passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Three Way Florida Escape - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

My Three Way Florida Escape

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Jake popycha drzwi chaty, a ja wchodzę do środka i widzę dwóch mężczyzn na zużytej skórzanej kanapie, z piwem w ręku, oglądających reality show o przetrwaniu.

Odwracają się do mnie z nonszalanckim zainteresowaniem ludzi, którym najwyraźniej regularnie zdarzają się zbłąkane kobiety pukające do drzwi.

Wnętrze jest męskie, ale przytulne: sprzęt wędkarski przy wejściu potwierdza historię Jake’a, ciepłe światło lampy łagodzi surowe belki, a zapach cedru miesza się z wonią gotującego się jedzenia.

Brak znaków ostrzegawczych.

"Znalazłem zabłąkaną," ogłasza Jake, stawiając moje walizki z takim hukiem, że aż się krzywię. "Jej samochód wypadł z drogi jakieś półtora kilometra stąd. Zostaje do czasu, aż burza przejdzie."

Mężczyzna po lewej rozwija się z kanapy z płynną gracją.

Miodowe oczy łapią światło lampy, ciepła brązowa skóra lśni przy kremowej koszulce henley, a uśmiech sugeruje, że łatwo wyciąga go z opresji — nawet przy mandatach za przekroczenie prędkości.

"No proszę." Przechodzi w moją stronę niespiesznie. "Jake Sanders ratujący damy w opałach. Nigdy nie sądziłem, że doczekam tego dnia." Uścisk dłoni trwa o sekundę za długo. "Oscar Grant. Witaj w naszej skromnej ruderze."

"To nie jest rudera," mruczy Jake.

"Ma dokładnie jedną łazienkę, a podgrzewacz wody brzmi jak umierający wieloryb. To rudera." Oscar uśmiecha się szerzej. "A ty jesteś...?"

"Kelly Bird. Nie to miejsce, nie ten czas." Kłamstwo płynie gładko, a ja czekam na wyrzuty sumienia. Nie nadchodzą.

Zamiast tego pojawia się dziwna lekkość w piersi — ulga bycia nikim, zrzucenia Kelly Goodwin jak skóry, która nigdy nie pasowała.

"Bird." Oscar przechyla głowę, a w miodowych oczach błyska figlarność. "Ładne nazwisko dla ładnej kobiety. Jesteś pewna, że tu nie przyleciałaś?"

Kąciki ust mi drgają. Okropny tekst. Obiektywnie okropny. Ale jest coś rozbrajającego w mężczyźnie, który z taką bezwstydnością rzuca złe kalambury.

"Naprawdę to powiedziałeś?" Głos dobiega z kanapy — suchy, odrobinę zbolały.

Drugi mężczyzna się nie poruszył. Ciemne oczy, ostre kości policzkowe, które mogłyby ciąć szkło, czarne włosy odgarnięte z twarzy jak z renesansowego portretu.

Ma w sobie taki spokój, że od razu mam ochotę się wiercić.

"To boli. Fizycznie boli. Czułem, jak umierają mi komórki mózgowe."

Wydobywa się ze mnie śmiech — ostry i nieoczekiwany. Obaj mężczyźni patrzą na mnie. Oscar wygląda na zranionego. Konnor wydaje się usatysfakcjonowany, jak kot, który właśnie zrzucił idealny szklany kubek z blatu.

"Co? To urocze." Oscar zwraca się do Konnora, wskazując na mnie. "Zaśmiała się. To pozytywna reakcja."

"Zaśmiała się z ciebie, nie z tobą. To kluczowa różnica."

"To werbalny odpowiednik walentynki z podstawówki." Mężczyzna wstaje — ruchy precyzyjne, opanowane. Podchodzi, nie wyciągając dłoni. "Konnor Ortiz. Mówiłaś — wypadek samochodowy?"

"Wypadła z drogi na Miller’s Curve," dopowiada Jake. "Auto w rowie."

"Nic mi nie jest," dokładam, bo wszyscy patrzą na mnie, jakbym miała się zaraz rozpaść. "Tylko trochę się trzęsę."

