Pytanie Oscara zawisa w powietrzu. Trzy pary oczu czekają na odpowiedź, której nie zamierzam udzielić.
— Spontaniczne wakacje — mówię, unosząc filiżankę herbaty. — Potrzebowałam przerwy od hałasu.
Oscar odchyla się do tyłu, nieprzekonany. — Hałasu. To cudownie nieprecyzyjne.
— Jestem cudownie nieprecyzyjną osobą. — Zmieniam temat, zanim zdąży drążyć głębiej. — Ale dość o mnie. A wy trzej? Żony w domu? Dziewczyny zastanawiające się, czemu zaszyliście się w domku? Mężowie?
Słowa spadają na stół jak granat rzucony od niechcenia.
Oscar śmieje się, dźwięcznie i beztrosko. — Mężowie. Lubię cię, Kelly Bird. Nie, jestem szczęśliwie nieżonaty i zamierzam takim pozostać w najbliższej przyszłości.
Na twarzy Jake’a pojawia się cień, który znika zbyt szybko, by go nazwać. Bierze długi łyk piwa i nie mówi nic.
Konnor spotyka moje spojrzenie tymi niepokojącymi, ciemnymi oczami. — Nic z powyższych.
Trzech samotnych mężczyzn. Trzech bardzo atrakcyjnych, samotnych mężczyzn.
Powoli upijam łyk herbaty, by ukryć rumieniec wspinający się po szyi, ceramika grzeje mi dłonie, a para zwija się między nami jak wątła bariera.
To wszystko bardzo komplikuje.
Bo oto jest rzecz w uciekaniu, by się schować przed katastrofalnymi życiowymi wyborami: powinnaś być niewidzialna.
Nie powinnaś być zamknięta w domku z trzema facetami wyglądającymi, jakby właśnie wyszli z castingu do „Surowych Ludzi Z Gór, Którzy Zrujnują Ci Życie”, a twoje ciało — zalane hormonami i wygłodniałe dotyku — uznaje, że to idealny moment, by przypomnieć sobie, czym jest pożądanie.
Cisza się przeciąga, rozmowa zamiera. Rozpoznaję niezręczność — czwórka nieznajomych, którzy wyczerpali grzeczną pogawędkę.
— Zagrajmy w grę — ogłaszam. — Nigdy przenigdy. Pijesz, jeśli to zrobiłeś. Ja zostaję przy herbacie, w końcu jestem pacjentką po wstrząśnieniu mózgu.
Jake patrzy na mnie z tym nieodgadnionym wyrazem twarzy. — To brzmi jak przesłuchanie udające rozrywkę.
— Najlepsze gry takie są. — Uśmiecham się słodko. — Chyba że boisz się odrobiny szczerości?
— Wchodzę — oznajmia Oscar. — Zacznę. Nigdy nie ugotowałem posiłku, przez który ktoś płakał.
Od razu pije, uśmiechając się szeroko. — Kobieta dosłownie rozpłakała się nad moim risotto w zeszłym roku. Ze szczęścia, rzecz jasna.
— Twój egoizm męczy — mamrocze Konnor.
Z kolejnych rund składam w całość ich historie.
Oscar jest szefem kuchni, o jedzeniu mówi jak kaznodzieja o zbawieniu — z zapałem, przekonaniem i absolutną pewnością, że jego ścieżka jest jedyną słuszną.
Śni o gwiazdce Michelin, jakby już posmakował wielkości i nie przestanie, póki nie pochłonie jej w całości.
Konnor to kardiochirurg, który opisuje serca z klinicznym dystansem — same zastawki, komory i rzeczy, które można naprawić, jeśli się wie, co robić.
O otwieraniu klatki piersiowej mówi tak, jak większość o zmianie koła w aucie.
Jake jest kapitanem straży pożarnej, rozwiedzionym ojcem nastoletniej córki. Ma na imię Lily, a sposób, w jaki jego głos mięknie przy tych dwóch sylabach, mówi mi wszystko o tym, jakim jest ojcem i jakim próbował być mężem.
Gdy Oscar żartuje o płonących budynkach, w oczach Jake’a pojawia się cień. Widział rzeczy, które dźwiga w milczeniu, i rozpoznaję ten ciężar, bo noszę swój własny.
