passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Never Been Touched, Never Been Kissed - Rozdział #4 - autor itsvlada

Never Been Touched, Never Been Kissed

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Emma poczuła spojrzenia jeszcze zanim weszła do budynku szkoły. Szepty brzęczały po korytarzach niczym rozgniewane pszczoły, a za każdym razem, gdy wychwyciła ich urywek, jej żołądek jeszcze mocniej się ściskał.

„Słyszałaś? Upila się i rzuciła się na Jake’a Matthewsa.”

„Mała Panna Dziewica na rampage’u—klasyka.”

„Jest po prostu spragniona uwagi. To takie żenujące.”

Emma ścisnęła pasek plecaka, jej palce drżały. Słowa piekły jak policzki. Plotki nie dotyczyły już tylko imprezy—urosły do czegoś brzydszego, jeszcze bardziej upokarzającego.

Kiedy podchodziła do swojej szafki, za jej plecami rozległ się głośny śmiech. Nie musiała się odwracać, by wiedzieć, kto to był.

Victoria Sterling opierała się o szafki, jej zadbane paznokcie stukały w metal. Blond włosy były perfekcyjnie ułożone, a uśmiech ostry niczym nóż.

„Hej, Emma,” zawołała Victoria, jej głos był słodki, ale ociekał drwiną. „Jak tam twój rampage? Masz plany skończyć listę dzisiaj? A może zostawiasz to na kolejną imprezę?”

Emma zacisnęła szczękę, odmawiając odpowiedzi. Wpychała książki do szafki, jej dłonie drżały.

„Och, nie bądź taka nieśmiała,” ciągnęła Victoria, a jej popleczniczki chichotały za plecami. „Wszyscy ci kibicują. Zwłaszcza Jake. Prawda, Jake?”

Serce Emmy zamarło, gdy Jake Matthews przechodził obok, rzucając jej niezręczny uśmiech. Nie stanął w jej obronie. Nawet się nie zatrzymał.

Śmiech za jej plecami stawał się coraz głośniejszy.

„Emma, musisz przestać się tym przejmować.” Głos Katie był stanowczy, ale w tonie wyczuwało się nutę desperacji.

Emma patrzyła przed siebie, idąc do klasy spięta. „Łatwo ci mówić. Ciebie nie nazywają rampaging virgin.”

Katie skrzywiła się. „To tylko plotki. Ludzie w końcu dadzą spokój.”

„W końcu,” mruknęła gorzko Emma. „To naprawdę pocieszające.”

Katie złapała ją za ramię, zmuszając do zatrzymania się. „Mówię poważnie, Emma. Nie pozwól Victorii wygrać. Chce, żebyś się załamała.”

Emma otworzyła usta, by odpowiedzieć, ale jej uwagę przykuło coś za Katie.

Na dziedzińcu Katie stała podejrzanie blisko Victorii, z pochyloną głową. Victoria miała triumfujący wyraz twarzy, a obie były pogrążone w rozmowie.

„Co jest do cholery?” wyszeptała Emma, jej żołądek ścisnął się jeszcze mocniej.

„Co?” zapytała Katie, podążając za jej wzrokiem.

Głos Emmy był ostrzejszy, niż zamierzała. „Dlaczego z nią rozmawiasz?”

Twarz Katie pobladła. „Nie… To nie tak, jak myślisz.”

Emma cofnęła się, kręcąc głową. „Wygląda, jakbyś spoufalała się z osobą, która rujnuje mi życie.”

„Emma, ja nie—” zaczęła Katie, ale Emma nie została, by wysłuchać jej wymówek.

W porze lunchu szepty były głośniejsze niż kiedykolwiek, a Emma miała już dość. Chwyciła tacę i ruszyła do pustego kąta stołówki, mając nadzieję, że zniknie.

Nie zdążyła.

„Emma! Tutaj!”

Serce jej zamarło, gdy Jake Matthews stanął na jednym ze stołów w stołówce, machając do niej jak do najlepszej przyjaciółki. Wszystkie głowy w sali się odwróciły.

„Jake, co ty robisz?” syknęła, zamierając w miejscu.

Jake uśmiechnął się szeroko, jego głos odbijał się echem. „Słyszałem o twojej liście i pomyślałem, że ci pomogę. Masz tam ‚Pocałować kogoś niespodziewanego’, prawda? No to jestem.”

Przez salę przetoczyła się fala śmiechu. Emma poczuła, jak policzki jej płoną, a gardło się zaciska.

„Nie zrobię tego,” powiedziała, ledwie słyszalnym głosem.

Jake zeskoczył ze stołu i podszedł do niej, wciąż z tym irytująco czarującym uśmiechem. „No weź, Emma. Żaden problem. Jeden mały pocałunek i jesteśmy kwita.”

„Nie,” warknęła, cofając się.

Jake uniósł brew. „W czym problem? To tylko zabawa.”

Dłonie Emmy zacisnęły się w pięści. „Problem w tym, że nie chcę.”

W stołówce zapadła cisza. Uśmiech Jake’a zgasł, a Emma poczuła na sobie wszystkie spojrzenia. Bez słowa odwróciła się i wybiegła, serce waliło jej tak mocno, że bolało.

Nie zaszła daleko.

„Williams.”

Emma zamarła w pustym korytarzu, odwracając się i widząc Liama Cartera opierającego się o ścianę, z założonymi rękami. Jego ciemne oczy błyszczały rozbawieniem.

„Czego chcesz?” warknęła, ocierając oczy.

Liam oderwał się od ściany, podchodząc do niej z tą leniwą pewnością siebie, która doprowadzała ją do szału. „Widziałem, co się tam stało. To było... brutalne.”

„Dzięki, że mi przypomniałeś,” mruknęła Emma, krzyżując ramiona. „Przyszedłeś, żeby pogorszyć sytuację?”

„Nie,” powiedział Liam, zatrzymując się kilka kroków przed nią. „Przyszedłem, żeby było lepiej.”

Emma uniosła brew. „Co to niby znaczy?”

Liam uśmiechnął się złośliwie. „Masz wyzwanie, żeby pocałować kogoś niespodziewanego, prawda?”

Jej żołądek się ścisnął. „Liam, nie—”

„Tylko mówię,” przerwał, pochylając się bliżej. „Jeśli już masz to zrobić, to z kimś, kto nie zamieni tego w żart.”

Emma patrzyła na niego, jej puls przyspieszył. „Dlaczego ci zależy?”

Uśmiech Liama złagodniał, stając się niemal szczery. „Bo nie jesteś taka jak oni. I nie lubię patrzeć, jak pozwalasz takim jak Jake wygrywać.”

Powietrze między nimi było naładowane, jak napięta do granic możliwości guma. Zanim zdążyła się zastanowić, Emma wypaliła: „Dobrze.”

„Dobrze co?”

„Pocałuj mnie,” powiedziała, jej głos był drżący, ale stanowczy.

Brwi Liama poszybowały w górę, ale nie odsunął się. „Jesteś pewna?”

„Zrób to, zanim zmienię zdanie.”

Przechylił głowę, jego złośliwy uśmiech powrócił. „Okej.”

I wtedy ją pocałował.

To nie był delikatny, powolny pocałunek—był szybki, impulsywny i elektryzujący. Kiedy się od siebie odsunęli, serce Emmy waliło tak głośno, że była pewna, iż on to słyszy.

Liam uśmiechnął się szeroko. „Cóż, to było niespodziewane.”

Emma poczuła, jak twarz jej płonie i ruszyła, by odejść, ale już słyszała, jak zaczynają się kolejne szepty.

Kiedy dotarła na lekcję, plotki już się rozeszły.

„Emma pocałowała Liama Cartera!”

„Oni są razem, na pewno.”

Rozzłoszczony głos Victorii przeciął wszystko. „Ona jeszcze tego pożałuje.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Zaproszenie było nie do przeoczenia.

Błyszcząca, złocona ulotka została wsunięta do szafki Emmy tego ranka. Słowa „Basenowa Ekstrawaganza Victorii Sterling” były wydrukowane przesadnie dużymi literami, pod spodem widniały adres i godzina. Emma wpatrywała się w nią, a żołądek ściskał się jej z niepokoju.

„Co to?” – głos Liama wyrwał ją z zamyślenia. Opierał się o szafki, a jego ciemne oczy przesuwały się po ulotce w jej ręku.

„Najnowszy wybryk Victorii” – powiedziała Emma bezbarwnym tonem.

„Naprawdę rozważasz pójście?” – zapytał, unosząc brew.

Emma wepchnęła ulotkę do torby. „Nie mam za bardzo wyboru, prawda? Wszyscy już o tym gadają. Jeśli nie pójdę, wygra.”

Liam wydał z siebie krótki śmiech. „Emma, ona już planuje wygrać. Myślisz, że to po prostu impreza przy basenie? Ona coś kombinuje, uwierz mi.”

Emma zmrużyła oczy. „A skąd ty niby to wiesz?”

Liam zawahał się przez chwilę, po czym wzruszył ramionami. „Bo to Victoria. Taka już jest.”

„No cóż” – Emma próbowała brzmieć śmielej, niż się czuła – „może mam już dość, że to ona wszystkim rządzi. Jeśli myśli, że za bardzo się boję, by się pojawić, to się myli.”

Liam pochylił się lekko, a jego głos przycichł. „Po prostu… uważaj. Ona nie jest taka niewinna, na jaką wygląda.”

Emma przewróciła oczami, udając obojętność, ale serce biło jej jak oszalałe, gdy odchodziła.

Gdy Emma dotarła do posiadłości Victorii, impreza trwała w najlepsze. Powietrze było gęste od muzyki, śmiechu i zapachu chloru unoszącego się znad ogromnego basenu w ogrodzie. Lampki rozwieszone wzdłuż podwórka rzucały miękkie światło na całą scenę, sprawiając, że wszystko wydawało się nierealne.

Katie już tam była, machając do Emmy z patio. „Udało ci się!”

Emma wymusiła uśmiech. „Tak. Załatwmy to.”

Podążyła za Katie przez tłum, a nerwy napinały się z każdym krokiem. Ludzie się gapili, szeptali i śmiali, ale Emma trzymała głowę wysoko.

Gdy dotarły do strefy przy basenie, Victoria czekała, rozsiadła na leżaku jak królowa zasiadająca na dworze. Uśmiechnęła się, gdy Emma podeszła, a w jej oczach błyszczała złośliwość.

„No proszę, proszę” – powiedziała Victoria, wstając. „Patrzcie, kto postanowił dołączyć do zabawy.”

„Jestem tutaj” – rzuciła Emma, krzyżując ramiona. „Czego chcesz?”

Uśmiech Victorii jeszcze się poszerzył. „Och, nie bądź taka defensywna. To przecież impreza. Ale skoro już jesteś…” Odwróciła się do tłumu, podnosząc głos. „Myślę, że czas na kolejne wyzwanie z listy Emmy!”

Tłum wybuchł okrzykami i śmiechem.

Emma poczuła, jak żołądek jej opada. „Victoria, nie—”

„No weź” – przerwała Victoria, jej ton ociekał fałszywą słodyczą. „To nic groźnego. Musisz tylko popływać nago w basenie. Proste, prawda?”

Tłum ryknął jeszcze głośniej, skandując: „Zrób to! Zrób to!”

Emma zamarła, serce waliło jej w piersi. Chciała krzyczeć, uciekać, ale nogi nie chciały się poruszyć.

Katie nachyliła się, jej głos był cichy. „Nie musisz tego robić, Emma. Po prostu odejdź.”

Emma zmierzyła ją wzrokiem, a frustracja zaczęła kipieć. „Jeśli odejdę, nigdy mi tego nie darują.”

Zanim zdążyła powiedzieć coś jeszcze, ktoś popchnął ją od tyłu. Zachwiała się i wpadła prosto do basenu.

Zimna woda uderzyła ją jak policzek. Wypłynęła na powierzchnię, łapiąc powietrze, z włosami przyklejonymi do twarzy. Wokół niej eksplodował śmiech, a Emma dopiero po chwili zrozumiała dlaczego.

Jej biała bluzka przylgnęła do skóry, czyniąc się całkowicie przezroczystą. Bielizna była widoczna pod przemoczonymi dżinsami.

Upokorzenie paliło ją, gdy dopłynęła do brzegu. Wdrapała się na zewnątrz, ociekając wodą i drżąc, z policzkami rozpalonymi od wstydu, podczas gdy tłum wiwatował i gwizdał.

„Brawo!” – zawołała Victoria, klaszcząc szyderczo. „Patrzcie na nią wszyscy! Tak bardzo pragnęła uwagi, że nawet nie poczekała na oficjalne wyzwanie.”

Emma zacisnęła pięści, łzy piekły ją w oczach. „Popchnęłaś mnie!”

Victoria uśmiechnęła się złośliwie. „Naprawdę? A może po prostu sama byłaś zbyt chętna, żeby wskoczyć i się pokazać?”

Śmiech jeszcze się nasilił, a Emma poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.

„Wystarczy” – przez chaos przebił się głęboki głos.

Emma odwróciła się i zobaczyła Liama stojącego kilka kroków dalej, z ponurą miną. Tłum zamilkł, gdy ruszył do przodu, piorunując Victorię wzrokiem.

„Serio, Victoria?” – powiedział Liam lodowatym tonem. „Tak właśnie się bawisz? Upokarzając ludzi, którzy nic ci nie zrobili?”

Uśmiech Victorii na moment zgasł, po czym znów przybrała pewny siebie wyraz twarzy. „Och, proszę cię. Nie udawaj bohatera, Liam. Bawisz się tak samo dobrze jak wszyscy.”

„Wcale nie” – warknął. Odwrócił się do Emmy, jego głos złagodniał. „Chodź, wyjdźmy stąd.”

Emma zawahała się, upokorzenie trzymało ją w miejscu. Ale wtedy Victoria znowu przemówiła, na tyle głośno, by wszyscy słyszeli.

„To dopiero początek, Emma. Nie masz pojęcia, co cię czeka.”

Emma nie odezwała się słowem w drodze do domu. Ubrania wciąż były wilgotne, a dłonie trzęsły się, gdy ściskała torbę. Liam zaproponował, że ją odwiezie, ale cisza między nimi była nie do zniesienia.

Gdy w końcu dotarła do domu, rzuciła torbę przy drzwiach i od razu poszła do swojego pokoju. Jednak wyciągając notes, coś wypadło.

Złożona kartka papieru.

Serce jej zabiło mocniej, gdy ją otworzyła. Słowa zapisane w środku sprawiły, że żołądek znów się ścisnął.

„Nie tylko ty masz sekrety. Dopiero zaczynamy.”

Oddech Emmy zamarł. Ktoś ją obserwował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Emma zauważyła Katie przy szafkach, która przewijała ekran telefonu, jakby nic się nie stało. Wściekłość buzowała jej w piersi, gdy ruszyła w jej stronę. Nie mogła dłużej ignorować natrętnego przeczucia—Katie coś ukrywała.

– Hej, Katie – powiedziała Emma ostro, krzyżując ramiona.

Katie podniosła wzrok, a jej wyraz twarzy natychmiast zmienił się na winne zaskoczenie. – O, hej, Em. Co tam?

– Co tam? – powtórzyła Emma, a w jej głosie słychać było niedowierzanie. – A może to, że szeptałaś coś z Victorią na jej imprezie? Albo że ciągle znikasz, gdy tylko coś zaczyna się psuć? Co się dzieje?

Oczy Katie rozszerzyły się, a ona wydała z siebie nerwowy śmiech. – Serio, Emma? Naprawdę mnie teraz o coś oskarżasz?

– Ty mi powiedz! – warknęła Emma. – Zachowujesz się dziwnie odkąd to wszystko się zaczęło. Skąd mam wiedzieć, że to nie ty… – Przerwała, słowa utknęły jej w gardle.

Twarz Katie stwardniała. – No dalej. Powiedz to. Myślisz, że to ja wypuściłam tę listę, prawda?

Emma zawahała się, poczucie winy zaczęło w niej kiełkować. – Nie chcę tak myśleć, Katie, ale nie dajesz mi żadnego powodu, żebym myślała inaczej.

Katie prychnęła, chowając telefon do kieszeni. – Wow. Jestem twoją najlepszą przyjaciółką, Emma. A teraz jestem tą złą, bo rozmawiałam z Victorią przez pięć sekund? Robisz się paranoiczna.

– Naprawdę? – odparła Emma, a jej głos drżał ze złości. – Bo odkąd to się zaczęło, nic nie robisz, tylko pakujesz mnie w sytuacje, które wszystko pogarszają!

Twarz Katie poczerwieniała, ale zanim mogła odpowiedzieć, zabrzmiał dzwonek.

– To jeszcze nie koniec – powiedziała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie nie odpowiedziała. Po prostu odwróciła się i odeszła, zostawiając Emmę samą, z narastającym wrażeniem, że właśnie straciła coś ważnego.

Plotki zaczęły krążyć już w porze lunchu.

– Słyszałam, że Liam założył się z Victorią – szepnęła jakaś dziewczyna do koleżanki przy szafce Emmy. – On się z nią spotyka tylko przez ten zakład.

– Zakład? – zapytała druga dziewczyna, szeroko otwierając oczy.

– Tak, chodziło o to, żeby się z nią bawić i sprawić, by się w nim zakochała. To chore.

Emma zamarła. Żołądek jej się ścisnął, gdy dotarło do niej znaczenie tych słów. Czy to dlatego Liam był ostatnio tak blisko? Dlaczego ciągle się pojawiał i udawał, że mu zależy?

Znalazła go na dziedzińcu podczas godziny nauki własnej, siedział pod drzewem z tą swoją zwykłą nonszalancją.

– Liam – powiedziała, krzyżując ramiona, stając przed nim.

Podniósł wzrok, a jego ciemne oczy przeskanowały jej twarz. – Co tam, Williams?

– Nie "Williamsuj" mnie – warknęła. – To prawda?

Liam zmarszczył brwi. – Co jest prawdą?

– Zakład – powiedziała Emma, a jej głos się załamał. – Czy ty i Victoria założyliście się o mnie?

Liam wstał, marszcząc brwi. – Co? Skąd to słyszałaś?

– Nieważne, skąd wiem – odparła Emma. – Po prostu powiedz, czy to prawda.

Westchnął, przeczesując włosy dłonią. – Nie, Emma. To nieprawda. Victoria tylko się z tobą bawi.

– Dlaczego mam ci wierzyć? – zapytała, jej głos drżał.

Twarz Liama złagodniała. – Bo gdybym chciał cię zranić, nie byłbym tu teraz.

Emma nie wiedziała, co powiedzieć. Chciała mu uwierzyć, ale zwątpienie ją dręczyło.

– Nieważne – mruknęła, odwracając się do odejścia.

– Emma – zawołał za nią, jego głos był stanowczy. – Musisz przestać pozwalać Victorii mieszać ci w głowie. Na tym jej właśnie zależy.

Emma nie obejrzała się za siebie.

Następnego ranka Emma weszła do szkoły i poczuła, jak ściska jej się klatka piersiowa. Coś było nie tak.

Od razu to zauważyła – sposób, w jaki na nią patrzono, śmiech głośniejszy niż zwykle. Gdy dotarła do swojej szafki, jej najgorsze obawy się potwierdziły.

Telewizor na korytarzu wyświetlał nagranie, jak wpada do basenu na imprezie Victorii, a jej mokre ubrania przylegają do skóry. Ktoś dodał dramatyczne slow motion i podkład śmiechu.

Emma zamarła, z trudem łapiąc oddech.

– Poranne ogłoszenia – odezwał się za jej plecami głos Victorii, pełen satysfakcji i triumfu. – Uznałam, że warto się tym podzielić. Jesteś gwiazdą, Emma.

Emma odwróciła się do niej, a gniew i upokorzenie w niej wrzały. – Jesteś obrzydliwa.

Victoria wzruszyła ramionami. – To nie moja wina, że tak to ułatwiasz.

Łzy zapiekły Emmę w oczy, gdy przepychała się obok niej, ignorując śmiechy, które ją śledziły.

Katie dogoniła Emmę na korytarzu, blada na twarzy. – Emma, zaczekaj!

– Po co? – warknęła Emma, odwracając się gwałtownie. – Żebyś znowu ją broniła?

Katie wyglądała na zranioną, ale nie ustąpiła. – Nie wiedziałam o tym nagraniu, przysięgam.

Emma zaśmiała się gorzko. – Oczywiście, że nie. Zawsze jesteś wygodnie nieświadoma, kiedy Victoria robi coś okropnego.

Twarz Katie się załamała. – Nie chciałam cię zranić. Ja po prostu… nie miałam wyboru, rozumiesz?

– O czym ty mówisz? – zapytała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie zawahała się, jej głos przeszedł w szept. – To ja wypuściłam tę listę.

Emma wstrzymała oddech. – Co?

– Nie chciałam! – szybko powiedziała Katie, a jej oczy zaszkliły się łzami. – Victoria jakoś się o niej dowiedziała i powiedziała, że mnie zniszczy, jeśli nie dam jej kopii. Myślałam… myślałam, że uda mi się powstrzymać ją przed jej użyciem. Nie sądziłam…

– Nie sądziłaś wcale – przerwała jej Emma, głosem zimnym jak lód.

– Emma, przepraszam – powiedziała Katie, próbując jej dotknąć.

Emma cofnęła się, kręcąc głową. – Zdradziłaś mnie.

– Nie miałam wyboru! – krzyknęła Katie.

– Miałaś – odbiła Emma. – I wybrałaś ją.

Odwróciła się i odeszła, ignorując szloch Katie.

W bibliotece było cicho, ale myśli Emmy były wszystkim tylko nie spokojne. Usiadła przy pustym stole, wpatrując się w otwarty zeszyt, z sercem ciężkim od zdrady i gniewu.

– Ciężki dzień?

Podniosła wzrok, by zobaczyć, jak Liam siada naprzeciwko niej.

– Czego chcesz? – mruknęła.

Oparł się wygodnie na krześle, uważnie ją obserwując. – Chciałem tylko sprawdzić, co u ciebie. Wyglądasz, jakbyś przeszła przez piekło.

– Tak, możesz za to podziękować Victorii – powiedziała gorzko Emma.

Twarz Liama pociemniała. – Emma, teraz nie możesz ufać nikomu. Ani Katie, ani nikomu innemu. Victoria pociąga za sznurki, których nawet jeszcze nie widzisz.

Emma zmarszczyła brwi. – Co masz na myśli?

– Ona nie chce cię tylko ośmieszyć – powiedział cicho Liam. – Ona chce cię zniszczyć. I uwierz mi, ma większe plany niż to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Never Been Touched, Never Been Kissed

Never Been Touched, Never Been Kissed

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa