Hailey
Moje usta były zaciśnięte, oczy rozszerzyły się, jakby przeszedł obok mnie duch, a szok, który poczułam—przypominał wrażenie, jakbym została wyrzucona z setnego, a może nawet dwusetnego piętra wieżowca.
Więc to był ten mały demon? Nic podobnego—nie był wcale mały. Boże! Wyglądał grzesznie jak demon, ale...
Cholera! Musiałam się wziąć w garść.
„A-ale Damien ma jedenaście lat”, wyjąkałam, moje słowa ledwie przebiły się przez szept. „Jak możesz być Damienem?”
Jego burzowe, szare oczy tańczyły z rozbawieniem, a łuk ust jasno świadczył, że bawi go moje zakłopotanie równie mocno, jak mnie irytowało bycie zdezorientowaną.
„Powiedz mi coś. Co sprawiło, że pomyślałaś, że miałbym być jedenastoletnim dzieciakiem?” zapytał, na chwilę odciągając moją uwagę na sposób, w jaki poruszały się jego usta i wyraźne żyły na szyi—Boże! Nawet znał moje imię... I był zbyt nieskazitelny—coś w jego uporządkowaniu i spokoju zupełnie kontrastowało z moją chaotyczną naturą.
Cholera! To będzie ciężka przeprawa, jeśli naprawdę jest tym Damienem, bo moje myśli były dalekie od przyzwoitych. Nawet się nie zbliżały.
Nie mógł być prawdziwym Damienem. Nie ma mowy.
Mama uparcie twierdziła, że Damien to dzieciak. Dlaczego miałaby mnie w ten sposób wprowadzać w błąd?
„Więc nie jesteś opiekunem Damiena?” zapytałam.
„Opiekunem?” Zachichotał, a dźwięk ten z łatwością wywołał ciarki na moich plecach. „Wygląda na to, że Madison nieźle cię nabrała.”
„To nie moja wina. Była zbyt pochłonięta zabawą, gdy o tobie wspomniałam”, przyznała mama, unosząc dłonie w geście poddania się. „Powiedziałam dwadzieścia sześć, a ona usłyszała jedenaście—nie miało to sensu, więc zostawiłam ją w niepewności.”
Natychmiast na nią spojrzałam.
A więc oszukiwała mnie za każdym razem, gdy narzekałam, że nie chcę mieć rodzeństwa?
Argh! Musiała mieć z tego niezłą satysfakcję. To była jej pieprzona specjalność, bez względu na wszystko.
Zmierzyłam mamę wzrokiem, przyłapując ją na próbie ukrycia śmiechu za dłonią, co tylko potwierdziło moje podejrzenia.
„Jak mogłaś mi to zrobić?” zapytałam z niedowierzaniem, a ona się roześmiała.
„Ciesz się. Wolisz chyba rozsądne rodzeństwo niż tego 'małego demona', którego ciągle wspominałaś, prawda?”
Rzeczywiście był rozsądny, ale nie wiem czemu teraz bardziej podobała mi się wizja młodszego brata niż tego, który siedział przede mną w całej swej chwale jak bóg.
„Mały Demon?” Damien uniósł brew na słowa mojej mamy, jego wzrok zatrzymał się na mnie, a kilka kosmyków wysunęło się z jego perfekcyjnej fryzury i oprawiło nieskazitelną twarz.
Boże! W takich momentach zastanawiałam się, czy to w ogóle moja prawdziwa mama.
„Och, nazwała cię 'małym demonem', bo myślała, że będziesz irytującym jedenastoletnim dzieciakiem”, mama zachichotała, wystawiając mnie na pośmiewisko, „Powinnaś była ją widzieć w panice na samą myśl—przez ostatnie dni dosłownie wariowała.”
„Mamo!” Rumieniec zalał mi policzki.
„Biedna Hailey,” zaśmiał się Coby. „To nie było fair, Madison. Czemu jej to zrobiłaś?”
„Myślę, że ona wciąż trochę się denerwuje,” zauważył Damien, mierząc mnie wzrokiem, gdy nalewał sobie napój, upijając łyk powoli—każdy jego ruch był majestatyczny, tak spokojny i opanowany, jakby był człowiekiem, który nigdy nie popełnia błędu, dopracowany w każdym oddechu, a w jego spojrzeniu było coś, co sprawiało, że chciałam zniknąć, „Wciąż wydaje się bać demona.”
Demon? On sam siebie tak nazwał?
Boże. Co ja miałam z tym wszystkim zrobić?
„Poradzi sobie,” uspokoiła mama. „Taka już jest. Łatwo ją wyprowadzić z równowagi.”
„Mamo, nie musisz wszystkiego o mnie opowiadać,” mruknęłam, zdobywając się na lekki uśmiech i dyskretnie chwytając ją za rękę pod stołem, rzucając jej spojrzenie, które z radością zignorowała.
Zanim jednak zdążyła coś powiedzieć, Damien wtrącił: „Myślę, że powinna. W końcu będziesz moją siostrą, a rodzina powinna wiedzieć... wszystko o sobie, prawda?”
Wszystko? Okej. Nie da się ukryć, zachowywał się tak dziwnie jak moje rozszalałe serce i niestety, nikt poza mną zdawał się tego nie zauważać.
Cholera. Już byłam cała mokra....
„Ale—" próbowałam się wtrącić, ale coś w jego burzowych, szarych oczach mi na to nie pozwoliło. Miały w sobie siłę. Cholera, to nie były tylko one—on cały był taki—miał w sobie moc, obecność, która mnie uciszała mimo minimalnej reakcji.
„Wystarczy już. Jestem pewna, że Hailey nie ma nic więcej do dodania,” zaśmiała się mama, sięgając po menu. „Zamówmy coś. Wiemy, jak bardzo Damien jest zajęty. Nie powinniśmy go zatrzymywać.”
„Dzięki, Maddison, ale jestem całkiem najedzony. Jadłem w drodze tutaj.”
„Ale prosiłam, żebyś zjadł z nami lunch, Damien. Czemu tak zrobiłeś?” zapytał Coby, a między jego brwiami pojawiła się zmarszczka, wyraz zdezorientowania wymalowany na twarzy.
„Może czułem się swobodniej, jedząc z kolegami z pracy?” odparł Damien z rodzajem sarkastycznego uśmiechu, upijając łyk wina. Wyraz twarzy Coby'ego przygasł, podobnie jak u mojej mamy.
Okej…
Zdecydowanie coś było nie tak.
Coś w tym jego uśmiechu było... Naprawdę nie tak. Zawisło w powietrzu ciężkie napięcie, którego nie zauważyłam wcześniej.
„Damien, rozmawialiśmy już wcześniej, prawda? To nie jest—” zaczął Coby.
„W porządku, kochanie,” przerwała mu mama, zanim zdążył dokończyć, jej ton był przesadnie radosny. „On ciągle pracuje, pewnie był głodny. Nie szkodzi. Najważniejsze, że dotarł.”
„Dziękuję za zrozumienie, Maddison. Naprawdę się tego nie spodziewałem,” Damien rzucił kolejny uśmiech, znów pozbawiony ciepła.
O co mu chodziło? Wyglądał, jakby zupełnie nie chciał tu być.
Od początku wyczuwałam, że coś jest nie tak, ale nie spodziewałam się aż takiego napięcia między nim, Coby'm i moją mamą.
Uśmiech mojej mamy przygasł przy jego słowach, ale próbowała go utrzymać, w milczeniu dając Coby'emu znak, by nie reagował.
Czy to normalne? Czy Damien zawsze tak chłodno odnosił się do mamy i taty? Czy zawsze taki był, czy może po prostu był przeciwny temu małżeństwu?
Moja mama była dla niego miła, nie było powodu, by zachowywać się jak zimny drań, skoro Bóg obdarzył go tak pięknymi rysami.
Prawdziwy uśmiech pasowałby mu bardziej niż ten sarkastyczny.
Milczałam, unikając spojrzenia Damiena, który zdawał się nie odrywać wzroku ode mnie przez całe spotkanie. Napięcie było gęste, a jego nieprzerwany wzrok dokładał nieprzyjemną warstwę do i tak już napiętej atmosfery i nadawał mojemu rozszalałemu sercu jeszcze większego tempa.
Jak dotąd mogłam powiedzieć jedno—mój nowy brat nie mówił o niczym innym, tylko o grzesznej, nieziemskiej elegancji, na którą nie powinnam zwracać uwagi, i o kłopotach. Kłopotach dla mnie…
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Czas płynął, gdy składaliśmy zamówienia i pojawiały się kolejne dania, a kelner troskliwie się nami zajmował. Damien Black wydawał się zamyślony, jego uwaga rozdzielona między telefon, sporadyczne rozmowy i trzy kieliszki wina, które ozdobiły nasz stół do końca lunchu. Ledwo rzucał mi spojrzenia, a jednak łapałam się na tym, że co jakiś czas zerkam na niego, lustrując go ukradkiem.
A konkluzja była irytująco jasna—był bezbłędny.
Przez cały posiłek desperacko szukałam u niego wad. Dlaczego, sama nie wiedziałam. Może to była żałosna próba przekonania siebie, że jest tylko człowiekiem, omylnym, albo—co bardziej prawdopodobne—z powodu, którego nie chciałam przyznać: by dać sobie powód, by zaprzeczyć... temu, że go lubię.
Nie wiedziałam, czemu chcę go nie lubić. Ale bardzo, bardzo tego chciałam.
To wszystko było pokręcone i świetnie zdawałam sobie z tego sprawę. Ale świadomość niewiele pomagała w podejmowaniu decyzji.
Nie byłam naiwna. Znałam się na rzeczy. Wiedziałam, kiedy pociąga mnie mężczyzna, a teraz, ten mężczyzna przede mną, pociągał mnie w sposób, którego nie rozumiałam. Do tego stopnia, że wyobrażałam go sobie podczas masturbacji—cóż, nazwijcie mnie bezwstydną, ale tak właśnie czułam. Naprawdę miał twarz, którą każda dziewczyna chciałaby sobie wyobrazić między udami.
"No więc, Damien, Madison i ja planujemy pojechać na przejażdżkę. Czy mógłbyś podrzucić Hailey do mieszkania po drodze do biura?"
Oświadczenie Coby'ego zaskoczyło mnie, prawie zakrztusiłam się jedzeniem. Rzuciłam szeroko otwarte spojrzenie na niego, a potem na mamę.
"Co?"
"Nigdy nie informujesz jej o planach z wyprzedzeniem, prawda?" Coby zaśmiał się, spoglądając na mamę, wstając od stołu.
"Gdybym jej powiedziała, nie przyszłaby," mama też się zaśmiała, podnosząc się z miejsca. Więc to była ich intryga? Zamówili dla siebie tylko lekkie dania, żeby spiskować i zacieśniać więź z moim nowoodkrytym starszym bratem sprzed siedmiu lat?
Cholera! To było popieprzone. Nie mogłam znieść spotkania z jego cholernym spojrzeniem, a co dopiero dzielić z nim jazdę samochodem.
Szarpnęłam mamę za sukienkę, kręcąc głową w milczącym błaganiu, by zrezygnowała. Damien to zauważył, ale postanowił milczeć.
Co on myślał? Przez cały lunch był złowieszczo cichy i mogłam się tylko domyślać, jak napięcie będzie narastać podczas tej nadchodzącej jazdy samochodem.
"Damien, kochanie, masz czas? Nie chcę robić ci problemu. Jeśli jesteś zbyt zajęty, Coby i ja możemy ją podrzucić przed wyjazdem," powiedziała mama.
Biorąc pod uwagę, jak pochłaniał go ciąg ważnych telefonów od początku, spodziewałam się grzecznej odmowy. Jednak ku mojemu zaskoczeniu, skinął głową. "Jasne, mogę ją odwieźć. To żaden problem."
Na twarzy mamy pojawił się szeroki uśmiech w odpowiedzi na jego słowa. "Dziękuję, kochanie, i przepraszam za kłopot."
"Świetnie! W takim razie Madison i ja idziemy," ogłosił Coby, klepiąc Damiena po plecach, a jego niespodziewany wzrok utkwił we mnie, nieustępliwy. Mama pochyliła się i pocałowała mnie w policzek.
"Skończ lunch, a potem idźcie, dobrze?"
"Mogę po prostu wziąć taksówkę. On i tak wydaje się zajęty," wyjąkałam, rozpaczliwie próbując uniknąć tej niechcianej podróży do domu.
"Taksówką? Nie ma mowy," Coby stanowczo zaprotestował. "Damien już się zgodził. To nic wielkiego. Nie musisz się martwić, Hailey."
"A-ale..."
"Nie chcesz jechać ze mną samochodem, Króliczku?" przerwał Damien, jakby nie przejął się obecnością naszych rodziców. "Czy jest ktoś inny, z kim wolałabyś być?"
Jego słowa zawisły w powietrzu, naładowane nieoczekiwaną intensywnością. Serce zabiło mi szybciej, zaskoczona jego bezpośredniością, spojrzeniem przeszywającym moje bariery.
Policzki zapłonęły czerwienią.
Ten drań…
Dlaczego musiał to powiedzieć przy Cobym i mamie?
"Nie! To nie tak. Po prostu..." Moja próba wyjaśnienia ugrzęzła, gdy walczyłam, by ubrać prawdę w słowa. Nie chciałam z nim jechać, ale przyznanie się do tego było wykluczone. Jego wysoka sylwetka, napięte mięśnie, sama jego obecność sugerowały, że bez wysiłku mógłby wyrzucić mnie z piętnastego piętra, a ta myśl przeszyła mnie dreszczem.
"A więc to przez chłopaka," chytry uśmiech pojawił się na jego ustach.
"Nie! Wcale nie," wypaliłam.
Boże. Naprawdę nie chodziło o chłopaka... bo nigdy go nie miałam. No, miałam kilka przygód, kilka pocałunków i trochę zabawy, ale nic więcej.
"Więc o co chodzi?" uniósł brew, zakładając ramiona na piersi, a jego uśmiech nie znikał z twarzy.
Ten mężczyzna był diabelsko sprytny, zupełnie inny rodzaj człowieka. Typ diabła, o którego istnieniu nie miałam pojęcia, aż do tego momentu.
A więc diabły mogą się kryć pod ludzką skórą. A Damien był jednym z nich.
"Hailey nigdy nie była w związku, Damien," wtrąciła moja mama, z lekkim rozbawieniem. "Zapewniam cię, to nie to. Po prostu trochę się denerwuje, ale pojedzie z tobą, prawda, Hailey?" Jej wzrok był oczywisty—nie spieprz tego.
Naprawdę oczekiwała, że zbuduję dobrą relację z tym demonem? Był zbyt pociągający, by być prawdziwym i zbyt onieśmielający, by go znieść. Nie chciałam przebywać w jego towarzystwie, a co dopiero jechać z nim samochodem bez ryzyka, że przemoknę z podniecenia.
Ale cholera! Jaką miałam alternatywę? Byłam w kropce.
"Dobrze, pojadę z nim," westchnęłam w końcu z rezygnacją.
W sumie nie było sensu się sprzeczać, bo dosłownie nie miałam żadnych opcji.
"Dobrze," uśmiech mamy odbił się na twarzy Coby'ego, gdy żegnali się i zniknęli z pola widzenia.
Zostaliśmy tylko Damien i ja.
Nasze spojrzenia się spotkały i poczułam, jak wstrzymuję oddech.
"Yy...idziemy?" odezwałam się, przerywając ciszę między nami.
"Twoja mama kazała ci skończyć lunch," odpowiedział rzeczowo.
"Jestem najedzona."
"Nie wyglądasz na najedzoną, prawie nic nie zjadłaś. Więc zakończ tę szopkę i skończ lunch, Króliczku."
Co to za przezwisko? Czy naprawdę przypominam królika? Nie sądzę. Byłam lepsza, niż sugeruje ten pseudonim.
"Nie nazywaj mnie tak..." mruknęłam pod nosem.
"Czemu nie? Pasuje do ciebie," zaśmiał się cicho, z lekką chrypką w głosie, która przeszyła mnie dreszczem, wywołując gęsią skórkę, "A tak w ogóle... Czy naprawdę cię denerwuję, Hailey?" Moja prośba, by nie używał tego przezwiska, nagle wydała się fatalnym błędem.
Nigdy nie prosiłabym, żeby nazywał mnie po imieniu, gdybym wiedziała, że zabrzmi to tak.
Cholera! Naprawdę musiałam się ogarnąć.
"Wcale nie," zająknęłam się, próbując zbyć temat, "Moja mama gada głupoty. Nie jestem zdenerwowana."
"W porządku. To skończ lunch," wzruszył ramionami, zaskakując mnie szybkim przyzwoleniem. Obserwowałam, jak wraca do telefonu, pogrążony w swoich sprawach.
Postanowiłam zająć się sobą, skupiłam się na lunchu, próbując zignorować uporczywe iskry nerwowości, które tańczyły we mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Gdy usiadłam w Range Roverze, jego eleganckie matowo-czarne wykończenie natychmiast mnie urzekło, tak samo jak wcześniej jego zewnętrzny wygląd. Coraz wyraźniej widziałam, że mama wcale nie przesadzała, mówiąc o bogactwie tych ludzi—Damiena i Coby’ego.
Jednak bogactwo Damiena nie tłumaczyło jego lodowatego usposobienia. Nie potrafiłam go polubić. W ogóle. Bardziej irytowało mnie to, jak łatwo sprawiał, że traciłam mowę za każdym razem, gdy się odzywał, choć przez większość czasu milczał. Było w nim coś niewytłumaczalnie dziwnego, coś wykraczającego poza zwyczajne normy. Boże, nie wiedziałam, jak to wyrazić; ubranie tego w słowa wydawało się dziwnie niestosowne.
"Powinnaś się zapiąć, Króliczku," rzucił mimochodem, odrywając wzrok od telefonu, gdy uruchamiał samochód.
Naprawdę chciałam mu powiedzieć, żeby mnie tak nie nazywał.
"A, racja," spróbowałam zapiąć pas. Ku mojej frustracji, jakby się zaciął. Jak to możliwe, że pas w zwyczajnym, tanim i brzydkim aucie mojej mamy działał bez zarzutu, a w tym luksusowym samochodzie pojawił się problem?
Co jest nie tak z bogactwem?
To bogactwo, można powiedzieć, w ludzkiej postaci, najwyraźniej zauważyło moją walkę i pochyliło się w moją stronę właśnie w chwili, gdy udało mi się uwolnić pas od tego, na czym się zaczepił. Odruchowo wcisnęłam się głębiej w fotel, wstrzymując oddech, gdy jego perfumy przeniknęły moje zmysły. Nasze spojrzenia się spotkały—chwila, w której głęboko pożałowałam, że pozwoliłam mamie zwykle zajmować się pasami. Gdybym była bardziej ostrożna, może uniknęłabym tej… no, tej sytuacji.
"Madison chyba cię trochę rozpuściła, co?" zauważył, zapinając pas. Jego burzliwe oczy zdawały się przenikać moją duszę, a z naszymi twarzami tak blisko, nie wiedziałam zupełnie, jak zareagować.
"Nie jestem rozpieszczona," zdołałam wyszeptać cicho, a on się zaśmiał, nie odsuwając się nawet po tym, jak skończył zapinać pas.
Dlaczego on się jeszcze nie odsuwał?
"Nie wygląda na to, Hailey," zaśmiał się cicho, kręcąc głową, po czym wreszcie się odchylił.
Cholera! Niemal wolałabym, żeby został przy "Króliczku". Moje imię na jego ustach brzmiało jak aksamit i toczyło się po jego języku niczym jedwab—zbyt przyjemnie dla moich uszu. A nic, co jest zbyt przyjemne, nie wróży dobrze, prawda? Zwłaszcza, gdy dotyczy twojego przyrodniego brata.
Boże, jak bardzo chciałabym, żeby był jedenastoletnim dzieciakiem, a nie dorosłym facetem. Wszystko byłoby o wiele prostsze. Nie musiałabym przejmować się mokrymi snami o moim przyszłym przyrodnim bracie.
Gdy odjechał, poprawił się w fotelu i ruszył, poczułam, jak w końcu wypuszczam oddech, który wstrzymywałam przez cały ten czas.
Przesuwając się na siedzeniu, robiłam wszystko, by uniknąć zapachu jego perfum. Ale wtedy dołożył mi kolejny problem, sięgając po paczkę papierosów i wyciągając jednego, prowadząc jednocześnie jedną ręką. Patrzyłam, jak umieszcza papierosa między długimi palcami, potem na swoich pełnych, różowych ustach, zapalając go stylową srebrną zapalniczką, która rzuciła czerwone płomienie. Światło rozświetliło jego piękne rysy, żar gasł w aucie, gdy zaciągnął się i wypuścił dym do środka.
Ostry, nieprzyjemny zapach sprawił, że instynktownie zmarszczyłam nos, próbując go uniknąć. Mimo wysiłków i tak go wdychałam, przez co zakryłam usta i zaczęłam kaszleć.
O matko! Jak można wytrzymać ten smród? Nie pojmowałam, czemu ludzie palą. To mnie przerastało!
"Nigdy nie paliłaś?" uniósł brew, a podejrzliwość pojawiła się na jego twarzy.
"Nie," wykrztusiłam, szybko opuszczając szybę, by dym miał jak uciec.
"Dlaczego nie?"
On mówił poważnie?
"Bo nigdy nie chciałam?"
Zamilkł, a w kącikach jego ust pojawił się cień uśmiechu, gdy kiwnął głową. Odwracając się, stuknął papierosem w popielniczkę, robiąc mi przysługę bez słowa. Ta nagła uprzejmość wydawała się nie na miejscu, wręcz niepokojąca. Uprzejmość nie pasowała do jego usposobienia.
Ale dlaczego się uśmiechnął? Czy bawiło go, że nie palę? Nie, to nie mogło być to. Musiał być inny powód.
Jaki? Ten facet doprowadzał mnie do szału.
Kilka sekund upłynęło w ciszy, zanim rozległ się charakterystyczny brzęk, a ja zauważyłam, jak podnosi piersiówkę do ust.
On chyba żartuje.
"Nie powinieneś pić i prowadzić," wypaliłam, patrząc, jak bierze łyk. On tylko się zaśmiał, jakby moje słowa go bawiły. Psychol.
"To jak mam niby prowadzić?" rzucił, a w jego oczach błysnął figlarny ognik. Niemal miałam ochotę przewrócić oczami albo nawet wydrapać mu oczy, ale do cholery, były zbyt urzekające—cholera. Naprawdę musiałam się ogarnąć.
Odwróciłam wzrok, udając zainteresowanie widokiem za oknem samochodu, skupiając się na zwyczajnych mijanych budynkach.
"Może prowadzić bezpiecznie?" zasugerowałam, próbując zmienić temat.
Jego śmiech znów rozbrzmiał w aucie.
"Jak nie mam pić, to co mi zostaje? Patrzeć na twoją twarz, Króliczku?" Jego głos zniżył się do szeptu. "Czy to nie byłoby równie odurzające?"
Co do—
Policzki mi zapłonęły, mimo wszystko, i nie odważyłam się spojrzeć mu w oczy.
"Po prostu... rób co chcesz," mruknęłam, wsuwając za ucho kosmyk włosów.
Kilka minut minęło w milczeniu, a ja czułam na sobie jego wzrok przez cały ten czas. W końcu odezwał się znowu, przerywając ciszę: "Zrobię, Króliczku. Ale nie teraz. I może wcale ci się to nie spodoba," przyspieszył.
Co miał na myśli? Dlaczego miałoby mi się nie spodobać?
W końcu zwróciłam się ku niemu, rozważając, czy zadać pytanie. Lecz gdy tylko otworzyłam usta, samochód gwałtownie zahamował.
Z moich ust wyrwał się cichy jęk, gdy przez okno dostrzegłam nasz blok.
"Jesteśmy," oznajmił, pochylając się bliżej, przez co znowu instynktownie wcisnęłam się głębiej w fotel. Zauważył to, a jego dłonie powoli przesunęły się po mojej talii, zanim odpiął pas. Każdy celowy ruch wywoływał mrowienie na mojej skórze.
To nie było dobre—mam na myśli moje myśli.
Przełknęłam ślinę, czując, jak w gardle rośnie gula, a dłonie zaciskają się po bokach, podczas gdy serce waliło mi w piersi.
Spokojnie, Hailey. Po prostu... spokojnie.
"Do zobaczenia na ślubie, Króliczku?" Uśmiech rozjaśnił jego usta, gdy spojrzał na moje wargi.
"C-co?" zająknęłam się.
"Już zapomniałaś?" Jego uśmiech się poszerzył. "Wkrótce zostaniesz moją siostrą, prawda?"
No tak... to prawda. Nie rozumiałam, czemu ta myśl tak bardzo mnie niepokoiła.
"Aha," kiwnęłam szybko głową, rozpaczliwie pragnąc uciec od jego spojrzenia. Sięgnęłam do drzwi, otworzyłam je i wysiadłam, pośpiesznie mamrocząc: "Na razie."
Nie oglądając się na niego, wbiegłam do budynku, choć czułam na sobie jego wzrok do ostatniego kroku.
Przesuń w górę, aby kontynuować