Kawiarnia jest dokładnie taka, jakiej można się spodziewać w pobliżu Harvardu—droga, pretensjonalna i pełna ludzi wściekle stukających w MacBooki, udających, że ich scenariusz to następny wielki hit.
Zamawiam swoją zwykłą kofeinową potworność, podczas gdy Gabriel po prostu... stoi.
"Serio przywlokłeś się tu tylko po to, żeby patrzeć jak zamawiam?" pytam, odbierając napój od baristki, która ewidentnie ocenia moją prośbę o dodatkowe szoty. "To albo oddanie, albo nowy poziom dziwactwa, i szczerze, nie mogę zdecydować, co gorsze."
"Ktoś musi się upewnić, że faktycznie wrócisz do akademika," mówi Gabriel, a w jego głosie pojawia się ta subtelna zmiana—profesjonalny, ale nie do końca. "Masz instynkt samozachowawczy pijanego przedszkolaka."
"Urocze. Naprawdę świetnie się prezentujesz jako potencjalny partner do nauki." Biorę łyk i natychmiast parzę sobie język, bo oczywiście. "Poza tym, wybacz, ale utrzymuję się przy życiu od dziewiętnastu lat. To praktycznie cud, biorąc pod uwagę... różne rzeczy."
Gabriel przewraca oczami, ale kryje się w tym coś na kształt rozbawienia.
"Chodźmy," mówi, kiwając głową w stronę drzwi. Idę za nim, bo cóż, już zapłaciłem za kawę i nie mam lepszych opcji—przynajmniej tak sobie wmawiam, zdecydowanie nie zauważając, jak jego ramiona wypełniają tę kurtkę.
Wracamy w stronę kampusu, a Gabriel rozpoczyna coś, co mogę opisać tylko jako najbardziej nudny TED talk na świecie o cyklach snu i wynikach w nauce.
Tyle że tak naprawdę nie słucham, bo jestem zbyt zajęty zauważaniem, jak ustawia się między mną a ulicą.
To subtelne, sposób w jaki dryfuje na stronę jezdni, jakby to było naturalne. Ale dajcie spokój—to klasyczne zachowanie opiekuńczego chłopaka. Ten staroświecki, cicho romantyczny gest, który każe ci się zastanawiać, czy ktoś nie czyta zbyt wielu romansideł.
Moje serce robi to głupie trzepotanie, bo najwyraźniej jestem aż tak łatwy.
"Czy ty mnie w ogóle słuchasz?" pyta Gabriel, i zdaję sobie sprawę, że gapiłem się na niego jak idiota. "Właśnie wyjaśniłem, dlaczego fazy REM są kluczowe dla konsolidacji pamięci, a ty patrzysz na mnie, jakbym mówił po mandaryńsku."
"Przyswajam to przez osmozę. Bardzo zaawansowana technika uczenia się."
Przechodzimy przez dziedziniec, wszędzie studenci, i wtedy jakiś pijany pierwszak wpada na mnie, cały w machających kończynach i przeprosinach.
Zanim zdążę przetworzyć, co się dzieje, ręka Gabriela jest na mojej talii—pewna, stanowcza, całe jego ciało ustawia się między mną a chaosem.
Dotyk trwa może dwie sekundy, ale mój głupi mózg kataloguje każdy szczegół: ciepło jego dłoni przez koszulkę, sposób w jaki jego palce naciskają just wystarczająco, by prowadzić, ale nie kontrolować, jak naturalnie wchodzi w moją przestrzeń, jakby tam należał.
"W porządku?" pyta, opuszczając rękę, i nienawidzę tego, jak pusto czuje się mój bok bez niej.
"Tak, po prostu... super. Uwielbiam być używany jako ludzki kręgiel."
Próbuję brzmieć sarkastycznie, ale wychodzi bez tchu, i kurwa, kiedy stałem się taki żałosny?
Idziemy dalej, ale teraz jestem hipeświadomy wszystkiego—jak idealnie dopasowuje swoje tempo do mojego, jak kieruje nas wokół przeszkód bez robienia z tego show, jak opiekuńcza stała się jego mowa ciała.
"Więc..." przeciągam, bo najwyraźniej nie mam za grosz opanowania, "zawsze jesteś taki bohaterski wobec przypadkowych facetów na kampusie, czy jestem wyjątkowy? Mam się spodziewać, że będziesz rzucał kurtkę na kałuże? Może wyzwiesz kogoś na pojedynek o moją cześć?"
Wyraz twarzy Gabriela pozostaje nieodgadniony, ale zauważam delikatne drgnięcie jego ust.
"Masz szczęście," mówi po prostu, jakby to wyjaśniało wszystko i nic.
Mój puls wykonuje żenujący taniec ze skakanką. "Szczęście, co? Ciekawy wybór słów."
Zerkam na niego ponownie, ciekawość wygrywa ze zdrowym rozsądkiem.
"A tak w ogóle? Czy ty—" waham się, próbując brzmieć nonszalancko i prawdopodobnie spektakularnie zawodząc, "—lubisz facetów? Czy ta cała tajemnicza ochroniarska rzecz to po prostu twoje domyślne ustawienie wobec wszystkich?"
Nie zwalnia kroku, ale kącik jego ust lekko się unosi. "Zawsze przesłuchujesz swoich partnerów do nauki o ich preferencje randkowe? Jest jakiś kwestionariusz do wypełnienia? Może prezentacja PowerPoint?"
"Tylko tych interesujących," odparowuję bez zastanowienia. "Nudnych pytam tylko o ulubione zamówienie kawy i czy wolą koty czy psy. Ty awansowałeś do zaawansowanych pytań."
Gabriel pozwala ciszy się przeciągnąć, i już mam rzucić kolejny żart, żeby ją wypełnić, gdy wreszcie się odzywa.
"Lubię interesujących ludzi," mówi z irytującym spokojem.
To nie jest dokładnie deklaracja z parady równości, ale też nie jest to nie. I najwyraźniej to wystarczy, żeby mój mózg się zwarł, bo szczerzę się jak idiota, gdy docieramy do mojego akademika.
"Cóż, to mój przystanek," mówię niepotrzebnie, gestykulując w stronę budynku, jakby nie śledził mnie wystarczająco długo, żeby wiedzieć, gdzie mieszkam. "Dzięki za usługę eskortowania. Bardzo profesjonalnie. Pięć gwiazdek na Yelpie."
"Idź spać," mówi, ale jest w tym ciepło, którego wcześniej nie było. "I postaraj się nie spalić akademika swoimi fatalnymi życiowymi wyborami."
"Niczego nie obiecuję," wołam za nim, patrząc jak odchodzi i zdecydowanie nie gapiąc się na jego tyłek. Za bardzo.
Wpływam do swojego pokoju na chmurze kofeiny i pogmatwanych uczuć, odtwarzając każdą mikro-ekspresję, każdy wybór słów, każdy prawie-dotyk.
Mój mózg to kołowrotek dla chomika pełen 'co miał na myśli mówiąc interesujący ludzie' i 'czemu tak bardzo mi na tym zależy' i 'jego ręka na mojej talii czuła się naprawdę dobrze.'
"Gdzie do cholery byłeś?" głos Jake'a przerywa moją spiralę. Leży rozwalony na łóżku, porzucony podręcznik obok. "Piszę do ciebie od godziny. Wreszcie spełniłeś swoje marzenie o zespoleniu się z biblioteką?"
Sprawdzam telefon—sześć nieodebranych wiadomości, dwa połączenia. "Przepraszam, miałem wyciszony. Uczyłem się z tym gościem. Gabrielem."
Jake siada, zaintrygowany. "Ten mroczny i posępny, który cię prześladował? I wciąż żyjesz? To jest rozwój postaci."
"Okazuje się, że jest bardziej mroczny i tajemniczy niż mroczny i morderczy. Subtelna, ale ważna różnica." Padam na łóżko, wciąż trzymając kawę jak koło ratunkowe. "Odprowadził mnie tutaj. Wygłosił cały wykład o higienie snu. To było fascynujące."
"Wow, romans jednak nie umarł," mówi Jake beznamiętnie. "Przynajmniej zabrał cię na kolację przed zanudzeniem na śmierć?"
"Odwal się," śmieję się, rzucając w niego poduszką. "On jest właściwie... sam nie wiem. Interesujący."
Jake przygląda mi się przez chwilę, po czym szczerzy się. "O mój boże. Lubisz go. Ty naprawdę lubisz swojego prześladowcę. To jest najlepszy plot twist."
"Ja nie— To nie jest... Ugh, zamknij się." Zakopuję twarz w poduszce, bo moje policzki zdecydowanie nie robią się czerwone.
"Cokolwiek powiesz, kochaniutki." Jake milczy przez moment, po czym dodaje, "Hej, skoro już mówimy o fatalnych decyzjach, jest dziś wielka impreza. Sigma coś tam. Podobno największa w tym miesiącu. Wchodzisz?"
Waham się dokładnie pół sekundy.
Rozproszenie? Pokój pełen hałasu i złych decyzji i miejmy nadzieję wystarczająco dużo alkoholu, żeby przestać myśleć o ręce Gabriela na mojej talii?
"Możesz na mnie liczyć," mówię, już wdzięczny za możliwość myślenia dosłownie o czymkolwiek innym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mój telefon dostaje ataku padaczki na szafce nocnej, wibrując jakby próbował wystartować w kosmos. Przez kacową mgłę łapię go i mrużę oczy na ekran — 13:47.
Cholera. Przespałem wszystkie poranne wykłady. Łóżko Jake’a jest puste i starannie pościelone, bo oczywiście on jest funkcjonującym człowiekiem.
Czterdzieści siedem powiadomień. To nigdy nie wróży nic dobrego.
Pierwsze co widzę, to wiadomość od Jake’a.
Jackie boo: STARY, SPRAWDŹ TERAZ TWITTERA
Potem Ashley…
Ash: Leo co się wczoraj stało???
Mój Instagram eksploduje. Wszędzie oznaczenia. I tam jest — zdjęcie, które najwyraźniej zakończyło moją reputację na uczelni.
Ja, wyraźnie widoczny, wciśnięty między dwóch bardzo entuzjastycznych imprezowiczów, otoczony przez coś, co wygląda jak skutki wybuchu w sklepie meblowym. Przewrócone stoły, rozbite szkło, czyjś stanik zwisający z wentylatora na suficie jak flaga kapitulacji.
„No ja pierdolę,” mruczę, przewijając zniszczenia.
To zdjęcie jest wszędzie. Twitter, Instagram, jakiś plotkarski blog o nazwie „Harvard Tea”, o którym nawet nie wiedziałem, że istnieje.
Nagłówki są mistrzowsko okropne:
„Studenci Harvardu szaleją — dzieci bogaczy demolują mieszkanie”
„Impreza w Ivy League kończy się zniszczeniami”
„Czy to są przyszli liderzy Ameryki?”
Żołądek wpada mi do podłogi, kiedy widzę komentarze. Większość to po prostu hejt na bogate dzieciaki, ale potem—
Freezy69: Ej, czy to nie syn tego niemieckiego biznesmena? Wygląda znajomo...
_smAsher_: Typ wygląda jak prawdziwy książę lmaooo
kristyyy: Ktoś jeszcze uważa, że wygląda jak książę z jakiegoś dokumentu czy tylko ja? To jest takie ‘old money’ z OGROMNYMI problemami z nastawieniem, trochę hot~
Mój bezpieczny telefon — ten, którego mam używać tylko w nagłych wypadkach — zaczyna dzwonić. Na ekranie pojawia się kontakt Klaus i przez chwilę rozważam, czy nie wyskoczyć przez okno.
„Wasza Wysokość,” głos Klausa mógłby zamrozić piekło, a do tego mówi po niemiecku na pełnych obrotach — czyli jestem totalnie w dupie. „Czy raczyłby Pan wyjaśnić, dlaczego Pańska twarz właśnie okrąża amerykańskie social media w scenerii rodem z sennych koszmarów bractwa studenckiego?”
„Klaus, mogę to wyjaśnić… To nie wygląda tak, jak myślisz. Ja nawet nie brałem udziału w demolce, po prostu tam byłem, kiedy—”
„Oszczędź mi wymówek. Masz pojęcie, co się stanie, jeśli ktoś połączy fakty? Jeśli zorientują się, kim naprawdę jesteś?” Jego głos podnosi się z każdym słowem. „To może mieć międzynarodowe konsekwencje!”
„Klaus, rozumiem, ale—”
„Twój ojciec już jest w drodze do Bostonu,” przerywa mi Klaus, a mój kac nagle robi się dziesięć razy gorszy. „Przybędzie niedługo. O trzeciej punktualnie przyjedzie po ciebie samochód. Nie spóźnij się. Nie wyglądaj na pijanego. I na miłość boską postaraj się wyglądać jak następca tronu, a nie adept bractwa, który przegrał bójkę z monopolowym.”
Połączenie zostaje zerwane. Mój ojciec. Tutaj. W Bostonie.
Zataczam się do łazienki, zerkam w lustro i krzywię się. Klaus nie mylił się z tą uwagą o adepcie bractwa. Moje włosy wyglądają, jakbym wsadził palce do gniazdka, na kołnierzu chyba szminka kogoś innego, a na pewno spałem w tych ubraniach.
„Kurwa, kurwa, kurwa,” mamroczę, już zdejmując wczorajszą katastrofę z siebie.
Myję się w rekordowym tempie, odhaczając w głowie listę „jak nie wyglądać jak ktoś, kto właśnie zrujnował reputację rodziny królewskiej”, którą wbijano mi od dzieciństwa.
Gdy jestem już ubrany w najmniej pogniecioną koszulę z kołnierzykiem, w głowie mam już trzy różne przemowy z przeprosinami, z których żadna nie ma znaczenia, bo ojciec nie wybacza — on robi kalkulację strat.
Samochód, który po mnie przysyłają, nie jest dyskretny — czarny Mercedes, przyciemniane szyby, kierowca wyglądający jakby po godzinach pracował jako płatny zabójca. Przejazd do jakiejś tajnej lokalizacji przejętej przez mojego ojca przypomina podróż na własną egzekucję.
Apartament w hotelu jest dokładnie taki, jakiego można się spodziewać — ostentacyjny, prywatny, pewnie przeszukany pod kątem podsłuchów.
Mój ojciec stoi przy oknie, z dłońmi splecionymi za plecami w ten charakterystyczny sposób, który oznacza, że ktoś zaraz zostanie zmiażdżony.
"Ojcze," zaczynam, ale on unosi dłoń.
"Siadaj." Jedno słowo, ale niesie ze sobą dziewiętnaście lat autorytetu. Więc usiadłem.
"Czy myślisz, że to jakaś gra, Leonhardzie?" Nie odwraca się, co jest gorsze, niż gdyby krzyczał. "Wysłanie cię tutaj było aktem zaufania. Szansą na doświadczenie normalnego życia, zanim twoje obowiązki całkowicie cię pochłoną. I tak odpłacasz za to zaufanie?"
"Próbowałem tylko się dopasować, być dla odmiany normalnym—"
"Normalnym?" W końcu się odwraca, a jego wyraz twarzy mógłby ciąć diament. "Normalni studenci nie trafiają na pierwsze strony gazet. Normalni studenci nie ryzykują ujawnienia wieków starannie strzeżonej prywatności swoim lekkomyślnym zachowaniem."
"To była jedna impreza! Jedno głupie zdjęcie! Nawet nie zrobiłem nic złego."
"Nic złego?" Jego śmiech jest ostry, pozbawiony humoru. "Pozwól, że uświadomię ci twoje 'nic złego.' Imprezy każdego weekendu, czasem więcej niż dwa razy. Picie, aż ledwo stoisz na nogach. Wątpliwe towarzystwo i parada partnerów przez twój akademik."
Krew zamarza mi w żyłach. Jak mógł możliwie—
"Twoje oceny, które spadły z wzorowych do ledwo zdających. Opuszczone zajęcia. Całkowite porzucenie wszystkiego, po co zostałeś tu wysłany."
Kontynuuje z chirurgiczną precyzją, wymieniając rzeczy, których nikt nie mógłby wiedzieć, chyba że...
"Jak?" Mój głos się łamie. "Skąd wiesz to wszystko?"
"Czy naprawdę sądziłeś, że wyślemy dziedzica Liechtensteinu do Ameryki bez ochrony?" Uśmiech Friedricha jest cienki, drapieżny. "Bez kogoś, kto zapewni twoje bezpieczeństwo i będzie monitorował twoje zachowanie?"
Drzwi się otwierają i mój świat staje na głowie.
Gabriel wchodzi, jakby należał do tego miejsca. Jakby to było normalne. Jakby właśnie nie zniszczył wszystkiego, co myślałem, że wiem.
"Wasza Wysokość," mówi, a słyszenie tego tytułu w jego głosie—głosie, który szeptał żarty w bibliotece, który nazywał mnie interesującym—sprawia, że chce mi się wymiotować.
"Nie..." Słowo wychodzi zdławione. "Nie. Kurwa. Możliwe."
"Język, młody człowieku," ostrzega ojciec, ale już mnie to nie obchodzi.
Nie. Co. To. Kurwa. Jest?
"Gabriel zapewnia twoje bezpieczeństwo od dnia twojego przyjazdu," wyjaśnia ojciec z irytującym spokojem. "Jego rodzina służy koronie od pokoleń. Był oczywistym wyborem—wystarczająco młody, by się wtopić, wystarczająco wyszkolony, by cię chronić."
Elementy układanki składają się w całość z mdlącą jasnością.
Obserwowanie na imprezach. Chodzenie za mną po kampusie. Wygodne sesje nauki. Opiekuńcze gesty, które według mnie znaczyły coś zupełnie innego.
"Od teraz," ojciec kontynuuje, wpatrując się w Gabriela, "stały nadzór. Żadnego podejrzanego towarzystwa. Obowiązkowe wykłady. Codzienne ćwiczenia. Odpowiednie odżywianie." Wymienia każdą pozycję, jakby zamawiał jedzenie na wynos. "Jego wizerunek musi być nieskazitelny. Nie możemy pozwolić sobie na kolejny incydent."
Zaciskam szczękę tak mocno, że mogłyby pęknąć zęby. Pokój się kurczy, ściany zbliżają. Chcę krzyczeć, rzucić czymś, powiedzieć im obu dokładnie, gdzie mogą sobie wsadzić królewskie berło.
Ale dziewiętnaście lat pałacowego treningu ma jedną zaletę: wiem, jak płonąć w ciszy.
"Czy to jasne?" pyta ojciec.
Gabriel kiwa głową. "Tak, proszę pana."
"Leonhardzie?" Ojciec unosi brew, oczekując uległości.
"Jasne." Jedno słowo. Tylko tyle dostanie.
Ojciec prostuje swoje i tak już idealne mankiety. "Mam spotkania. Zajmijcie się tym odpowiednio."
Potem wychodzi, zostawiając tylko drogi zapach wody kolońskiej i przytłaczające oczekiwania.
Drzwi zamykają się z kliknięciem. Tylko ja i Gabriel teraz.
Mój ochroniarz. Mój niańka. Facet, który sprawił, że czułem się zauważony, tylko po to, by ujawnić, że to było przez inwigilację.
Każdy śmiech, każdy prawie-moment—wszystko kłamstwa. Profesjonalne oszustwo w atrakcyjnym opakowaniu.
Pocałowałem Jamesa myśląc, że jestem wolny. Uczyłem się z Gabrielem myśląc, że znalazłem przyjaciela, może coś więcej. Pozwoliłem sobie wierzyć, że ktoś widzi mnie jako po prostu Leo.
Ale nie ma czegoś takiego jak po prostu Leo. Nigdy nie było.
A osoba, o której myślałem, że to rozumie, była tylko kolejnym strażnikiem, kolejną klatką, kolejnym przypomnieniem, że nigdy nie będę wolny.
Najgorsze? Faktycznie zacząłem się w nim zakochiwać.
W moim pieprzonym ochroniarzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
"Donosisz na mnie." To nie jest pytanie. Mój głos brzmi martwo nawet dla moich własnych uszu. "Każda rozmowa, każda chwila—wszystko to było czym, zbieraniem informacji?"
Wyraz twarzy Gabriela pozostaje profesjonalnie neutralny i to właśnie mnie łamie. Ani odrobiny poczucia winy, żadnych wyjaśnień, tylko ta sama nieczytelna maska.
"Wszystko, co zrobiłem," kontynuuję, wstając, bo nie mogę usiedzieć w miejscu, nie mogę być w tym pokoju, nie mogę oddychać, "przekazywałeś dalej. To przez ciebie on wie wszystko. Okłamywałeś mnie od samego początku."
"To było dla twojej ochrony—" zaczyna Gabriel, ale mu przerywam.
"Nie. Po prostu... nie." Zdrada pali mnie jak kwas.
Każdy wspólny śmiech, każda prawie-chwila, każdy raz, kiedy myślałem, że może jest w tym coś prawdziwego—wszystko było kłamstwem. Profesjonalne oszustwo zapakowane w atrakcyjne opakowanie.
Cisza rozciąga się między nami jak naładowany pistolet.
Gabriel odchrząkuje, cały profesjonalny dystans i opanowane rysy.
"Wasza Wysokość, rozumiem, że jesteś zdenerwowany, ale musimy omówić nowe protokoły bezpieczeństwa—"
Obracam się tak szybko, że prawie dostaję skrętu karku. Spojrzenie, jakie mu posyłam, mogłoby zedrzeć farbę—czysta, skrystalizowana nienawiść opakowana w dziewiętnaście lat książęcego treningu.
"Protokoły bezpieczeństwa?" Śmiech, który ze mnie wydobywa, jest ostry jak brzytwa. "To o tym chcesz teraz rozmawiać? Nie o tym, jak grałeś na mnie jak na pieprzonych skrzypcach przez tygodnie? Co dalej, ocenisz moją grę? Dasz mi wskazówki, jak być lepszym celem?"
Nie czekając na jego niewątpliwie profesjonalną odpowiedź, ruszam w stronę drzwi.
Moje kroki odbijają się echem w apartamencie jak strzały, każdy z nich małym aktem buntu przeciwko wszystkiemu—mojemu ojcu, koronie, całej tej duszącej maskaradzie.
Oczywiście idzie za mną. Oczywiście, że tak.
Bo to jego praca, prawda? Śledzenie mnie, obserwowanie mnie, raportowanie każdego błędu tatusiowi.
"Wasza Wysokość—" Jego głos niesie się korytarzem hotelu, wciąż irytująco spokojny.
Odwracam się gwałtownie, a jad w moim głosie zaskakuje nawet mnie.
"Ostrożnie z tymi formalnościami, Gabrielu. Nie chcielibyśmy, żeby twój cenny raport z misji brzmiał zbyt emocjonalnie. Co byś w ogóle napisał? 'Obiekt wykazał odpowiednią złość po odkryciu tożsamości operacyjnej.' Czy to wystarczająco profesjonalne dla ciebie?"
Jego szczęka się napina—wreszcie pęknięcie w tej perfekcyjnej masce. Ale ja jeszcze nie skończyłem.
"Powiedz mi, Gabe..." Wypluam jego przezwisko jakby było trucizną, zmniejszając dystans między nami, aż mogę zobaczyć każdą mikroekspresję, którą próbuje ukryć. "Czy to było łatwe? Te wszystkie sesje w bibliotece, spacery na kawę, udawanie, że obchodzi cię moje życie? Czy może oszukiwanie mnie przyszło ci naturalnie z mundurem? Jest na to jakiś kurs? 'Manipulacja Emocjonalna 101: Jak Udawać Przyjaźń ze Swoim Zadaniem'?"
Gabriel otwiera usta, prawdopodobnie by wygłosić jakieś podręcznikowe wyjaśnienie o obowiązku i ochronie, ale ja już unoszę rękę.
"Nie odpowiadaj," szydzę, cofając się jakby był zakażony. "Nie chciałbym, żebyś przypadkiem powiedział coś szczerego. Mogłoby to zepsuć twój idealny rekord."
Odwracam się na pięcie i odchodzę, zostawiając go stojącego jak posąg. Satysfakcja trwa około trzydziestu sekund, zanim wściekłość wraca, gorętsza niż przedtem.
Z powrotem w moim pokoju w akademiku—i czy to nie jest żart, myśleć, że gdziekolwiek jest faktycznie prywatne teraz—krążę jak zwierzę w klatce. Ściany wydają się skażone, gdy wiem, że obserwował mnie przez cały ten czas.
Ile rozmów podsłuchał? Ile prywatnych chwil nie było tak naprawdę prywatnych? Robił notatki, kiedy byłem na kacu i bezbronny?
Zapisywał każdą moją wpadkę do królewskiej kartoteki?
Pierdolić. To.
Chwytam telefon, zdesperowany za czymkolwiek, co nie jest tym miażdżącym ciężarem w piersi. Moje palce latają po ekranie.
Ja: Gdzie jesteś?
Kontakt Jake'a patrzy na mnie, szyderczo milczący. Brak odpowiedzi. Świetnie. Fantastycznie. Nawet mój najlepszy przyjaciel jest niedostępny, kiedy go potrzebuję.
Ściany wydają się zaciskać i nagle nie mogę oddychać.
Jeśli pałac chce mnie przedstawić jako lekkomyślnego, dzikiego, wymykającego się spod kontroli? Dobra. Dam im show, o którym warto będzie napisać do domu.
Dzisiaj będę wszystkim, czego się obawiają—każdą złą decyzją, każdym błędem wartym nagłówków.
Chwytam kurtkę z łóżka, już planując nocną destrukcję. Jest ten podziemny klub w centrum, o którym wspominał Jake. Ten, który nie sprawdza dowodów, nie zadaje pytań, ma gdzieś kim jesteś, dopóki płacisz za wejście.
Idealny do zniknięcia w basie i ciałach i jakiejkolwiek farmaceutycznej pomocy, jaką znajdę.
Szarpię drzwi z taką siłą, że rama drży—i prawie wpadam na klatkę piersiową Gabriela.
Stoi tam, z ręką uniesioną do pukania, wyglądając irytująco opanowanie jak na kogoś, kto właśnie zniszczył cały mój świat. Ta profesjonalna maska jest mocno na miejscu, jakby ostatnie kilka godzin nigdy się nie wydarzyło.
"Co ty tu do cholery robisz?" Mój głos wychodzi ostry jak szkło. "Postanowiłeś dostarczyć raport z obserwacji osobiście? Chcesz opisać dokładnie, jak żałośnie wyglądałem, gdy się dowiedziałem? Jestem pewien, że mój ojciec uwielbiłby te szczegóły."
Kroki rozbrzmiewają z końca korytarza, zanim Gabriel może odpowiedzieć.
Jake pojawia się za rogiem, z rękami w kieszeniach, jego zwyczajowy beztroski wyraz twarzy zmienia się w zaniepokojenie, gdy nas dostrzega.
"Leo? Wszystko w porządku, stary?" woła Jake, przyspieszając kroku. "Właśnie dostałem twój SMS. Przepraszam, telefon mi się rozładował. Co się dzie—"
Jego słowa urywają się, gdy ocenia sytuację—ja praktycznie wibrujący ze złości, Gabriel stojący tam jak szczególnie dobrze ubrany blokada drogowa.
Moja szczęka zaciska się tak mocno, że dziwię się, że zęby nie pękają. Moje spojrzenie skacze między zdezorientowaną twarzą Jake'a a nieczytelnym wyrazem twarzy Gabriela, irytacja rośnie z każdą sekundą.
"Fantastycznie," przeciągam głos, ociekający sarkazmem tak gęstym, że można by się w nim utopić. "Absolutnie wspaniale. Nie wiedziałem, że Gabriel jest tak zainteresowany moimi wieczornymi planami. Bardzo oddany partner do nauki. Może powinienem zacząć składać mój kalendarz towarzyski do zatwierdzenia? Może dostać pozwolenie?"
Przechodzę obok Gabriela z uśmiechem, który jest samymi ostrymi krawędziami bez ciepła—takim, który udoskonaliłem podczas państwowych kolacji z ludźmi, których nienawidziłem.
Nasze ramiona zderzają się, właśnie na tyle mocno, by zrobić punkt.
Nawet nie drgnął. Oczywiście, że nie.
Brew Jake'a wędruje w stronę linii włosów, rozbawienie migocze na jego twarzy mimo oczywistego napięcia.
Zawsze był zbyt spostrzegawczy dla własnego dobra.
Ja już idę korytarzem, każdy krok małym buntem. Dzisiaj znajdę najbardziej chaotyczną imprezę, najmocniejsze drinki, najgorsze decyzje dostępne w promieniu pięciu mil.
Będę całował nieznajomych i tańczył, aż stopy będą krwawić i zapomnę, że kiedykolwiek wierzyłem, że ktoś może widzieć mnie po prostu jako Leo.
"Idź, jeśli tego chcesz," głos Gabriela podąża za mną, cichy, ale jakoś przebijający się przez wszystko inne. "Ale czy na pewno chcesz, żeby twoja twarz znów była rozmazana w nagłówkach dziś w nocy?"
Przesuń w górę, aby kontynuować