Obudziłam się dzisiaj, czując się... ugh. Serio. Mój żołądek wyglądał, jakby przeszedł na przesłuchanie do cyrku. Pierwszy dzień w liceum. Wydaje się, jakby zaledwie dwie sekundy temu byłam w gimnazjum, gdzie życie było stosunkowo proste. No, prostsze niż to nadchodzące zamieszanie. Spojrzałam na swoją szafę, a tam było: strój na pierwszy dzień w liceum, nad którym spędziłam godziny, obsesyjnie się zastanawiając. Jaki to ma sens? Nikt nie będzie się przejmować. I tak go założyłam, ręce trochę mi drżały. Spojrzałam na zdjęcie Mamy i Taty na moim stoliku nocnym. Byliby dziś ze mnie dumni. Przynajmniej mam taką nadzieję. Minęły dwa lata od ich śmierci, ale nadal czuję, jakby to było wczoraj. Wzięłam głęboki oddech. Dasz radę, Hanna. Masz Jacoba.
„Hanna! Chodźmy! Spóźnimy się!” Głos Jacoba rozległ się z dołu, przerywając moje myśli, jak zawsze to robi.
Pospieszyłam na dół, znajdując go opierającego się o drzwi niczym jakiś wyluzowany bohater akcji z kluczami od samochodu wirującymi na jego palcu. Zawsze taki spokojny, taki niezawodny, taki Jacob.
„Jesteś na to gotowa?” zapytał, unosząc brew, jakby już znał odpowiedź (znał).
„Tak gotowa, jak tylko mogę być,” wymamrotałam, próbując brzmieć bardziej pewnie niż ta ludzka kałuża nerwów, którą byłam.
„Hej, zmiażdżysz to. Po prostu bądź sobą.”
„Bądź sobą? Jasne,” prychnęłam, przewracając oczami. „Masz na myśli dziewczynę, która potyka się o własne nogi i jakoś udaje jej się zawstydzić w ciągu pięciu minut od wejścia do jakiegokolwiek pomieszczenia?”
Jacob się roześmiał, a potem potargał mi włosy jakbym miała pięć lat. „Dokładnie. To moja dziewczyna.”
Kiedy podjechaliśmy pod szkołę, moje serce zaczęło bić jak szalone, jakby brało udział w Indy 500. Szkoła była ogromna. Mam na myśli, znacznie większa niż gimnazjum. Już tworzyły się grupy dzieci, śmiejące się, rozmawiające, działające, jakby już wiedziały, gdzie należą w hierarchii społecznej. Musi to być miłe.
Jacob szturchnął mnie. „Dajesz, tygrysie.”
Wymusiłam uśmiech. „Dzięki. Postaram się nie potknąć o własne nogi.”
„Dasz radę,” obiecał. Ale czy naprawdę w to wierzył? Pewnie nie.
Gdy szłam w kierunku wejścia, zauważyłam notatkę przyklejoną do mojej szafki. Uśmiech pojawił się na moich ustach. Emily i Elordi ją napisali. Oczywiście, że tak. Dasz radę, Hanna! Poczułam się trochę lepiej wiedząc, że mam przynajmniej dwie osoby w tym ogromnym miejscu, które nie chcą patrzeć, jak ponoszę porażkę.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Więc, szłam na zajęcia, zajmując się swoimi sprawami, próbując sobie wyobrazić, czy uda mi się przetrwać resztę dnia bez dalszego kompromitowania się, kiedy ją zobaczyłam—Ciarę. Oczywiście, opierała się o szafki, jakby pozowała do jakiejś reklamy mody, zupełnie niezainteresowana resztą z nas, zwykłych śmiertelników.
Starałam się unikać kontaktu wzrokowego, ale było już za późno. Zauważyła mnie.
„No, no,” powiedziała, wykrzywiając ten fałszywy uśmiech, który zdążyłam znienawidzić. „Młodsza siostra Jacoba.”
„Świetnie,” pomyślałam, „Tego mi właśnie brakowało.”
Próbowałam przejść obok niej. Wiesz, po prostu trzymać głowę nisko i unikać dramatu. Ale nie, Ciara nigdy na to nie pozwala.
„Poczekaj,” powiedziała, stając przede mną, blokując mi ucieczkę jak jakaś złowroga postać z reality show. „Myślisz, że możesz sobie tak po prostu wejść do liceum i wszystko będzie idealne? Pomyśl jeszcze raz, Hanna.”
Mrugnęłam, starając się, żeby mój głos nie drżał. „Jaki masz problem, Ciara?”
Dała mi ten uśmiech—wiesz, ten rodzaj, który mówi: „Udaję, że jestem miła, ale tak naprawdę knuję twoją zgubę.” „Tylko przyjacielskie przypomnienie,” powiedziała, zarzucając włosy. „Finn? On jest mój. Nawet o tym nie myśl.”
„Nie zamierzam—” zaczęłam, ale przerwała mi dramatycznym ruchem włosów.
„Och, wiem, co myślisz. Ale oszczędzę ci kłopotu: To się nie stanie.”
Zanim zdążyłam się zorientować, jak odpowiedzieć, zobaczyłam, że Finn i Jacob zmierzają w naszą stronę. Świetnie. Po prostu świetnie. Oczywiście, cała postawa Ciary zmieniła się o 180 stopni. Nałożyła na twarz ogromny uśmiech i pomachała do nich, jakby chwilę wcześniej nie próbowała mnie słownie spoliczkować. „Hej, Finn! Jacob!” zaćwierkała, jakby była jakąś księżniczką Disneya. Przewróciłam oczami tak mocno, że chyba zobaczyłam swój mózg. Jak to możliwe, że nikt inny nie widział, jaka jest fałszywa?
„Hej, Hanna!” przywitał mnie Finn z tym uśmiechem, który sprawiał, że moje serce robiło dziwny mały fikołek. „Jak ci mija pierwszy dzień?”
„Uh, dobrze,” wydusiłam z siebie, ale moje oczy skierowały się na Ciarę, która zza pleców Finna patrzyła na mnie z takim gniewem, jakby była gotowa urwać mi głowę. Cudownie.
„Do zobaczenia później,” powiedział Jacob, machając mi szybko, gdy odchodzili. Gdy tylko zniknęli z pola widzenia, fałszywy uśmiech Ciary zniknął szybciej niż moja pewność siebie.
„Mówię poważnie, Hanna. Trzymaj się z daleka od Finna,” syknęła, a jej głos ociekał jadem.
Nawet nie odpowiedziałam. Po prostu odeszłam, zastanawiając się, w jakie nowe piekło właśnie się wpakowałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Do południa czułam się, jakbym przeszła przez emocjonalny rollercoaster i byłam więcej niż gotowa, żeby spotkać się z Emily i Elordim. Czekali pod dużym dębem w pobliżu boiska do piłki nożnej, gdzie zawsze spędzaliśmy czas w gimnazjum. Przynajmniej niektóre rzeczy się nie zmieniły.
„O, jest!” zawołała Emily, machając, jakbym zaginęła na tygodnie, a nie na kilka godzin.
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Jakoś będąc z nimi wszystko wydawało się mniej... dziwne. „Hej, ludzie.”
„Więc,” powiedział Elordi, podnosząc się z trawy, gdzie leżał rozwalony. „Jak cię traktuje pierwszy dzień w liceum? Przeżywasz ten chaos?”
„Przeżyłam,” powiedziałam, opadając obok niego. „Ledwo.”
Emily zachichotała, gryząc swoją kanapkę. „Będzie lepiej, obiecuję. Pierwsze dni zawsze są najgorsze.”
„Tak,” westchnęłam, wyciągając swój lunch z torby. „Ale zgadnij, na kogo wpadłam?”
Elordi jęknął, przewracając oczami. „Niech zgadnę. Ciara?”
„Bingo.”
„I była swoją zwykle uroczą sobą, jak przypuszczam?” Elordi uśmiechnął się z przekąsem.
Parsknęłam. „Och, wiesz. Jak zawsze słodka.”
„Nie pozwól, żeby cię dotknęła,” wtrąciła Emily, wycierając musztardę z brody. „Ona po prostu jest zazdrosna.”
„Zazdrosna? O co?”
Emily spojrzała na mnie, jakbym właśnie zadała najgłupsze pytanie na świecie. „O wszystko! Masz rozum, wygląd i Finna...”
Śmiałam się tak mocno, że prawie zadławiłam się kanapką. „Jesteś szalona? Finn to tylko przyjaciel mojego brata. Jestem dla niego niewidzialna.”
Oczy Emily rozszerzyły się, a na jej twarzy pojawił się chytry uśmieszek. „Ojej, naprawdę go lubisz, prawda?”
Zamarłam, śmiech zgasł mi w gardle. Myśli pędziły, szukając ciętej riposty, ale nic nie przyszło. Dlaczego to musiał być najlepszy przyjaciel mojego brata?
Przesuń w górę, aby kontynuować