Mina Konnora sugeruje, że mi nie wierzy. "Ból głowy? Zawroty? Nudności?"

"Nie."

"Straciłaś przytomność?"

Cholera.

Jego oczy mają kolor czarnej kawy o północy — tej, którą pijesz, gdy przestajesz liczyć na sen i decydujesz się na lekkomyślność.

Nie mają w sobie cienia ciepła, tylko absolutną koncentrację, i mam niepokojące wrażenie, że już wypatrzył trzy kłamstwa, których jeszcze nie zdążyłam wypowiedzieć.

"Na kilka sekund," przyznaję, bo kłamać komuś z takimi oczami wydaje się bez sensu. "Może minutę."

"Konnor jest chirurgiem," podpowiada Oscar. "Serca, konkretnie. Ale nie umie przestać, więc diagnozuje każdego. W zeszłe lato powiedział barmance, że ma chorą tarczycę."

"Miała chorą tarczycę."

"Nie o to chodzi."

Konnor go ignoruje, podchodząc bliżej. "Mogę?"

Nie wiem, na co się godzę, dopóki nie dotyka mojej twarzy — chłodne, pewne, profesjonalne palce.

Unosi moją brodę w stronę światła, sprawdza źrenice. Kciukiem muska kość policzkową, odwracając moją głowę.

Dotyk jest całkowicie kliniczny. A mimo to skóra mi cierpnie.

Minęły tygodnie, odkąd ktoś ostatnio dotykał mnie z taką uwagą. Tylko tyle to znaczy.

"Podążaj za moim palcem." Porusza nim powoli — w lewo, w prawo, w górę, w dół. Posłusznie śledzę ruch, czując się bezbronna pod jego spojrzeniem. "Zamazane widzenie?"

"Nie."

"Szumy w uszach?"

"Tylko teksty Oscara dźwięczą mi w głowie."

Jake prycha. Oscar chwyta się teatralnie za serce, udając ból. Usta Konnora drgają — ledwie zauważalnie — ale widzę to. Rysa w marmurze.

"Lekkie wstrząśnienie mózgu w najgorszym razie," orzeka, cofając się. "Trzeba cię obserwować tej nocy."

"Naprawdę, nic mi nie jest," protestuję. "Nie muszę—"

"Straciłaś przytomność po urazie głowy. Będziesz obserwowana." Ton Konnora nie pozostawia miejsca na dyskusję. Wraca na kanapę, bierze piwo i skupia się na telewizorze, jakby rozmowa się zakończyła.

Najwyraźniej tak właśnie jest.

"Oddaję jej swój pokój," mówi Jake, już sięgając po moje walizki.

"Absolutnie nie." Podchodzę, blokując mu drogę. "Nie wyrzucę cię z twojego łóżka. Kanapa jest w porządku. Spałam na gorszych." Kłamstwo. Najgorzej spałam w czterogwiazdkowym hotelu na konferencji, kiedy w Ritz zabrakło miejsc. "Naprawdę, nalegam."

"Masz wstrząśnienie mózgu, co znaczy, że potrzebujesz prawdziwego odpoczynku." Jake podnosi moje walizki, jakby sprawa była załatwiona. "Łazienka na końcu korytarza. Ręczniki w szafce. Nie zamykaj drzwi na klucz na wypadek omdlenia."

"Romantycznie," mruczę.

Oscar się uśmiecha. "On taki uroczy. Powinnaś go zobaczyć z rybami — ta sama energia. 'Nie podskakuj, bo się zranisz.'"

Jake kompletnie go ignoruje, co zaczynam podejrzewać jest konieczną umiejętnością przetrwania w tej chacie.

Dziesięć minut później gorący prysznic rozluźnia mi ramiona, których spięcia nawet nie zauważyłam.

Łapię się na płaczu i nie wiem, czy to ulga, szok, czy nagromadzony ciężar najgorszego miesiąca w moim życiu.

Weź się w garść. To nie jesteś ty.

Ale najwyraźniej teraz już jestem.

Ubieram się w najbardziej swobodną opcję: miękki, szary hoodie ze Stanfordu i czarne legginsy.

