Więc, szłam na zajęcia, zajmując się swoimi sprawami, próbując sobie wyobrazić, czy uda mi się przetrwać resztę dnia bez dalszego kompromitowania się, kiedy ją zobaczyłam—Ciarę. Oczywiście, opierała się o szafki, jakby pozowała do jakiejś reklamy mody, zupełnie niezainteresowana resztą z nas, zwykłych śmiertelników.
Starałam się unikać kontaktu wzrokowego, ale było już za późno. Zauważyła mnie.
„No, no,” powiedziała, wykrzywiając ten fałszywy uśmiech, który zdążyłam znienawidzić. „Młodsza siostra Jacoba.”
„Świetnie,” pomyślałam, „Tego mi właśnie brakowało.”
Próbowałam przejść obok niej. Wiesz, po prostu trzymać głowę nisko i unikać dramatu. Ale nie, Ciara nigdy na to nie pozwala.
„Poczekaj,” powiedziała, stając przede mną, blokując mi ucieczkę jak jakaś złowroga postać z reality show. „Myślisz, że możesz sobie tak po prostu wejść do liceum i wszystko będzie idealne? Pomyśl jeszcze raz, Hanna.”
Mrugnęłam, starając się, żeby mój głos nie drżał. „Jaki masz problem, Ciara?”
Dała mi ten uśmiech—wiesz, ten rodzaj, który mówi: „Udaję, że jestem miła, ale tak naprawdę knuję twoją zgubę.” „Tylko przyjacielskie przypomnienie,” powiedziała, zarzucając włosy. „Finn? On jest mój. Nawet o tym nie myśl.”
„Nie zamierzam—” zaczęłam, ale przerwała mi dramatycznym ruchem włosów.
„Och, wiem, co myślisz. Ale oszczędzę ci kłopotu: To się nie stanie.”
Zanim zdążyłam się zorientować, jak odpowiedzieć, zobaczyłam, że Finn i Jacob zmierzają w naszą stronę. Świetnie. Po prostu świetnie. Oczywiście, cała postawa Ciary zmieniła się o 180 stopni. Nałożyła na twarz ogromny uśmiech i pomachała do nich, jakby chwilę wcześniej nie próbowała mnie słownie spoliczkować. „Hej, Finn! Jacob!” zaćwierkała, jakby była jakąś księżniczką Disneya. Przewróciłam oczami tak mocno, że chyba zobaczyłam swój mózg. Jak to możliwe, że nikt inny nie widział, jaka jest fałszywa?
„Hej, Hanna!” przywitał mnie Finn z tym uśmiechem, który sprawiał, że moje serce robiło dziwny mały fikołek. „Jak ci mija pierwszy dzień?”
„Uh, dobrze,” wydusiłam z siebie, ale moje oczy skierowały się na Ciarę, która zza pleców Finna patrzyła na mnie z takim gniewem, jakby była gotowa urwać mi głowę. Cudownie.
„Do zobaczenia później,” powiedział Jacob, machając mi szybko, gdy odchodzili. Gdy tylko zniknęli z pola widzenia, fałszywy uśmiech Ciary zniknął szybciej niż moja pewność siebie.
„Mówię poważnie, Hanna. Trzymaj się z daleka od Finna,” syknęła, a jej głos ociekał jadem.
Nawet nie odpowiedziałam. Po prostu odeszłam, zastanawiając się, w jakie nowe piekło właśnie się wpakowałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Do południa czułam się, jakbym przeszła przez emocjonalny rollercoaster i byłam więcej niż gotowa, żeby spotkać się z Emily i Elordim. Czekali pod dużym dębem w pobliżu boiska do piłki nożnej, gdzie zawsze spędzaliśmy czas w gimnazjum. Przynajmniej niektóre rzeczy się nie zmieniły.
„O, jest!” zawołała Emily, machając, jakbym zaginęła na tygodnie, a nie na kilka godzin.
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Jakoś będąc z nimi wszystko wydawało się mniej... dziwne. „Hej, ludzie.”
„Więc,” powiedział Elordi, podnosząc się z trawy, gdzie leżał rozwalony. „Jak cię traktuje pierwszy dzień w liceum? Przeżywasz ten chaos?”
„Przeżyłam,” powiedziałam, opadając obok niego. „Ledwo.”
Emily zachichotała, gryząc swoją kanapkę. „Będzie lepiej, obiecuję. Pierwsze dni zawsze są najgorsze.”
„Tak,” westchnęłam, wyciągając swój lunch z torby. „Ale zgadnij, na kogo wpadłam?”
Elordi jęknął, przewracając oczami. „Niech zgadnę. Ciara?”
„Bingo.”
„I była swoją zwykle uroczą sobą, jak przypuszczam?” Elordi uśmiechnął się z przekąsem.
Parsknęłam. „Och, wiesz. Jak zawsze słodka.”
„Nie pozwól, żeby cię dotknęła,” wtrąciła Emily, wycierając musztardę z brody. „Ona po prostu jest zazdrosna.”
„Zazdrosna? O co?”
Emily spojrzała na mnie, jakbym właśnie zadała najgłupsze pytanie na świecie. „O wszystko! Masz rozum, wygląd i Finna...”
Śmiałam się tak mocno, że prawie zadławiłam się kanapką. „Jesteś szalona? Finn to tylko przyjaciel mojego brata. Jestem dla niego niewidzialna.”
Oczy Emily rozszerzyły się, a na jej twarzy pojawił się chytry uśmieszek. „Ojej, naprawdę go lubisz, prawda?”
Zamarłam, śmiech zgasł mi w gardle. Myśli pędziły, szukając ciętej riposty, ale nic nie przyszło. Dlaczego to musiał być najlepszy przyjaciel mojego brata?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ledwo otworzyłam oczy, gdy Jacob wpadł do mojego pokoju jak nadmiernie entuzjastyczny szczeniak, balansując tacą z naleśnikami i fałszując piosenkę.
„Wstawaj i świeć, jubilatko! Masz teraz siedemnaście lat! Czas na świętowanie!”
Jęknęłam, próbując osłonić się kocem. „Ugh. Która godzina?”
„To 'godzina urodzin Hanny’,” uśmiechnął się Jacob, stawiając tacę na moich kolanach. „Siedemnaście. Wielki dzień. Zmieniający życie. Wiesz, jak to jest.”
Uśmiechnęłam się mimo siebie. „Dzięki, Jake.”
Zawsze starał się uczynić moje urodziny wyjątkowymi—tak jak kiedyś mama i tata. Przełknęłam ciężko, tłumiąc emocje, które groziły, że wypłyną na wierzch. Urodziny wciąż były trudne bez nich.
„Więc,” powiedział Jacob, siadając na krawędzi mojego łóżka i kradnąc jednego z naleśników. „Jakieś wielkie plany na dziś? Słyszałem, że Ciara urządza ci imprezę niespodziankę.” Poruszył brwiami w ten irytujący sposób starszego brata.
„Ha. Śmieszne,” odpowiedziałam, przewracając oczami. „Nie, ale Emily i Elordi chcą się spotkać później. I nie rezygnujesz z naszego tradycyjnego maratonu filmowego, prawda?”
Jacob uśmiechnął się szeroko. „Nie przegapiłbym tego za nic na świecie. Ale najpierw, naleśniki.”
Podczas jedzenia nie mogłam powstrzymać się od poczucia małej iskry ekscytacji. Dziś był mój dzień—tylko ja i mój brat. Czuło się to idealnie. Przynajmniej na ten moment.
Przesuń w górę, aby kontynuować