passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Three Way Florida Escape - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

My Three Way Florida Escape

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Na swoje usprawiedliwienie powiem tylko tyle: nikt mi nie powiedział, że ciąża zamieni mnie w hormonalną katastrofę, która robi się mokra, myśląc o facetach poznanych cztery godziny temu.

Gdzie to było w ulotkach?

Wpatruję się w wentylator pod sufitem, który kręci swoje bezsensowne kółka, nie robiąc nic poza przepychaniem gorącego powietrza z jednego kąta pokoju w drugi.

Deszcz ustał gdzieś w ciągu ostatniej godziny i teraz w chacie jest jak w saunie owiniętej wilgocią. Zrzucam z siebie kołdrę. Przykrywam się z powrotem. Znowu ją zrzucam.

Ale to nie upał jest problemem. Nie do końca.

Problemem są trzej mężczyźni przyznający, że dzielili się kobietą, a moje zdradzieckie ciało uznaje tę informację za powód do pełnoskalowego buntu przeciwko zdrowemu rozsądkowi.

Ogarnij się, Kelly. Jesteś w ciąży, sama, ukrywasz się przed własnym życiem i fantazjujesz o obcych jak nastolatka z pierwszym romansem w ręku.

Cisza się przeciąga. A mój umysł—bo mnie nienawidzi—cofa się do ostatniego razu, kiedy pozwoliłam sobie pragnąć czegoś, co odbiegało od przewidzianego scenariusza.

Mason i ja byliśmy razem od ośmiu miesięcy. Na tyle długo, że uznałam, iż szczerość może być bezpieczna.

Przeczytałam artykuł o fantazjach, o tym, jak ich dzielenie buduje bliskość, i pozwoliłam sobie być bezbronna w sposób, w jaki nie byłam nigdy z nikim.

Byliśmy w jego mieszkaniu i poczułam się odważna. Głupio, lekkomyślnie, odważna na osiemnaście kieliszków wina, choć wypiłam tylko dwa.

"A co gdybyśmy spróbowali czegoś innego?" zapytałam, z sercem tłukącym się tak mocno, że byłam pewna, iż je słyszy. "Na przykład... dodali kogoś. Może innego faceta?"

Twarz Masona wykrzywiła się, jakbym zasugerowała, żebyśmy adoptowali dzikiego szopa.

Potem pojawił się śmiech—nie ciepły, nie zaskoczony, lecz ostry i lekceważący. Taki śmiech, który ma sprawić, że poczujesz się mała.

"Jezu, Kelly." Podparł się na łokciu, patrząc na mnie tak, jakbym zamieniła się w kogoś brudnego. "Jaka kobieta o to prosi? Chcesz być pieprzona przez dwóch facetów naraz? To... to nie jest coś, co robią panny młode. To porno. Tego chcą dziwki."

Wycofałam się tak szybko, że sama sobie zrobiłam emocjonalnego whiplasha. "Tylko żartowałam. Widziałam to w filmie. Zapomnij, że cokolwiek powiedziałam—"

"To było głupie," zgodził się, całując mnie w czoło jak dziecko, które ośmieszyło się na przyjęciu. Jakbym potrzebowała rozgrzeszenia za zbrodnię pragnienia.

Pogrzebałam tę fantazję tak głęboko, że prawie przekonałam samą siebie, że nigdy nie istniała. Przekonałam się, że pragnienie więcej czyni mnie zepsutą.

I zobacz, jak się to skończyło.

Mason, mężczyzna, który nazwał mnie dziwką za to, że chciałam więcej, przez miesiące pieprzył swoją dwudziestotrzyletnią asystentkę.

Brittany, z jej idealnymi refleksami i zupełnym brakiem moralnych komplikacji.

Zabawne, jak zasady dotyczą tylko kobiet.

Przekręcam się na plecy, a pulsujący ból między nogami powraca z nową siłą.

Mój umysł zalewają kliniczne wyjaśnienia: zwiększony przepływ krwi w ciąży, większa wrażliwość, wahania hormonalne zmieniające całkiem racjonalne kobiety w chodzące zakończenia nerwowe.

Ale kliniczne wyjaśnienia nie obejmują konkretnych obrazów zalewających mój mózg.