Markowe legginsy, bo nawet mój "luz" kosztuje więcej niż czynsz większości ludzi, ale przynajmniej nie wyglądam jak na posiedzeniu zarządu.

Oscar od razu dostrzega mój hoodie. "Stanford, co? Uroda i rozum. Jake, naprawdę umiesz wybierać przy drodze."

"Nie wybierałem," odpowiada Jake sucho. "Rozbiła się."

"Semantyka."

Oscar zrobił kolację — zaskakująco wyrafinowany makaron, który zbywa słowami: "co było w lodówce".

Proponują piwo; odmawiam, twierdząc, że nie piję. Kłamstwo wychodzi łatwiej niż wyjaśnienie siedmiotygodniowej tajemnicy we mnie.

Dusza aż krzyczy za winem, ale sięgam po wodę. Konnor zauważa i bez słowa parzy herbatę, stawiając ją przede mną, jakby czekał właśnie na ten moment.

Nie wiem, co zrobić z taką cichą uważnością. Mason nigdy niczego nie zauważał, jeśli nie było to dla niego korzystne.

Rozmowa toczy się swobodnie — plany na ryby, prognozy pogody, kłótnie o reality show — i pozwalam sobie zatopić się w cieple, w nieoczekiwanej lekkości ludzi, którzy niczego ode mnie nie oczekują.

Aż Oscar obraca się, na twarzy pojawia się autentyczna ciekawość, i zadaje pytanie, którego się obawiałam.

"Więc, Kelly Bird, dlaczego właściwie podróżujesz sama w środku sezonu huraganów?"

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Pytanie Oscara zawisa w powietrzu. Trzy pary oczu czekają na odpowiedź, której nie zamierzam udzielić.

— Spontaniczne wakacje — mówię, unosząc filiżankę herbaty. — Potrzebowałam przerwy od hałasu.

Oscar odchyla się do tyłu, nieprzekonany. — Hałasu. To cudownie nieprecyzyjne.

— Jestem cudownie nieprecyzyjną osobą. — Zmieniam temat, zanim zdąży drążyć głębiej. — Ale dość o mnie. A wy trzej? Żony w domu? Dziewczyny zastanawiające się, czemu zaszyliście się w domku? Mężowie?

Słowa spadają na stół jak granat rzucony od niechcenia.

Oscar śmieje się, dźwięcznie i beztrosko. — Mężowie. Lubię cię, Kelly Bird. Nie, jestem szczęśliwie nieżonaty i zamierzam takim pozostać w najbliższej przyszłości.

Na twarzy Jake’a pojawia się cień, który znika zbyt szybko, by go nazwać. Bie­rze długi łyk piwa i nie mówi nic.

Konnor spotyka moje spojrzenie tymi niepokojącymi, ciemnymi oczami. — Nic z powyższych.

Trzech samotnych mężczyzn. Trzech bardzo atrakcyjnych, samotnych mężczyzn.

Powoli upijam łyk herbaty, by ukryć rumieniec wspinający się po szyi, ceramika grzeje mi dłonie, a para zwija się między nami jak wątła bariera.

To wszystko bardzo komplikuje.

Bo oto jest rzecz w uciekaniu, by się schować przed katastrofalnymi życiowymi wyborami: powinnaś być niewidzialna.

Nie powinnaś być zamknięta w domku z trzema facetami wyglądającymi, jakby właśnie wyszli z castingu do „Surowych Ludzi Z Gór, Którzy Zrujnują Ci Życie”, a twoje ciało — zalane hormonami i wygłodniałe dotyku — uznaje, że to idealny moment, by przypomnieć sobie, czym jest pożądanie.

Cisza się przeciąga, rozmowa zamiera. Rozpoznaję niezręczność — czwórka nieznajomych, którzy wyczerpali grzeczną pogawędkę.

— Zagrajmy w grę — ogłaszam. — Nigdy przenigdy. Pijesz, jeśli to zrobiłeś. Ja zostaję przy herbacie, w końcu jestem pacjentką po wstrząśnieniu mózgu.

Jake patrzy na mnie z tym nieodgadnionym wyrazem twarzy. — To brzmi jak przesłuchanie udające rozrywkę.

— Najlepsze gry takie są. — Uśmiecham się słodko. — Chyba że boisz się odrobiny szczerości?

— Wchodzę — oznajmia Oscar. — Zacznę. Nigdy nie ugotowałem posiłku, przez który ktoś płakał.

Od razu pije, uśmiechając się szeroko. — Kobieta dosłownie rozpłakała się nad moim risotto w zeszłym roku. Ze szczęścia, rzecz jasna.

— Twój egoizm męczy — mamrocze Konnor.

Z kolejnych rund składam w całość ich historie.

Oscar jest szefem kuchni, o jedzeniu mówi jak kaznodzieja o zbawieniu — z zapałem, przekonaniem i absolutną pewnością, że jego ścieżka jest jedyną słuszną.

Śni o gwiazdce Michelin, jakby już posmakował wielkości i nie przestanie, póki nie pochłonie jej w całości.

Konnor to kardiochirurg, który opisuje serca z klinicznym dystansem — same zastawki, komory i rzeczy, które można naprawić, jeśli się wie, co robić.

O otwieraniu klatki piersiowej mówi tak, jak większość o zmianie koła w aucie.

Jake jest kapitanem straży pożarnej, rozwiedzionym ojcem nastoletniej córki. Ma na imię Lily, a sposób, w jaki jego głos mięknie przy tych dwóch sylabach, mówi mi wszystko o tym, jakim jest ojcem i jakim próbował być mężem.

Gdy Oscar żartuje o płonących budynkach, w oczach Jake’a pojawia się cień. Widział rzeczy, które dźwiga w milczeniu, i rozpoznaję ten ciężar, bo noszę swój własny.

Znają się od dziecka — Jake i Konnor z Seattle, Oscar z letnich wakacji u babci w pobliżu. Te wyjazdy to ich doroczna tradycja, jest święta.

Przychodzi moja kolej i zdradzam drobne prawdy przez to, do czego się NIE przyznaję. Nigdy mnie nie zwolniono. Nigdy nie zdradziłam. Nigdy nie miałam przelotnej przygody na jedną noc.

Każde wyznanie sprawia, że Oscar szerzej się uśmiecha, Konnor patrzy przenikliwiej, a szczęka Jake’a napina się w sposób, który sprawia, że ciepło rozpływa się po moim brzuchu.

Wtedy Konnor z hukiem odstawia piwo. — Nigdy nie dzieliłem się kobietą z kimś innym.

Jego ciemne oczy przenoszą się na Jake’a, potem Oscara. Wyzwanie jest wyraźne.

Jake pije. Oscar pije. Potem, powoli, z prywatnym uśmiechem, również Konnor podnosi piwo i pije.

Przez chwilę wymieniają spojrzenia pełne czegoś, czego nie umiem w pełni rozszyfrować — brwi Oscara wspinające się aż do linii włosów, gdy patrzy na Konnora, szczęka Jake’a opada, po czym odzyskuje neutralny wyraz.

W tych spojrzeniach jest historia. Taka, która rodzi się tylko między ludźmi, którzy widzieli się nawzajem w najzupełniej odsłoniętych momentach.

Zatrzymuję oddech. Ciepło rozlewające się po moim ciele nie ma nic wspólnego z herbatą, która stygnie w moich dłoniach.

— Zaczekajcie. — Podnoszę dłoń, mózg się zawiesza. — Wszyscy trzej? W tym samym czasie? Z tą samą kobietą?

Uśmiech Oscara staje się wilczy. — No proszę, Kelly Bird. Czy to osąd, czy ciekawość?

— Ani jedno, ani drugie. Wasza trójka nawet nie zgodziłaby się co do pizzy, a co dopiero... — Machałam ręką, nie kończąc zdania.

— Mamy uzupełniające się talenty — rzuca Oscar, a Jake rzeczywiście się krztusi piwem.

— Można i tak to ująć — głos Konnora suchy jak pieprz. — Można też powiedzieć, że Oscar nie ma samokontroli i namawia wszystkich wokół do wątpliwych decyzji.

— To nie były wątpliwe decyzje. Nicole na pewno tak nie sądziła. — Oscar rozkłada ręce na oparciu kanapy. — Miała na imię Nicole. Poznaliśmy ją kilka lat temu. Byliśmy młodzi i eksperymentowaliśmy, a ona była... odważna.

— Odważna — powtarzam sucho. — Tak to nazwiemy?

— Wolisz „entuzjastyczna”? „Elastyczna”? Dosłownie i…

— Oscar — Jake’owi głos brzmi ostrzegawczo, ale stalowoszare oczy są utkwione we mnie, śledzą moją reakcję.

Zmień temat. Zachowuj się jak normalna osoba, która nie przepytuje obcych o ich życie seksualne.

— Jak to w ogóle działa? — słyszę, jak pytam zamiast tego.

Co ze mną nie tak?

— Jak to działa, pyta. — Radość Oscara jest wyraźna. — Jake, może ty odpowiesz?

— Nie.

— Konnor?

— Absolutnie nie.

— Bezużyteczni obaj. — Oscar wraca do mnie. — Działa to znakomicie, skoro pytasz. Gdy wszyscy są na tej samej stronie, gdy jest zaufanie, gdy wszyscy skupiają się na tym samym celu… — zawiesza głos. — Nie ma niczego podobnego do dawania komuś tyle uwagi. Tyle przyjemności. Obserwowania, jak się rozpada, bo nie ma gdzie się zwrócić, żeby nie było więcej.

— To zdarzyło się tylko raz — dodaje Konnor, jego obsydianowe spojrzenie wbite we mnie. — Gdybyś się zastanawiała.

— Nie zastanawiałam się — kłamię.

Jego lekko uniesiona brew mówi, że mi nie wierzy.

— Chodzi o to — ciągnie Oscar — że potrzeba do tego odpowiedniej chemii. Odpowiedniej kobiety. Takiej, która udźwignie bycie w centrum takiego skupienia.

Słowo „skupienie” ląduje mi nisko w brzuchu i eksploduje.

Biorę długi łyk herbaty, który w niczym nie pomaga. Twarz mi płonie. Puls wali w gardle. Wszyscy troje obserwują mnie teraz z różnym stopniem rozbawienia.

— Jest późno — wstaję za szybko. — Powinnam odpocząć. Zalecenie lekarza.

Ciemne oczy Konnora śledzą mój odwrót z niepokojącą precyzją.

— Słodkich snów, Kelly Bird — woła Oscar.

Jake nie mówi nic, ale czuję jego wzrok na plecach, dopóki nie znikam w sypialni.

Zamykam drzwi i opieram się o nie, serce wali mi tak mocno, że czuję to aż w zębach.

To tylko hormony ciążowe. Zupełnie normalne. Całkowicie biologiczne. To nie ma nic wspólnego z trzema atrakcyjnymi nieznajomymi i obrazem ich—

Urwam myśl, ale szkoda już została wyrządzona. Ciepło między udami jest niepodważalne, natarczywe, doprowadzające do szału.

Przykładam dłoń do brzucha — wciąż płaskiego, wciąż ukrywającego swoją tajemnicę — i przypominam sobie, kim jestem. Kelly Goodwin nie fantazjuje o nieznajomych. Kelly Goodwin zawsze zachowuje kontrolę.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Na swoje usprawiedliwienie powiem tylko tyle: nikt mi nie powiedział, że ciąża zamieni mnie w hormonalną katastrofę, która robi się mokra, myśląc o facetach poznanych cztery godziny temu.

Gdzie to było w ulotkach?

Wpatruję się w wentylator pod sufitem, który kręci swoje bezsensowne kółka, nie robiąc nic poza przepychaniem gorącego powietrza z jednego kąta pokoju w drugi.

Deszcz ustał gdzieś w ciągu ostatniej godziny i teraz w chacie jest jak w saunie owiniętej wilgocią. Zrzucam z siebie kołdrę. Przykrywam się z powrotem. Znowu ją zrzucam.

Ale to nie upał jest problemem. Nie do końca.

Problemem są trzej mężczyźni przyznający, że dzielili się kobietą, a moje zdradzieckie ciało uznaje tę informację za powód do pełnoskalowego buntu przeciwko zdrowemu rozsądkowi.

Ogarnij się, Kelly. Jesteś w ciąży, sama, ukrywasz się przed własnym życiem i fantazjujesz o obcych jak nastolatka z pierwszym romansem w ręku.

Cisza się przeciąga. A mój umysł—bo mnie nienawidzi—cofa się do ostatniego razu, kiedy pozwoliłam sobie pragnąć czegoś, co odbiegało od przewidzianego scenariusza.

Mason i ja byliśmy razem od ośmiu miesięcy. Na tyle długo, że uznałam, iż szczerość może być bezpieczna.

Przeczytałam artykuł o fantazjach, o tym, jak ich dzielenie buduje bliskość, i pozwoliłam sobie być bezbronna w sposób, w jaki nie byłam nigdy z nikim.

Byliśmy w jego mieszkaniu i poczułam się odważna. Głupio, lekkomyślnie, odważna na osiemnaście kieliszków wina, choć wypiłam tylko dwa.

"A co gdybyśmy spróbowali czegoś innego?" zapytałam, z sercem tłukącym się tak mocno, że byłam pewna, iż je słyszy. "Na przykład... dodali kogoś. Może innego faceta?"

Twarz Masona wykrzywiła się, jakbym zasugerowała, żebyśmy adoptowali dzikiego szopa.

Potem pojawił się śmiech—nie ciepły, nie zaskoczony, lecz ostry i lekceważący. Taki śmiech, który ma sprawić, że poczujesz się mała.

"Jezu, Kelly." Podparł się na łokciu, patrząc na mnie tak, jakbym zamieniła się w kogoś brudnego. "Jaka kobieta o to prosi? Chcesz być pieprzona przez dwóch facetów naraz? To... to nie jest coś, co robią panny młode. To porno. Tego chcą dziwki."

Wycofałam się tak szybko, że sama sobie zrobiłam emocjonalnego whiplasha. "Tylko żartowałam. Widziałam to w filmie. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam—"

"To było głupie," zgodził się, całując mnie w czoło jak dziecko, które ośmieszyło się na przyjęciu. Jakbym potrzebowała rozgrzeszenia za zbrodnię pragnienia.

Pogrzebałam tę fantazję tak głęboko, że prawie przekonałam samą siebie, że nigdy nie istniała. Przekonałam się, że pragnienie więcej czyni mnie zepsutą.

I zobacz, jak się to skończyło.

Mason, mężczyzna, który nazwał mnie dziwką za to, że chciałam więcej, przez miesiące pieprzył swoją dwudziestotrzyletnią asystentkę.

Brittany, z jej idealnymi refleksami i zupełnym brakiem moralnych komplikacji.

Zabawne, jak zasady dotyczą tylko kobiet.

Przekręcam się na plecy, a pulsujący ból między nogami powraca z nową siłą.

Mój umysł zalewają kliniczne wyjaśnienia: zwiększony przepływ krwi w ciąży, większa wrażliwość, wahania hormonalne zmieniające całkiem racjonalne kobiety w chodzące zakończenia nerwowe.

Ale kliniczne wyjaśnienia nie obejmują konkretnych obrazów zalewających mój mózg.

Szorstkie dłonie Jake'a, zgrubiałe od lat trzymania węża strażackiego, obejmujące moje biodra.

Intensywne skupienie Konnora—ta sama precyzja, której pewnie używa, rozcinając klatki piersiowe—skierowana na rozbieranie mnie na kawałki.

Drażniący uśmiech Oscara na moim udzie, składający obietnice, które chcę, żeby dotrzymał.

Przestań. Przestań natychmiast.

Nie mogę przestać.

Fantazja buduje się bez pozwolenia, konstruując się z resztek i desperacji. Trzy pary rąk. Trzy usta.

Trzy głosy mówiące mi, że jestem piękna, chciana, że nie muszę już utrzymywać kontroli nad własnym życiem.

Moja dłoń wsuwa się pod za dużą koszulkę, zanim zdążę się powstrzymać. Tylko żeby ulżyć napięciu. Tylko raz. Tylko żebym mogła zasnąć.

Ściany chaty są cienkie—słyszę, jak ktoś porusza się w głównym pokoju.

Jake pewnie układa się na kanapie.

Myśl, że jest tuż po drugiej stronie tych drzwi, wszystko potęguje.

Jeszcze bardziej zakazane.

Wyobrażam sobie, co by mi zrobili, gdybym im pozwoliła.

Jake byłby stanowczy, jego głos szorstki przy moim uchu, mówiłby mi dokładnie, jak mam się poruszać.

Trzymałby mnie tak, jak wtedy, gdy wyciągnął mnie z samochodu—pewnie, zdecydowanie, jakby nigdy nie pozwolił mi upaść.

Palce Konnora zastąpiłyby moje, precyzyjne i znające się na rzeczy. Studiowałby moje reakcje jak dane, katalogując, co sprawia, że jęczę.

A Oscar—Oscar sunąłby ustami w dół mojego brzucha, jeszcze niżej, z tym wilczym uśmiechem przy miejscach, których Mason nigdy nie chciał eksplorować. Rozśmieszałby mnie, nawet gdybym błagała.

Moje palce znajdują wilgoć między udami, a ja przygryzam wargę, żeby nie wydać żadnego dźwięku. Jestem tak mokra, że to aż zawstydzające, moje ciało zdradza każdą zaprzeczoną potrzebę.

To szaleństwo. Nie znasz tych mężczyzn. Jesteś w ciąży.

Ale argumenty rozwiewają się pod naporem doznań i gonię za uczuciem narastającym u podstawy kręgosłupa.

Wolna ręka zaciska się na poduszce, oddech mam płytki, urywany i rozpaczliwie próbuję go stłumić.

Wyobrażam sobie ich wszystkich troje naraz, na zmianę i potem bez zmiany. Echem powracają słowa Oscara z wcześniejszego wieczoru.

Nie ma niczego takiego jak dawanie komuś aż tyle uwagi. Tyle przyjemności. Patrzenie, jak się rozpada, bo nie ma dokąd uciec, gdzie nie byłoby więcej.

Więcej. Chcę więcej. Zawsze chciałam więcej i przez lata wstydziłam się tego.

Orgazm przetacza się przeze mnie, z trudem tłumię jęk, który wyrywa się z gardła.

Fala za falą pulsuje przez moje ciało, wyginając mnie nad materacem, palce u stóp zaciskają się na prześcieradle pachnącym jak Jake.

Leżę potem, drżąc, wpatrzona w wentylator, który wciąż nie robi nic.

Powoli wkrada się przerażenie.

Co ja właśnie zrobiłam?

Jestem w ciąży z dzieckiem innego faceta. Powinnam układać sobie życie. Ukrywam się przed skandalem, który zniszczyłby resztki mojej reputacji.

A właśnie doprowadziłam się do orgazmu, myśląc o tym, że dzielę się z trzema obcymi, których poznałam cztery godziny temu.

Głos Masona pełznie przez moją pamięć, ociekający obrzydzeniem: Tego chcą dziwki.

Może miał rację. Może naprawdę jestem tym, o co mnie oskarżał.

Moja dłoń wciąż tkwi między udami, dowód zbrodni, której nie mogę cofnąć.

Deska na podłodze skrzypi za drzwiami.

Zamieram. Każdy mięsień zastyga, oddech więźnie mi w piersi. Dźwięk jest nie do pomylenia—charakterystyczne jęknięcie starego drewna pod nagłym ciężarem.

Ktoś stoi tuż za drzwiami. Tuż za.

Cisza się przeciąga, gęsta i dusząca. Nie oddycham. Nie ruszam się. Serce wali mi w klatkę tak mocno, że jestem pewna, iż słychać je przez ściany.

Proszę, niech idą do łazienki. Niech to będzie przypadek.

Potem ciche kroki oddalają się. Drzwi zamykają się gdzieś w chacie.

Powietrze z powrotem napływa do płuc, ale ulga nie nadchodzi.

Ktoś tam był. Ktoś słyszał. I nie mam pojęcia, który z trzech to był—ani co mam powiedzieć, kiedy nadejdzie rano.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Three Way Florida Escape

My Three Way Florida Escape

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa