POV Leo
Trzy miesiące na Harvardzie, a ja wciąż powtarzam w myślach te same dwie zasady, które moja ochrona wbiła mi do głowy przed wysłaniem do Ameryki.
Zasada pierwsza: Trzymaj głowę nisko i ukrywaj swoją tożsamość. Leo Brennan, bogaty dzieciak znikąd szczególnego – nie Jego Królewska Wysokość-Ból-W-Tyłku.
Zasada druga: Bądź bezpieczny. Żadnych przygód na jedną noc. Żadnego wdawania się w relacje z ludźmi, którzy mogą pamiętać twoją twarz na trzeźwo.
Proste. Czyste. Kuloodporne.
Tyle że kuloodporne plany nie biorą pod uwagę czwartkowych imprez w piwnicy, gdzie bas wstrząsa twoimi organami, a wolność smakuje jak tanie piwo.
"Leo! Stary!" Tyler-albo-Trevor z ekonomii wpada na mnie, rozchlapując piwo. "Wyglądasz zdecydowanie za trzeźwo jak na czwartkowy wieczór. To tragedia wymagająca natychmiastowej interwencji."
"Pracuję nad tym," śmieję się, unosząc czerwony plastikowy kubek. "Chociaż ktokolwiek kupił to piwo, najwyraźniej żywi głęboką urazę do ludzkich kubków smakowych. Jestem pewien, że to narusza kilka punktów konwencji genewskiej."
"Na tym polega jego piękno," szczerzy się, już pijany. "Po trzecim kubku twoje kubki smakowe po prostu się poddają. To jak syndrom sztokholmski, tylko z większym żalem następnego ranka."
Tłum jest gęsty, spocony, idealny.
Nikt tu nie przejmuje się moją postawą ani tym, którego widelca używam. Przeciskam się w stronę podwórka, żeby uciec przed chmurą dezodorantu Axe.
Wtedy go zobaczyłem.
Ciemne włosy, pretensjonalny szalik, opiera się o balustradę werandy, jakby wyszedł prosto z reklamy perfum. Jest w tym, jak się trzyma, coś pewnego siebie, ale nie na siłę, co powoduje zwarcie w moim mózgu i nieoczekiwane napięcie w spodniach.
Boże, jest gorący. I też mnie lustruje.
Okej...
"Też nie jesteś fanem puszki z sardynkami tam w środku?" Jego głos gładko przebija się przez hałas imprezy. "Czy może masz tu jeden z tych głębokich, pijackich momentów filozoficznych? Na przykład zastanawiasz się, dlaczego hot dogi sprzedają w paczkach po dziesięć, a bułki po osiem?"
Zasada pierwsza: Trzymaj głowę nisko.
Zasada druga: Żadnych przygodnych numerów.
Ale jego uśmiech jest krzywy w ten idealny, niszczycielski sposób, i nagle moje starannie skonstruowane zasady wydają się jak sugestie napisane znikającym atramentem.
"Właściwie to obliczałem, ile dokładnie komórek mózgowych morduje to piwo."
Podszedłem bliżej, bo najwyraźniej moje instynkty przetrwania zmarły gdzieś nad Atlantykiem.
"Ale twoja teoria ma sens. Chociaż muszę przyznać, że widok tutaj właśnie stał się znacznie lepszy niż jakikolwiek kryzys filozoficzny."
Śmieje się, szczerze i bez zahamowań. "Okej, to albo niewiarygodnie gładkie, albo niewiarygodnie tandetne. Naprawdę nie wiem, czy być pod wrażeniem, czy martwić się o twój podryw."
"Po co wybierać? Jestem za łamaniem schematów." Teraz na tyle blisko, by poczuć jego perfumy – zdecydowanie nie z drogerii. "Jestem Leo i tak, używam swojego prawdziwego imienia na podejrzanej domówce, bo lubię żyć niebezpiecznie."
Prawdziwe imię. Cóż, fałszywe prawdziwe imię, ale jednak. Już łamię zasadę pierwszą.
"James," uśmiecha się, gdy jego dłoń ląduje na mojej szczęce, kreśląc delikatne kółka kciukiem.
Dwie zasady, dwie zasady, dwie zasady...
Zanim zdążę powstrzymać się przed wpadnięciem w kolejny możliwy problem, jego usta są już na moich i całujemy się, jakby świat miał się skończyć za pięć minut.
A niech to.
Lądujemy w cieniu za przerośniętymi krzakami. Jego usta są gorące przy moich – wymagające w sposób, w jaki zdecydowanie nie była ta dziewczyna z wczorajszej imprezy.
Jak ona miała na imię? Coś na A.
Boże, kocham Harvard. Zero odpowiedzialności, maksimum rozpusty.
Jego ręce wsuwają się pod moją koszulkę, a ja chwytam jego włosy, mocniej niż zamierzałem.
"Jezus, kurwa," James dyszy przy mojej szyi. "Gdzie się, do cholery, ukrywałeś przez cały semestr?"
Śmieję się, bez tchu. "Biblioteka, sale wykładowe, egzystencjalne kryzysy na dziedzińcu o drugiej w nocy – wiesz, jak zwykle."
Jego udo wsuwa się między moje. To właśnie po to przyjechałem do Ameryki – wolność całowania każdego, kto przyspiesza moje tętno, bez królewskiego doradcy kalkulującego dyplomatyczne konsekwencje.
W domu każde zauroczenie wiąże się z raportem oceny ryzyka: która płeć wywoła mniej tabloidowych dramatów, która rodzina ma odpowiednią błękitną krew.
Tutaj? Mogę odkrywać kontury mojej seksualności na bieżąco, w sposób nieuporządkowany i niefiltrowany.
Wtedy to czuję. To mrowienie na karku, ten sam system ostrzegawczy, który utrzymał mnie przy życiu przez dziewiętnaście lat pałacowych intryg.
"Hej, co jest nie tak?" James odsuwa się. "Nagle zesztywniałeś. Jeśli za szybko albo..."
"Nie, to nie ty." Lustruję podwórko i zamieramy. Ktoś stoi przy tylnym ogrodzeniu, na wpół ukryty w cieniu, ale tak naprawdę nie próbuje się ukryć. Ciemne ubranie, wyprostowana postawa, rysy twarzy na tyle ostre, że mogłyby przeciąć nocne powietrze. Dziwnie pociągający w ten sposób "może być niebezpieczny, ale mi się to podoba".
"Chyba mamy widownię," mruczę, czując mrowienie na skórze. "I nie przypadkową."
James podąża za moim wzrokiem. "Okej, to cholernie dziwne. Twój znajomy?"
Kiedy patrzę ponownie, postać zniknęła. Rozpłynęła się jak dym.
"Ja... nie. Może. Cholera wie." Moja paranoja teraz wykonuje gimnastykę na olimpijskim poziomie. "Przepraszam, za dużo true crime'owych podcastów. Zachowuję się dziwnie."
Wymieniamy się numerami z obietnicami, których obaj wiemy, że nie dotrzymamy, a ja spędzam resztę nocy, próbując pozbyć się tego uczucia bycia obserwowanym.
Dwa dni później jestem w bibliotece, gdy znowu go zauważam. Te same ciemne ubrania, ta sama niepokojąca nieruchomość, trzy stoliki dalej z książką, która jest zdecydowanie tylko rekwizytem.
"To zaczyna być kurewsko śmieszne," mruczę.
"Co jest śmieszne?" Ashley, moja partnerka do nauki, podnosi wzrok znad notatek. "To, że profesor Chen zadał czterdzieści zadań, czy to, że połowa z nich nawet nie jest w podręczniku?"
"Jedno i drugie, ale też..." Kiwam głową w stronę mojego prześladowcy. "Ten facet ostatnio jest wszędzie. Zaczynam czuć się jak gwiazda czyjejś cholernie nudnej taśmy z monitoringu."
Ashley mrużąc oczy patrzy w głąb biblioteki. "Ciemny i ponury na trzeciej? Hmm. Ma ten cały klimat 'może cię zamordować, ale zrobi to z klasą'. Jestem zaintrygowana."
"Twój gust co do mężczyzn nadal mocno mnie niepokoi, Ash." Zamykam książkę z trzaskiem. "Ale nieważne, i tak jestem zbyt nakręcony, żeby się skupić."
Następnego dnia stoję z Jakiem w kolejce po kawę, gdy zgadnij kto jest trzy osoby za nami? Pan Tajemniczy.
"To przechodzi od dziwnego do terytorium nakazu sądowego," szepczę do Jake'a. "Typu, czy on nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo jest oczywisty? To obraża moją inteligencję."
"Może po prostu jest kiepski w byciu subtelnym?" Jake szepcze z powrotem. "Albo może się w tobie zadurzył, ale ma umiejętności społeczne rośliny doniczkowej. Przyciągasz tych dziwnych."
"Dzięki za to wotum zaufania dla mojego osądu." Łapię swoją kawę i oczywiście, Pan Ponury śledzi mój ruch jakbym był kropką GPS. "Jeśli skończę w true crime'owym podcaście, najpierw nawiedzę twój tyłek," mamroczę pod nosem.
Kiedy we wtorek wychodzę ze statystyki i znajduję go opartego o drzewo na dziedzińcu – nawet nie udającego, że się ukrywa – mam dość. Mój niepokój sięgnął zenitu przez ostatnie dni, ledwo spałem i mam dość czucia się jak ofiara.
"Pieprzyć to," mamroczę, zmieniając kierunek w pół kroku.
Nie ucieka, kiedy widzi, że nadchodzę. Nawet nie wygląda na zaskoczonego. Po prostu obserwuje tymi niepokojąco spokojnymi oczami, jakby na to czekał.
"Dobra, musimy poważnie porozmawiać o granicach."
Staję dokładnie przed nim, nie ma drogi ucieczki.
"Bo to całe chodzenie za mną po kampusie? To nie jest tajemnicze ani intrygujące, to jest przerażające. Typu 'zadzwonić po ochronę kampusu i złożyć zawiadomienie na policję' poziom przerażający. Nie wiem, co jest z tobą nie tak, ale jeśli chciałeś mnie poznać, prześladowanie nie było najlepszym sposobem na to."
Nie wzdryguje się, nawet nie mrugnął. Po prostu utrzymuje moje spojrzenie z niepokojącą stałością, te ciemne oczy oceniają mnie, jakbym był układanką z brakującymi elementami.
Potem spogląda na swój zegarek – drogi, zauważam – zanim patrzy na mnie z powrotem z wyrazem twarzy, który sprawia, że moja skóra mrowi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Zauważone," mówi facet, a w jego głosie jest coś, co sprawia, że ciarki przebiegają mi po skórze. "Następnym razem przyniosę kwiaty. Może jakieś czekoladki. Naprawdę wcielę się w klimat romantycznego stalkera."
Unoszę brew, próbując odzyskać choć odrobinę kontroli nad tym, czym do cholery staje się ta rozmowa. Imię wymyka mi się zanim zdążę się powstrzymać.
"Leo," mruczę, natychmiast zirytowany na siebie, że w ogóle to powiedziałem.
Brawo, Wasza Wysokość. Po prostu oddaj osobiste informacje swojemu prześladowcy.
"Leo," powtarza, a sposób, w jaki to mówi—miękko, rozmyślnie, jakby degustował drogie wino—sprawia, że mój żołądek robi coś głupiego.
Potem wyciąga rękę, całkiem formalnie, jakbyśmy byli na spotkaniu biznesowym, a nie konfrontacji na temat jego niepokojącego zachowania. "Gabriel Torres."
Podaję mu rękę, bo najwyraźniej mój instynkt samozachowawczy jest na wiecznych wakacjach. Jego uścisk jest stanowczy, ciepły i trwa dokładnie dwie sekundy za długo.
"Więc, Gabriel Torres," mówię, wyciągając rękę i chowając ją do kieszeni, zanim zrobi coś żenującego, na przykład sięgnie do niego znowu. "Skoro już ustaliliśmy, że ty jesteś fatalny w obserwacji, a ja najwyraźniej w dbaniu o własne bezpieczeństwo, to jaki właściwie masz interes? Bo odbieram tu sprzeczne sygnały, między 'potencjalny przyjaciel' a 'może uszyłby sobie garnitur z mojej skóry'."
Oczy Gabriela pozostają spokojne, niemal obojętne, jakby już układał sobie plan ucieczki. Doprowadza mnie do szału, jak bardzo nie da się go odczytać.
"Wiesz," odzywa się nagle, głos obniża się tak, że muszę się odrobinę pochylić, "to nie był pierwszy raz, kiedy cię widziałem."
Unoszę brwi. "Impreza? Tak, domyśliłem się, kiedy zamieniłeś się w Okno na podwórze względem mojego życia towarzyskiego."
Jego wargi lekko drgają, prawie uśmiech, ale jeszcze nie do końca. "Trudno było cię nie zauważyć na tej imprezie. Masz bardzo... charakterystyczną obecność." Jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie, ciemne i nieprzeniknione. "Zwłaszcza kiedy całujesz się tak, jakby cię nie obchodziło, kto patrzy."
Tętno mi przyspiesza, opanowanie pęka jak tania farba. Przez sekundę znów jestem na tamtym podwórku, ręce Jamesa na mnie, czuję się wolny i szalony i—
"A jednak," szybko się zbieram, przekrzywiając głowę, żeby ukryć, jak bardzo wytrącił mnie z równowagi, "to ty łazisz za mną po kampusie jak jakiś detektyw z przeceny. Impreza, biblioteka, kawiarnia—co dalej, pojawisz się u mnie w pokoju z klipbordem? Oceń moje nawyki w nauce razem z techniką całowania?"
Uśmiech Gabriela pogłębia się, ale nic nie mówi, po prostu pozwala, żeby napięcie między nami wisiało jak niewypowiedziane wyzwanie. Cisza się przeciąga, ciężka od czegoś, czego nie chcę nazywać.
Więc pod wpływem impulsu—bo ewidentnie dziś nie mam nad sobą żadnej kontroli—palnę: "Moglibyśmy czasem razem się pouczyć. W bibliotece, znaczy się. Skoro i tak tam będziesz, to chociaż nie będzie aż tak dziwnie."
Gabriel w milczeniu patrzy na mnie tak długo, że zaczynam się wiercić z niepewności.
Właśnie dlatego trzymam się imprez i przelotnych znajomości.
Poważne rozmowy to zdecydowanie nie moja bajka. Już mam się wycofać, rzucić żartem, że to był tylko żart, gdy jego usta układają się w ledwie zauważalny uśmiech.
"Da się załatwić," mówi cicho, a sposób, w jaki to wypowiada, brzmi jak obietnica. Albo groźba.
Przy nim naprawdę nie potrafię odróżnić jednego od drugiego.
Od tego momentu wpadamy w rutynę, która powinna być bardziej krępująca, niż jest w rzeczywistości. Kilka razy w tygodniu pojawiam się w bibliotece i zastaję Gabriela już tam, otoczonego podręcznikami, jakby budował fortecę wiedzy.
"Śledzisz mnie, czy po prostu tu mieszkasz?" szepczę pewnego czwartku, siadając naprzeciwko niego z moją zwyczajową gracją—a więc prawie wywracając jego kawę.
Gabriel nawet nie podnosi wzroku znad książki. "Byłem tu pierwszy. To czyni z ciebie stalkera. Poza tym, znowu się spóźniłeś."
"Jestem modnie spóźniony. To co innego." Wyciągam z niechęcią podręcznik do statystyki. "Poza tym, ktoś musi pilnować hierarchii społecznej. Nie mogę pozwolić, żeby ludzie myśleli, że naprawdę zależy mi na nauce."
"Nie daj Boże," mruczy, przewracając stronę. "Twoja reputacja notorycznego obiboka mogłaby doznać nieodwracalnego uszczerbku."
Przeważnie się uczymy—albo raczej Gabriel się uczy, a ja udaję, że się uczę i właściwie tylko go obserwuję.
Ma w sobie coś w sposobie koncentracji, co jest dziwnie hipnotyzujące, jakby cała reszta świata nie istniała. Mam ochotę przełamać tę powłokę spokoju, zobaczyć, co kryje się pod całą tą kontrolą.
"To jaki w końcu masz deal?" pytam pewnego wieczoru, po tym jak z sukcesem nie zrobiłem zupełnie nic z zadanej pracy. "Magisterka? Licencjat? Zawodowy bywalec bibliotek?"
"Magisterka. Stosunki międzynarodowe." W końcu podnosi wzrok, a w jego ciemnych oczach czai się rozbawienie. "Wiedziałbyś, gdybyś kiedykolwiek rzeczywiście słuchał, kiedy mówię, zamiast się we mnie wpatrywać."
"Nie wpatruję się," protestuję, czując jak się rumienię. "Obserwuję. Jest różnica. Bardzo naukowe z mojej strony, w zasadzie."
"Oczywiście. Jak mogłem je pomylić." Jego uwaga wraca do książki, ale zauważam lekki uśmiech na jego ustach.
Któregoś wieczoru, po nietypowo długiej ciszy, gdy naprawdę próbuję coś przeczytać, nie wytrzymuję.
"Jeśli będziesz mnie dalej ignorować, uznam, że w sekrecie lubisz moją uwagę," szepczę, pochylając się przez stół. "Może po prostu udajesz niedostępnego. To twój sposób na flirtowanie? Bo muszę ci powiedzieć, że technika do poprawy."
Gabriel spogląda na mnie po raz pierwszy od dwudziestu minut, oczy błyszczą bystrością i rozbawieniem.
"Gdybym nie lubił twojej uwagi," mówi cicho, a na jego ustach znów pojawia się ten niebezpieczny półuśmiech, "wiedziałbyś. Uwierz mi, nie jestem aż tak subtelny, gdy chcę, żeby ktoś dał mi spokój."
Serce mi przyspiesza, i nagle nie jestem pewien, czy wciąż rozmawiamy o nauce. Powietrze między nami gęstnieje, naładowane czymś, co sprawia, że skóra mnie swędzi.
Żeby się uspokoić—a na pewno nie dlatego, że uciekam od tego, co tu właśnie zaszło—postanawiam nie przeciągać niezręcznej ciszy.
"Dobra, decyzja wykonawcza. Robimy przerwę na kawę, bo nie przeżyję kolejnego rozdziału tej statystycznej tortury bez kofeiny. Poza tym, to światło sprawia, że wyglądam blado, a to już nie do przyjęcia."
Wstaję, spodziewając się sprzeciwu, ale on tylko zamyka książkę z cichym westchnieniem.
"Twoje uzależnienie od przedrogo płaconej kawy jest naprawdę niepokojące. Myślałeś o terapii?"
"A ty próbowałeś być mniej zgryźliwy?" rzucam przez ramię, już kierując się do wyjścia. "No chodź, Gabe, zaszalej trochę. Jedna droga latte cię nie zabije."
Gabriel unosi brwi z lekkim zaskoczeniem i zatrzymuje się w pół kroku. "Gabe?"
Natychmiast panikuję, słowa plączą mi się w ustach. "To tak po prostu... wymsknęło się. Znaczy, to całkiem logiczna ksywka. Wiesz, statystycznie rzecz biorąc, Gabe to jak... standardowe zdrobnienie od Gabriel. Bardzo popularne. Praktycznie nieuniknione. Mogę ci pokazać jakieś badanie o prawdopodobieństwie nadawania przezwisk, na pewno coś znajdę—"
Gabriel przerywa mi to gadulstwo najlżejszym uśmiechem, bez wysiłku przecinając moją spiralę.
"Podoba mi się," mówi gładko, a jego głos robi to coś, przez co brzmi, jakby zdradzał mi sekret. "Ale tylko ty możesz go używać."
Moje serce wykonuje kompletnie irracjonalnego fikołka i nagle nie jestem pewien, czy kofeina jest moim największym problemem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kawiarnia jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać w pobliżu Harvardu—droga, pretensjonalna i pełna ludzi wściekle stukających w MacBooki, udających, że ich scenariusz to następny wielki hit.
Zamawiam swoją zwykłą kofeinową potworność, podczas gdy Gabriel po prostu... stoi.
"Serio przywlokłeś się tu tylko po to, żeby patrzeć jak zamawiam?" pytam, odbierając napój od baristki, która ewidentnie ocenia moją prośbę o dodatkowe szoty. "To albo oddanie, albo nowy poziom dziwactwa, i szczerze, nie mogę zdecydować, co gorsze."
"Ktoś musi się upewnić, że faktycznie wrócisz do akademika," mówi Gabriel, a w jego głosie pojawia się ta subtelna zmiana—profesjonalny, ale nie do końca. "Masz instynkt samozachowawczy pijanego przedszkolaka."
"Urocze. Naprawdę świetnie się prezentujesz jako potencjalny partner do nauki." Biorę łyk i natychmiast parzę sobie język, bo oczywiście. "Poza tym, wybacz, ale utrzymuję się przy życiu od dziewiętnastu lat. To praktycznie cud, biorąc pod uwagę... różne rzeczy."
Gabriel przewraca oczami, ale kryje się w tym coś na kształt rozbawienia.
"Chodźmy," mówi, kiwając głową w stronę drzwi. Idę za nim, bo cóż, już zapłaciłem za kawę i nie mam lepszych opcji—przynajmniej tak sobie wmawiam, zdecydowanie nie zauważając, jak jego ramiona wypełniają tę kurtkę.
Wracamy w stronę kampusu, a Gabriel rozpoczyna coś, co mogę opisać tylko jako najbardziej nudny TED talk na świecie o cyklach snu i wynikach w nauce.
Tyle że tak naprawdę nie słucham, bo jestem zbyt zajęty zauważaniem, jak ustawia się między mną a ulicą.
To subtelne, sposób w jaki dryfuje na stronę jezdni, jakby to było naturalne. Ale dajcie spokój—to klasyczne zachowanie opiekuńczego chłopaka. Ten staroświecki, cicho romantyczny gest, który każe ci się zastanawiać, czy ktoś nie czyta zbyt wielu romansideł.
Moje serce robi to głupie trzepotanie, bo najwyraźniej jestem aż tak łatwy.
"Czy ty mnie w ogóle słuchasz?" pyta Gabriel, i zdaję sobie sprawę, że gapiłem się na niego jak idiota. "Właśnie wyjaśniłem, dlaczego fazy REM są kluczowe dla konsolidacji pamięci, a ty patrzysz na mnie, jakbym mówił po mandaryńsku."
"Przyswajam to przez osmozę. Bardzo zaawansowana technika uczenia się."
Przechodzimy przez dziedziniec, wszędzie studenci, i wtedy jakiś pijany pierwszak wpada na mnie, cały w machających kończynach i przeprosinach.
Zanim zdążę przetworzyć, co się dzieje, ręka Gabriela jest na mojej talii—pewna, stanowcza, całe jego ciało ustawia się między mną a chaosem.
Dotyk trwa może dwie sekundy, ale mój głupi mózg kataloguje każdy szczegół: ciepło jego dłoni przez koszulkę, sposób w jaki jego palce naciskają just wystarczająco, by prowadzić, ale nie kontrolować, jak naturalnie wchodzi w moją przestrzeń, jakby tam należał.
"W porządku?" pyta, opuszczając rękę, i nienawidzę tego, jak pusto czuje się mój bok bez niej.
"Tak, po prostu... super. Uwielbiam być używany jako ludzki kręgiel."
Próbuję brzmieć sarkastycznie, ale wychodzi bez tchu, i kurwa, kiedy stałem się taki żałosny?
Idziemy dalej, ale teraz jestem hipeświadomy wszystkiego—jak idealnie dopasowuje swoje tempo do mojego, jak kieruje nas wokół przeszkód bez robienia z tego show, jak opiekuńcza stała się jego mowa ciała.
"Więc..." przeciągam, bo najwyraźniej nie mam za grosz opanowania, "zawsze jesteś taki bohaterski wobec przypadkowych facetów na kampusie, czy jestem wyjątkowy? Mam się spodziewać, że będziesz rzucał kurtkę na kałuże? Może wyzwiesz kogoś na pojedynek o moją cześć?"
Wyraz twarzy Gabriela pozostaje nieodgadniony, ale zauważam delikatne drgnięcie jego ust.
"Masz szczęście," mówi po prostu, jakby to wyjaśniało wszystko i nic.
Mój puls wykonuje żenujący taniec ze skakanką. "Szczęście, co? Ciekawy wybór słów."
Zerkam na niego ponownie, ciekawość wygrywa ze zdrowym rozsądkiem.
"A tak w ogóle? Czy ty—" waham się, próbując brzmieć nonszalancko i prawdopodobnie spektakularnie zawodząc, "—lubisz facetów? Czy ta cała tajemnicza ochroniarska rzecz to po prostu twoje domyślne ustawienie wobec wszystkich?"
Nie zwalnia kroku, ale kącik jego ust lekko się unosi. "Zawsze przesłuchujesz swoich partnerów do nauki o ich preferencje randkowe? Jest jakiś kwestionariusz do wypełnienia? Może prezentacja PowerPoint?"
"Tylko tych interesujących," odparowuję bez zastanowienia. "Nudnych pytam tylko o ulubione zamówienie kawy i czy wolą koty czy psy. Ty awansowałeś do zaawansowanych pytań."
Gabriel pozwala ciszy się przeciągnąć, i już mam rzucić kolejny żart, żeby ją wypełnić, gdy wreszcie się odzywa.
"Lubię interesujących ludzi," mówi z irytującym spokojem.
To nie jest dokładnie deklaracja z parady równości, ale też nie jest to nie. I najwyraźniej to wystarczy, żeby mój mózg się zwarł, bo szczerzę się jak idiota, gdy docieramy do mojego akademika.
"Cóż, to mój przystanek," mówię niepotrzebnie, gestykulując w stronę budynku, jakby nie śledził mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, gdzie mieszkam. "Dzięki za usługę eskortowania. Bardzo profesjonalnie. Pięć gwiazdek na Yelpie."
"Idź spać," mówi, ale jest w tym ciepło, którego wcześniej nie było. "I postaraj się nie spalić akademika swoimi fatalnymi życiowymi wyborami."
"Niczego nie obiecuję," wołam za nim, patrząc jak odchodzi i zdecydowanie nie gapiąc się na jego tyłek. Za bardzo.
Wpływam do swojego pokoju na chmurze kofeiny i pogmatwanych uczuć, odtwarzając każdą mikro-ekspresję, każdy wybór słów, każdy prawie-dotyk.
Mój mózg to kołowrotek dla chomika pełen 'co miał na myśli mówiąc interesujący ludzie' i 'czemu tak bardzo mi na tym zależy' i 'jego ręka na mojej talii czuła się naprawdę dobrze.'
"Gdzie do cholery byłeś?" głos Jake'a przerywa moją spiralę. Leży rozwalony na łóżku, porzucony podręcznik obok. "Piszę do ciebie od godziny. Wreszcie spełniłeś swoje marzenie o zespoleniu się z biblioteką?"
Sprawdzam telefon—sześć nieodebranych wiadomości, dwa połączenia. "Przepraszam, miałem wyciszony. Uczyłem się z tym gościem. Gabrielem."
Jake siada, zaintrygowany. "Ten mroczny i posępny, który cię prześladował? I wciąż żyjesz? To jest rozwój postaci."
"Okazuje się, że jest bardziej mroczny i tajemniczy niż mroczny i morderczy. Subtelna, ale ważna różnica." Padam na łóżko, wciąż trzymając kawę jak koło ratunkowe. "Odprowadził mnie tutaj. Wygłosił cały wykład o higienie snu. To było fascynujące."
"Wow, romans jednak nie umarł," mówi Jake beznamiętnie. "Przynajmniej zabrał cię na kolację przed zanudzeniem na śmierć?"
"Odwal się," śmieję się, rzucając w niego poduszką. "On jest właściwie... sam nie wiem. Interesujący."
Jake przygląda mi się przez chwilę, po czym szczerzy się. "O mój boże. Lubisz go. Ty naprawdę lubisz swojego prześladowcę. To jest najlepszy plot twist."
"Ja nie— To nie jest... Ugh, zamknij się." Zakopuję twarz w poduszce, bo moje policzki zdecydowanie nie robią się czerwone.
"Cokolwiek powiesz, kochaniutki." Jake milczy przez moment, po czym dodaje, "Hej, skoro już mówimy o fatalnych decyzjach, jest dziś wielka impreza. Sigma coś tam. Podobno największa w tym miesiącu. Wchodzisz?"
Waham się dokładnie pół sekundy.
Rozproszenie? Pokój pełen hałasu i złych decyzji i miejmy nadzieję wystarczająco dużo alkoholu, żeby przestać myśleć o ręce Gabriela na mojej talii?
"Możesz na mnie liczyć," mówię, już wdzięczny za możliwość myślenia dosłownie o czymkolwiek innym.
Przesuń w górę, aby kontynuować