Szorstkie dłonie Jake'a, zgrubiałe od lat trzymania węża strażackiego, obejmujące moje biodra.

Intensywne skupienie Konnora—ta sama precyzja, której pewnie używa, rozcinając klatki piersiowe—skierowana na rozbieranie mnie na kawałki.

Drażniący uśmiech Oscara na moim udzie, składający obietnice, które chcę, żeby dotrzymał.

Przestań. Przestań natychmiast.

Nie mogę przestać.

Fantazja buduje się bez pozwolenia, konstruując się z resztek i desperacji. Trzy pary rąk. Trzy usta.

Trzy głosy mówiące mi, że jestem piękna, chciana, że nie muszę już utrzymywać kontroli nad własnym życiem.

Moja dłoń wsuwa się pod za dużą koszulkę, zanim zdążę się powstrzymać. Tylko żeby ulżyć napięciu. Tylko raz. Tylko żebym mogła zasnąć.

Ściany chaty są cienkie—słyszę, jak ktoś porusza się w głównym pokoju.

Jake pewnie układa się na kanapie.

Myśl, że jest tuż po drugiej stronie tych drzwi, wszystko potęguje.

Jeszcze bardziej zakazane.

Wyobrażam sobie, co by mi zrobili, gdybym im pozwoliła.

Jake byłby stanowczy, jego głos szorstki przy moim uchu, mówiłby mi dokładnie, jak mam się poruszać.

Trzymałby mnie tak, jak wtedy, gdy wyciągnął mnie z samochodu—pewnie, zdecydowanie, jakby nigdy nie pozwolił mi upaść.

Palce Konnora zastąpiłyby moje, precyzyjne i znające się na rzeczy. Studiowałby moje reakcje jak dane, katalogując, co sprawia, że jęczę.

A Oscar—Oscar sunąłby ustami w dół mojego brzucha, jeszcze niżej, z tym wilczym uśmiechem przy miejscach, których Mason nigdy nie chciał eksplorować. Rozśmieszałby mnie, nawet gdybym błagała.

Moje palce znajdują wilgoć między udami, a ja przygryzam wargę, żeby nie wydać żadnego dźwięku. Jestem tak mokra, że to aż zawstydzające, moje ciało zdradza każdą zaprzeczoną potrzebę.

To szaleństwo. Nie znasz tych mężczyzn. Jesteś w ciąży.

Ale argumenty rozwiewają się pod naporem doznań i gonię za uczuciem narastającym u podstawy kręgosłupa.

Wolna ręka zaciska się na poduszce, oddech mam płytki, urywany i rozpaczliwie próbuję go stłumić.

Wyobrażam sobie ich wszystkich troje naraz, na zmianę i potem bez zmiany. Echem powracają słowa Oscara z wcześniejszego wieczoru.

Nie ma niczego takiego jak dawanie komuś aż tyle uwagi. Tyle przyjemności. Patrzenie, jak się rozpada, bo nie ma dokąd uciec, gdzie nie byłoby więcej.

Więcej. Chcę więcej. Zawsze chciałam więcej i przez lata wstydziłam się tego.

Orgazm przetacza się przeze mnie, z trudem tłumię jęk, który wyrywa się z gardła.

Fala za falą pulsuje przez moje ciało, wyginając mnie nad materacem, palce u stóp zaciskają się na prześcieradle pachnącym jak Jake.

Leżę potem, drżąc, wpatrzona w wentylator, który wciąż nie robi nic.

Powoli wkrada się przerażenie.

Co ja właśnie zrobiłam?

Jestem w ciąży z dzieckiem innego faceta. Powinnam układać sobie życie. Ukrywam się przed skandalem, który zniszczyłby resztki mojej reputacji.

A właśnie doprowadziłam się do orgazmu, myśląc o tym, że dzielę się z trzema obcymi, których poznałam cztery godziny temu.

Głos Masona pełznie przez moją pamięć, ociekający obrzydzeniem: Tego chcą dziwki.

Może miał rację. Może naprawdę jestem tym, o co mnie oskarżał.

Moja dłoń wciąż tkwi między udami, dowód zbrodni, której nie mogę cofnąć.

Deska na podłodze skrzypi za drzwiami.

Zamieram. Każdy mięsień zastyga, oddech więźnie mi w piersi. Dźwięk jest nie do pomylenia—charakterystyczne jęknięcie starego drewna pod nagłym ciężarem.

Ktoś stoi tuż za drzwiami. Tuż za.

Cisza się przeciąga, gęsta i dusząca. Nie oddycham. Nie ruszam się. Serce wali mi w klatkę tak mocno, że jestem pewna, iż słychać je przez ściany.

Proszę, niech idą do łazienki. Niech to będzie przypadek.

Potem ciche kroki oddalają się. Drzwi zamykają się gdzieś w chacie.

Powietrze z powrotem napływa do płuc, ale ulga nie nadchodzi.

Ktoś tam był. Ktoś słyszał. I nie mam pojęcia, który z trzech to był—ani co mam powiedzieć, kiedy nadejdzie rano.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Leżę w łóżku Jake’a, wpatrzona w sufit, który przez ostatnią godzinę zdążyłam już zapamiętać, odtwarzając w głowie skrzypnięcie podłogi z zeszłej nocy w nieskończonej pętli.

Ktoś mnie usłyszał. I kimkolwiek z tych mężczyzn był, teraz nosi w sobie sekret, za którego wymazanie z istnienia zapłaciłabym niemałe pieniądze.

Wstań. Zmierz się z konsekwencjami. Przetrwałaś gorsze rzeczy.

To wewnętrzne pokrzepienie brzmi pusto, ale mimo to zmuszam się, by usiąść.

Mój plan jest prosty: na palcach do łazienki, zimna woda na twarz i konstrukcja działającej fasady, zanim spotkam któregoś z nich.

Dziesięć minut samotności, żeby na nowo stać się Kelly Bird—kimkolwiek ona teraz jest.

Wysuwam się z łóżka i ostrożnie otwieram drzwi, krzywiąc się przy każdym skrzypnięciu zawiasów.

Korytarz rozciąga się przede mną, pusty i cichy, pozwalam sobie na jeden uspokajający oddech, nim ruszam w stronę łazienki.

Ale zapach kawy przecina przestrzeń w domku, a mój żołądek zaciska się ze strachu.

Salon jest pusty w szarym porannym świetle—skórzana kanapa zwrócona ku kamiennemu kominkowi pełnemu popiołu z wczorajszej nocy, stos czasopism wędkarskich na topornym stoliku do kawy, puste butelki po piwie ustawione jak żołnierze czekający na usunięcie.

Kuchnia dalej to same blaty z drewna rzeźniczego i żeliwne patelnie, a ekspres do kawy charczy ostatnimi tchnieniami obok zlewu pełnego kubków, co sugeruje, że ci mężczyźni są na nogach od godzin.

Kanapa Jake’a jest pusta, koce złożone.

Okrążam róg w stronę łazienki, głowę trzymam nisko, ramiona przygarbione—i wpadam prosto na ścianę ciepłych mięśni.

Dłonie Jake’a chwytają mnie w talii, zanim zdążę się potknąć, jego palce obejmują moje biodra z taką łatwością, że aż zatrzymuje mi się oddech.

Jest bez koszulki—bo oczywiście jest, bo wszechświat ma chore poczucie humoru—a moje dłonie lądują płasko na jego klatce piersiowej.

„Dzień dobry.” Jego głos jest ochrypły od snu, niski i chropowaty.

Powinnam się odsunąć. Naprawdę powinnam się odsunąć. Ale jego kciuki wciskają się w łuk mojej talii, a stalowoszare oczy rejestrują każdy mikro-wyraz mojej twarzy.

Jest w nich błysk—szybki, niemal niezauważalny—gdy jego spojrzenie zjeżdża na moje usta, nim znów wraca wyżej.

On też to poczuł. Cokolwiek właśnie przeskoczyło między nami, nie tylko mnie to poparzyło.

Rusz się. Powiedz coś. Przestań gapić się na jego usta.

Moje ciało buntuje się przeciwko racjonalnemu umysłowi. Nachylam się, choćby odrobinę, przyciągana grawitacją albo szaleństwem, albo jednym i drugim.

Jego uścisk na chwilę się wzmacnia, palce zagłębiają się w miękką krzywiznę mojej talii, jakby sam walczył z przegraną sprawą.

Wtedy puszcza. Po prostu mnie puszcza i odsuwa się, jakby nic się nie stało.

Moje ciało protestuje tak głośno przy tej pustce, że dziwię się, iż on tego nie słyszy—każde zakończenie nerwowe krzyczy: dlaczego przestałeś, wróć, połóż ręce tam, gdzie były.

„Łazienka wolna,” mówi, zupełnie niewzruszony. „Idę sprawdzić twój samochód. Zobaczę, czy damy radę odholować go sami, czy trzeba będzie wezwać pomoc.”

„Idę z tobą.” Mówię i to nie jest pytanie. Siedzenie w tym domku, czekając na żarty Oscara albo przenikliwe spojrzenie Konnora, brzmi jak tortury psychologiczne.

Jake unosi brew. „Na pewno? Deszcz ustał może godzinę temu, ale zaraz znowu zacznie lać. Błoto jest okropne.”

„Widziałam gorsze rzeczy niż błoto.” Jak przewroty w zarządzie. Jak publiczne upokorzenie. Jak przyłapanie narzeczonego z kochanką. „Daj mi pięć minut.”

Jestem gotowa w cztery.

W samochodzie pachnie tak samo jak wczoraj—kawą i sosną—ale cisza między nami jest inna. Mniej napięta, bardziej zamyślona.

Las ocieka wczorajszym deszczem, wszystko zielone i lśniące w bladym porannym świetle.

Patrzę, jak drzewa rozmazują się za oknem, para unosi się z mokrej ziemi, a ja staram się nie zwracać uwagi na jego dłonie na kierownicy.

Te same dłonie, które złapały mnie dziś rano. Te same dłonie, o których myślałam w nocy—

Mój wzrok zdradza mnie, sunie po jego przedramionach tam, gdzie rękawy flaneli są podwinięte do łokcia, śledząc linię mięśni aż do ramion, kolumny szyi.

Ścięgno napina się, gdy odwraca się, by sprawdzić lusterko boczne, a mi nagle wysycha w ustach.

Przestań analizować go jak bufet, na który nie zdążyłaś na kolację.

„Jak spałaś?” pyta Jake, patrząc na drogę.

Rumieniec uderza mnie tak gwałtownie, że prawie się dławię.

To był on? To on stał pod moimi drzwiami, słuchając jak się rozpadam, myśląc o—

„Dobrze.” Słowo wyrywa się ściśnięte. „Masz wygodne łóżko.”

„Mm.” Pauza trwa za długo. „Byłaś niespokojna. Słyszałem, jak się wiercisz.”

Spogląda na mnie wtedy. Kącik jego ust drga, nie do końca uśmiech, raczej celowy brak uśmiechu.

O Boże. O Boże o Boże o Boże.

„Upał,” rzucam szybko. „Nie jestem przyzwyczajona do wilgotności Florydy.”

Jego twarz nie zdradza niczego. Albo jest świetnym pokerzystą, albo naprawdę nic kompromitującego nie słyszał. Trzymam się tej drugiej wersji jak tratwy ratunkowej.

„Więc, Kelly Bird.” Rzuca na mnie spojrzenie z ukosa. „Turystka, złe miejsce, zły czas. Taka jest twoja historia?”

„To prawda.”

„Częściowo.” Skręca w wąską, szutrową drogę, ciężarówka podskakuje na wybojach. „Te części, które chcesz, żebym znał.”

„Każdy ma coś, czego nie mówi obcym.”

„Nie jesteśmy już obcy.” Jego głos staje się niższy. „Spałaś w moim łóżku.”

Te słowa trafiają inaczej, niż pewnie zamierzał. A może dokładnie tak, jak chciał—nie potrafię go rozgryźć.

„Po prostu robię sobie przerwę,” mówię w końcu.

„Uciekasz przed czymś czy do czegoś?”

Rozważam to pytanie dłużej, niż powinnam. „Jeszcze nie wiem.”

Jake kiwa głową powoli, jakby ta nieodpowiedź powiedziała mu wszystko, co chciał wiedzieć. „Sprawiedliwe.”

Kiedy dojeżdżamy, mój samochód z wypożyczalni wygląda dokładnie tak żałośnie, jak zapamiętałam—wciśnięty w rów, przodem rozbity o drzewo, żałośnie skurczony.

Jake obchodzi go dookoła z profesjonalną oceną, zagląda pod podwozie, sprawdza koła.

Gdy pracuje, podchodzę do paki ciężarówki, udając, że oglądam sprzęt do holowania, jakbym cokolwiek o nim wiedziała.

Deszcz zostawił wszystko śliskie i lśniące, opieram się o klapę, by nie poślizgnąć się w błocie.

Wtedy zauważam zdjęcie wsunięte pod skrzynkę z narzędziami, brzegi wygięte od wilgoci.

Kobieta na fotografii ma w sobie taką lekkość piękna, która sprawia, że inne kobiety chcą znaleźć sobie wyczynowe hobby. Ciemne włosy, swobodny uśmiech, jedno ramię obejmuje nastolatkę o dokładnie stalowych, szarych oczach Jake’a.

Dziewczyna—Lily, przypominam sobie—szczerzy się do aparatu z nieprzefiltrowaną radością kogoś, kto jeszcze nie wie, że ludzie odchodzą.

Jake stoi za nimi obojgiem, młodszy o kilka lat, a w jego spojrzeniu jest miękkość, której nie widziałam, odkąd wpadłam w jego życie.

Jego dłoń spoczywa na ramieniu córki, uśmiech jest prawdziwy.

Był szczęśliwy. Miał rodzinę, życie, kobietę, która idealnie mieściła się pod jego ramieniem.

Wkładam zdjęcie z powrotem pod skrzynkę, czując się, jakbym czytała czyjś pamiętnik bez pozwolenia.

Cokolwiek wydarzyło się między nim a kobietą ze zdjęcia—rozwód, o którym wspominał—zostawiło ślady.

Takie, które niesie się między słowami, w ostrożnym dystansie, jaki trzyma się od wszystkiego, co mogłoby wywołać zbyt silne uczucia.

Znam te ślady. Sama je zbieram.

„Dobre wieści,” mówi w końcu Jake. „Damy radę odholować go sami. Mam sprzęt w ciężarówce.”

Ulga zalewa mnie falą. „A złe?”

„Uszkodzona oś. Nie pojedziesz tym nigdzie przez co najmniej tydzień.” Prostuje się, wyciera ręce o dżinsy. „Może dłużej, zależy od części.”

Słowa docierają do mnie z opóźnieniem.

Tydzień w tym domku. Siedem dni wspólnych posiłków, cienkich ścian, dłoni Jake’a, niepokojącego spojrzenia Konnora i wilczego uśmiechu Oscara.

„Wspaniale,” mamroczę. „Po prostu wspaniale.”

Ale gdzieś głęboko, cichy, lekkomyślny głosik szepcze: Czy to na pewno takie złe?

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

„A więc tak wygląda sytuacja.” Jake opiera się o ciężarówkę, przyglądając się mojemu zgniecionemu samochodowi z wypożyczalni. „Masz dwie opcje.”

Krzyżuję ramiona, przygotowując się na złe wieści.

„Opcja pierwsza: holujemy to do warsztatu w miasteczku. Hank jest niezłym mechanikiem, ale to jedyny mechanik w promieniu czterdziestu mil, więc liczy sobie odpowiednio.” Stalowoszare oczy Jake’a spotykają się z moimi. „Ceny premium za części, robociznę i przyjemność tkwienia w jego poczekalni przez tydzień.”

„A opcja druga?”

„Załatwiamy to sami.” Wskazuje w stronę domku. „Oscar zna się na silnikach — dwa lata spędził na odnawianiu Mustanga z ‘67. Konnor ma pewną rękę, to przychodzi z byciem chirurgiem. A ja robiłem więcej napraw w terenie, niż jestem w stanie zliczyć.”

Przetwarzam to, czekając na haczyk. Zawsze jest jakiś haczyk.

„Za darmo,” mówi Jake, a te słowa lądują w mojej piersi jak drzazga, której natychmiast muszę się pozbyć.

Napinam się, zanim zdołam się powstrzymać. „Nie potrzebuję jałmużny.”

Jake opiera się o swoją ciężarówkę, ramiona skrzyżowane, patrzy na mnie z wyrazem twarzy sugerującym, że widział już ten rodzaj obronnej dumy nie raz i jest nią całkowicie niewzruszony.

„Nie pytałem, czy potrzebujesz.” Jake spokojnie otrzepuje kawałek kory z flanelowej koszuli. „Pytałem, czego chcesz.”

Ten niuans wybija mnie z równowagi. Ludzie zwykle nie rozróżniają — zakładają, że wiedzą, czego potrzebuję, i idą po trupach do celu.

„Mam domek,” upieram się. „Wynajęłam miejsce. Powinnam po prostu tam dotrzeć i sama to rozwiązać.”

„I co zrobisz?” Jego spojrzenie przykuwa mnie do miejsca. „Usiądziesz sama w pustym domku, bez samochodu, bez sklepu spożywczego w promieniu piętnastu mil i bez możliwości dotarcia do szpitala, jeśli coś pójdzie nie tak?”

Słowo szpital brzmi inaczej, gdy jesteś w sekrecie w ciąży. Moja ręka drga w stronę brzucha, ale przekierowuję ruch, zmiatając wyimaginowany kurz z legginsów.

On nie wie. Nie może wiedzieć.

„Poradzę sobie,” mówię, ale w moim głosie zabrakło ostrości.

„Byłabyś nieszczęśliwa.” Jake mówi to bez osądu, po prostu stwierdza fakt. „Zostań z nami. Pozwól nam pomóc z samochodem.” Robi pauzę. „O zwrocie możesz dyskutować później.”

Powinnam odmówić. Powinnam upierać się przy swojej niezależności, samotności, przy starannie zaplanowanym planie zniknięcia.

Zamiast tego myślę o tym, że pierwszy raz od tygodni nie czuję się zupełnie sama.

„Dobrze,” słyszę własny głos. „Ale pomagam przy samochodzie. Nie zamierzam tylko stać i wyglądać ozdobnie.”

Kącik ust Jake’a drga. „Nawet bym o tym nie pomyślał.”

Wyciąga z paki ciężarówki parę butów — ogromnych, gumowych, absolutnie niefajnych. „Załóż je. Chyba że chcesz zniszczyć te swoje designerskie sneakersy.”

Spoglądam w dół. „To Golden Goose.”

„Zaraz będą Golden Garbage, jeśli wejdziesz w tym błocie.”

Biorę buty, zauważając, że są o trzy rozmiary za duże, i staram się nie śmiać na widok siebie, jak wciskam designerskie legginsy w gumowe kalosze.

„Bardzo modnie,” zauważa Jake.

„Wprowadzam nowy trend. Swamp chic. Będzie hitem.”

„Mniej gadania, więcej chodzenia.” Ale w jego głosie pojawia się ciepło, kiedy wręcza mi ciężki łańcuch. „Trzymaj, zaraz ustawię ciężarówkę.”

Jake przeprowadza mnie przez cały proces z cierpliwością kogoś, kto uczył tego setki razy.

Kuca przy przedniej osi, wskazując haki holownicze pod zderzakiem.

„To twoje punkty zaczepienia. Przełożymy tutaj łańcuch, zawiniemy z powrotem i zamocujemy do haka ciężarówki.” Spogląda na mnie. „Twoje zadanie to obsługa łańcucha. Przeciągnij go, kiedy ci powiem.”

Klękam w błocie — żegnajcie, designerskie legginsy — i przeciągam ciężki łańcuch przez pierwszy hak, podczas gdy Jake prowadzi go z drugiej strony.

Nasze palce muskają się w ciasnej przestrzeni pod samochodem, jego kłykcie ocierają się o moje, gdy przejmuje ode mnie łańcuch. Iskra przebiega mi po ramieniu.

„Dobrze. Teraz potrzebujemy napięcia.” Przechodzi do drugiego haka, a ja idę za nim. „Za luźno — samochód się buja. Za mocno — ryzykujemy zerwanie liny lub wyrwanie haków.”

„Czyli napięcie jak u Złotowłosej. Rozumiem.”

„Dokładnie.” Prawie się uśmiecha. „Trzymaj ten koniec, a ja wyreguluję.”

Napinam łańcuch, podczas gdy on pracuje przy złączu, a kiedy pochyla się, żeby sprawdzić kąt, nasze ramiona się ocierają. Nie odsuwa się od razu. Ja też nie.

Muszę sobie przypomnieć, żeby oddychać.

„Naciągnij mocniej,” instruuje, a ja to robię, owijając łańcuch wokół dłoni tak, jak mnie uczył. „Trzymaj, a ja zaczepię nas do ciężarówki.”

Znika za mną i słyszę brzęk metalu o metal, mruk wysiłku, gdy mocuje nasz koniec do haka.

Ramiona płoną mi od napinania, ale nie narzekam. Kelly Goodwin kiedyś trzymała zarząd w ryzach przez sześć godzin. Dam radę utrzymać łańcuch.

„Dobra, puść,” rozkazuje.

Puszczam, a łańcuch napina się pomiędzy pojazdami z satysfakcjonującym brzękiem.

Jake obchodzi samochód, sprawdzając każdy punkt zaczepienia, szarpie za ogniwa, kuca, by obejrzeć kąty, o których bym nie pomyślała.

W końcu prostuje się i wyciera ręce o dżinsy.

„Szybko się uczysz,” mówi Jake, brzmiąc niemal zaskoczony.

Duma rozlewa mi się w piersi. „Prowadziłam firmę z listy Fortune 500.”

Słowa wypadają, zanim zdołam je powstrzymać. Zastygam. Całe moje ciało się napina — właśnie zdradziłam okruch, który prowadzi prosto do Kelly Goodwin, skompromitowanej prezes, pożywki dla tabloidów.

Jake milknie, patrząc mi w oczy. „Naprawdę?”

„To znaczy—” próbuję się wyplątać, serce wali mi w piersi. „Zarządzałam zespołem. Dużym zespołem. Masa logistyki.” Gadam jak najęta. Nigdy nie gadam jak najęta. „Chodzi o to, że nie jestem bezużyteczna.”

„Nigdy cię za taką nie miałem.” Jake utrzymuje kontakt wzrokowy chwilę dłużej niż trzeba. Potem sięga obok mnie, żeby dokręcić śrubę, jego klatka piersiowa ociera się o moje ramię. „Podasz mi klucz?”

Podaję, nasze palce nakładają się na rękojeść.

Żadne z nas nie puszcza od razu.

Jego skóra jest ciepła i szorstka, spracowana latami gaszenia pożarów, ratowania ludzi. Ten kontakt nie powinien być znaczący — stoimy w błocie, pracując nad rozbitym samochodem.

A jednak.

„Co tak naprawdę tu robisz, Kelly Bird?” Głos mu łagodnieje, twarde rysy twarzy zmieniają się w coś niemal czułego.

Myślę o Masonie i jego wyrachowanym okrucieństwie. O ojcu, który wybrał obcą osobę zamiast własnej córki. O dziecku rosnącym we mnie.

Jake czyta każdą myśl, która przebiega mi przez twarz. Nie naciska, nie zagaduje ciszy banałami. Po prostu kiwa głową, jakby moja cisza powiedziała mu wszystko.

„Chodź.” Odkłada klucz. „Chcę ci coś pokazać, zanim wrócimy.”

Prowadzi mnie przez drzewa, ścieżką, której sama bym nie zauważyła. Las zamyka się wokół nas, zielony i pełen życia.

A potem drzewa się rozstępują i przestaję oddychać.

Rzeka przecina polanę, woda płynie czysta po gładkich kamieniach lśniących w przefiltrowanym świetle.

Korony drzew rzucają złoto-zielone refleksy, a dźwięk płynącej wody wypełnia ciszę spokojem.

To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam od miesięcy. Łzy napływają mi do oczu i nie próbuję ich powstrzymać.

Oddycham głęboko, a powietrze smakuje mchem, deszczem i taką czystością, o której już zapomniałam.

„Dziękuję, Jake,” szepczę.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Three Way Florida Escape

My Three Way Florida Escape

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa