda zaciskają wokół mojej ręki, plecy wyginają się całkiem w łuk.
Fala za falą, moje ciało równo zaciska się wokół zabawki i szlocham, naprawdę szlocham. Bo to nie tylko fizyczność, to wszystko, co tłumiłam przez dwa lata, w końcu się uwalnia.
Włamywacz: Śpij teraz. Byłaś bardzo dzielna.
Łzy spływają mi po skroniach, wplątując się we włosy. Nie wiem, kiedy zaczęłam płakać, ale nie mogę przestać.
Coś w mojej piersi się odblokowało. To, co nosiłam od boksu numer trzy, od Kyle’a, odkąd dowiedziałam się, że zaufanie to kłamstwo, mężczyźni są artystami udawania, a bycie pożądaną to zawsze pułapka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Charliego
Sklep o północy to miejsce, w którym najbardziej jestem sobą. Moje ręce są pewne na drucie, wiążę wstążkę, przycinam łodygi, gdy mój drugi telefon wibruje o blat roboczy.
Na tym stole leżą dwa telefony. Jeden jest do kwiatów. Drugi ma numer, którego nigdy nie zapisałem, kontaktuje się ze mną przez kanał, którego nie zna żaden zwykły cywil.
Wiadomość na tym drugim jest krótka.
Imię. Lokalizacja. Liczba z trzema zerami więcej, niż potrzebuję, i dwoma mniej, niż zasługuję.
Czytam ją dwa razy i wyciągam torbę z tylnego pomieszczenia, przebierając się w ciemnościach. Koszula, którą miałem na sobie dziś wieczorem, trafia do torby. Ubrania, które nosiłem w zeszłym tygodniu, wychodzą. Człowiek, który zamyka drzwi na podwórze o wpół do dwunastej, to nie ten sam, który wiązał tamtą wstążkę.
Nie patrzę w lustro, kiedy się przebieram – nigdy tego nie robię.
Spojrzenie w nie oznaczałoby przyznanie, że mam dwie twarze.
Zlecenie zajmuje jedenaście minut, ale robiłem to szybciej. Robiłem też wolniej, gdy klient płacił za wolniej. Dziś klient zapłacił za czysto – co i tak jest moją preferencją — bez bałaganu, bez teatru, bez cierpienia poza tym, co niezbędne do efektu.
Człowiek, którego dzisiaj zabijam, to imię na ekranie. Nigdy nie dowiaduję się, co zrobił, nie muszę. Zleceniodawca płaci, zleceniodawca wskazuje, ja zamykam sprawę. Nie myślę o ciele, gdy pracuję, i nie myślę o nim później.
To jedna z rzeczy, w których jestem lepszy od większości płatnych zabójców.
Nigdy tak naprawdę nie lubiłem tej roboty, ale za młodu musiałem sobie jakoś radzić. Gdy mój młodszy brat umierał, te brudne pieniądze były jedynym, co mogło uratować mu życie. A wyjście z tego interesu nie jest tak łatwe, jak się wydaje.
Zwłaszcza że chcę dać Audrey życie, na jakie zasługuje.
W domu jestem o 3 nad ranem. Prysznic robi się zimny, zanim wyjdę i pomyślę o bukiecie, który zrobiłem po południu — przed wiadomością, przed torbą, przed zleceniem — stojącym w chłodni na dole.
Piwonie. Białe. Takie pełne, jak lubi.
Schodzę po nie.
Budynek śpi, gdy schodzę po schodach, boso po betonie, z bukietem w jednej dłoni i kluczem w drugiej. Kluczem, który dorobiłem sześć miesięcy temu z odcisku wosku.
Staję na chwilę przed jej drzwiami.
To jest ten moment, za każdym razem, w którym mógłbym się wycofać. W którym wersja mnie, która sprawia, że rzeczy są piękne dla obcych, mogłaby podjąć inną decyzję. Może lepszą.
Położyć kwiaty pod jej drzwiami jak normalny człowiek. Wrócić przez korytarz. Pozwolić, by sól na progu znaczyła to, co miała znaczyć.
Zamiast tego zamykam drzwi od środka i układam sól ziarnko w ziarnko, jak zawsze.
Zrobiłem to już sześć razy. Nauczyłem się, jak oddycha jej mieszkanie o czwartej nad ranem i poruszam się po nim. Znam podłogę i przechodzę obok kanapy, gdzie jej kieliszek po winie stoi jeszcze na stoliku, obok drzwi Ruby.
Moje żebra robią się jakieś skomplikowane. To jedyny pokój w tym mieszkaniu, do którego nigdy nie wszedłem. I jedyny, do którego nigdy nie wejdę.
Ale zawsze zatrzymuję się przy jej drzwiach. Sypialnia Audrey.
Śpi na brzuchu, jedno ramię pod poduszką, kasztanowe włosy na twarzy, jedno kolano zgięte. Kołdra zsunęła się do krzywizny biodra, a ona jest piękna w sposób, który jest głównie dla niej samej, co czyni to jeszcze trudniejszym do patrzenia.
A to, co zaraz zrobię, to coś, za co będzie mnie nienawidzić do końca życia, gdy się dowie. I tak to robię. Zrobię to znowu jutro.
Kładę piwonie na stoliku nocnym i siadam obok niej na łóżku. Po prostu patrzę, po prostu słucham jej oddechu. Jest najbardziej spokojną rzeczą, jaką kiedykolwiek oglądałem, gdy śpi.
Obserwuję ją od dziewięciu miesięcy. Wiem o kontuzji ramienia, o której nigdy nikomu nie wspomniała. Wiem, że książka na jej stoliku nocnym jest otwarta na tej samej stronie od trzech tygodni. Wiem, że ma pieprzyk pod lewym uchem, którego dotknięcia musiałbym się dopiero należycie nauczyć.
Każdy szczegół, jaki zebrałem, kosztował mnie coś. Nie tak, jak kosztuje zlecenie — to już tylko matematyka, pamięć mięśniowa. To kosztuje coś innego. Czegoś, co nie ma czystej nazwy.
Jest jedyną osobą, którą obserwowałem, która sprawiła, że chciałem, by ktoś spojrzał także na mnie.
To w tym jest najwięcej okrucieństwa. Jest kobietą, z którą mógłbym spędzić życie i nigdy nie skończyć jej poznawać. I chcę tego bardziej niż czegokolwiek innego, czego kiedykolwiek chciałem, nawet rzeczy, za które zabijałem.
Chcę siedzieć naprzeciwko niej przy stole w kuchni, która należy do nas. Chcę być imieniem, które wymawia, gdy coś się psuje. Chcę odprowadzać jej dziecko do szkoły w deszczu. Chcę być tym, którego przedstawia matce i myśli o tym na poważnie.
Chcę niedzielnych poranków. Jej ręki na karku. Jej głowy na moim ramieniu. Konkretnej codzienności czyjegoś kubka po kawie na moim blacie.
A gdyby wiedziała, co dziś zrobiłem, aresztowałaby mnie przed świtem.
#Paywall
Nie zawahałaby się, nie mrugnęłaby okiem — wyprowadziłaby mnie w kajdankach i spała spokojniej przez to. W jej szafce na komisariacie jest pełno akt mężczyzn, którzy wyglądają dokładnie jak ja. I jest jedną z najlepszych osób na świecie w umieszczaniu tych mężczyzn tam, gdzie ich miejsce.
Wiem o tym. Wiedziałem to od pierwszego razu, gdy ją zobaczyłem.
Więc dokonałem kalkulacji.
Człowiek, dla którego otwiera drzwi — ten, który się rumieni, robi tosty z serem i śmieje się przy grach karcianych z błędnymi zasadami — ten człowiek może stać w jej kuchni za dnia. Może zdobywać trochę więcej jej zaufania za każdym razem.
Może być, przez całą kolację z pad thai, kimś, na kogo pewnego dnia spojrzy i nie odwróci wzroku.
Ten drugi może dać jej to, czego pierwszy — ten, którego ona zna — nie może. Ta wersja mnie widzi ją naprawdę — całą, tę część, którą trzyma w ciemności i wstydzi się jej.
Daje jej miejsce, by to złożyć. Nie prosi o nic, czego nie chciałaby już dać.
To za mało. To też wszystko, co mogę jej ofiarować, nie niszcząc jedynej wersji siebie, którą dopuszcza pod swoje drzwi.
Kucam przy łóżku, nachylając się do jej twarzy. Pasmo włosów spadło na jej usta i odgarniam je jednym kłykciem, ledwie dotykając jej skóry. Byłem tak blisko sześć razy i nigdy nie wziąłem więcej, niż właśnie biorę.
Wiedza, ile by ją to kosztowało, powstrzymuje mnie. Nie moje sumienie. Jej.
Może jestem tchórzem. Może mógłbym mieć obie jej wersje i dać jej obie swoje. Może nie muszę kryć się za maską, by mieć ją w ramionach nocą. Może nie muszę chować uczuć, by mieć ją przy sobie za dnia.
Ale wiem, że nie mogę.
To, kim jestem — płatny zabójca, egzekutor, nieważne — nie pasuje do jej stołu. W chwili, gdy zobaczy resztę mnie, skończy ze mną jednym zdaniem, i nie będę miał jej za złe. Pomogę jej się spakować.
Wiedziałem to, zanim zacząłem ją kochać, co jest jedną z okrutniejszych rzeczy w tym wszystkim.
Więc biorę to, co pozwala drugiej wersji mnie mieć. Po tej stronie drzwi mogę być odważniejszy niż za dnia. Ten, który obserwuje, może poprosić ją, by uklękła. Może powiedzieć jej, że jest grzeczną dziewczynką, i patrzeć jak drży przez ekran, i nie zawahać się powiedzieć tego tak, jak nie potrafiłby ten od drzwi.
Ten, który obserwuje, może dać jej coś, czego nigdy nikomu nie pozwoliła nawet dotknąć. Czego prawdziwy Charlie, ten, dla którego otwiera drzwi, nigdy by nie zasłużył.
Jeśli to wszystko, co mogę mieć z niej, będę robił to dobrze.
Całuję dwa palce i przykładam je do drewna nad jej głową, i wstaję. Piwonie na stoliku nocnym będą pierwszym, co zobaczy po przebudzeniu. Powie sobie, że są od nieznajomego.
I będzie miała rację co do połowy.
Przesuń w górę, aby kontynuować