passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

New Brother: His Dirty Little Secret - Rozdział #2 - autor Liz Barnet

New Brother: His Dirty Little Secret

/

Rozdział 2

Spotkanie

Hailey

– Czy naprawdę musimy się z nimi dziś spotkać, mamo? – jęknęłam, naciągając buty, leżąc na łóżku mamy. To nie buty mnie denerwowały, tylko te niespodziewane spotkania, które mi organizuje.

– Tak, taki jest plan – odpowiedziała, nakładając róż na policzki, zawsze z klasą. – Zanim zaczniesz swoje „czemu mi nie powiedziałaś wcześniej”, wiedziałam, że uciekłabyś do Isli na noc i dzień. Dlatego powiedziałam ci dopiero teraz.

Miała rację. Gdybym miała wybór, wolałabym wylegiwać się u Isli niż iść na to nagłe rodzinne spotkanie. Serio, o co tyle hałasu?

Coby’ego już znałam. Cała ta szopka wydawała się zorganizowana dla tego małego diabła – tak, tak go przezywałam. Syn Cobiego, Damien czy jak mu tam, ma z jedenaście albo dwanaście lat, zgaduję. Byłam zbyt zajęta telefonem, gdy mama o nim wspominała.

Ale tu pojawia się problem – ten nowy brat.

Jeśli będzie tak wkurzający, jak podejrzewałam, pewnie nie wytrzymam i szarpnę go za ucho. Nie miałam pojęcia, jak jest małe, ale powinno wystarczyć.

– Wiesz, że nie przepadam za dzieciakami, prawda? – przewróciłam oczami. Drugie małżeństwo mamy było spoko; Coby zazwyczaj ją uszczęśliwiał, był jedynym – po moim ojcu, na szczęście martwym – który wywoływał uśmiech na jej twarzy.

– Wiem, że nie znosisz dzieciaków – zaśmiała się – ale uwierz mi, jego nie znienawidzisz.

– Oczywiście, że znienawidzę. Rodzeństwo jest okropne – skrzywiłam się – szczególnie młodsze. Widziałam, jak Isla cierpi. Ostatnie, czego chcę, to własny mały demon. Nie mogłaś znaleźć kogoś innego? Kogoś bez dzieci?

– Hailey, spokojnie – zaśmiała się mama, poprawiając włosy, kiedy wstała – wyglądała olśniewająco, zawsze taka była – zawsze piękna i perfekcyjna. – Nie będzie z nim problemu. Damien jest całkiem rozsądny.

– Rozsądny? To jedenastoletnie dziecko, mamo! – spojrzałam na nią z niedowierzaniem.

Serio, żartuje sobie ze mnie?

Po raz kolejny jej śmiech wypełnił pokój, tym razem podczas spryskiwania się perfumami.

– Dość gadania, załóż to. – Podała mi delikatną bransoletkę. Zawsze pomagała mi się szykować, bo byłam w tym beznadziejna. Gdy sama próbowałam, szafa zamieniała się w pobojowisko – bałaganiara i niechlujna, to cała ja. Szczerze mówiąc, nie obchodziło mnie to zbytnio. Dziś, przy lekkim chłodzie na zewnątrz, ubrałam prosty beżowy sweter i czarne legginsy, do tego czapkę i masywne buty. Dziękowałam wszystkim bogom, że mama nie wcisnęła mnie w jakieś eleganckie ubranie, bo byłam w tym fatalna.

– To ty wychodzisz za mąż. Czemu ja mam się tak stroić?

– Bo jesteś moją córką.

– To żadna sensowna wymówka.

– Jak najbardziej sensowna. Jeśli ci nie pasuje, znajdź własną – odparła. Zauważywszy, że nie założyłam jeszcze bransoletki, chwyciła mnie za rękę i zapięła ją na moim nadgarstku, po czym spryskała mnie swoimi perfumami.

Ugh, nienawidziłam tego zapachu.

– Mamo, nie! – gwałtownie się odsunęłam, marszcząc nos. – Nie cierpię tego zapachu!

– Ja nienawidzę twoich. Są za słodkie – odparła z grymasem, próbując psiknąć jeszcze raz, ale się odsunęłam.

– Wolę słodkie zapachy. Twoje są za ostre – jęknęłam, sięgając po swoje perfumy na jej toaletce i oblewając się nimi, by zamaskować jej zapach.

– Dobrze, rób jak chcesz – poddała się, zakładając biały płaszcz i chwytając kluczyki do auta. – No chodź, nie możemy się spóźnić.

Odetch­nęłam z ulgą, gdy odłożyła swoje perfumy, ale kiedy wychodziła z pokoju, przyszła mi do głowy myśl.

– Czekaj, może powinniśmy kupić czekoladki dla Damiena? – dogoniłam ją. – To przecież dzieciak! Może łatwiej się do nas przekona, jeśli przyniesiemy mu coś takiego.

***

Dotarłyśmy do restauracji, która okazała się lokalem Cobiego, jednym z wielu należących do niego w całym kraju. Poza tym, że był dobrym człowiekiem, mama wyraźnie podkreślała, że Coby jest bogaty. Nie do końca rozumiałam, jakie to ma znaczenie, ale nauczyłam się to mieć na uwadze. Podejrzewałam, że tak podkreślała, bo przez większość naszego życia nie przelewało nam się.

Może chciała mi pokazać, że teraz mogę mieć wszystko, czego zapragnę? Może tak.

Wchodząc do restauracji, Coby stał w holu.

Patrzyłam, jak twarz mamy rozpromienia się szerokim uśmiechem, gdy go dostrzega, a jego wyraz twarzy odbija tę radość, gdy napotykają się ich spojrzenia.

"Hej, kochani," Coby podszedł do nas, jak zawsze nienagannie ubrany w garnitur. Za każdym razem, gdy się spotykaliśmy, gdy był w tym mieście, właśnie wracał z biznesowych spotkań lub innych oficjalnych zobowiązań. Był zapracowanym człowiekiem i podziwiałam, jak zawsze znajdował czas dla mojej mamy, rozumiejąc, jak bardzo potrzebuje uwagi, by funkcjonować.

Objął moją mamę. "Boże, jak za tobą tęskniłem."

"Ja też za tobą tęskniłam, kochanie."

O rany! Przecież dosłownie widzieli się wczoraj.

Szybko pocałował ją w policzek, po czym odwrócił się, by mnie przytulić. "Hej, Hailey."

"Hej."

"Przysięgam, za każdym razem, gdy ją widzę, wygląda, jakby odmłodniała o rok," zaśmiał się, kradnąc mi kapelusz i przeczesując mi włosy.

"To było obraźliwe, Coby."

"Jesteś urocza, Hailey. Nie mogę się powstrzymać," zaśmiał się, prowadząc nas do środka. Mama, jak to ona, wyciągnęła z torebki grzebień i podała mi go.

"Popraw się."

"To nie ma znaczenia. Twój narzeczony i tak zaraz ci je znowu rozczochra," rzuciłam na tyle głośno, żeby Coby usłyszał, wywołując kolejny jego śmiech. Oczywiście, to był jego zwyczaj, gdy byłam w pobliżu. Traktował mnie jak dziecko, a przecież wcale nim nie byłam.

"Nigdy mnie nie słuchasz, mały łobuzie," westchnęła mama, chowając grzebień z powrotem do torebki, podczas gdy ja przeczesałam włosy palcami.

"Proszę, usiądźcie," Coby odsunął krzesła najpierw mamie, potem mnie.

"A gdzie jest Damien, kochanie?" zapytała mama, kiedy zajęliśmy miejsca.

"Musiał się czymś ważnym zająć, skarbie. Zaraz tu będzie. Wiesz, jaki jest punktualny."

Zaraz, czym może się zajmować dziecko?

Zanim zdążyłam zapytać, zauważyłam, że oczy Coby'ego powędrowały ku wejściu. "Chyba już jest."

Odwróciłam się w stronę drzwi oczekując dzieciaka, na którego czekałam, a zamiast tego wszedł opalony Adonis w szykownym czarnym garniturze. Jego oczy były hipnotyzująco szare, kości policzkowe ostre, nos prosty i wyraźny. Jego opalona cera lśniła w ciepłym świetle, podkreślając rzeźbione rysy i wyrazistą linię szczęki, a usta miał idealnie pełne i różowe.

Wow!

Czy on w ogóle był człowiekiem?

Czemu dawałam się rozpraszać? Przecież miałam poznać tego gówniarza— to znaczy, Damiena. Ten facet, który właśnie wszedł, nie mógł być chłopakiem, którego się spodziewałam. Ale reakcja Coby'ego... Czyżby ten mężczyzna był opiekunem Damiena? Może Coby potrzebował kogoś do opieki nad dzieckiem, skoro sam był wiecznie zajęty.

Tak. To musiał być opiekun.

Ale z drugiej strony, kto zatrudnia tak przystojnego, seksownego, kuszącego faceta do opieki nad dzieckiem? I kto go tak ubiera? W tym momencie... byłam trochę zazdrosna o Damiena, chociaż jeszcze nie poznałam tego małego diabła.

Ku mojemu zaskoczeniu, mężczyzna podszedł do nas, a ja zobaczyłam, jak mama i Coby wstają.

"Hej, Kochanie," mama go przytuliła, a on niepewnie odwzajemnił uścisk. Jego burzowe oczy na chwilę spotkały się z moimi i natychmiast zamarłam na miejscu.

"Hej, Madison," jego ton był pozbawiony ciepła, w przeciwieństwie do zapraszającej twarzy, gdy zajął miejsce naprzeciwko nas, obok Coby'ego.

"Czemu tak długo?" zapytał Coby.

"Spotkanie trochę się przeciągnęło, a potem miałem jeszcze papiery do ogarnięcia. Musiałem to wszystko zamknąć w ciągu godziny," jego ręce powoli sięgnęły po płaszcz, a przez chwilę trudno mi było oddychać.

Kim on był? Wiem, że to brzmi głupio, ale mama jasno powiedziała, że Damien to jedenastoletni syn Coby'ego, którego mam traktować jak starsza siostra.

Teraz jeszcze trudniej było mi oderwać od niego wzrok, gdy zdejmował płaszcz, odkrywając białą koszulę i twarde mięśnie pod nią, kiedy odpiął dwa pierwsze guziki.

O Boże.

Coś było ze mną nie tak. Moje serce... czułam, że zaraz eksploduje.

"Yyy... gdzie jest Damien?" w końcu wyrzuciłam z siebie, próbując zachować spokój.

Coby parsknął śmiechem, potem mama, a na ustach nieznajomego pojawił się lekki uśmiech, a jego oczy błysnęły rozbawieniem, gdy patrzył na mnie.

"Powiedziałam coś zabawnego?"

"Gdzie myślisz, że jest Damien?" zapytała mama, ledwo powstrzymując śmiech.

"W szkole, chyba?"

"Powiedz jej," Coby poklepał nieznajomego po plecach, chichocząc. "Powiedz jej, gdzie jest Damien."

Uśmiech nieznajomego się poszerzył, a moje serce zaczęło walić, dłonie zrobiły się spocone, a wszystkie zmysły wyostrzyły.

"Cóż," zaczął, głos miał gładki jak jedwab, "nie wiem, którego Damiena szukasz, Króliczku, ale mogę cię zapewnić, że ten Damien, o którym wspominała twoja mama, to ja."

O cholera!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Demon?

Hailey

Moje usta były zaciśnięte, oczy rozszerzyły się, jakby przeszedł obok mnie duch, a szok, który poczułam—przypominał wrażenie, jakbym została wyrzucona z setnego, a może nawet dwusetnego piętra wieżowca.

Więc to był ten mały demon? Nic podobnego—nie był wcale mały. Boże! Wyglądał grzesznie jak demon, ale...

Cholera! Musiałam się wziąć w garść.

„A-ale Damien ma jedenaście lat”, wyjąkałam, moje słowa ledwie przebiły się przez szept. „Jak możesz być Damienem?”

Jego burzowe, szare oczy tańczyły z rozbawieniem, a łuk ust jasno świadczył, że bawi go moje zakłopotanie równie mocno, jak mnie irytowało bycie zdezorientowaną.

„Powiedz mi coś. Co sprawiło, że pomyślałaś, że miałbym być jedenastoletnim dzieciakiem?” zapytał, na chwilę odciągając moją uwagę na sposób, w jaki poruszały się jego usta i wyraźne żyły na szyi—Boże! Nawet znał moje imię... I był zbyt nieskazitelny—coś w jego uporządkowaniu i spokoju zupełnie kontrastowało z moją chaotyczną naturą.

Cholera! To będzie ciężka przeprawa, jeśli naprawdę jest tym Damienem, bo moje myśli były dalekie od przyzwoitych. Nawet się nie zbliżały.

Nie mógł być prawdziwym Damienem. Nie ma mowy.

Mama uparcie twierdziła, że Damien to dzieciak. Dlaczego miałaby mnie w ten sposób wprowadzać w błąd?

„Więc nie jesteś opiekunem Damiena?” zapytałam.

„Opiekunem?” Zachichotał, a dźwięk ten z łatwością wywołał ciarki na moich plecach. „Wygląda na to, że Madison nieźle cię nabrała.”

„To nie moja wina. Była zbyt pochłonięta zabawą, gdy o tobie wspomniałam”, przyznała mama, unosząc dłonie w geście poddania się. „Powiedziałam dwadzieścia sześć, a ona usłyszała jedenaście—nie miało to sensu, więc zostawiłam ją w niepewności.”

Natychmiast na nią spojrzałam.

A więc oszukiwała mnie za każdym razem, gdy narzekałam, że nie chcę mieć rodzeństwa?

Argh! Musiała mieć z tego niezłą satysfakcję. To była jej pieprzona specjalność, bez względu na wszystko.

Zmierzyłam mamę wzrokiem, przyłapując ją na próbie ukrycia śmiechu za dłonią, co tylko potwierdziło moje podejrzenia.

„Jak mogłaś mi to zrobić?” zapytałam z niedowierzaniem, a ona się roześmiała.

„Ciesz się. Wolisz chyba rozsądne rodzeństwo niż tego 'małego demona', którego ciągle wspominałaś, prawda?”

Rzeczywiście był rozsądny, ale nie wiem czemu teraz bardziej podobała mi się wizja młodszego brata niż tego, który siedział przede mną w całej swej chwale jak bóg.

„Mały Demon?” Damien uniósł brew na słowa mojej mamy, jego wzrok zatrzymał się na mnie, a kilka kosmyków wysunęło się z jego perfekcyjnej fryzury i oprawiło nieskazitelną twarz.

Boże! W takich momentach zastanawiałam się, czy to w ogóle moja prawdziwa mama.

„Och, nazwała cię 'małym demonem', bo myślała, że będziesz irytującym jedenastoletnim dzieciakiem”, mama zachichotała, wystawiając mnie na pośmiewisko, „Powinnaś była ją widzieć w panice na samą myśl—przez ostatnie dni dosłownie wariowała.”

„Mamo!” Rumieniec zalał mi policzki.

„Biedna Hailey,” zaśmiał się Coby. „To nie było fair, Madison. Czemu jej to zrobiłaś?”

„Myślę, że ona wciąż trochę się denerwuje,” zauważył Damien, mierząc mnie wzrokiem, gdy nalewał sobie napój, upijając łyk powoli—każdy jego ruch był majestatyczny, tak spokojny i opanowany, jakby był człowiekiem, który nigdy nie popełnia błędu, dopracowany w każdym oddechu, a w jego spojrzeniu było coś, co sprawiało, że chciałam zniknąć, „Wciąż wydaje się bać demona.”

Demon? On sam siebie tak nazwał?

Boże. Co ja miałam z tym wszystkim zrobić?

„Poradzi sobie,” uspokoiła mama. „Taka już jest. Łatwo ją wyprowadzić z równowagi.”

„Mamo, nie musisz wszystkiego o mnie opowiadać,” mruknęłam, zdobywając się na lekki uśmiech i dyskretnie chwytając ją za rękę pod stołem, rzucając jej spojrzenie, które z radością zignorowała.

Zanim jednak zdążyła coś powiedzieć, Damien wtrącił: „Myślę, że powinna. W końcu będziesz moją siostrą, a rodzina powinna wiedzieć... wszystko o sobie, prawda?”

Wszystko? Okej. Nie da się ukryć, zachowywał się tak dziwnie jak moje rozszalałe serce i niestety, nikt poza mną zdawał się tego nie zauważać.

Cholera. Już byłam cała mokra....

„Ale—" próbowałam się wtrącić, ale coś w jego burzowych, szarych oczach mi na to nie pozwoliło. Miały w sobie siłę. Cholera, to nie były tylko one—on cały był taki—miał w sobie moc, obecność, która mnie uciszała mimo minimalnej reakcji.

„Wystarczy już. Jestem pewna, że Hailey nie ma nic więcej do dodania,” zaśmiała się mama, sięgając po menu. „Zamówmy coś. Wiemy, jak bardzo Damien jest zajęty. Nie powinniśmy go zatrzymywać.”

„Dzięki, Maddison, ale jestem całkiem najedzony. Jadłem w drodze tutaj.”

„Ale prosiłam, żebyś zjadł z nami lunch, Damien. Czemu tak zrobiłeś?” zapytał Coby, a między jego brwiami pojawiła się zmarszczka, wyraz zdezorientowania wymalowany na twarzy.

„Może czułem się swobodniej, jedząc z kolegami z pracy?” odparł Damien z rodzajem sarkastycznego uśmiechu, upijając łyk wina. Wyraz twarzy Coby'ego przygasł, podobnie jak u mojej mamy.

Okej…

Zdecydowanie coś było nie tak.

Coś w tym jego uśmiechu było... Naprawdę nie tak. Zawisło w powietrzu ciężkie napięcie, którego nie zauważyłam wcześniej.

„Damien, rozmawialiśmy już wcześniej, prawda? To nie jest—” zaczął Coby.

„W porządku, kochanie,” przerwała mu mama, zanim zdążył dokończyć, jej ton był przesadnie radosny. „On ciągle pracuje, pewnie był głodny. Nie szkodzi. Najważniejsze, że dotarł.”

„Dziękuję za zrozumienie, Maddison. Naprawdę się tego nie spodziewałem,” Damien rzucił kolejny uśmiech, znów pozbawiony ciepła.

O co mu chodziło? Wyglądał, jakby zupełnie nie chciał tu być.

Od początku wyczuwałam, że coś jest nie tak, ale nie spodziewałam się aż takiego napięcia między nim, Coby'm i moją mamą.

Uśmiech mojej mamy przygasł przy jego słowach, ale próbowała go utrzymać, w milczeniu dając Coby'emu znak, by nie reagował.

Czy to normalne? Czy Damien zawsze tak chłodno odnosił się do mamy i taty? Czy zawsze taki był, czy może po prostu był przeciwny temu małżeństwu?

Moja mama była dla niego miła, nie było powodu, by zachowywać się jak zimny drań, skoro Bóg obdarzył go tak pięknymi rysami.

Prawdziwy uśmiech pasowałby mu bardziej niż ten sarkastyczny.

Milczałam, unikając spojrzenia Damiena, który zdawał się nie odrywać wzroku ode mnie przez całe spotkanie. Napięcie było gęste, a jego nieprzerwany wzrok dokładał nieprzyjemną warstwę do i tak już napiętej atmosfery i nadawał mojemu rozszalałemu sercu jeszcze większego tempa.

Jak dotąd mogłam powiedzieć jedno—mój nowy brat nie mówił o niczym innym, tylko o grzesznej, nieziemskiej elegancji, na którą nie powinnam zwracać uwagi, i o kłopotach. Kłopotach dla mnie…­

Przesuń w górę, aby kontynuować

Narastające napięcie

Hailey

Czas płynął, gdy składaliśmy zamówienia i pojawiały się kolejne dania, a kelner troskliwie się nami zajmował. Damien Black wydawał się zamyślony, jego uwaga rozdzielona między telefon, sporadyczne rozmowy i trzy kieliszki wina, które ozdobiły nasz stół do końca lunchu. Ledwo rzucał mi spojrzenia, a jednak łapałam się na tym, że co jakiś czas zerkam na niego, lustrując go ukradkiem.

A konkluzja była irytująco jasna—był bezbłędny.

Przez cały posiłek desperacko szukałam u niego wad. Dlaczego, sama nie wiedziałam. Może to była żałosna próba przekonania siebie, że jest tylko człowiekiem, omylnym, albo—co bardziej prawdopodobne—z powodu, którego nie chciałam przyznać: by dać sobie powód, by zaprzeczyć... temu, że go lubię.

Nie wiedziałam, czemu chcę go nie lubić. Ale bardzo, bardzo tego chciałam.

To wszystko było pokręcone i świetnie zdawałam sobie z tego sprawę. Ale świadomość niewiele pomagała w podejmowaniu decyzji.

Nie byłam naiwna. Znałam się na rzeczy. Wiedziałam, kiedy pociąga mnie mężczyzna, a teraz, ten mężczyzna przede mną, pociągał mnie w sposób, którego nie rozumiałam. Do tego stopnia, że wyobrażałam go sobie podczas masturbacji—cóż, nazwijcie mnie bezwstydną, ale tak właśnie czułam. Naprawdę miał twarz, którą każda dziewczyna chciałaby sobie wyobrazić między udami.

"No więc, Damien, Madison i ja planujemy pojechać na przejażdżkę. Czy mógłbyś podrzucić Hailey do mieszkania po drodze do biura?"

Oświadczenie Coby'ego zaskoczyło mnie, prawie zakrztusiłam się jedzeniem. Rzuciłam szeroko otwarte spojrzenie na niego, a potem na mamę.

"Co?"

"Nigdy nie informujesz jej o planach z wyprzedzeniem, prawda?" Coby zaśmiał się, spoglądając na mamę, wstając od stołu.

"Gdybym jej powiedziała, nie przyszłaby," mama też się zaśmiała, podnosząc się z miejsca. Więc to była ich intryga? Zamówili dla siebie tylko lekkie dania, żeby spiskować i zacieśniać więź z moim nowoodkrytym starszym bratem sprzed siedmiu lat?

Cholera! To było popieprzone. Nie mogłam znieść spotkania z jego cholernym spojrzeniem, a co dopiero dzielić z nim jazdę samochodem.

Szarpnęłam mamę za sukienkę, kręcąc głową w milczącym błaganiu, by zrezygnowała. Damien to zauważył, ale postanowił milczeć.

Co on myślał? Przez cały lunch był złowieszczo cichy i mogłam się tylko domyślać, jak napięcie będzie narastać podczas tej nadchodzącej jazdy samochodem.

"Damien, kochanie, masz czas? Nie chcę robić ci problemu. Jeśli jesteś zbyt zajęty, Coby i ja możemy ją podrzucić przed wyjazdem," powiedziała mama.

Biorąc pod uwagę, jak pochłaniał go ciąg ważnych telefonów od początku, spodziewałam się grzecznej odmowy. Jednak ku mojemu zaskoczeniu, skinął głową. "Jasne, mogę ją odwieźć. To żaden problem."

Na twarzy mamy pojawił się szeroki uśmiech w odpowiedzi na jego słowa. "Dziękuję, kochanie, i przepraszam za kłopot."

"Świetnie! W takim razie Madison i ja idziemy," ogłosił Coby, klepiąc Damiena po plecach, a jego niespodziewany wzrok utkwił we mnie, nieustępliwy. Mama pochyliła się i pocałowała mnie w policzek.

"Skończ lunch, a potem idźcie, dobrze?"

"Mogę po prostu wziąć taksówkę. On i tak wydaje się zajęty," wyjąkałam, rozpaczliwie próbując uniknąć tej niechcianej podróży do domu.

"Taksówką? Nie ma mowy," Coby stanowczo zaprotestował. "Damien już się zgodził. To nic wielkiego. Nie musisz się martwić, Hailey."

"A-ale..."

"Nie chcesz jechać ze mną samochodem, Króliczku?" przerwał Damien, jakby nie przejął się obecnością naszych rodziców. "Czy jest ktoś inny, z kim wolałabyś być?"

Jego słowa zawisły w powietrzu, naładowane nieoczekiwaną intensywnością. Serce zabiło mi szybciej, zaskoczona jego bezpośredniością, spojrzeniem przeszywającym moje bariery.

Policzki zapłonęły czerwienią.

Ten drań…

Dlaczego musiał to powiedzieć przy Cobym i mamie?

"Nie! To nie tak. Po prostu..." Moja próba wyjaśnienia ugrzęzła, gdy walczyłam, by ubrać prawdę w słowa. Nie chciałam z nim jechać, ale przyznanie się do tego było wykluczone. Jego wysoka sylwetka, napięte mięśnie, sama jego obecność sugerowały, że bez wysiłku mógłby wyrzucić mnie z piętnastego piętra, a ta myśl przeszyła mnie dreszczem.

"A więc to przez chłopaka," chytry uśmiech pojawił się na jego ustach.

"Nie! Wcale nie," wypaliłam.

Boże. Naprawdę nie chodziło o chłopaka... bo nigdy go nie miałam. No, miałam kilka przygód, kilka pocałunków i trochę zabawy, ale nic więcej.

"Więc o co chodzi?" uniósł brew, zakładając ramiona na piersi, a jego uśmiech nie znikał z twarzy.

Ten mężczyzna był diabelsko sprytny, zupełnie inny rodzaj człowieka. Typ diabła, o którego istnieniu nie miałam pojęcia, aż do tego momentu.

A więc diabły mogą się kryć pod ludzką skórą. A Damien był jednym z nich.

"Hailey nigdy nie była w związku, Damien," wtrąciła moja mama, z lekkim rozbawieniem. "Zapewniam cię, to nie to. Po prostu trochę się denerwuje, ale pojedzie z tobą, prawda, Hailey?" Jej wzrok był oczywisty—nie spieprz tego.

Naprawdę oczekiwała, że zbuduję dobrą relację z tym demonem? Był zbyt pociągający, by być prawdziwym i zbyt onieśmielający, by go znieść. Nie chciałam przebywać w jego towarzystwie, a co dopiero jechać z nim samochodem bez ryzyka, że przemoknę z podniecenia.

Ale cholera! Jaką miałam alternatywę? Byłam w kropce.

"Dobrze, pojadę z nim," westchnęłam w końcu z rezygnacją.

W sumie nie było sensu się sprzeczać, bo dosłownie nie miałam żadnych opcji.

"Dobrze," uśmiech mamy odbił się na twarzy Coby'ego, gdy żegnali się i zniknęli z pola widzenia.

Zostaliśmy tylko Damien i ja.

Nasze spojrzenia się spotkały i poczułam, jak wstrzymuję oddech.

"Yy...idziemy?" odezwałam się, przerywając ciszę między nami.

"Twoja mama kazała ci skończyć lunch," odpowiedział rzeczowo.

"Jestem najedzona."

"Nie wyglądasz na najedzoną, prawie nic nie zjadłaś. Więc zakończ tę szopkę i skończ lunch, Króliczku."

Co to za przezwisko? Czy naprawdę przypominam królika? Nie sądzę. Byłam lepsza, niż sugeruje ten pseudonim.

"Nie nazywaj mnie tak..." mruknęłam pod nosem.

"Czemu nie? Pasuje do ciebie," zaśmiał się cicho, z lekką chrypką w głosie, która przeszyła mnie dreszczem, wywołując gęsią skórkę, "A tak w ogóle... Czy naprawdę cię denerwuję, Hailey?" Moja prośba, by nie używał tego przezwiska, nagle wydała się fatalnym błędem.

Nigdy nie prosiłabym, żeby nazywał mnie po imieniu, gdybym wiedziała, że zabrzmi to tak.

Cholera! Naprawdę musiałam się ogarnąć.

"Wcale nie," zająknęłam się, próbując zbyć temat, "Moja mama gada głupoty. Nie jestem zdenerwowana."

"W porządku. To skończ lunch," wzruszył ramionami, zaskakując mnie szybkim przyzwoleniem. Obserwowałam, jak wraca do telefonu, pogrążony w swoich sprawach.

Postanowiłam zająć się sobą, skupiłam się na lunchu, próbując zignorować uporczywe iskry nerwowości, które tańczyły we mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

New Brother: His Dirty Little Secret

New Brother: His Dirty Little Secret

21 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

21

Treść

Aa