passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Never Been Touched, Never Been Kissed - Rozdział #6 - autor itsvlada

Never Been Touched, Never Been Kissed

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Emma zauważyła Katie przy szafkach, która przewijała ekran telefonu, jakby nic się nie stało. Wściekłość buzowała jej w piersi, gdy ruszyła w jej stronę. Nie mogła dłużej ignorować natrętnego przeczucia—Katie coś ukrywała.

– Hej, Katie – powiedziała Emma ostro, krzyżując ramiona.

Katie podniosła wzrok, a jej wyraz twarzy natychmiast zmienił się na winne zaskoczenie. – O, hej, Em. Co tam?

– Co tam? – powtórzyła Emma, a w jej głosie słychać było niedowierzanie. – A może to, że szeptałaś coś z Victorią na jej imprezie? Albo że ciągle znikasz, gdy tylko coś zaczyna się psuć? Co się dzieje?

Oczy Katie rozszerzyły się, a ona wydała z siebie nerwowy śmiech. – Serio, Emma? Naprawdę mnie teraz o coś oskarżasz?

– Ty mi powiedz! – warknęła Emma. – Zachowujesz się dziwnie odkąd to wszystko się zaczęło. Skąd mam wiedzieć, że to nie ty… – Przerwała, słowa utknęły jej w gardle.

Twarz Katie stwardniała. – No dalej. Powiedz to. Myślisz, że to ja wypuściłam tę listę, prawda?

Emma zawahała się, poczucie winy zaczęło w niej kiełkować. – Nie chcę tak myśleć, Katie, ale nie dajesz mi żadnego powodu, żebym myślała inaczej.

Katie prychnęła, chowając telefon do kieszeni. – Wow. Jestem twoją najlepszą przyjaciółką, Emma. A teraz jestem tą złą, bo rozmawiałam z Victorią przez pięć sekund? Robisz się paranoiczna.

– Naprawdę? – odparła Emma, a jej głos drżał ze złości. – Bo odkąd to się zaczęło, nic nie robisz, tylko pakujesz mnie w sytuacje, które wszystko pogarszają!

Twarz Katie poczerwieniała, ale zanim mogła odpowiedzieć, zabrzmiał dzwonek.

– To jeszcze nie koniec – powiedziała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie nie odpowiedziała. Po prostu odwróciła się i odeszła, zostawiając Emmę samą, z narastającym wrażeniem, że właśnie straciła coś ważnego.

Plotki zaczęły krążyć już w porze lunchu.

– Słyszałam, że Liam założył się z Victorią – szepnęła jakaś dziewczyna do koleżanki przy szafce Emmy. – On się z nią spotyka tylko przez ten zakład.

– Zakład? – zapytała druga dziewczyna, szeroko otwierając oczy.

– Tak, chodziło o to, żeby się z nią bawić i sprawić, by się w nim zakochała. To chore.

Emma zamarła. Żołądek jej się ścisnął, gdy dotarło do niej znaczenie tych słów. Czy to dlatego Liam był ostatnio tak blisko? Dlaczego ciągle się pojawiał i udawał, że mu zależy?

Znalazła go na dziedzińcu podczas godziny nauki własnej, siedział pod drzewem z tą swoją zwykłą nonszalancją.

– Liam – powiedziała, krzyżując ramiona, stając przed nim.

Podniósł wzrok, a jego ciemne oczy przeskanowały jej twarz. – Co tam, Williams?

– Nie "Williamsuj" mnie – warknęła. – To prawda?

Liam zmarszczył brwi. – Co jest prawdą?

– Zakład – powiedziała Emma, a jej głos się załamał. – Czy ty i Victoria założyliście się o mnie?

Liam wstał, marszcząc brwi. – Co? Skąd to słyszałaś?

– Nieważne, skąd wiem – odparła Emma. – Po prostu powiedz, czy to prawda.

Westchnął, przeczesując włosy dłonią. – Nie, Emma. To nieprawda. Victoria tylko się z tobą bawi.