Znają się od dziecka — Jake i Konnor z Seattle, Oscar z letnich wakacji u babci w pobliżu. Te wyjazdy to ich doroczna tradycja, jest święta.
Przychodzi moja kolej i zdradzam drobne prawdy przez to, do czego się NIE przyznaję. Nigdy mnie nie zwolniono. Nigdy nie zdradziłam. Nigdy nie miałam przelotnej przygody na jedną noc.
Każde wyznanie sprawia, że Oscar szerzej się uśmiecha, Konnor patrzy przenikliwiej, a szczęka Jake’a napina się w sposób, który sprawia, że ciepło rozpływa się po moim brzuchu.
Wtedy Konnor z hukiem odstawia piwo. — Nigdy nie dzieliłem się kobietą z kimś innym.
Jego ciemne oczy przenoszą się na Jake’a, potem Oscara. Wyzwanie jest wyraźne.
Jake pije. Oscar pije. Potem, powoli, z prywatnym uśmiechem, również Konnor podnosi piwo i pije.
Przez chwilę wymieniają spojrzenia pełne czegoś, czego nie umiem w pełni rozszyfrować — brwi Oscara wspinające się aż do linii włosów, gdy patrzy na Konnora, szczęka Jake’a opada, po czym odzyskuje neutralny wyraz.
W tych spojrzeniach jest historia. Taka, która rodzi się tylko między ludźmi, którzy widzieli się nawzajem w najzupełniej odsłoniętych momentach.
Zatrzymuję oddech. Ciepło rozlewające się po moim ciele nie ma nic wspólnego z herbatą, która stygnie w moich dłoniach.
— Zaczekajcie. — Podnoszę dłoń, mózg się zawiesza. — Wszyscy trzej? W tym samym czasie? Z tą samą kobietą?
Uśmiech Oscara staje się wilczy. — No proszę, Kelly Bird. Czy to osąd, czy ciekawość?
— Ani jedno, ani drugie. Wasza trójka nawet nie zgodziłaby się co do pizzy, a co dopiero... — Machałam ręką, nie kończąc zdania.
— Mamy uzupełniające się talenty — rzuca Oscar, a Jake rzeczywiście się krztusi piwem.
— Można i tak to ująć — głos Konnora suchy jak pieprz. — Można też powiedzieć, że Oscar nie ma samokontroli i namawia wszystkich wokół do wątpliwych decyzji.
— To nie były wątpliwe decyzje. Nicole na pewno tak nie sądziła. — Oscar rozkłada ręce na oparciu kanapy. — Miała na imię Nicole. Poznaliśmy ją kilka lat temu. Byliśmy młodzi i eksperymentowaliśmy, a ona była... odważna.
— Odważna — powtarzam sucho. — Tak to nazwiemy?
— Wolisz „entuzjastyczna”? „Elastyczna”? Dosłownie i…
— Oscar — Jake’owi głos brzmi ostrzegawczo, ale stalowoszare oczy są utkwione we mnie, śledzą moją reakcję.
Zmień temat. Zachowuj się jak normalna osoba, która nie przepytuje obcych o ich życie seksualne.
— Jak to w ogóle działa? — słyszę, jak pytam zamiast tego.
Co ze mną nie tak?
— Jak to działa, pyta. — Radość Oscara jest wyraźna. — Jake, może ty odpowiesz?
— Nie.
— Konnor?
— Absolutnie nie.
— Bezużyteczni obaj. — Oscar wraca do mnie. — Działa to znakomicie, skoro pytasz. Gdy wszyscy są na tej samej stronie, gdy jest zaufanie, gdy wszyscy skupiają się na tym samym celu… — zawiesza głos. — Nie ma niczego podobnego do dawania komuś tyle uwagi. Tyle przyjemności. Obserwowania, jak się rozpada, bo nie ma gdzie się zwrócić, żeby nie było więcej.
— To zdarzyło się tylko raz — dodaje Konnor, jego obsydianowe spojrzenie wbite we mnie. — Gdybyś się zastanawiała.
— Nie zastanawiałam się — kłamię.
Jego lekko uniesiona brew mówi, że mi nie wierzy.
— Chodzi o to — ciągnie Oscar — że potrzeba do tego odpowiedniej chemii. Odpowiedniej kobiety. Takiej, która udźwignie bycie w centrum takiego skupienia.
Słowo „skupienie” ląduje mi nisko w brzuchu i eksploduje.
Biorę długi łyk herbaty, który w niczym nie pomaga. Twarz mi płonie. Puls wali w gardle. Wszyscy troje obserwują mnie teraz z różnym stopniem rozbawienia.
— Jest późno — wstaję za szybko. — Powinnam odpocząć. Zalecenie lekarza.
Ciemne oczy Konnora śledzą mój odwrót z niepokojącą precyzją.
— Słodkich snów, Kelly Bird — woła Oscar.
Jake nie mówi nic, ale czuję jego wzrok na plecach, dopóki nie znikam w sypialni.
Zamykam drzwi i opieram się o nie, serce wali mi tak mocno, że czuję to aż w zębach.
To tylko hormony ciążowe. Zupełnie normalne. Całkowicie biologiczne. To nie ma nic wspólnego z trzema atrakcyjnymi nieznajomymi i obrazem ich—
Urwam myśl, ale szkoda już została wyrządzona. Ciepło między udami jest niepodważalne, natarczywe, doprowadzające do szału.
Przykładam dłoń do brzucha — wciąż płaskiego, wciąż ukrywającego swoją tajemnicę — i przypominam sobie, kim jestem. Kelly Goodwin nie fantazjuje o nieznajomych. Kelly Goodwin zawsze zachowuje kontrolę.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Na swoje usprawiedliwienie powiem tylko tyle: nikt mi nie powiedział, że ciąża zamieni mnie w hormonalną katastrofę, która robi się mokra, myśląc o facetach poznanych cztery godziny temu.
Gdzie to było w ulotkach?
Wpatruję się w wentylator pod sufitem, który kręci swoje bezsensowne kółka, nie robiąc nic poza przepychaniem gorącego powietrza z jednego kąta pokoju w drugi.
Deszcz ustał gdzieś w ciągu ostatniej godziny i teraz w chacie jest jak w saunie owiniętej wilgocią. Zrzucam z siebie kołdrę. Przykrywam się z powrotem. Znowu ją zrzucam.
Ale to nie upał jest problemem. Nie do końca.
Problemem są trzej mężczyźni przyznający, że dzielili się kobietą, a moje zdradzieckie ciało uznaje tę informację za powód do pełnoskalowego buntu przeciwko zdrowemu rozsądkowi.
Ogarnij się, Kelly. Jesteś w ciąży, sama, ukrywasz się przed własnym życiem i fantazjujesz o obcych jak nastolatka z pierwszym romansem w ręku.
Cisza się przeciąga. A mój umysł—bo mnie nienawidzi—cofa się do ostatniego razu, kiedy pozwoliłam sobie pragnąć czegoś, co odbiegało od przewidzianego scenariusza.
Mason i ja byliśmy razem od ośmiu miesięcy. Na tyle długo, że uznałam, iż szczerość może być bezpieczna.
Przeczytałam artykuł o fantazjach, o tym, jak ich dzielenie buduje bliskość, i pozwoliłam sobie być bezbronna w sposób, w jaki nie byłam nigdy z nikim.
Byliśmy w jego mieszkaniu i poczułam się odważna. Głupio, lekkomyślnie, odważna na osiemnaście kieliszków wina, choć wypiłam tylko dwa.
"A co gdybyśmy spróbowali czegoś innego?" zapytałam, z sercem tłukącym się tak mocno, że byłam pewna, iż je słyszy. "Na przykład... dodali kogoś. Może innego faceta?"
Twarz Masona wykrzywiła się, jakbym zasugerowała, żebyśmy adoptowali dzikiego szopa.
Potem pojawił się śmiech—nie ciepły, nie zaskoczony, lecz ostry i lekceważący. Taki śmiech, który ma sprawić, że poczujesz się mała.
"Jezu, Kelly." Podparł się na łokciu, patrząc na mnie tak, jakbym zamieniła się w kogoś brudnego. "Jaka kobieta o to prosi? Chcesz być pieprzona przez dwóch facetów naraz? To... to nie jest coś, co robią panny młode. To porno. Tego chcą dziwki."
Wycofałam się tak szybko, że sama sobie zrobiłam emocjonalnego whiplasha. "Tylko żartowałam. Widziałam to w filmie. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam—"
"To było głupie," zgodził się, całując mnie w czoło jak dziecko, które ośmieszyło się na przyjęciu. Jakbym potrzebowała rozgrzeszenia za zbrodnię pragnienia.
Pogrzebałam tę fantazję tak głęboko, że prawie przekonałam samą siebie, że nigdy nie istniała. Przekonałam się, że pragnienie więcej czyni mnie zepsutą.
I zobacz, jak się to skończyło.
Mason, mężczyzna, który nazwał mnie dziwką za to, że chciałam więcej, przez miesiące pieprzył swoją dwudziestotrzyletnią asystentkę.
Brittany, z jej idealnymi refleksami i zupełnym brakiem moralnych komplikacji.
Zabawne, jak zasady dotyczą tylko kobiet.
Przekręcam się na plecy, a pulsujący ból między nogami powraca z nową siłą.
Mój umysł zalewają kliniczne wyjaśnienia: zwiększony przepływ krwi w ciąży, większa wrażliwość, wahania hormonalne zmieniające całkiem racjonalne kobiety w chodzące zakończenia nerwowe.
Ale kliniczne wyjaśnienia nie obejmują konkretnych obrazów zalewających mój mózg.
Szorstkie dłonie Jake'a, zgrubiałe od lat trzymania węża strażackiego, obejmujące moje biodra.
Intensywne skupienie Konnora—ta sama precyzja, której pewnie używa, rozcinając klatki piersiowe—skierowana na rozbieranie mnie na kawałki.
Drażniący uśmiech Oscara na moim udzie, składający obietnice, które chcę, żeby dotrzymał.
Przestań. Przestań natychmiast.
Nie mogę przestać.
Fantazja buduje się bez pozwolenia, konstruując się z resztek i desperacji. Trzy pary rąk. Trzy usta.
Trzy głosy mówiące mi, że jestem piękna, chciana, że nie muszę już utrzymywać kontroli nad własnym życiem.
Moja dłoń wsuwa się pod za dużą koszulkę, zanim zdążę się powstrzymać. Tylko żeby ulżyć napięciu. Tylko raz. Tylko żebym mogła zasnąć.
Ściany chaty są cienkie—słyszę, jak ktoś porusza się w głównym pokoju.
Jake pewnie układa się na kanapie.
Myśl, że jest tuż po drugiej stronie tych drzwi, wszystko potęguje.
Jeszcze bardziej zakazane.
Wyobrażam sobie, co by mi zrobili, gdybym im pozwoliła.
Jake byłby stanowczy, jego głos szorstki przy moim uchu, mówiłby mi dokładnie, jak mam się poruszać.
Trzymałby mnie tak, jak wtedy, gdy wyciągnął mnie z samochodu—pewnie, zdecydowanie, jakby nigdy nie pozwolił mi upaść.
Palce Konnora zastąpiłyby moje, precyzyjne i znające się na rzeczy. Studiowałby moje reakcje jak dane, katalogując, co sprawia, że jęczę.
A Oscar—Oscar sunąłby ustami w dół mojego brzucha, jeszcze niżej, z tym wilczym uśmiechem przy miejscach, których Mason nigdy nie chciał eksplorować. Rozśmieszałby mnie, nawet gdybym błagała.
Moje palce znajdują wilgoć między udami, a ja przygryzam wargę, żeby nie wydać żadnego dźwięku. Jestem tak mokra, że to aż zawstydzające, moje ciało zdradza każdą zaprzeczoną potrzebę.
To szaleństwo. Nie znasz tych mężczyzn. Jesteś w ciąży.
Ale argumenty rozwiewają się pod naporem doznań i gonię za uczuciem narastającym u podstawy kręgosłupa.
Wolna ręka zaciska się na poduszce, oddech mam płytki, urywany i rozpaczliwie próbuję go stłumić.
Wyobrażam sobie ich wszystkich troje naraz, na zmianę i potem bez zmiany. Echem powracają słowa Oscara z wcześniejszego wieczoru.
Nie ma niczego takiego jak dawanie komuś aż tyle uwagi. Tyle przyjemności. Patrzenie, jak się rozpada, bo nie ma dokąd uciec, gdzie nie byłoby więcej.
Więcej. Chcę więcej. Zawsze chciałam więcej i przez lata wstydziłam się tego.
Orgazm przetacza się przeze mnie, z trudem tłumię jęk, który wyrywa się z gardła.
Fala za falą pulsuje przez moje ciało, wyginając mnie nad materacem, palce u stóp zaciskają się na prześcieradle pachnącym jak Jake.
Leżę potem, drżąc, wpatrzona w wentylator, który wciąż nie robi nic.
Powoli wkrada się przerażenie.
Co ja właśnie zrobiłam?
Jestem w ciąży z dzieckiem innego faceta. Powinnam układać sobie życie. Ukrywam się przed skandalem, który zniszczyłby resztki mojej reputacji.
A właśnie doprowadziłam się do orgazmu, myśląc o tym, że dzielę się z trzema obcymi, których poznałam cztery godziny temu.
Głos Masona pełznie przez moją pamięć, ociekający obrzydzeniem: Tego chcą dziwki.
Może miał rację. Może naprawdę jestem tym, o co mnie oskarżał.
Moja dłoń wciąż tkwi między udami, dowód zbrodni, której nie mogę cofnąć.
Deska na podłodze skrzypi za drzwiami.
Zamieram. Każdy mięsień zastyga, oddech więźnie mi w piersi. Dźwięk jest nie do pomylenia—charakterystyczne jęknięcie starego drewna pod nagłym ciężarem.
Ktoś stoi tuż za drzwiami. Tuż za.
Cisza się przeciąga, gęsta i dusząca. Nie oddycham. Nie ruszam się. Serce wali mi w klatkę tak mocno, że jestem pewna, iż słychać je przez ściany.
Proszę, niech idą do łazienki. Niech to będzie przypadek.
Potem ciche kroki oddalają się. Drzwi zamykają się gdzieś w chacie.
Powietrze z powrotem napływa do płuc, ale ulga nie nadchodzi.
Ktoś tam był. Ktoś słyszał. I nie mam pojęcia, który z trzech to był—ani co mam powiedzieć, kiedy nadejdzie rano.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Leżę w łóżku Jake’a, wpatrzona w sufit, który przez ostatnią godzinę zdążyłam już zapamiętać, odtwarzając w głowie skrzypnięcie podłogi z zeszłej nocy w nieskończonej pętli.
Ktoś mnie usłyszał. I kimkolwiek z tych mężczyzn był, teraz nosi w sobie sekret, za którego wymazanie z istnienia zapłaciłabym niemałe pieniądze.
Wstań. Zmierz się z konsekwencjami. Przetrwałaś gorsze rzeczy.
To wewnętrzne pokrzepienie brzmi pusto, ale mimo to zmuszam się, by usiąść.
Mój plan jest prosty: na palcach do łazienki, zimna woda na twarz i konstrukcja działającej fasady, zanim spotkam któregoś z nich.
Dziesięć minut samotności, żeby na nowo stać się Kelly Bird—kimkolwiek ona teraz jest.
Wysuwam się z łóżka i ostrożnie otwieram drzwi, krzywiąc się przy każdym skrzypnięciu zawiasów.
Korytarz rozciąga się przede mną, pusty i cichy, pozwalam sobie na jeden uspokajający oddech, nim ruszam w stronę łazienki.
Ale zapach kawy przecina przestrzeń w domku, a mój żołądek zaciska się ze strachu.
Salon jest pusty w szarym porannym świetle—skórzana kanapa zwrócona ku kamiennemu kominkowi pełnemu popiołu z wczorajszej nocy, stos czasopism wędkarskich na topornym stoliku do kawy, puste butelki po piwie ustawione jak żołnierze czekający na usunięcie.
Kuchnia dalej to same blaty z drewna rzeźniczego i żeliwne patelnie, a ekspres do kawy charczy ostatnimi tchnieniami obok zlewu pełnego kubków, co sugeruje, że ci mężczyźni są na nogach od godzin.
Kanapa Jake’a jest pusta, koce złożone.
Okrążam róg w stronę łazienki, głowę trzymam nisko, ramiona przygarbione—i wpadam prosto na ścianę ciepłych mięśni.
Dłonie Jake’a chwytają mnie w talii, zanim zdążę się potknąć, jego palce obejmują moje biodra z taką łatwością, że aż zatrzymuje mi się oddech.
Jest bez koszulki—bo oczywiście jest, bo wszechświat ma chore poczucie humoru—a moje dłonie lądują płasko na jego klatce piersiowej.
„Dzień dobry.” Jego głos jest ochrypły od snu, niski i chropowaty.
Powinnam się odsunąć. Naprawdę powinnam się odsunąć. Ale jego kciuki wciskają się w łuk mojej talii, a stalowoszare oczy rejestrują każdy mikro-wyraz mojej twarzy.
Jest w nich błysk—szybki, niemal niezauważalny—gdy jego spojrzenie zjeżdża na moje usta, nim znów wraca wyżej.
On też to poczuł. Cokolwiek właśnie przeskoczyło między nami, nie tylko mnie to poparzyło.
Rusz się. Powiedz coś. Przestań gapić się na jego usta.
Moje ciało buntuje się przeciwko racjonalnemu umysłowi. Nachylam się, choćby odrobinę, przyciągana grawitacją albo szaleństwem, albo jednym i drugim.
Jego uścisk na chwilę się wzmacnia, palce zagłębiają się w miękką krzywiznę mojej talii, jakby sam walczył z przegraną sprawą.
Wtedy puszcza. Po prostu mnie puszcza i odsuwa się, jakby nic się nie stało.
Moje ciało protestuje tak głośno przy tej pustce, że dziwię się, iż on tego nie słyszy—każde zakończenie nerwowe krzyczy: dlaczego przestałeś, wróć, połóż ręce tam, gdzie były.
„Łazienka wolna,” mówi, zupełnie niewzruszony. „Idę sprawdzić twój samochód. Zobaczę, czy damy radę odholować go sami, czy trzeba będzie wezwać pomoc.”
„Idę z tobą.” Mówię i to nie jest pytanie. Siedzenie w tym domku, czekając na żarty Oscara albo przenikliwe spojrzenie Konnora, brzmi jak tortury psychologiczne.
Jake unosi brew. „Na pewno? Deszcz ustał może godzinę temu, ale zaraz znowu zacznie lać. Błoto jest okropne.”
„Widziałam gorsze rzeczy niż błoto.” Jak przewroty w zarządzie. Jak publiczne upokorzenie. Jak przyłapanie narzeczonego z kochanką. „Daj mi pięć minut.”
Jestem gotowa w cztery.
W samochodzie pachnie tak samo jak wczoraj—kawą i sosną—ale cisza między nami jest inna. Mniej napięta, bardziej zamyślona.
Las ocieka wczorajszym deszczem, wszystko zielone i lśniące w bladym porannym świetle.
Patrzę, jak drzewa rozmazują się za oknem, para unosi się z mokrej ziemi, a ja staram się nie zwracać uwagi na jego dłonie na kierownicy.
Te same dłonie, które złapały mnie dziś rano. Te same dłonie, o których myślałam w nocy—
Mój wzrok zdradza mnie, sunie po jego przedramionach tam, gdzie rękawy flaneli są podwinięte do łokcia, śledząc linię mięśni aż do ramion, kolumny szyi.
Ścięgno napina się, gdy odwraca się, by sprawdzić lusterko boczne, a mi nagle wysycha w ustach.
Przestań analizować go jak bufet, na który nie zdążyłaś na kolację.
„Jak spałaś?” pyta Jake, patrząc na drogę.
Rumieniec uderza mnie tak gwałtownie, że prawie się dławię.
To był on? To on stał pod moimi drzwiami, słuchając jak się rozpadam, myśląc o—
„Dobrze.” Słowo wyrywa się ściśnięte. „Masz wygodne łóżko.”
„Mm.” Pauza trwa za długo. „Byłaś niespokojna. Słyszałem, jak się wiercisz.”
Spogląda na mnie wtedy. Kącik jego ust drga, nie do końca uśmiech, raczej celowy brak uśmiechu.
O Boże. O Boże o Boże o Boże.
„Upał,” rzucam szybko. „Nie jestem przyzwyczajona do wilgotności Florydy.”
Jego twarz nie zdradza niczego. Albo jest świetnym pokerzystą, albo naprawdę nic kompromitującego nie słyszał. Trzymam się tej drugiej wersji jak tratwy ratunkowej.
„Więc, Kelly Bird.” Rzuca na mnie spojrzenie z ukosa. „Turystka, złe miejsce, zły czas. Taka jest twoja historia?”
„To prawda.”
„Częściowo.” Skręca w wąską, szutrową drogę, ciężarówka podskakuje na wybojach. „Te części, które chcesz, żebym znał.”
„Każdy ma coś, czego nie mówi obcym.”
„Nie jesteśmy już obcy.” Jego głos staje się niższy. „Spałaś w moim łóżku.”
Te słowa trafiają inaczej, niż pewnie zamierzał. A może dokładnie tak, jak chciał—nie potrafię go rozgryźć.
„Po prostu robię sobie przerwę,” mówię w końcu.
„Uciekasz przed czymś czy do czegoś?”
Rozważam to pytanie dłużej, niż powinnam. „Jeszcze nie wiem.”
Jake kiwa głową powoli, jakby ta nieodpowiedź powiedziała mu wszystko, co chciał wiedzieć. „Sprawiedliwe.”
Kiedy dojeżdżamy, mój samochód z wypożyczalni wygląda dokładnie tak żałośnie, jak zapamiętałam—wciśnięty w rów, przodem rozbity o drzewo, żałośnie skurczony.
Jake obchodzi go dookoła z profesjonalną oceną, zagląda pod podwozie, sprawdza koła.
Gdy pracuje, podchodzę do paki ciężarówki, udając, że oglądam sprzęt do holowania, jakbym cokolwiek o nim wiedziała.
Deszcz zostawił wszystko śliskie i lśniące, opieram się o klapę, by nie poślizgnąć się w błocie.
Wtedy zauważam zdjęcie wsunięte pod skrzynkę z narzędziami, brzegi wygięte od wilgoci.
Kobieta na fotografii ma w sobie taką lekkość piękna, która sprawia, że inne kobiety chcą znaleźć sobie wyczynowe hobby. Ciemne włosy, swobodny uśmiech, jedno ramię obejmuje nastolatkę o dokładnie stalowych, szarych oczach Jake’a.
Dziewczyna—Lily, przypominam sobie—szczerzy się do aparatu z nieprzefiltrowaną radością kogoś, kto jeszcze nie wie, że ludzie odchodzą.
Jake stoi za nimi obojgiem, młodszy o kilka lat, a w jego spojrzeniu jest miękkość, której nie widziałam, odkąd wpadłam w jego życie.
Jego dłoń spoczywa na ramieniu córki, uśmiech jest prawdziwy.
Był szczęśliwy. Miał rodzinę, życie, kobietę, która idealnie mieściła się pod jego ramieniem.
Wkładam zdjęcie z powrotem pod skrzynkę, czując się, jakbym czytała czyjś pamiętnik bez pozwolenia.
Cokolwiek wydarzyło się między nim a kobietą ze zdjęcia—rozwód, o którym wspominał—zostawiło ślady.
Takie, które niesie się między słowami, w ostrożnym dystansie, jaki trzyma się od wszystkiego, co mogłoby wywołać zbyt silne uczucia.
Znam te ślady. Sama je zbieram.
„Dobre wieści,” mówi w końcu Jake. „Damy radę odholować go sami. Mam sprzęt w ciężarówce.”
Ulga zalewa mnie falą. „A złe?”
„Uszkodzona oś. Nie pojedziesz tym nigdzie przez co najmniej tydzień.” Prostuje się, wyciera ręce o dżinsy. „Może dłużej, zależy od części.”
Słowa docierają do mnie z opóźnieniem.
Tydzień w tym domku. Siedem dni wspólnych posiłków, cienkich ścian, dłoni Jake’a, niepokojącego spojrzenia Konnora i wilczego uśmiechu Oscara.
„Wspaniale,” mamroczę. „Po prostu wspaniale.”
Ale gdzieś głęboko, cichy, lekkomyślny głosik szepcze: Czy to na pewno takie złe?
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować