"Zauważone," mówi facet, a w jego głosie jest coś, co sprawia, że ciarki przebiegają mi po skórze. "Następnym razem przyniosę kwiaty. Może jakieś czekoladki. Naprawdę wcielę się w klimat romantycznego stalkera."
Unoszę brew, próbując odzyskać choć odrobinę kontroli nad tym, czym do cholery staje się ta rozmowa. Imię wymyka mi się zanim zdążę się powstrzymać.
"Leo," mruczę, natychmiast zirytowany na siebie, że w ogóle to powiedziałem.
Brawo, Wasza Wysokość. Po prostu oddaj osobiste informacje swojemu prześladowcy.
"Leo," powtarza, a sposób, w jaki to mówi—miękko, rozmyślnie, jakby degustował drogie wino—sprawia, że mój żołądek robi coś głupiego.
Potem wyciąga rękę, całkiem formalnie, jakbyśmy byli na spotkaniu biznesowym, a nie konfrontacji na temat jego niepokojącego zachowania. "Gabriel Torres."
Podaję mu rękę, bo najwyraźniej mój instynkt samozachowawczy jest na wiecznych wakacjach. Jego uścisk jest stanowczy, ciepły i trwa dokładnie dwie sekundy za długo.
"Więc, Gabriel Torres," mówię, wyciągając rękę i chowając ją do kieszeni, zanim zrobi coś żenującego, na przykład sięgnie do niego znowu. "Skoro już ustaliliśmy, że ty jesteś fatalny w obserwacji, a ja najwyraźniej w dbaniu o własne bezpieczeństwo, to jaki właściwie masz interes? Bo odbieram tu sprzeczne sygnały, między 'potencjalny przyjaciel' a 'może uszyłby sobie garnitur z mojej skóry'."
Oczy Gabriela pozostają spokojne, niemal obojętne, jakby już układał sobie plan ucieczki. Doprowadza mnie do szału, jak bardzo nie da się go odczytać.
"Wiesz," odzywa się nagle, głos obniża się tak, że muszę się odrobinę pochylić, "to nie był pierwszy raz, kiedy cię widziałem."
Unoszę brwi. "Impreza? Tak, domyśliłem się, kiedy zamieniłeś się w Okno na podwórze względem mojego życia towarzyskiego."
Jego wargi lekko drgają, prawie uśmiech, ale jeszcze nie do końca. "Trudno było cię nie zauważyć na tej imprezie. Masz bardzo... charakterystyczną obecność." Jego spojrzenie zatrzymuje się na mnie, ciemne i nieprzeniknione. "Zwłaszcza kiedy całujesz się tak, jakby cię nie obchodziło, kto patrzy."
Tętno mi przyspiesza, opanowanie pęka jak tania farba. Przez sekundę znów jestem na tamtym podwórku, ręce Jamesa na mnie, czuję się wolny i szalony i—
"A jednak," szybko się zbieram, przekrzywiając głowę, żeby ukryć, jak bardzo wytrącił mnie z równowagi, "to ty łazisz za mną po kampusie jak jakiś detektyw z przeceny. Impreza, biblioteka, kawiarnia—co dalej, pojawisz się u mnie w pokoju z klipbordem? Oceń moje nawyki w nauce razem z techniką całowania?"
Uśmiech Gabriela pogłębia się, ale nic nie mówi, po prostu pozwala, żeby napięcie między nami wisiało jak niewypowiedziane wyzwanie. Cisza się przeciąga, ciężka od czegoś, czego nie chcę nazywać.
Więc pod wpływem impulsu—bo ewidentnie dziś nie mam nad sobą żadnej kontroli—palnę: "Moglibyśmy czasem razem się pouczyć. W bibliotece, znaczy się. Skoro i tak tam będziesz, to chociaż nie będzie aż tak dziwnie."
Gabriel w milczeniu patrzy na mnie tak długo, że zaczynam się wiercić z niepewności.
Właśnie dlatego trzymam się imprez i przelotnych znajomości.
Poważne rozmowy to zdecydowanie nie moja bajka. Już mam się wycofać, rzucić żartem, że to był tylko żart, gdy jego usta układają się w ledwie zauważalny uśmiech.
"Da się załatwić," mówi cicho, a sposób, w jaki to wypowiada, brzmi jak obietnica. Albo groźba.
Przy nim naprawdę nie potrafię odróżnić jednego od drugiego.
Od tego momentu wpadamy w rutynę, która powinna być bardziej krępująca, niż jest w rzeczywistości. Kilka razy w tygodniu pojawiam się w bibliotece i zastaję Gabriela już tam, otoczonego podręcznikami, jakby budował fortecę wiedzy.
"Śledzisz mnie, czy po prostu tu mieszkasz?" szepczę pewnego czwartku, siadając naprzeciwko niego z moją zwyczajową gracją—a więc prawie wywracając jego kawę.
Gabriel nawet nie podnosi wzroku znad książki. "Byłem tu pierwszy. To czyni z ciebie stalkera. Poza tym, znowu się spóźniłeś."
"Jestem modnie spóźniony. To co innego." Wyciągam z niechęcią podręcznik do statystyki. "Poza tym, ktoś musi pilnować hierarchii społecznej. Nie mogę pozwolić, żeby ludzie myśleli, że naprawdę zależy mi na nauce."
"Nie daj Boże," mruczy, przewracając stronę. "Twoja reputacja notorycznego obiboka mogłaby doznać nieodwracalnego uszczerbku."
Przeważnie się uczymy—albo raczej Gabriel się uczy, a ja udaję, że się uczę i właściwie tylko go obserwuję.
Ma w sobie coś w sposobie koncentracji, co jest dziwnie hipnotyzujące, jakby cała reszta świata nie istniała. Mam ochotę przełamać tę powłokę spokoju, zobaczyć, co kryje się pod całą tą kontrolą.
"To jaki w końcu masz deal?" pytam pewnego wieczoru, po tym jak z sukcesem nie zrobiłem zupełnie nic z zadanej pracy. "Magisterka? Licencjat? Zawodowy bywalec bibliotek?"
"Magisterka. Stosunki międzynarodowe." W końcu podnosi wzrok, a w jego ciemnych oczach czai się rozbawienie. "Wiedziałbyś, gdybyś kiedykolwiek rzeczywiście słuchał, kiedy mówię, zamiast się we mnie wpatrywać."
"Nie wpatruję się," protestuję, czując jak się rumienię. "Obserwuję. Jest różnica. Bardzo naukowe z mojej strony, w zasadzie."
"Oczywiście. Jak mogłem je pomylić." Jego uwaga wraca do książki, ale zauważam lekki uśmiech na jego ustach.
Któregoś wieczoru, po nietypowo długiej ciszy, gdy naprawdę próbuję coś przeczytać, nie wytrzymuję.
"Jeśli będziesz mnie dalej ignorować, uznam, że w sekrecie lubisz moją uwagę," szepczę, pochylając się przez stół. "Może po prostu udajesz niedostępnego. To twój sposób na flirtowanie? Bo muszę ci powiedzieć, że technika do poprawy."
Gabriel spogląda na mnie po raz pierwszy od dwudziestu minut, oczy błyszczą bystrością i rozbawieniem.
"Gdybym nie lubił twojej uwagi," mówi cicho, a na jego ustach znów pojawia się ten niebezpieczny półuśmiech, "wiedziałbyś. Uwierz mi, nie jestem aż tak subtelny, gdy chcę, żeby ktoś dał mi spokój."
Serce mi przyspiesza, i nagle nie jestem pewien, czy wciąż rozmawiamy o nauce. Powietrze między nami gęstnieje, naładowane czymś, co sprawia, że skóra mnie swędzi.
Żeby się uspokoić—a na pewno nie dlatego, że uciekam od tego, co tu właśnie zaszło—postanawiam nie przeciągać niezręcznej ciszy.
"Dobra, decyzja wykonawcza. Robimy przerwę na kawę, bo nie przeżyję kolejnego rozdziału tej statystycznej tortury bez kofeiny. Poza tym, to światło sprawia, że wyglądam blado, a to już nie do przyjęcia."
Wstaję, spodziewając się sprzeciwu, ale on tylko zamyka książkę z cichym westchnieniem.
"Twoje uzależnienie od przedrogo płaconej kawy jest naprawdę niepokojące. Myślałeś o terapii?"
"A ty próbowałeś być mniej zgryźliwy?" rzucam przez ramię, już kierując się do wyjścia. "No chodź, Gabe, zaszalej trochę. Jedna droga latte cię nie zabije."
Gabriel unosi brwi z lekkim zaskoczeniem i zatrzymuje się w pół kroku. "Gabe?"
Natychmiast panikuję, słowa plączą mi się w ustach. "To tak po prostu... wymsknęło się. Znaczy, to całkiem logiczna ksywka. Wiesz, statystycznie rzecz biorąc, Gabe to jak... standardowe zdrobnienie od Gabriel. Bardzo popularne. Praktycznie nieuniknione. Mogę ci pokazać jakieś badanie o prawdopodobieństwie nadawania przezwisk, na pewno coś znajdę—"
Gabriel przerywa mi to gadulstwo najlżejszym uśmiechem, bez wysiłku przecinając moją spiralę.
"Podoba mi się," mówi gładko, a jego głos robi to coś, przez co brzmi, jakby zdradzał mi sekret. "Ale tylko ty możesz go używać."
Moje serce wykonuje kompletnie irracjonalnego fikołka i nagle nie jestem pewien, czy kofeina jest moim największym problemem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kawiarnia jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać w pobliżu Harvardu—droga, pretensjonalna i pełna ludzi wściekle stukających w MacBooki, udających, że ich scenariusz to następny wielki hit.
Zamawiam swoją zwykłą kofeinową potworność, podczas gdy Gabriel po prostu... stoi.
"Serio przywlokłeś się tu tylko po to, żeby patrzeć jak zamawiam?" pytam, odbierając napój od baristki, która ewidentnie ocenia moją prośbę o dodatkowe szoty. "To albo oddanie, albo nowy poziom dziwactwa, i szczerze, nie mogę zdecydować, co gorsze."
"Ktoś musi się upewnić, że faktycznie wrócisz do akademika," mówi Gabriel, a w jego głosie pojawia się ta subtelna zmiana—profesjonalny, ale nie do końca. "Masz instynkt samozachowawczy pijanego przedszkolaka."
"Urocze. Naprawdę świetnie się prezentujesz jako potencjalny partner do nauki." Biorę łyk i natychmiast parzę sobie język, bo oczywiście. "Poza tym, wybacz, ale utrzymuję się przy życiu od dziewiętnastu lat. To praktycznie cud, biorąc pod uwagę... różne rzeczy."
Gabriel przewraca oczami, ale kryje się w tym coś na kształt rozbawienia.
"Chodźmy," mówi, kiwając głową w stronę drzwi. Idę za nim, bo cóż, już zapłaciłem za kawę i nie mam lepszych opcji—przynajmniej tak sobie wmawiam, zdecydowanie nie zauważając, jak jego ramiona wypełniają tę kurtkę.
Wracamy w stronę kampusu, a Gabriel rozpoczyna coś, co mogę opisać tylko jako najbardziej nudny TED talk na świecie o cyklach snu i wynikach w nauce.
Tyle że tak naprawdę nie słucham, bo jestem zbyt zajęty zauważaniem, jak ustawia się między mną a ulicą.
To subtelne, sposób w jaki dryfuje na stronę jezdni, jakby to było naturalne. Ale dajcie spokój—to klasyczne zachowanie opiekuńczego chłopaka. Ten staroświecki, cicho romantyczny gest, który każe ci się zastanawiać, czy ktoś nie czyta zbyt wielu romansideł.
Moje serce robi to głupie trzepotanie, bo najwyraźniej jestem aż tak łatwy.
"Czy ty mnie w ogóle słuchasz?" pyta Gabriel, i zdaję sobie sprawę, że gapiłem się na niego jak idiota. "Właśnie wyjaśniłem, dlaczego fazy REM są kluczowe dla konsolidacji pamięci, a ty patrzysz na mnie, jakbym mówił po mandaryńsku."
"Przyswajam to przez osmozę. Bardzo zaawansowana technika uczenia się."
Przechodzimy przez dziedziniec, wszędzie studenci, i wtedy jakiś pijany pierwszak wpada na mnie, cały w machających kończynach i przeprosinach.
Zanim zdążę przetworzyć, co się dzieje, ręka Gabriela jest na mojej talii—pewna, stanowcza, całe jego ciało ustawia się między mną a chaosem.
Dotyk trwa może dwie sekundy, ale mój głupi mózg kataloguje każdy szczegół: ciepło jego dłoni przez koszulkę, sposób w jaki jego palce naciskają just wystarczająco, by prowadzić, ale nie kontrolować, jak naturalnie wchodzi w moją przestrzeń, jakby tam należał.
"W porządku?" pyta, opuszczając rękę, i nienawidzę tego, jak pusto czuje się mój bok bez niej.
"Tak, po prostu... super. Uwielbiam być używany jako ludzki kręgiel."
Próbuję brzmieć sarkastycznie, ale wychodzi bez tchu, i kurwa, kiedy stałem się taki żałosny?
Idziemy dalej, ale teraz jestem hipeświadomy wszystkiego—jak idealnie dopasowuje swoje tempo do mojego, jak kieruje nas wokół przeszkód bez robienia z tego show, jak opiekuńcza stała się jego mowa ciała.
"Więc..." przeciągam, bo najwyraźniej nie mam za grosz opanowania, "zawsze jesteś taki bohaterski wobec przypadkowych facetów na kampusie, czy jestem wyjątkowy? Mam się spodziewać, że będziesz rzucał kurtkę na kałuże? Może wyzwiesz kogoś na pojedynek o moją cześć?"
Wyraz twarzy Gabriela pozostaje nieodgadniony, ale zauważam delikatne drgnięcie jego ust.
"Masz szczęście," mówi po prostu, jakby to wyjaśniało wszystko i nic.
Mój puls wykonuje żenujący taniec ze skakanką. "Szczęście, co? Ciekawy wybór słów."
Zerkam na niego ponownie, ciekawość wygrywa ze zdrowym rozsądkiem.
"A tak w ogóle? Czy ty—" waham się, próbując brzmieć nonszalancko i prawdopodobnie spektakularnie zawodząc, "—lubisz facetów? Czy ta cała tajemnicza ochroniarska rzecz to po prostu twoje domyślne ustawienie wobec wszystkich?"
Nie zwalnia kroku, ale kącik jego ust lekko się unosi. "Zawsze przesłuchujesz swoich partnerów do nauki o ich preferencje randkowe? Jest jakiś kwestionariusz do wypełnienia? Może prezentacja PowerPoint?"
"Tylko tych interesujących," odparowuję bez zastanowienia. "Nudnych pytam tylko o ulubione zamówienie kawy i czy wolą koty czy psy. Ty awansowałeś do zaawansowanych pytań."
Gabriel pozwala ciszy się przeciągnąć, i już mam rzucić kolejny żart, żeby ją wypełnić, gdy wreszcie się odzywa.
"Lubię interesujących ludzi," mówi z irytującym spokojem.
To nie jest dokładnie deklaracja z parady równości, ale też nie jest to nie. I najwyraźniej to wystarczy, żeby mój mózg się zwarł, bo szczerzę się jak idiota, gdy docieramy do mojego akademika.
"Cóż, to mój przystanek," mówię niepotrzebnie, gestykulując w stronę budynku, jakby nie śledził mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, gdzie mieszkam. "Dzięki za usługę eskortowania. Bardzo profesjonalnie. Pięć gwiazdek na Yelpie."
"Idź spać," mówi, ale jest w tym ciepło, którego wcześniej nie było. "I postaraj się nie spalić akademika swoimi fatalnymi życiowymi wyborami."
"Niczego nie obiecuję," wołam za nim, patrząc jak odchodzi i zdecydowanie nie gapiąc się na jego tyłek. Za bardzo.
Wpływam do swojego pokoju na chmurze kofeiny i pogmatwanych uczuć, odtwarzając każdą mikro-ekspresję, każdy wybór słów, każdy prawie-dotyk.
Mój mózg to kołowrotek dla chomika pełen 'co miał na myśli mówiąc interesujący ludzie' i 'czemu tak bardzo mi na tym zależy' i 'jego ręka na mojej talii czuła się naprawdę dobrze.'
"Gdzie do cholery byłeś?" głos Jake'a przerywa moją spiralę. Leży rozwalony na łóżku, porzucony podręcznik obok. "Piszę do ciebie od godziny. Wreszcie spełniłeś swoje marzenie o zespoleniu się z biblioteką?"
Sprawdzam telefon—sześć nieodebranych wiadomości, dwa połączenia. "Przepraszam, miałem wyciszony. Uczyłem się z tym gościem. Gabrielem."
Jake siada, zaintrygowany. "Ten mroczny i posępny, który cię prześladował? I wciąż żyjesz? To jest rozwój postaci."
"Okazuje się, że jest bardziej mroczny i tajemniczy niż mroczny i morderczy. Subtelna, ale ważna różnica." Padam na łóżko, wciąż trzymając kawę jak koło ratunkowe. "Odprowadził mnie tutaj. Wygłosił cały wykład o higienie snu. To było fascynujące."
"Wow, romans jednak nie umarł," mówi Jake beznamiętnie. "Przynajmniej zabrał cię na kolację przed zanudzeniem na śmierć?"
"Odwal się," śmieję się, rzucając w niego poduszką. "On jest właściwie... sam nie wiem. Interesujący."
Jake przygląda mi się przez chwilę, po czym szczerzy się. "O mój boże. Lubisz go. Ty naprawdę lubisz swojego prześladowcę. To jest najlepszy plot twist."
"Ja nie— To nie jest... Ugh, zamknij się." Zakopuję twarz w poduszce, bo moje policzki zdecydowanie nie robią się czerwone.
"Cokolwiek powiesz, kochaniutki." Jake milczy przez moment, po czym dodaje, "Hej, skoro już mówimy o fatalnych decyzjach, jest dziś wielka impreza. Sigma coś tam. Podobno największa w tym miesiącu. Wchodzisz?"
Waham się dokładnie pół sekundy.
Rozproszenie? Pokój pełen hałasu i złych decyzji i miejmy nadzieję wystarczająco dużo alkoholu, żeby przestać myśleć o ręce Gabriela na mojej talii?
"Możesz na mnie liczyć," mówię, już wdzięczny za możliwość myślenia dosłownie o czymkolwiek innym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mój telefon dostaje ataku padaczki na szafce nocnej, wibrując jakby próbował wystartować w kosmos. Przez kacową mgłę łapię go i mrużę oczy na ekran — 13:47.
Cholera. Przespałem wszystkie poranne wykłady. Łóżko Jake’a jest puste i starannie pościelone, bo oczywiście on jest funkcjonującym człowiekiem.
Czterdzieści siedem powiadomień. To nigdy nie wróży nic dobrego.
Pierwsze co widzę, to wiadomość od Jake’a.
Jackie boo: STARY, SPRAWDŹ TERAZ TWITTERA
Potem Ashley…
Ash: Leo co się wczoraj stało???
Mój Instagram eksploduje. Wszędzie oznaczenia. I tam jest — zdjęcie, które najwyraźniej zakończyło moją reputację na uczelni.
Ja, wyraźnie widoczny, wciśnięty między dwóch bardzo entuzjastycznych imprezowiczów, otoczony przez coś, co wygląda jak skutki wybuchu w sklepie meblowym. Przewrócone stoły, rozbite szkło, czyjś stanik zwisający z wentylatora na suficie jak flaga kapitulacji.
„No ja pierdolę,” mruczę, przewijając zniszczenia.
To zdjęcie jest wszędzie. Twitter, Instagram, jakiś plotkarski blog o nazwie „Harvard Tea”, o którym nawet nie wiedziałem, że istnieje.
Nagłówki są mistrzowsko okropne:
„Studenci Harvardu szaleją — dzieci bogaczy demolują mieszkanie”
„Impreza w Ivy League kończy się zniszczeniami”
„Czy to są przyszli liderzy Ameryki?”
Żołądek wpada mi do podłogi, kiedy widzę komentarze. Większość to po prostu hejt na bogate dzieciaki, ale potem—
Freezy69: Ej, czy to nie syn tego niemieckiego biznesmena? Wygląda znajomo...
_smAsher_: Typ wygląda jak prawdziwy książę lmaooo
kristyyy: Ktoś jeszcze uważa, że wygląda jak książę z jakiegoś dokumentu czy tylko ja? To jest takie ‘old money’ z OGROMNYMI problemami z nastawieniem, trochę hot~
Mój bezpieczny telefon — ten, którego mam używać tylko w nagłych wypadkach — zaczyna dzwonić. Na ekranie pojawia się kontakt Klaus i przez chwilę rozważam, czy nie wyskoczyć przez okno.
„Wasza Wysokość,” głos Klausa mógłby zamrozić piekło, a do tego mówi po niemiecku na pełnych obrotach — czyli jestem totalnie w dupie. „Czy raczyłby Pan wyjaśnić, dlaczego Pańska twarz właśnie okrąża amerykańskie social media w scenerii rodem z sennych koszmarów bractwa studenckiego?”
„Klaus, mogę to wyjaśnić… To nie wygląda tak, jak myślisz. Ja nawet nie brałem udziału w demolce, po prostu tam byłem, kiedy—”
„Oszczędź mi wymówek. Masz pojęcie, co się stanie, jeśli ktoś połączy fakty? Jeśli zorientują się, kim naprawdę jesteś?” Jego głos podnosi się z każdym słowem. „To może mieć międzynarodowe konsekwencje!”
„Klaus, rozumiem, ale—”
„Twój ojciec już jest w drodze do Bostonu,” przerywa mi Klaus, a mój kac nagle robi się dziesięć razy gorszy. „Przybędzie niedługo. O trzeciej punktualnie przyjedzie po ciebie samochód. Nie spóźnij się. Nie wyglądaj na pijanego. I na miłość boską postaraj się wyglądać jak następca tronu, a nie adept bractwa, który przegrał bójkę z monopolowym.”
Połączenie zostaje zerwane. Mój ojciec. Tutaj. W Bostonie.
Zataczam się do łazienki, zerkam w lustro i krzywię się. Klaus nie mylił się z tą uwagą o adepcie bractwa. Moje włosy wyglądają, jakbym wsadził palce do gniazdka, na kołnierzu chyba szminka kogoś innego, a na pewno spałem w tych ubraniach.
„Kurwa, kurwa, kurwa,” mamroczę, już zdejmując wczorajszą katastrofę z siebie.
Myję się w rekordowym tempie, odhaczając w głowie listę „jak nie wyglądać jak ktoś, kto właśnie zrujnował reputację rodziny królewskiej”, którą wbijano mi od dzieciństwa.
Gdy jestem już ubrany w najmniej pogniecioną koszulę z kołnierzykiem, w głowie mam już trzy różne przemowy z przeprosinami, z których żadna nie ma znaczenia, bo ojciec nie wybacza — on robi kalkulację strat.
Samochód, który po mnie przysyłają, nie jest dyskretny — czarny Mercedes, przyciemniane szyby, kierowca wyglądający jakby po godzinach pracował jako płatny zabójca. Przejazd do jakiejś tajnej lokalizacji przejętej przez mojego ojca przypomina podróż na własną egzekucję.
Apartament w hotelu jest dokładnie taki, jakiego można się spodziewać — ostentacyjny, prywatny, pewnie przeszukany pod kątem podsłuchów.
Mój ojciec stoi przy oknie, z dłońmi splecionymi za plecami w ten charakterystyczny sposób, który oznacza, że ktoś zaraz zostanie zmiażdżony.
"Ojcze," zaczynam, ale on unosi dłoń.
"Siadaj." Jedno słowo, ale niesie ze sobą dziewiętnaście lat autorytetu. Więc usiadłem.
"Czy myślisz, że to jakaś gra, Leonhardzie?" Nie odwraca się, co jest gorsze, niż gdyby krzyczał. "Wysłanie cię tutaj było aktem zaufania. Szansą na doświadczenie normalnego życia, zanim twoje obowiązki całkowicie cię pochłoną. I tak odpłacasz za to zaufanie?"
"Próbowałem tylko się dopasować, być dla odmiany normalnym—"
"Normalnym?" W końcu się odwraca, a jego wyraz twarzy mógłby ciąć diament. "Normalni studenci nie trafiają na pierwsze strony gazet. Normalni studenci nie ryzykują ujawnienia wieków starannie strzeżonej prywatności swoim lekkomyślnym zachowaniem."
"To była jedna impreza! Jedno głupie zdjęcie! Nawet nie zrobiłem nic złego."
"Nic złego?" Jego śmiech jest ostry, pozbawiony humoru. "Pozwól, że uświadomię ci twoje 'nic złego.' Imprezy każdego weekendu, czasem więcej niż dwa razy. Picie, aż ledwo stoisz na nogach. Wątpliwe towarzystwo i parada partnerów przez twój akademik."
Krew zamarza mi w żyłach. Jak mógł możliwie—
"Twoje oceny, które spadły z wzorowych do ledwo zdających. Opuszczone zajęcia. Całkowite porzucenie wszystkiego, po co zostałeś tu wysłany."
Kontynuuje z chirurgiczną precyzją, wymieniając rzeczy, których nikt nie mógłby wiedzieć, chyba że...
"Jak?" Mój głos się łamie. "Skąd wiesz to wszystko?"
"Czy naprawdę sądziłeś, że wyślemy dziedzica Liechtensteinu do Ameryki bez ochrony?" Uśmiech Friedricha jest cienki, drapieżny. "Bez kogoś, kto zapewni twoje bezpieczeństwo i będzie monitorował twoje zachowanie?"
Drzwi się otwierają i mój świat staje na głowie.
Gabriel wchodzi, jakby należał do tego miejsca. Jakby to było normalne. Jakby właśnie nie zniszczył wszystkiego, co myślałem, że wiem.
"Wasza Wysokość," mówi, a słyszenie tego tytułu w jego głosie—głosie, który szeptał żarty w bibliotece, który nazywał mnie interesującym—sprawia, że chce mi się wymiotować.
"Nie..." Słowo wychodzi zdławione. "Nie. Kurwa. Możliwe."
"Język, młody człowieku," ostrzega ojciec, ale już mnie to nie obchodzi.
Nie. Co. To. Kurwa. Jest?
"Gabriel zapewnia twoje bezpieczeństwo od dnia twojego przyjazdu," wyjaśnia ojciec z irytującym spokojem. "Jego rodzina służy koronie od pokoleń. Był oczywistym wyborem—wystarczająco młody, by się wtopić, wystarczająco wyszkolony, by cię chronić."
Elementy układanki składają się w całość z mdlącą jasnością.
Obserwowanie na imprezach. Chodzenie za mną po kampusie. Wygodne sesje nauki. Opiekuńcze gesty, które według mnie znaczyły coś zupełnie innego.
"Od teraz," ojciec kontynuuje, wpatrując się w Gabriela, "stały nadzór. Żadnego podejrzanego towarzystwa. Obowiązkowe wykłady. Codzienne ćwiczenia. Odpowiednie odżywianie." Wymienia każdą pozycję, jakby zamawiał jedzenie na wynos. "Jego wizerunek musi być nieskazitelny. Nie możemy pozwolić sobie na kolejny incydent."
Zaciskam szczękę tak mocno, że mogłyby pęknąć zęby. Pokój się kurczy, ściany zbliżają. Chcę krzyczeć, rzucić czymś, powiedzieć im obu dokładnie, gdzie mogą sobie wsadzić królewskie berło.
Ale dziewiętnaście lat pałacowego treningu ma jedną zaletę: wiem, jak płonąć w ciszy.
"Czy to jasne?" pyta ojciec.
Gabriel kiwa głową. "Tak, proszę pana."
"Leonhardzie?" Ojciec unosi brew, oczekując uległości.
"Jasne." Jedno słowo. Tylko tyle dostanie.
Ojciec prostuje swoje i tak już idealne mankiety. "Mam spotkania. Zajmijcie się tym odpowiednio."
Potem wychodzi, zostawiając tylko drogi zapach wody kolońskiej i przytłaczające oczekiwania.
Drzwi zamykają się z kliknięciem. Tylko ja i Gabriel teraz.
Mój ochroniarz. Mój niańka. Facet, który sprawił, że czułem się zauważony, tylko po to, by ujawnić, że to było przez inwigilację.
Każdy śmiech, każdy prawie-moment—wszystko kłamstwa. Profesjonalne oszustwo w atrakcyjnym opakowaniu.
Pocałowałem Jamesa myśląc, że jestem wolny. Uczyłem się z Gabrielem myśląc, że znalazłem przyjaciela, może coś więcej. Pozwoliłem sobie wierzyć, że ktoś widzi mnie jako po prostu Leo.
Ale nie ma czegoś takiego jak po prostu Leo. Nigdy nie było.
A osoba, o której myślałem, że to rozumie, była tylko kolejnym strażnikiem, kolejną klatką, kolejnym przypomnieniem, że nigdy nie będę wolny.
Najgorsze? Faktycznie zacząłem się w nim zakochiwać.
W moim pieprzonym ochroniarzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować