Do południa czułam się, jakbym przeszła przez emocjonalny rollercoaster i byłam więcej niż gotowa, żeby spotkać się z Emily i Elordim. Czekali pod dużym dębem w pobliżu boiska do piłki nożnej, gdzie zawsze spędzaliśmy czas w gimnazjum. Przynajmniej niektóre rzeczy się nie zmieniły.
„O, jest!” zawołała Emily, machając, jakbym zaginęła na tygodnie, a nie na kilka godzin.
Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Jakoś będąc z nimi wszystko wydawało się mniej... dziwne. „Hej, ludzie.”
„Więc,” powiedział Elordi, podnosząc się z trawy, gdzie leżał rozwalony. „Jak cię traktuje pierwszy dzień w liceum? Przeżywasz ten chaos?”
„Przeżyłam,” powiedziałam, opadając obok niego. „Ledwo.”
Emily zachichotała, gryząc swoją kanapkę. „Będzie lepiej, obiecuję. Pierwsze dni zawsze są najgorsze.”
„Tak,” westchnęłam, wyciągając swój lunch z torby. „Ale zgadnij, na kogo wpadłam?”
Elordi jęknął, przewracając oczami. „Niech zgadnę. Ciara?”
„Bingo.”
„I była swoją zwykle uroczą sobą, jak przypuszczam?” Elordi uśmiechnął się z przekąsem.
Parsknęłam. „Och, wiesz. Jak zawsze słodka.”
„Nie pozwól, żeby cię dotknęła,” wtrąciła Emily, wycierając musztardę z brody. „Ona po prostu jest zazdrosna.”
„Zazdrosna? O co?”
Emily spojrzała na mnie, jakbym właśnie zadała najgłupsze pytanie na świecie. „O wszystko! Masz rozum, wygląd i Finna...”
Śmiałam się tak mocno, że prawie zadławiłam się kanapką. „Jesteś szalona? Finn to tylko przyjaciel mojego brata. Jestem dla niego niewidzialna.”
Oczy Emily rozszerzyły się, a na jej twarzy pojawił się chytry uśmieszek. „Ojej, naprawdę go lubisz, prawda?”
Zamarłam, śmiech zgasł mi w gardle. Myśli pędziły, szukając ciętej riposty, ale nic nie przyszło. Dlaczego to musiał być najlepszy przyjaciel mojego brata?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ledwo otworzyłam oczy, gdy Jacob wpadł do mojego pokoju jak nadmiernie entuzjastyczny szczeniak, balansując tacą z naleśnikami i fałszując piosenkę.
„Wstawaj i świeć, jubilatko! Masz teraz siedemnaście lat! Czas na świętowanie!”
Jęknęłam, próbując osłonić się kocem. „Ugh. Która godzina?”
„To 'godzina urodzin Hanny’,” uśmiechnął się Jacob, stawiając tacę na moich kolanach. „Siedemnaście. Wielki dzień. Zmieniający życie. Wiesz, jak to jest.”
Uśmiechnęłam się mimo siebie. „Dzięki, Jake.”
Zawsze starał się uczynić moje urodziny wyjątkowymi—tak jak kiedyś mama i tata. Przełknęłam ciężko, tłumiąc emocje, które groziły, że wypłyną na wierzch. Urodziny wciąż były trudne bez nich.
„Więc,” powiedział Jacob, siadając na krawędzi mojego łóżka i kradnąc jednego z naleśników. „Jakieś wielkie plany na dziś? Słyszałem, że Ciara urządza ci imprezę niespodziankę.” Poruszył brwiami w ten irytujący sposób starszego brata.
„Ha. Śmieszne,” odpowiedziałam, przewracając oczami. „Nie, ale Emily i Elordi chcą się spotkać później. I nie rezygnujesz z naszego tradycyjnego maratonu filmowego, prawda?”
Jacob uśmiechnął się szeroko. „Nie przegapiłbym tego za nic na świecie. Ale najpierw, naleśniki.”
Podczas jedzenia nie mogłam powstrzymać się od poczucia małej iskry ekscytacji. Dziś był mój dzień—tylko ja i mój brat. Czuło się to idealnie. Przynajmniej na ten moment.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Planowałam tę noc od zawsze. Moja biała sukienka, moje włosy, wszystko było idealne. To była ta noc. Noc, w której może—po prostu może—Elordi w końcu zauważy mnie jako kogoś więcej niż tylko swoją najlepszą przyjaciółkę. Jeśli kiedykolwiek miało się coś wydarzyć, to właśnie dziś.
Kiedy dotarłam na imprezę, miałam wrażenie, że wszystkie oczy były skierowane na mnie. Po raz pierwszy nie byłam niewidocznym pomocnikiem w tle. Byłam w centrum uwagi.
„Hanna, o mój Boże! Wyglądasz niesamowicie!” pisnęła Emily, gdy tylko mnie zobaczyła, chwytając mnie w mocny uścisk, zanim odsunęła się, by podziwiać sukienkę. „Naprawdę, Elordi padnie, gdy cię zobaczy.”
Zarumieniłam się, czując, jak serce przyspiesza. „Naprawdę tak myślisz?”
„Wiem to,” powiedziała Emily, popychając mnie w stronę tłumu. „Idź z nim porozmawiaj!”
Zobaczyłam Elordiego po drugiej stronie pokoju, opierającego się o ścianę obok miski z ponczem, śmiejącego się z czegoś, co powiedział jeden z jego kolegów z drużyny piłkarskiej. Wyglądał tak spokojnie, tak perfekcyjnie. Już miałam się ruszyć, gdy—oczywiście—pojawiła się ona.
Ciara.
„Wow, Hanna,” powiedziała, jej zadbana dłoń musnęła moje ramię, pojawiając się znikąd. „Naprawdę dobrze się prezentujesz.”
„Dzięki,” powiedziałam przez zaciśnięte zęby, starając się nie dać jej wejść mi na skórę.
Ciara nachyliła się blisko, jej głos zniżył się do tego jadowitego szeptu, który znałam aż za dobrze. „Ciesz się dzisiejszą nocą. Kto wie, może znajdziesz swoją ‘prawdziwą miłość’.” Jej śmiech był ostry, przecinający powietrze jak szkło.
Zanim zdążyłem wymyślić coś sprytnego do powiedzenia, już jej nie było—odpływała w stronę Finna, jakby był nagrodą, którą zamierzała odebrać. Patrzyłem, jak Finn podąża za nią jak szczeniak, jego oczy nigdy jej nie opuszczając.
Mój żołądek skręcił się w supeł.
Odwróciłem się z powrotem do Elordiego, licząc na jakąś magiczną chwilę, ale on wciąż był pogrążony w rozmowie ze swoimi przyjaciółmi. Nawet mnie nie zauważył.
Przesuń w górę, aby kontynuować