passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Never Been Touched, Never Been Kissed - Rozdział #5 - autor itsvlada

Never Been Touched, Never Been Kissed

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Zaproszenie było nie do przeoczenia.

Błyszcząca, złocona ulotka została wsunięta do szafki Emmy tego ranka. Słowa „Basenowa Ekstrawaganza Victorii Sterling” były wydrukowane przesadnie dużymi literami, pod spodem widniały adres i godzina. Emma wpatrywała się w nią, a żołądek ściskał się jej z niepokoju.

„Co to?” – głos Liama wyrwał ją z zamyślenia. Opierał się o szafki, a jego ciemne oczy przesuwały się po ulotce w jej ręku.

„Najnowszy wybryk Victorii” – powiedziała Emma bezbarwnym tonem.

„Naprawdę rozważasz pójście?” – zapytał, unosząc brew.

Emma wepchnęła ulotkę do torby. „Nie mam za bardzo wyboru, prawda? Wszyscy już o tym gadają. Jeśli nie pójdę, wygra.”

Liam wydał z siebie krótki śmiech. „Emma, ona już planuje wygrać. Myślisz, że to po prostu impreza przy basenie? Ona coś kombinuje, uwierz mi.”

Emma zmrużyła oczy. „A skąd ty niby to wiesz?”

Liam zawahał się przez chwilę, po czym wzruszył ramionami. „Bo to Victoria. Taka już jest.”

„No cóż” – Emma próbowała brzmieć śmielej, niż się czuła – „może mam już dość, że to ona wszystkim rządzi. Jeśli myśli, że za bardzo się boję, by się pojawić, to się myli.”

Liam pochylił się lekko, a jego głos przycichł. „Po prostu… uważaj. Ona nie jest taka niewinna, na jaką wygląda.”

Emma przewróciła oczami, udając obojętność, ale serce biło jej jak oszalałe, gdy odchodziła.

Gdy Emma dotarła do posiadłości Victorii, impreza trwała w najlepsze. Powietrze było gęste od muzyki, śmiechu i zapachu chloru unoszącego się znad ogromnego basenu w ogrodzie. Lampki rozwieszone wzdłuż podwórka rzucały miękkie światło na całą scenę, sprawiając, że wszystko wydawało się nierealne.

Katie już tam była, machając do Emmy z patio. „Udało ci się!”

Emma wymusiła uśmiech. „Tak. Załatwmy to.”

Podążyła za Katie przez tłum, a nerwy napinały się z każdym krokiem. Ludzie się gapili, szeptali i śmiali, ale Emma trzymała głowę wysoko.

Gdy dotarły do strefy przy basenie, Victoria czekała, rozsiadła na leżaku jak królowa zasiadająca na dworze. Uśmiechnęła się, gdy Emma podeszła, a w jej oczach błyszczała złośliwość.

„No proszę, proszę” – powiedziała Victoria, wstając. „Patrzcie, kto postanowił dołączyć do zabawy.”

„Jestem tutaj” – rzuciła Emma, krzyżując ramiona. „Czego chcesz?”

Uśmiech Victorii jeszcze się poszerzył. „Och, nie bądź taka defensywna. To przecież impreza. Ale skoro już jesteś…” Odwróciła się do tłumu, podnosząc głos. „Myślę, że czas na kolejne wyzwanie z listy Emmy!”

Tłum wybuchł okrzykami i śmiechem.

Emma poczuła, jak żołądek jej opada. „Victoria, nie—”

„No weź” – przerwała Victoria, jej ton ociekał fałszywą słodyczą. „To nic groźnego. Musisz tylko popływać nago w basenie. Proste, prawda?”

Tłum ryknął jeszcze głośniej, skandując: „Zrób to! Zrób to!”

Emma zamarła, serce waliło jej w piersi. Chciała krzyczeć, uciekać, ale nogi nie chciały się poruszyć.

Katie nachyliła się, jej głos był cichy. „Nie musisz tego robić, Emma. Po prostu odejdź.”

Emma zmierzyła ją wzrokiem, a frustracja zaczęła kipieć. „Jeśli odejdę, nigdy mi tego nie darują.”

Zanim zdążyła powiedzieć coś jeszcze, ktoś popchnął ją od tyłu. Zachwiała się i wpadła prosto do basenu.

Zimna woda uderzyła ją jak policzek. Wypłynęła na powierzchnię, łapiąc powietrze, z włosami przyklejonymi do twarzy. Wokół niej eksplodował śmiech, a Emma dopiero po chwili zrozumiała dlaczego.

Jej biała bluzka przylgnęła do skóry, czyniąc się całkowicie przezroczystą. Bielizna była widoczna pod przemoczonymi dżinsami.

Upokorzenie paliło ją, gdy dopłynęła do brzegu. Wdrapała się na zewnątrz, ociekając wodą i drżąc, z policzkami rozpalonymi od wstydu, podczas gdy tłum wiwatował i gwizdał.

„Brawo!” – zawołała Victoria, klaszcząc szyderczo. „Patrzcie na nią wszyscy! Tak bardzo pragnęła uwagi, że nawet nie poczekała na oficjalne wyzwanie.”

Emma zacisnęła pięści, łzy piekły ją w oczach. „Popchnęłaś mnie!”

Victoria uśmiechnęła się złośliwie. „Naprawdę? A może po prostu sama byłaś zbyt chętna, żeby wskoczyć i się pokazać?”

Śmiech jeszcze się nasilił, a Emma poczuła, jak grunt usuwa jej się spod nóg.

„Wystarczy” – przez chaos przebił się głęboki głos.

Emma odwróciła się i zobaczyła Liama stojącego kilka kroków dalej, z ponurą miną. Tłum zamilkł, gdy ruszył do przodu, piorunując Victorię wzrokiem.

„Serio, Victoria?” – powiedział Liam lodowatym tonem. „Tak właśnie się bawisz? Upokarzając ludzi, którzy nic ci nie zrobili?”

Uśmiech Victorii na moment zgasł, po czym znów przybrała pewny siebie wyraz twarzy. „Och, proszę cię. Nie udawaj bohatera, Liam. Bawisz się tak samo dobrze jak wszyscy.”

„Wcale nie” – warknął. Odwrócił się do Emmy, jego głos złagodniał. „Chodź, wyjdźmy stąd.”

Emma zawahała się, upokorzenie trzymało ją w miejscu. Ale wtedy Victoria znowu przemówiła, na tyle głośno, by wszyscy słyszeli.

„To dopiero początek, Emma. Nie masz pojęcia, co cię czeka.”

Emma nie odezwała się słowem w drodze do domu. Ubrania wciąż były wilgotne, a dłonie trzęsły się, gdy ściskała torbę. Liam zaproponował, że ją odwiezie, ale cisza między nimi była nie do zniesienia.

Gdy w końcu dotarła do domu, rzuciła torbę przy drzwiach i od razu poszła do swojego pokoju. Jednak wyciągając notes, coś wypadło.

Złożona kartka papieru.

Serce jej zabiło mocniej, gdy ją otworzyła. Słowa zapisane w środku sprawiły, że żołądek znów się ścisnął.

„Nie tylko ty masz sekrety. Dopiero zaczynamy.”

Oddech Emmy zamarł. Ktoś ją obserwował.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Emma zauważyła Katie przy szafkach, która przewijała ekran telefonu, jakby nic się nie stało. Wściekłość buzowała jej w piersi, gdy ruszyła w jej stronę. Nie mogła dłużej ignorować natrętnego przeczucia—Katie coś ukrywała.

– Hej, Katie – powiedziała Emma ostro, krzyżując ramiona.

Katie podniosła wzrok, a jej wyraz twarzy natychmiast zmienił się na winne zaskoczenie. – O, hej, Em. Co tam?

– Co tam? – powtórzyła Emma, a w jej głosie słychać było niedowierzanie. – A może to, że szeptałaś coś z Victorią na jej imprezie? Albo że ciągle znikasz, gdy tylko coś zaczyna się psuć? Co się dzieje?

Oczy Katie rozszerzyły się, a ona wydała z siebie nerwowy śmiech. – Serio, Emma? Naprawdę mnie teraz o coś oskarżasz?

– Ty mi powiedz! – warknęła Emma. – Zachowujesz się dziwnie odkąd to wszystko się zaczęło. Skąd mam wiedzieć, że to nie ty… – Przerwała, słowa utknęły jej w gardle.

Twarz Katie stwardniała. – No dalej. Powiedz to. Myślisz, że to ja wypuściłam tę listę, prawda?

Emma zawahała się, poczucie winy zaczęło w niej kiełkować. – Nie chcę tak myśleć, Katie, ale nie dajesz mi żadnego powodu, żebym myślała inaczej.

Katie prychnęła, chowając telefon do kieszeni. – Wow. Jestem twoją najlepszą przyjaciółką, Emma. A teraz jestem tą złą, bo rozmawiałam z Victorią przez pięć sekund? Robisz się paranoiczna.

– Naprawdę? – odparła Emma, a jej głos drżał ze złości. – Bo odkąd to się zaczęło, nic nie robisz, tylko pakujesz mnie w sytuacje, które wszystko pogarszają!

Twarz Katie poczerwieniała, ale zanim mogła odpowiedzieć, zabrzmiał dzwonek.

– To jeszcze nie koniec – powiedziała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie nie odpowiedziała. Po prostu odwróciła się i odeszła, zostawiając Emmę samą, z narastającym wrażeniem, że właśnie straciła coś ważnego.

Plotki zaczęły krążyć już w porze lunchu.

– Słyszałam, że Liam założył się z Victorią – szepnęła jakaś dziewczyna do koleżanki przy szafce Emmy. – On się z nią spotyka tylko przez ten zakład.

– Zakład? – zapytała druga dziewczyna, szeroko otwierając oczy.

– Tak, chodziło o to, żeby się z nią bawić i sprawić, by się w nim zakochała. To chore.

Emma zamarła. Żołądek jej się ścisnął, gdy dotarło do niej znaczenie tych słów. Czy to dlatego Liam był ostatnio tak blisko? Dlaczego ciągle się pojawiał i udawał, że mu zależy?

Znalazła go na dziedzińcu podczas godziny nauki własnej, siedział pod drzewem z tą swoją zwykłą nonszalancją.

– Liam – powiedziała, krzyżując ramiona, stając przed nim.

Podniósł wzrok, a jego ciemne oczy przeskanowały jej twarz. – Co tam, Williams?

– Nie "Williamsuj" mnie – warknęła. – To prawda?

Liam zmarszczył brwi. – Co jest prawdą?

– Zakład – powiedziała Emma, a jej głos się załamał. – Czy ty i Victoria założyliście się o mnie?

Liam wstał, marszcząc brwi. – Co? Skąd to słyszałaś?

– Nieważne, skąd wiem – odparła Emma. – Po prostu powiedz, czy to prawda.

Westchnął, przeczesując włosy dłonią. – Nie, Emma. To nieprawda. Victoria tylko się z tobą bawi.

– Dlaczego mam ci wierzyć? – zapytała, jej głos drżał.

Twarz Liama złagodniała. – Bo gdybym chciał cię zranić, nie byłbym tu teraz.

Emma nie wiedziała, co powiedzieć. Chciała mu uwierzyć, ale zwątpienie ją dręczyło.

– Nieważne – mruknęła, odwracając się do odejścia.

– Emma – zawołał za nią, jego głos był stanowczy. – Musisz przestać pozwalać Victorii mieszać ci w głowie. Na tym jej właśnie zależy.

Emma nie obejrzała się za siebie.

Następnego ranka Emma weszła do szkoły i poczuła, jak ściska jej się klatka piersiowa. Coś było nie tak.

Od razu to zauważyła – sposób, w jaki na nią patrzono, śmiech głośniejszy niż zwykle. Gdy dotarła do swojej szafki, jej najgorsze obawy się potwierdziły.

Telewizor na korytarzu wyświetlał nagranie, jak wpada do basenu na imprezie Victorii, a jej mokre ubrania przylegają do skóry. Ktoś dodał dramatyczne slow motion i podkład śmiechu.

Emma zamarła, z trudem łapiąc oddech.

– Poranne ogłoszenia – odezwał się za jej plecami głos Victorii, pełen satysfakcji i triumfu. – Uznałam, że warto się tym podzielić. Jesteś gwiazdą, Emma.

Emma odwróciła się do niej, a gniew i upokorzenie w niej wrzały. – Jesteś obrzydliwa.

Victoria wzruszyła ramionami. – To nie moja wina, że tak to ułatwiasz.

Łzy zapiekły Emmę w oczy, gdy przepychała się obok niej, ignorując śmiechy, które ją śledziły.

Katie dogoniła Emmę na korytarzu, blada na twarzy. – Emma, zaczekaj!

– Po co? – warknęła Emma, odwracając się gwałtownie. – Żebyś znowu ją broniła?

Katie wyglądała na zranioną, ale nie ustąpiła. – Nie wiedziałam o tym nagraniu, przysięgam.

Emma zaśmiała się gorzko. – Oczywiście, że nie. Zawsze jesteś wygodnie nieświadoma, kiedy Victoria robi coś okropnego.

Twarz Katie się załamała. – Nie chciałam cię zranić. Ja po prostu… nie miałam wyboru, rozumiesz?

– O czym ty mówisz? – zapytała Emma, czując, jak serce jej wali.

Katie zawahała się, jej głos przeszedł w szept. – To ja wypuściłam tę listę.

Emma wstrzymała oddech. – Co?

– Nie chciałam! – szybko powiedziała Katie, a jej oczy zaszkliły się łzami. – Victoria jakoś się o niej dowiedziała i powiedziała, że mnie zniszczy, jeśli nie dam jej kopii. Myślałam… myślałam, że uda mi się powstrzymać ją przed jej użyciem. Nie sądziłam…

– Nie sądziłaś wcale – przerwała jej Emma, głosem zimnym jak lód.

– Emma, przepraszam – powiedziała Katie, próbując jej dotknąć.

Emma cofnęła się, kręcąc głową. – Zdradziłaś mnie.

– Nie miałam wyboru! – krzyknęła Katie.

– Miałaś – odbiła Emma. – I wybrałaś ją.

Odwróciła się i odeszła, ignorując szloch Katie.

W bibliotece było cicho, ale myśli Emmy były wszystkim tylko nie spokojne. Usiadła przy pustym stole, wpatrując się w otwarty zeszyt, z sercem ciężkim od zdrady i gniewu.

– Ciężki dzień?

Podniosła wzrok, by zobaczyć, jak Liam siada naprzeciwko niej.

– Czego chcesz? – mruknęła.

Oparł się wygodnie na krześle, uważnie ją obserwując. – Chciałem tylko sprawdzić, co u ciebie. Wyglądasz, jakbyś przeszła przez piekło.

– Tak, możesz za to podziękować Victorii – powiedziała gorzko Emma.

Twarz Liama pociemniała. – Emma, teraz nie możesz ufać nikomu. Ani Katie, ani nikomu innemu. Victoria pociąga za sznurki, których nawet jeszcze nie widzisz.

Emma zmarszczyła brwi. – Co masz na myśli?

– Ona nie chce cię tylko ośmieszyć – powiedział cicho Liam. – Ona chce cię zniszczyć. I uwierz mi, ma większe plany niż to.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Sala gimnastyczna szkoły była nie do poznania. Z sufitu zwisały lampki, rzucając złocisty blask na wypolerowaną podłogę. Okrągłe stoły z białymi obrusami ustawiono równo, a na końcu sali stała mała scena, udekorowana transparentami z napisem: „Bal Charytatywny Elmwood High – Noc do Zapamiętania.”

Emma stała tuż przy wejściu, kurczowo trzymając rąbek sukienki. Widok zatłoczonej sali sprawił, że ścisnęło ją w piersi. Uczniowie, nauczyciele, a nawet rodzice mieszali się ze sobą, ich głosy zlewały się w szum rozmów i śmiechu.

„To jedna wielka pułapka,” mruknęła pod nosem.

„To czemu tu przyszłaś?” – rozległ się za jej plecami głos Liama, cichy i rozbawiony.

Emma odwróciła się i zobaczyła go, jak niedbale opiera się o framugę drzwi, ubrany w czarną koszulę i dżinsy. Jego włosy były jak zwykle w nieładzie, ale wyglądało to, jakby tak miało być.

„Bo nie pozwolę Victorii wygrać,” powiedziała stanowczo Emma. „Gdybym się nie pojawiła, miałaby jeszcze więcej powodów, żeby mnie atakować.”

Liam uśmiechnął się z przekąsem. „No dobrze. Tylko nie mów potem, że cię nie ostrzegałem.”

Emma zmarszczyła brwi. „Co to ma znaczyć?”

Odepchnął się od ściany i przeszedł obok niej, jego głos zawisł w powietrzu. „Zobaczysz.”

Wieczór zaczął się zwodniczo normalnie. Victoria, w lśniącej czerwonej sukni, krążyła po sali, witając gości jak idealna gospodyni. Emma starała się jej unikać, trzymając się blisko stołu z poczęstunkiem, gdzie stała Katie, wyraźnie spięta.

„W porządku?” – spytała Emma, starając się brzmieć swobodnie.

Katie szybko skinęła głową, rozglądając się nerwowo. „Tak. Jasne. Dlaczego miałoby być inaczej?”

Emma nie naciskała. Ich przyjaźń była nadal krucha po ujawnieniu prawdy o liście rzeczy do zrobienia, i nie była gotowa rozdrapywać starych ran.

W miarę upływu wieczoru Victoria w końcu weszła na scenę, stukając w mikrofon, by zwrócić uwagę wszystkich.

„Dobry wieczór wszystkim,” powiedziała przesłodzonym głosem. „Dziękuję, że przyszliście wspierać tak wspaniałą sprawę. Ale zanim przejdziemy do nudnych przemówień, pomyślałam, że się trochę zabawimy.”

Emmie zapadło się serce.

Victoria wskazała na duży ekran za sobą. „Jak niektórzy z was wiedzą, mamy dziś wyjątkowego gościa – Emmę Williams.”

Głowy się odwróciły, a Emma poczuła, jak uderza ją fala gorąca.

Uśmiech Victorii stał się drapieżny. „Emma przeszła w tym roku niezłą... drogę. I pomyślałam, że fajnie byłoby pokazać kilka jej osiągnięć.”

Światła przygasły, a na ekranie pojawiły się słowa: „Lista Emmie – Zbliżenie.”

Serce Emmy zamarło.

Rozpoczęła się prezentacja – najpierw zdjęcie samej listy. Sala zareagowała westchnieniami, potem pojawiły się szepty i śmiech. Następnie pojawiły się zdjęcia.

Zdjęcie Emmy na przyjęciu Victorii, z czerwonym kubkiem Solo w dłoni. Mocno przerobione zdjęcie, na którym Emma obejmuje Liama, wyglądając jakby byli blisko – coś takiego nigdy się nie wydarzyło. Fałszywy zrzut ekranu rozmowy, w której Emma rzekomo chwali się, że chce być „tematem rozmów całej szkoły”.

„To wszystko nieprawda,” wyszeptała Emma, głos jej drżał.

Tłum jednak nie dbał o prawdę. Śmiech wypełnił salę, szepty przybrały na sile.

„Ależ ona żąda atencji.”

„Widziałeś tę wiadomość? Żałosne.”

„Jednak nie jest taka idealna.”

Obraz Emmy zaczął się rozmazywać, ściskało ją w piersi. Nie mogła oddychać.

„Przestańcie,” wyszeptała, łzy piekły ją w oczach. „Niech to się skończy.”

Ale Victoria stała na scenie, rozkoszując się chaosem.

Wtedy głos przebił się przez hałas.

„Wystarczy.”

Sala zamarła, gdy Liam wszedł na scenę i wyrwał Victorii mikrofon.

„Co ty robisz?” – wysyczała Victoria, jej perfekcyjny uśmiech zadrżał.

„Wywołuję cię do odpowiedzi,” powiedział Liam spokojnie, lecz stanowczo. Zwrócił się do tłumu. „Uważacie, że to zabawne? Upokarzać kogoś, kto nic wam nie zrobił?”

Tłum szumiał niepewnie, nie wiedząc, jak zareagować.

„Victoria,” mówił dalej Liam ostrym tonem, „to wcale nie chodzi o Emmę. Chodzi o ciebie. Jesteś tak zajęta niszczeniem jej, bo nie możesz znieść, że ktoś może ją lubić. To się nazywa brak pewności siebie.”

Twarz Victorii poczerwieniała. „Nie masz pojęcia, o czym mówisz.”

„Owszem, mam,” Liam powiedział, podchodząc do niej bliżej. „Robisz to od lat. Ale wiesz co – Emma nie jest twoją zabawką. Jest lepszym człowiekiem, niż ty kiedykolwiek będziesz, a to, że tego nie widzisz? To twój problem.”

Zapadła absolutna cisza. Usta Victorii otwierały się i zamykały, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Liam spojrzał na Emmę, jego wyraz twarzy złagodniał. „Chodźmy.”

Emma zawahała się, wciąż oszołomiona, ale coś w jego oczach ją uspokoiło. Skinęła głową i podążyła za nim, zostawiając za sobą szepty i spojrzenia.

Na zewnątrz, chłodne nocne powietrze uderzyło Emmę jak policzek. Objęła się ramionami, drżąc.

„Nie musiałeś tego robić,” powiedziała cicho.

„Musiałem,” odpowiedział Liam.

Zatrzymała się, odwracając w jego stronę. „Dlaczego? Dlaczego aż tak ci zależy?”

Liam zawahał się, przeczesał palcami włosy. „Bo wiem, jak to jest być po drugiej stronie gier Victorii. Ona niszczy ludzi, Emmo. I nie pozwolę, by zniszczyła też ciebie.”

Emma zmarszczyła brwi. „Co ci zrobiła?”

Szczęka Liama się zacisnęła. „To nie ma znaczenia.”

„Ma,” nalegała Emma. „Jeśli chcesz, żebym ci zaufała, muszę znać prawdę.”

Liam westchnął, jego ramiona opadły. „Skrzywdziła kogoś, na kim mi zależało. Bardzo. I od tamtej pory czekałem na sposób, by ją powstrzymać.”

Emma chciała zapytać więcej, ale ból w jego głosie ją powstrzymał.

Kiedy Emma wróciła do domu, czuła się wyczerpana emocjonalnie. Rzuciła torbę na łóżko i zamarła.

Na jej oknie była przyklejona koperta.

Dłonie jej drżały, gdy ją otwierała i wyciągnęła zdjęcie.

Przedstawiało ją i Victorię jako dzieci, stojące obok siebie, uśmiechnięte.

Na odwrocie widniała notatka: „Nawet nie pamiętasz, prawda?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Never Been Touched, Never Been Kissed

Never Been Touched, Never Been Kissed

10 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

10

Treść

Aa