– Dlaczego mam ci wierzyć? – zapytała, jej głos drżał.

Twarz Liama złagodniała. – Bo gdybym chciał cię zranić, nie byłbym tu teraz.

Emma nie wiedziała, co powiedzieć. Chciała mu uwierzyć, ale zwątpienie ją dręczyło.

– Nieważne – mruknęła, odwracając się do odejścia.

– Emma – zawołał za nią, jego głos był stanowczy. – Musisz przestać pozwalać Victorii mieszać ci w głowie. Na tym jej właśnie zależy.

Emma nie obejrzała się za siebie.

Następnego ranka Emma weszła do szkoły i poczuła, jak ściska jej się klatka piersiowa. Coś było nie tak.

Od razu to zauważyła – sposób, w jaki na nią patrzono, śmiech głośniejszy niż zwykle. Gdy dotarła do swojej szafki, jej najgorsze obawy się potwierdziły.

Telewizor na korytarzu wyświetlał nagranie, jak wpada do basenu na imprezie Victorii, a jej mokre ubrania przylegają do skóry. Ktoś dodał dramatyczne slow motion i podkład śmiechu.

Emma zamarła, z trudem łapiąc oddech.

– Poranne ogłoszenia – odezwał się za jej plecami głos Victorii, pełen satysfakcji i triumfu. – Uznałam, że warto się tym podzielić. Jesteś gwiazdą, Emma.

Emma odwróciła się do niej, a gniew i upokorzenie w niej wrzały. – Jesteś obrzydliwa.

Victoria wzruszyła ramionami. – To nie moja wina, że tak to ułatwiasz.

Łzy zapiekły Emmę w oczy, gdy przepychała się obok niej, ignorując śmiechy, które ją śledziły.

Katie dogoniła Emmę na korytarzu, blada na twarzy. – Emma, zaczekaj!

– Po co? – warknęła Emma, odwracając się gwałtownie. – Żebyś znowu ją broniła?

Katie wyglądała na zranioną, ale nie ustąpiła. – Nie wiedziałam o tym nagraniu, przysięgam.

Emma zaśmiała się gorzko. – Oczywiście, że nie. Zawsze jesteś wygodnie nieświadoma, kiedy Victoria robi coś okropnego.

Twarz Katie się załamała. – Nie chciałam cię zranić. Ja po prostu… nie miałam wyboru, rozumiesz?

– O czym ty mówisz? – zapytała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie zawahała się, jej głos przeszedł w szept. – To ja wypuściłam tę listę.

Emma wstrzymała oddech. – Co?

– Nie chciałam! – szybko powiedziała Katie, a jej oczy zaszkliły się łzami. – Victoria jakoś się o niej dowiedziała i powiedziała, że mnie zniszczy, jeśli nie dam jej kopii. Myślałam… myślałam, że uda mi się powstrzymać ją przed jej użyciem. Nie sądziłam…

– Nie sądziłaś wcale – przerwała jej Emma, głosem zimnym jak lód.

– Emma, przepraszam – powiedziała Katie, próbując jej dotknąć.

Emma cofnęła się, kręcąc głową. – Zdradziłaś mnie.

– Nie miałam wyboru! – krzyknęła Katie.

– Miałaś – odbiła Emma. – I wybrałaś ją.

Odwróciła się i odeszła, ignorując szloch Katie.

W bibliotece było cicho, ale myśli Emmy były wszystkim tylko nie spokojne. Usiadła przy pustym stole, wpatrując się w otwarty zeszyt, z sercem ciężkim od zdrady i gniewu.

– Ciężki dzień?

Podniosła wzrok, by zobaczyć, jak Liam siada naprzeciwko niej.

– Czego chcesz? – mruknęła.

Oparł się wygodnie na krześle, uważnie ją obserwując. – Chciałem tylko sprawdzić, co u ciebie. Wyglądasz, jakbyś przeszła przez piekło.

– Tak, możesz za to podziękować Victorii – powiedziała gorzko Emma.

Twarz Liama pociemniała. – Emma, teraz nie możesz ufać nikomu. Ani Katie, ani nikomu innemu. Victoria pociąga za sznurki, których nawet jeszcze nie widzisz.

Emma zmarszczyła brwi. – Co masz na myśli?

– Ona nie chce cię tylko ośmieszyć – powiedział cicho Liam. – Ona chce cię zniszczyć. I uwierz mi, ma większe plany niż to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Sala gimnastyczna szkoły była nie do poznania. Z sufitu zwisały lampki, rzucając złocisty blask na wypolerowaną podłogę. Okrągłe stoły z białymi obrusami ustawiono równo, a na końcu sali stała mała scena, udekorowana transparentami z napisem: „Bal Charytatywny Elmwood High – Noc do Zapamiętania.”

Emma stała tuż przy wejściu, kurczowo trzymając rąbek sukienki. Widok zatłoczonej sali sprawił, że ścisnęło ją w piersi. Uczniowie, nauczyciele, a nawet rodzice mieszali się ze sobą, ich głosy zlewały się w szum rozmów i śmiechu.

„To jedna wielka pułapka,” mruknęła pod nosem.

„To czemu tu przyszłaś?” – rozległ się za jej plecami głos Liama, cichy i rozbawiony.

Emma odwróciła się i zobaczyła go, jak niedbale opiera się o framugę drzwi, ubrany w czarną koszulę i dżinsy. Jego włosy były jak zwykle w nieładzie, ale wyglądało to, jakby tak miało być.

„Bo nie pozwolę Victorii wygrać,” powiedziała stanowczo Emma. „Gdybym się nie pojawiła, miałaby jeszcze więcej powodów, żeby mnie atakować.”

Liam uśmiechnął się z przekąsem. „No dobrze. Tylko nie mów potem, że cię nie ostrzegałem.”

Emma zmarszczyła brwi. „Co to ma znaczyć?”

Odepchnął się od ściany i przeszedł obok niej, jego głos zawisł w powietrzu. „Zobaczysz.”

Wieczór zaczął się zwodniczo normalnie. Victoria, w lśniącej czerwonej sukni, krążyła po sali, witając gości jak idealna gospodyni. Emma starała się jej unikać, trzymając się blisko stołu z poczęstunkiem, gdzie stała Katie, wyraźnie spięta.

„W porządku?” – spytała Emma, starając się brzmieć swobodnie.

Katie szybko skinęła głową, rozglądając się nerwowo. „Tak. Jasne. Dlaczego miałoby być inaczej?”

Emma nie naciskała. Ich przyjaźń była nadal krucha po ujawnieniu prawdy o liście rzeczy do zrobienia, i nie była gotowa rozdrapywać starych ran.

W miarę upływu wieczoru Victoria w końcu weszła na scenę, stukając w mikrofon, by zwrócić uwagę wszystkich.

„Dobry wieczór wszystkim,” powiedziała przesłodzonym głosem. „Dziękuję, że przyszliście wspierać tak wspaniałą sprawę. Ale zanim przejdziemy do nudnych przemówień, pomyślałam, że się trochę zabawimy.”

Emmie zapadło się serce.

Victoria wskazała na duży ekran za sobą. „Jak niektórzy z was wiedzą, mamy dziś wyjątkowego gościa – Emmę Williams.”

Głowy się odwróciły, a Emma poczuła, jak uderza ją fala gorąca.

Uśmiech Victorii stał się drapieżny. „Emma przeszła w tym roku niezłą... drogę. I pomyślałam, że fajnie byłoby pokazać kilka jej osiągnięć.”

Światła przygasły, a na ekranie pojawiły się słowa: „Lista Emmie – Zbliżenie.”

Serce Emmy zamarło.

Rozpoczęła się prezentacja – najpierw zdjęcie samej listy. Sala zareagowała westchnieniami, potem pojawiły się szepty i śmiech. Następnie pojawiły się zdjęcia.

Zdjęcie Emmy na przyjęciu Victorii, z czerwonym kubkiem Solo w dłoni. Mocno przerobione zdjęcie, na którym Emma obejmuje Liama, wyglądając jakby byli blisko – coś takiego nigdy się nie wydarzyło. Fałszywy zrzut ekranu rozmowy, w której Emma rzekomo chwali się, że chce być „tematem rozmów całej szkoły”.

„To wszystko nieprawda,” wyszeptała Emma, głos jej drżał.

Tłum jednak nie dbał o prawdę. Śmiech wypełnił salę, szepty przybrały na sile.

„Ależ ona żąda atencji.”

„Widziałeś tę wiadomość? Żałosne.”

„Jednak nie jest taka idealna.”

Obraz Emmy zaczął się rozmazywać, ściskało ją w piersi. Nie mogła oddychać.

„Przestańcie,” wyszeptała, łzy piekły ją w oczach. „Niech to się skończy.”

Ale Victoria stała na scenie, rozkoszując się chaosem.

Wtedy głos przebił się przez hałas.

„Wystarczy.”

Sala zamarła, gdy Liam wszedł na scenę i wyrwał Victorii mikrofon.

„Co ty robisz?” – wysyczała Victoria, jej perfekcyjny uśmiech zadrżał.

„Wywołuję cię do odpowiedzi,” powiedział Liam spokojnie, lecz stanowczo. Zwrócił się do tłumu. „Uważacie, że to zabawne? Upokarzać kogoś, kto nic wam nie zrobił?”

Tłum szumiał niepewnie, nie wiedząc, jak zareagować.

„Victoria,” mówił dalej Liam ostrym tonem, „to wcale nie chodzi o Emmę. Chodzi o ciebie. Jesteś tak zajęta niszczeniem jej, bo nie możesz znieść, że ktoś może ją lubić. To się nazywa brak pewności siebie.”

Twarz Victorii poczerwieniała. „Nie masz pojęcia, o czym mówisz.”

„Owszem, mam,” Liam powiedział, podchodząc do niej bliżej. „Robisz to od lat. Ale wiesz co – Emma nie jest twoją zabawką. Jest lepszym człowiekiem, niż ty kiedykolwiek będziesz, a to, że tego nie widzisz? To twój problem.”

Zapadła absolutna cisza. Usta Victorii otwierały się i zamykały, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Liam spojrzał na Emmę, jego wyraz twarzy złagodniał. „Chodźmy.”

Emma zawahała się, wciąż oszołomiona, ale coś w jego oczach ją uspokoiło. Skinęła głową i podążyła za nim, zostawiając za sobą szepty i spojrzenia.

Na zewnątrz, chłodne nocne powietrze uderzyło Emmę jak policzek. Objęła się ramionami, drżąc.

„Nie musiałeś tego robić,” powiedziała cicho.

„Musiałem,” odpowiedział Liam.

Zatrzymała się, odwracając w jego stronę. „Dlaczego? Dlaczego aż tak ci zależy?”

Liam zawahał się, przeczesał palcami włosy. „Bo wiem, jak to jest być po drugiej stronie gier Victorii. Ona niszczy ludzi, Emmo. I nie pozwolę, by zniszczyła też ciebie.”

Emma zmarszczyła brwi. „Co ci zrobiła?”

Szczęka Liama się zacisnęła. „To nie ma znaczenia.”

„Ma,” nalegała Emma. „Jeśli chcesz, żebym ci zaufała, muszę znać prawdę.”

Liam westchnął, jego ramiona opadły. „Skrzywdziła kogoś, na kim mi zależało. Bardzo. I od tamtej pory czekałem na sposób, by ją powstrzymać.”

Emma chciała zapytać więcej, ale ból w jego głosie ją powstrzymał.

Kiedy Emma wróciła do domu, czuła się wyczerpana emocjonalnie. Rzuciła torbę na łóżko i zamarła.

Na jej oknie była przyklejona koperta.

Dłonie jej drżały, gdy ją otwierała i wyciągnęła zdjęcie.

Przedstawiało ją i Victorię jako dzieci, stojące obok siebie, uśmiechnięte.

Na odwrocie widniała notatka: „Nawet nie pamiętasz, prawda?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Emma wpatrywała się w zdjęcie trzymane w drżących dłoniach. Nie mogła oderwać wzroku od dwóch uśmiechniętych dziewczyn na fotografii: siebie i Victorii. Wyglądały tak niewinnie, tak szczęśliwie. Ale jak to w ogóle możliwe?

Jej rodzice musieli coś wiedzieć.

Zeszła po schodach, mocno ściskając zdjęcie. Jej mama siedziała przy kuchennym stole, przewracając kartki magazynu, a tata przewijał coś w telefonie.

— Możemy porozmawiać? — zapytała Emma, jej głos był ostrzejszy, niż zamierzała.

Mama spojrzała na nią z niepokojem. — Oczywiście. Co się stało?

Emma rzuciła zdjęcie na stół. — Co to jest?

Twarz jej mamy zbladła, a tata zesztywniał na krześle.

— Emma, gdzie to znalazłaś? — spytał tata cicho.

— Było przyklejone do mojego okna — odparła Emma ostro. — Dlaczego tego nie pamiętam? Dlaczego wygląda na to, że ja i Victoria byłyśmy kiedyś przyjaciółkami?

Mama spojrzała nerwowo na tatę. — Emma, to skomplikowane — zaczęła.

— To mi to wytłumacz! — głos Emmy się załamał.

Tata westchnął, pocierając skronie. — Ty i Victoria byłyście blisko, gdy byłyście małe. Jej rodzina i nasza... mieliśmy powiązania. Interesy.

— Jakiego rodzaju interesy? — naciskała Emma.

Mama zawahała się. — Twój tata i tata Victorii byli wspólnikami. Ale wszystko się posypało. Była pewna umowa — taka, która bardzo źle się skończyła. Rodzina Sterlingów straciła przez to wszystko.

Emma mrugnęła. — Chcesz powiedzieć, że nasza rodzina ich zrujnowała?

Tata pokręcił głową. — To nie było takie proste. Popełnili złe decyzje, ale tak… obwiniali nas. Skutki były bałaganem. Nie chcieliśmy, żebyś była w to zamieszana, więc zerwaliśmy z nimi kontakty.

Myśli Emmy pędziły. — Czyli dlatego Victoria mnie nienawidzi? Przez coś, co wydarzyło się, kiedy byłam dzieckiem?

Mama sięgnęła po jej dłoń. — Nie chcieliśmy, żebyś dorastała z takim ciężarem.

Emma cofnęła rękę, czując ścisk w piersi. — No to gratuluję. Utrzymaliście mnie w nieświadomości, a teraz ona zamieniła moje życie w piekło.

Następnego dnia szkoła żyła kolejną falą plotek.

— Pocałowała go, żeby go uwięzić. To takie oczywiste — wyszeptał ktoś, gdy Emma przechodziła obok.

— Biedny Liam. Ale ona jest zdesperowana.

Emma zacisnęła zęby, próbując nie słyszeć głosów. Victoria znowu zaatakowała, tym razem rozpuszczając plotkę, że Emma pocałowała Liama w ramach jakiejś manipulacji.

Znalazła Liama przy szafkach; opierał się niedbale, jakby nic się nie stało.

— Słyszałeś najnowsze? — zapytała Emma, krzyżując ramiona.

Liam uniósł brew. — Że jesteś mistrzynią manipulacji? Tak. Słyszałem. Nie obchodzi mnie to.

Emma jęknęła. — Ale wszystkich innych obchodzi.

— Niech myślą, co chcą — wzruszył ramionami Liam. — Uwierz, przyjmą wszystko, co Victoria im podsunie.

Frustracja Emmy sięgnęła zenitu. — Naprawdę ci to nie przeszkadza? Że ludzie mówią, że cię wpuściłam w pułapkę?

Uśmiech Liama złagodniał. — Nie. Bo wiem, że to nieprawda. I ty też to wiesz.

Jego pewność zbiła ją z tropu. Nie wiedziała, czy powinna mu podziękować, czy na niego nakrzyczeć.

Katie znalazła Emmę później tego dnia w bibliotece, z rumieńcami na twarzy i słowami płynącymi z niej jak potok.

— Emma, muszę ci coś powiedzieć — usiadła naprzeciwko niej.

Emma uniosła brew. — I co teraz?

— Podsłuchałam Victorię na gali — wyszeptała Katie. — Mówiła, że ma wielki plan na zimowy bal. Większy niż wszystko, co do tej pory zrobiła.

Żołądek Emmy się ścisnął. — Jaki plan?

Katie pokręciła głową. — Nie powiedziała. Ale, Emma, to brzmiało naprawdę źle. Tak źle, jakby chciała cię zniszczyć.

Emma uważnie obserwowała twarz Katie, szukając śladów nieszczerości. — Dlaczego mówisz mi to dopiero teraz?

— Bo próbuję wszystko naprawić — głos Katie się załamał. — Wiem, że zawaliłam, okej? Wiem, że cię skrzywdziłam. Ale nie chcę, żeby Victoria wygrała.

Emma zawahała się. Część niej chciała uwierzyć Katie, ale inna część nie umiała przełknąć zdrady.

— Pomyślę o tym — powiedziała w końcu i wstała, zostawiając Katie przy stole.

Gdy Emma opowiedziała Liamowi o ostrzeżeniu od Katie, jego reakcja była natychmiastowa.

— Nie możesz jej ufać — powiedział stanowczo.

Emma zmarszczyła brwi. — Brzmiała szczerze.

Liam prychnął. — Brzmiała na zdesperowaną. To nie znaczy, że mówi prawdę.

— Czemu tak bardzo jesteś przeciwko niej? — spytała Emma, krzyżując ramiona.

— Bo to ona dała Victorii listę na początku — warknął Liam. — Teraz chce ci pomóc tylko dlatego, że się boi. To nie to samo, co być godnym zaufania.

Emma westchnęła, przeczesując włosy dłonią. — To co mam zrobić? Ignorować ją i liczyć, że Victoria znowu nie zrujnuje mi życia?

Liam podszedł bliżej, mówiąc ciszej. — Mówię tylko, żebyś uważała. Nie daj się wciągnąć w coś jeszcze gorszego.

Emma skinęła głową z niechęcią. — Dobrze. Ale jeśli Victoria naprawdę coś planuje na bal, muszę być gotowa.

Tego wieczoru Emma siedziała przy biurku, próbując wszystko poukładać. Sekrety rodziców, zemsta Victorii, ostrzeżenie Katie — wszystko wydawało się łamigłówką z brakującymi elementami.

Telefon zawibrował, wyrywając ją z zamyślenia.

To była wiadomość z nieznanego numeru.

„Pomyślałam, że może będziesz chciała to zobaczyć.”

Po niej przesłano plik wideo.

Emma kliknęła, serce waliło jej w piersi.

Na filmie Liam i Victoria stali w słabo oświetlonym korytarzu, ich głosy były niskie, ale napięte.

— To nie tak się umawialiśmy — powiedział Liam ostrym tonem.

Victoria uśmiechnęła się kpiąco. — Spokojnie. Ona już jest prawie złamana. Musimy tylko dokończyć robotę.

Wideo urwało się nagle.

Emma wpatrywała się w ekran, czując jak krew odpływa jej z twarzy.

Przyszła kolejna wiadomość.

„Oni cały czas działali razem.”

Emma wstrzymała oddech. Osoba, której ufała najbardziej, przez cały czas ją okłamywała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Never Been Touched, Never Been Kissed

Never Been Touched, Never Been Kissed

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa