Emma siedziała na swoim łóżku, wpatrując się w swoją listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią. Słowa wydawały się teraz cięższe, jakby ją dręczyły. Nie wiedziała, co jest gorsze: widzieć ją rozklejoną po całej szkole, czy sposób, w jaki teraz wszyscy na nią patrzyli—jakby była żartem.
— To mój najgorszy koszmar — wymamrotała, przyciskając dłonie do twarzy.
Katie, siedząca na brzegu łóżka, pochyliła się bliżej. — Nie musi tak być.
Emma rzuciła jej wściekłe spojrzenie. — Jak, Katie? Jak to mogłoby się poprawić?
Katie uniosła palec, a na jej ustach pojawił się figlarny uśmiech. — Posłuchaj mnie. Zmierz się z tą listą. Przejmij nad nią kontrolę. Pokaż im, że się nie boisz.
— Zwariowałaś? — syknęła Emma. — Oni tylko czekają, aż znów się ośmieszę.
— Nie, oni czekają, aż uciekniesz i się schowasz — odparła Katie. — Ale jeśli naprawdę to zrobisz, jeśli zrobisz to na własnych zasadach, nie będą mieli już z czego cię wyśmiewać. Będziesz legendą.
Emma skrzyżowała ramiona, a w jej piersi zagościła wątpliwość. — To głupie.
Katie wstała i wskazała na notes. — Emma, i tak będą o tobie gadać. Przynajmniej daj im coś wartego rozmowy. Zacznij od pierwszego punktu: wkradnij się na imprezę. To łatwe.
Emma przygryzła wargę, a niepokój ścisnął jej żołądek. Myśl o wejściu do świata Victorii Sterling była dla niej nie do zniesienia, ale Katie miała rację. Szepty nie ucichną, dopóki czegoś nie zrobi.
— Dobrze — powiedziała w końcu, ledwo słyszalnym głosem. — Ale jeśli to się źle skończy, to twoja wina.
Katie uśmiechnęła się szeroko i rzuciła jej się na szyję. — Nie pożałujesz. Obiecuję.
Dom był ogromny, niemal lśnił w blasku księżyca. Ze środka dobiegała głośna muzyka, a podjazd był zastawiony samochodami. Emma stała przy krawężniku, obejmując się ramionami, a nerwy niemal ją dusiły.
— To zły pomysł — powiedziała, zerkając na Katie.
— To najlepszy pomysł — odparła Katie, ciągnąc ją do przodu. — Zaufaj mi.
Emma w to wątpiła, ale pozwoliła się poprowadzić w stronę domu. Gdy tylko weszły do środka, jej zmysły zostały przytłoczone. Zapach alkoholu mieszał się z perfumami, a w salonie tłoczyli się ludzie, tańcząc i śmiejąc się.
— Wyluzuj — szepnęła Katie. — Po prostu zachowuj się, jakbyś tu należała.
Emma nie wiedziała, jak to zrobić, zwłaszcza gdy ludzie zaczęli ją zauważać. Szepty zaczęły się niemal natychmiast.
— Czy to Emma Williams?
— Dziewczyna od listy?
— Naprawdę przyszła?
Policzki Emmy zapłonęły. Chciała zniknąć, ale Katie chwyciła ją za ramię. — Chodź, znajdziemy coś do picia. Od razu poczujesz się lepiej.
Zanim zdążyły ruszyć, pojawiła się Victoria, jak zawsze olśniewająca w lśniącej srebrnej sukience. Usta wykrzywił jej kpiący uśmieszek na widok Emmy.
— No proszę, kto się pojawił — powiedziała Victoria, a w jej głosie słychać było fałszywą słodycz.
Emma zmusiła się, by spojrzeć jej w oczy. — Przyszłam, prawda?
Victoria uniosła brwi, rozbawiona. — Nie sądziłam, że znajdziesz w sobie tyle odwagi. Ale jeśli poważnie podchodzisz do tej swojej listy, musisz to udowodnić. — Sięgnęła po czerwony kubek Solo ze stojącego obok stołu i podała go Emmie. — Pij.
Emma zawahała się, serce waliło jej w piersi. Nie piła alkoholu. Rodzice by ją zabili, gdyby się dowiedzieli.
Uśmiech Victorii jeszcze się poszerzył. — Co, boisz się?
W pokoju zapadła cisza, wszystkie oczy skierowały się na Emmę. Gardło jej ścisnęło, ale nie mogła się już wycofać. Powoli sięgnęła po kubek.
Katie szepnęła: — Nie musisz…
Emma pokręciła głową. — Muszę.
Drżącymi dłońmi podniosła kubek do ust i wzięła łyk. Gorzki smak poparzył jej gardło, ale przełknęła, nie chcąc okazać słabości.
Wokół rozległy się wiwaty, a potem pojedyncze śmiechy.
— Chyba nie jest taka nudna, jak myśleliśmy — mruknął ktoś.
Oczy Victorii zalśniły z satysfakcją. — Zobaczymy, czy utrzymasz ten poziom.
Emma błąkała się po domu, próbując pozbyć się piekącego wstydu w piersi. Potrzebowała powietrza. Wślizgnęła się do kuchni, gdzie w sąsiednim pokoju słyszała głosy.
— Myślisz, że naprawdę zrobi tę listę?
Głos Victorii był nie do pomylenia. — Zrobi. A jak już zrobi, to będzie najlepsze widowisko, jakie ta szkoła widziała.
Emma znieruchomiała, wstrzymując oddech.
— A jeśli nie połknie haczyka? — zapytała jedna z przyjaciółek Victorii.
— Połknie — odparła Victoria z przekonaniem. — Emma jest zdesperowana, żeby się wykazać. I wtedy będę gotowa.
Żołądek Emmy skręcił się z nerwów. To nie było tylko upokorzenie— to była pułapka.
— Hej.
Emma odwróciła się i zobaczyła Jake'a Matthewsa opierającego się o blat, z typowym czarującym uśmiechem na twarzy.
— Cześć — powiedziała niepewnie.
— Widziałem cię tam — powiedział, podchodząc bliżej. — Poradziłaś sobie całkiem nieźle.
Emma zmarszczyła brwi. — Kpisz sobie?
Jake zaśmiał się. — Nie. Mówię serio. Jesteś odważniejsza niż większość ludzi tutaj. — Pochylił się, zniżając głos. — Jeśli będziesz potrzebować pomocy z listą, daj znać.
Emma zamrugała. — Dlaczego miałbyś mi pomagać?
— A czemu nie? — odparł, rozbrajająco się uśmiechając.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, odezwał się inny głos.
— Ostrożnie, Matthews — powiedział Liam Carter, pojawiając się nie wiadomo skąd. — Nie chciałbyś, żeby źle to zrozumiała.
Jake wyprostował się, a jego uśmiech lekko przygasł. — Jaki masz problem, Carter?
— Żadnego — odparł Liam niedbale, przenosząc ciemne oczy na Emmę. — Po prostu nie ufaj każdemu, kto mówi, że chce pomóc.
Emma posłała mu gniewne spojrzenie. — Dlaczego w ogóle cię to obchodzi?
Liam uśmiechnął się lekko. — Bo zaczyna być ciekawie.
Kiedy Emma wróciła później tej nocy do domu, jej telefon zawibrował. Dostała filmik, na którym pije na imprezie, wraz z SMS-em z nieznanego numeru: Twoi rodzice będą zachwyceni.
Przeszył ją zimny dreszcz, gdy z salonu dobiegł głos jej taty.
— Emma, chodź tu. Natychmiast.
Serce jej zamarło, gdy weszła do pokoju. Tata trzymał telefon, a jego twarz była burzliwa od gniewu.
— Chcesz mi to wytłumaczyć?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Emma poczuła spojrzenia jeszcze zanim weszła do budynku szkoły. Szepty brzęczały po korytarzach niczym rozgniewane pszczoły, a za każdym razem, gdy wychwyciła ich urywek, jej żołądek jeszcze mocniej się ściskał.
„Słyszałaś? Upila się i rzuciła się na Jake’a Matthewsa.”
„Mała Panna Dziewica na rampage’u—klasyka.”
„Jest po prostu spragniona uwagi. To takie żenujące.”
Emma ścisnęła pasek plecaka, jej palce drżały. Słowa piekły jak policzki. Plotki nie dotyczyły już tylko imprezy—urosły do czegoś brzydszego, jeszcze bardziej upokarzającego.
Kiedy podchodziła do swojej szafki, za jej plecami rozległ się głośny śmiech. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, kto to był.
Victoria Sterling opierała się o szafki, jej zadbane paznokcie stukały w metal. Blond włosy były perfekcyjnie ułożone, a uśmiech ostry niczym nóż.
„Hej, Emma,” zawołała Victoria, jej głos był słodki, ale ociekał drwiną. „Jak tam twój rampage? Masz plany skończyć listę dzisiaj? A może zostawiasz to na kolejną imprezę?”
Emma zacisnęła szczękę, odmawiając odpowiedzi. Wpychała książki do szafki, jej dłonie drżały.
„Och, nie bądź taka nieśmiała,” ciągnęła Victoria, a jej popleczniczki chichotały za plecami. „Wszyscy ci kibicują. Zwłaszcza Jake. Prawda, Jake?”
Serce Emmy zamarło, gdy Jake Matthews przechodził obok, rzucając jej niezręczny uśmiech. Nie stanął w jej obronie. Nawet się nie zatrzymał.
Śmiech za jej plecami stawał się coraz głośniejszy.
„Emma, musisz przestać się tym przejmować.” Głos Katie był stanowczy, ale w tonie wyczuwało się nutę desperacji.
Emma patrzyła przed siebie, idąc do klasy spięta. „Łatwo ci mówić. Ciebie nie nazywają rampaging virgin.”
Katie skrzywiła się. „To tylko plotki. Ludzie w końcu dadzą spokój.”
„W końcu,” mruknęła gorzko Emma. „To naprawdę pocieszające.”
Katie złapała ją za ramię, zmuszając do zatrzymania się. „Mówię poważnie, Emma. Nie pozwól Victorii wygrać. Chce, żebyś się załamała.”
Emma otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale jej uwagę przykuło coś za Katie.
Na dziedzińcu Katie stała podejrzanie blisko Victorii, z pochyloną głową. Victoria miała triumfujący wyraz twarzy, a obie były pogrążone w rozmowie.
„Co jest do cholery?” wyszeptała Emma, jej żołądek ścisnął się jeszcze mocniej.
„Co?” zapytała Katie, podążając za jej wzrokiem.
Głos Emmy był ostrzejszy, niż zamierzała. „Dlaczego z nią rozmawiasz?”
Twarz Katie pobladła. „Nie… To nie tak, jak myślisz.”
Emma cofnęła się, kręcąc głową. „Wygląda, jakbyś spoufalała się z osobą, która rujnuje mi życie.”
„Emma, ja nie—” zaczęła Katie, ale Emma nie została, by wysłuchać jej wymówek.
W porze lunchu szepty były głośniejsze niż kiedykolwiek, a Emma miała już dość. Chwyciła tacę i ruszyła do pustego kąta stołówki, mając nadzieję, że zniknie.
Nie zdążyła.
„Emma! Tutaj!”
Serce jej zamarło, gdy Jake Matthews stanął na jednym ze stołów w stołówce, machając do niej jak do najlepszej przyjaciółki. Wszystkie głowy w sali się odwróciły.
„Jake, co ty robisz?” syknęła, zamierając w miejscu.
Jake uśmiechnął się szeroko, jego głos odbijał się echem. „Słyszałem o twojej liście i pomyślałem, że ci pomogę. Masz tam ‚Pocałować kogoś niespodziewanego’, prawda? No to jestem.”
Przez salę przetoczyła się fala śmiechu. Emma poczuła, jak policzki jej płoną, a gardło się zaciska.
„Nie zrobię tego,” powiedziała, ledwie słyszalnym głosem.
Jake zeskoczył ze stołu i podszedł do niej, wciąż z tym irytująco czarującym uśmiechem. „No weź, Emma. Żaden problem. Jeden mały pocałunek i jesteśmy kwita.”
„Nie,” warknęła, cofając się.
Jake uniósł brew. „W czym problem? To tylko zabawa.”
Dłonie Emmy zacisnęły się w pięści. „Problem w tym, że nie chcę.”
W stołówce zapadła cisza. Uśmiech Jake’a zgasł, a Emma poczuła na sobie wszystkie spojrzenia. Bez słowa odwróciła się i wybiegła, serce waliło jej tak mocno, że bolało.
Nie zaszła daleko.
„Williams.”
Emma zamarła w pustym korytarzu, odwracając się i widząc Liama Cartera opierającego się o ścianę, z założonymi rękami. Jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem.
„Czego chcesz?” warknęła, ocierając oczy.
Liam oderwał się od ściany, podchodząc do niej z tą leniwą pewnością siebie, która doprowadzała ją do szału. „Widziałem, co się tam stało. To było... brutalne.”
„Dzięki, że mi przypomniałeś,” mruknęła Emma, krzyżując ramiona. „Przyszedłeś, żeby pogorszyć sytuację?”
„Nie,” powiedział Liam, zatrzymując się kilka kroków przed nią. „Przyszedłem, żeby było lepiej.”
Emma uniosła brew. „Co to niby znaczy?”
Liam uśmiechnął się złośliwie. „Masz wyzwanie, żeby pocałować kogoś niespodziewanego, prawda?”
Jej żołądek się ścisnął. „Liam, nie—”
„Tylko mówię,” przerwał, pochylając się bliżej. „Jeśli już masz to zrobić, to z kimś, kto nie zamieni tego w żart.”
Emma patrzyła na niego, jej puls przyspieszył. „Dlaczego ci zależy?”
Uśmiech Liama złagodniał, stając się niemal szczery. „Bo nie jesteś taka jak oni. I nie lubię patrzeć, jak pozwalasz takim jak Jake wygrywać.”
Powietrze między nimi było naładowane, jak napięta do granic możliwości guma. Zanim zdążyła się zastanowić, Emma wypaliła: „Dobrze.”
„Dobrze co?”
„Pocałuj mnie,” powiedziała, jej głos był drżący, ale stanowczy.
Brwi Liama poszybowały w górę, ale nie odsunął się. „Jesteś pewna?”
„Zrób to, zanim zmienię zdanie.”
Przechylił głowę, jego złośliwy uśmiech powrócił. „Okej.”
I wtedy ją pocałował.
To nie był delikatny, powolny pocałunek—był szybki, impulsywny i elektryzujący. Kiedy się od siebie odsunęli, serce Emmy waliło tak głośno, że była pewna, iż on to słyszy.
Liam uśmiechnął się szeroko. „Cóż, to było niespodziewane.”
Emma poczuła, jak twarz jej płonie i ruszyła, by odejść, ale już słyszała, jak zaczynają się kolejne szepty.
Kiedy dotarła na lekcję, plotki już się rozeszły.
„Emma pocałowała Liama Cartera!”
„Oni są razem, na pewno.”
Rozzłoszczony głos Victorii przeciął wszystko. „Ona jeszcze tego pożałuje.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Zaproszenie było nie do przeoczenia.
Błyszcząca, złocona ulotka została wsunięta do szafki Emmy tego ranka. Słowa „Basenowa Ekstrawaganza Victorii Sterling” były wydrukowane przesadnie dużymi literami, pod spodem widniały adres i godzina. Emma wpatrywała się w nią, a żołądek ściskał się jej z niepokoju.
„Co to?” – głos Liama wyrwał ją z zamyślenia. Opierał się o szafki, a jego ciemne oczy przesuwały się po ulotce w jej ręku.
„Najnowszy wybryk Victorii” – powiedziała Emma bezbarwnym tonem.
„Naprawdę rozważasz pójście?” – zapytał, unosząc brew.
Emma wepchnęła ulotkę do torby. „Nie mam za bardzo wyboru, prawda? Wszyscy już o tym gadają. Jeśli nie pójdę, wygra.”
Liam wydał z siebie krótki śmiech. „Emma, ona już planuje wygrać. Myślisz, że to po prostu impreza przy basenie? Ona coś kombinuje, uwierz mi.”
Emma zmrużyła oczy. „A skąd ty niby to wiesz?”
Liam zawahał się przez chwilę, po czym wzruszył ramionami. „Bo to Victoria. Taka już jest.”
„No cóż” – Emma próbowała brzmieć śmielej, niż się czuła – „może mam już dość, że to ona wszystkim rządzi. Jeśli myśli, że za bardzo się boję, by się pojawić, to się myli.”
Liam pochylił się lekko, a jego głos przycichł. „Po prostu… uważaj. Ona nie jest taka niewinna, na jaką wygląda.”
Emma przewróciła oczami, udając obojętność, ale serce biło jej jak oszalałe, gdy odchodziła.
Gdy Emma dotarła do posiadłości Victorii, impreza trwała w najlepsze. Powietrze było gęste od muzyki, śmiechu i zapachu chloru unoszącego się znad ogromnego basenu w ogrodzie. Lampki rozwieszone wzdłuż podwórka rzucały miękkie światło na całą scenę, sprawiając, że wszystko wydawało się nierealne.
Katie już tam była, machając do Emmy z patio. „Udało ci się!”
Emma wymusiła uśmiech. „Tak. Załatwmy to.”
Podążyła za Katie przez tłum, a nerwy napinały się z każdym krokiem. Ludzie się gapili, szeptali i śmiali, ale Emma trzymała głowę wysoko.
Gdy dotarły do strefy przy basenie, Victoria czekała, rozsiadła na leżaku jak królowa zasiadająca na dworze. Uśmiechnęła się, gdy Emma podeszła, a w jej oczach błyszczała złośliwość.
„No proszę, proszę” – powiedziała Victoria, wstając. „Patrzcie, kto postanowił dołączyć do zabawy.”
„Jestem tutaj” – rzuciła Emma, krzyżując ramiona. „Czego chcesz?”
Uśmiech Victorii jeszcze się poszerzył. „Och, nie bądź taka defensywna. To przecież impreza. Ale skoro już jesteś…” Odwróciła się do tłumu, podnosząc głos. „Myślę, że czas na kolejne wyzwanie z listy Emmy!”
Tłum wybuchł okrzykami i śmiechem.
Emma poczuła, jak żołądek jej opada. „Victoria, nie—”
„No weź” – przerwała Victoria, jej ton ociekał fałszywą słodyczą. „To nic groźnego. Musisz tylko popływać nago w basenie. Proste, prawda?”
Tłum ryknął jeszcze głośniej, skandując: „Zrób to! Zrób to!”
Emma zamarła, serce waliło jej w piersi. Chciała krzyczeć, uciekać, ale nogi nie chciały się poruszyć.
Katie nachyliła się, jej głos był cichy. „Nie musisz tego robić, Emma. Po prostu odejdź.”
Emma zmierzyła ją wzrokiem, a frustracja zaczęła kipieć. „Jeśli odejdę, nigdy mi tego nie darują.”
Zanim zdążyła powiedzieć coś jeszcze, ktoś popchnął ją od tyłu. Zachwiała się i wpadła prosto do basenu.
Zimna woda uderzyła ją jak policzek. Wypłynęła na powierzchnię, łapiąc powietrze, z włosami przyklejonymi do twarzy. Wokół niej eksplodował śmiech, a Emma dopiero po chwili zrozumiała dlaczego.
Jej biała bluzka przylgnęła do skóry, czyniąc się całkowicie przezroczystą. Bielizna była widoczna pod przemoczonymi dżinsami.
Upokorzenie paliło ją, gdy dopłynęła do brzegu. Wdrapała się na zewnątrz, ociekając wodą i drżąc, z policzkami rozpalonymi od wstydu, podczas gdy tłum wiwatował i gwizdał.
„Brawo!” – zawołała Victoria, klaszcząc szyderczo. „Patrzcie na nią wszyscy! Tak bardzo pragnęła uwagi, że nawet nie poczekała na oficjalne wyzwanie.”
Emma zacisnęła pięści, łzy piekły ją w oczach. „Popchnęłaś mnie!”
Victoria uśmiechnęła się złośliwie. „Naprawdę? A może po prostu sama byłaś zbyt chętna, żeby wskoczyć i się pokazać?”
Śmiech jeszcze się nasilił, a Emma poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.
„Wystarczy” – przez chaos przebił się głęboki głos.
Emma odwróciła się i zobaczyła Liama stojącego kilka kroków dalej, z ponurą miną. Tłum zamilkł, gdy ruszył do przodu, piorunując Victorię wzrokiem.
„Serio, Victoria?” – powiedział Liam lodowatym tonem. „Tak właśnie się bawisz? Upokarzając ludzi, którzy nic ci nie zrobili?”
Uśmiech Victorii na moment zgasł, po czym znów przybrała pewny siebie wyraz twarzy. „Och, proszę cię. Nie udawaj bohatera, Liam. Bawisz się tak samo dobrze jak wszyscy.”
„Wcale nie” – warknął. Odwrócił się do Emmy, jego głos złagodniał. „Chodź, wyjdźmy stąd.”
Emma zawahała się, upokorzenie trzymało ją w miejscu. Ale wtedy Victoria znowu przemówiła, na tyle głośno, by wszyscy słyszeli.
„To dopiero początek, Emma. Nie masz pojęcia, co cię czeka.”
Emma nie odezwała się słowem w drodze do domu. Ubrania wciąż były wilgotne, a dłonie trzęsły się, gdy ściskała torbę. Liam zaproponował, że ją odwiezie, ale cisza między nimi była nie do zniesienia.
Gdy w końcu dotarła do domu, rzuciła torbę przy drzwiach i od razu poszła do swojego pokoju. Jednak wyciągając notes, coś wypadło.
Złożona kartka papieru.
Serce jej zabiło mocniej, gdy ją otworzyła. Słowa zapisane w środku sprawiły, że żołądek znów się ścisnął.
„Nie tylko ty masz sekrety. Dopiero zaczynamy.”
Oddech Emmy zamarł. Ktoś ją obserwował.
Przesuń w górę, aby kontynuować