passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Never Just Friends - Rozdział #5 - autor Juliette Lazarelle

Never Just Friends

/

Rozdział 5

The Birthday That Changed Everything

Ledwo otworzyłam oczy, gdy Jacob wpadł do mojego pokoju jak nadmiernie entuzjastyczny szczeniak, balansując tacą z naleśnikami i fałszując piosenkę.

„Wstawaj i świeć, jubilatko! Masz teraz siedemnaście lat! Czas na świętowanie!”

Jęknęłam, próbując osłonić się kocem. „Ugh. Która godzina?”

„To 'godzina urodzin Hanny’,” uśmiechnął się Jacob, stawiając tacę na moich kolanach. „Siedemnaście. Wielki dzień. Zmieniający życie. Wiesz, jak to jest.”

Uśmiechnęłam się mimo siebie. „Dzięki, Jake.”

Zawsze starał się uczynić moje urodziny wyjątkowymi—tak jak kiedyś mama i tata. Przełknęłam ciężko, tłumiąc emocje, które groziły, że wypłyną na wierzch. Urodziny wciąż były trudne bez nich.

„Więc,” powiedział Jacob, siadając na krawędzi mojego łóżka i kradnąc jednego z naleśników. „Jakieś wielkie plany na dziś? Słyszałem, że Ciara urządza ci imprezę niespodziankę.” Poruszył brwiami w ten irytujący sposób starszego brata.

„Ha. Śmieszne,” odpowiedziałam, przewracając oczami. „Nie, ale Emily i Elordi chcą się spotkać później. I nie rezygnujesz z naszego tradycyjnego maratonu filmowego, prawda?”

Jacob uśmiechnął się szeroko. „Nie przegapiłbym tego za nic na świecie. Ale najpierw, naleśniki.”

Podczas jedzenia nie mogłam powstrzymać się od poczucia małej iskry ekscytacji. Dziś był mój dzień—tylko ja i mój brat. Czuło się to idealnie. Przynajmniej na ten moment.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Impreza i Rozczarowanie

Planowałam tę noc od zawsze. Moja biała sukienka, moje włosy, wszystko było idealne. To była ta noc. Noc, w której może—po prostu może—Elordi w końcu zauważy mnie jako kogoś więcej niż tylko swoją najlepszą przyjaciółkę. Jeśli kiedykolwiek miało się coś wydarzyć, to właśnie dziś.

Kiedy dotarłam na imprezę, miałam wrażenie, że wszystkie oczy były skierowane na mnie. Po raz pierwszy nie byłam niewidocznym pomocnikiem w tle. Byłam w centrum uwagi.

„Hanna, o mój Boże! Wyglądasz niesamowicie!” pisnęła Emily, gdy tylko mnie zobaczyła, chwytając mnie w mocny uścisk, zanim odsunęła się, by podziwiać sukienkę. „Naprawdę, Elordi padnie, gdy cię zobaczy.”

Zarumieniłam się, czując, jak serce przyspiesza. „Naprawdę tak myślisz?”

„Wiem to,” powiedziała Emily, popychając mnie w stronę tłumu. „Idź z nim porozmawiaj!”

Zobaczyłam Elordiego po drugiej stronie pokoju, opierającego się o ścianę obok miski z ponczem, śmiejącego się z czegoś, co powiedział jeden z jego kolegów z drużyny piłkarskiej. Wyglądał tak spokojnie, tak perfekcyjnie. Już miałam się ruszyć, gdy—oczywiście—pojawiła się ona.

Ciara.

„Wow, Hanna,” powiedziała, jej zadbana dłoń musnęła moje ramię, pojawiając się znikąd. „Naprawdę dobrze się prezentujesz.”

„Dzięki,” powiedziałam przez zaciśnięte zęby, starając się nie dać jej wejść mi na skórę.

Ciara nachyliła się blisko, jej głos zniżył się do tego jadowitego szeptu, który znałam aż za dobrze. „Ciesz się dzisiejszą nocą. Kto wie, może znajdziesz swoją ‘prawdziwą miłość’.” Jej śmiech był ostry, przecinający powietrze jak szkło.

Zanim zdążyłem wymyślić coś sprytnego do powiedzenia, już jej nie było—odpływała w stronę Finna, jakby był nagrodą, którą zamierzała odebrać. Patrzyłem, jak Finn podąża za nią jak szczeniak, jego oczy nigdy jej nie opuszczając.

Mój żołądek skręcił się w supeł.

Odwróciłem się z powrotem do Elordiego, licząc na jakąś magiczną chwilę, ale on wciąż był pogrążony w rozmowie ze swoimi przyjaciółmi. Nawet mnie nie zauważył.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Odrzucenie Finna

Impreza była jak w mgle. Połowę czasu spędziłam unikając spojrzeń Ciary, a drugą połowę próbując zwrócić na siebie uwagę Elordiego. Ale nic nie mogło mnie przygotować na to, co usłyszałam tamtej nocy. Stałam przy stole ze przekąskami, zastanawiając się, czy napchanie się ciastkami poprawi mi humor, kiedy zobaczyłam Ciarę i Finna rozmawiających. Na początku nie zwracałam na to uwagi, ale potem usłyszałam swoje imię. "Więc, zamierzasz ją zaprosić na randkę, czy nie?" zapytała Ciara, pochylając się do Finna jakby knuli plan zdominowania świata. Finn westchnął, wyglądając na nieswojego. "Nie wiem, Ciara. Ona jest... ona jest za młoda. To po prostu nie wydaje się właściwe." To było jakby podłoga zniknęła spod moich stóp. Czy mówił o mnie? "Masz na myśli Hannę?" zapytała Ciara, udając zaskoczenie, ale ja wiedziałam lepiej. "Tak," powiedział Finn, drapiąc się po karku. "Jest świetna, nie zrozum mnie źle. Ale po prostu nie jest gotowa na kogoś takiego jak ja." Ciara pochyliła się jeszcze bliżej, uśmiechając się w sposób, który sprawiał, że chciałam krzyczeć. "Oczywiście, że nie jest. Ty i ja, jednak? To ma sens." Nie mogłam oddychać. Wszystko, na co miałam nadzieję, wszystkie małe chwile, które myślałam, że dzieliliśmy, rozpadły się w tej chwili. Finn mnie nie chciał. Myślał, że jestem za młoda, za... za <em>wszystko</em>. A co najgorsze, wybierał Ciarę. <em>Ciarę</em>.

Zanim się zorientowałam, moje nogi już się poruszały. Wybiegłam z domu, z imprezy, łzy już płynęły po mojej twarzy, gdy dotarłam do parku. Upadłam na ławkę, całe moje ciało drżało.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Never Just Friends

Never Just Friends

300 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

300

Treść

Aa