Hailey
"Możesz pocałować pannę młodą."
Gdy Coby i mama się pocałowali, sala eksplodowała oklaskami i radosnymi gwizdami. To był wystawny ślub, choć uczestniczyła w nim tylko rodzina i przyjaciele znani mojej mamie i Coby'emu. Wylądowaliśmy w Los Angeles poprzedniego wieczoru, zatrzymując się w hotelu do wielkiego dnia. Nasze bagaże i inne rzeczy zostały już przewiezione do rezydencji Coby'ego.
Nie potrafiłam jeszcze określić, co czuję wobec tego ślubu, ale widok szczęścia mamy i Coby'ego roztopił coś we mnie. To były trudne czasy; może w końcu nadchodziły te dobre?
Tak długo, jak mama i Coby będą szczęśliwi w tym małżeństwie, ja też byłam zadowolona. Mimo to wiedziałam, że będę tęsknić za dawnym życiem—miastem, które mnie ukształtowało, znajomymi twarzami, które zostawiłam za sobą, nawet jeśli to była tylko Isla i garstka innych, z którymi dzieliliśmy budynek—krąg był niewielki, ale wystarczał.
"Kocham cię, kochanie"—wyszeptała mama, łzy spływały po jej policzku. Coby starł je drobnym uśmiechem. W jego oczach też błyszczały łzy.
"Też cię kocham, Madison."
Uśmiech rozciągnął mi się na twarzy, gdy ich obserwowałam, otoczonych brawami i wirującymi bukietami.
Byli idealną parą, jak z obrazka.
"Więc chyba akceptujesz to małżeństwo?"—nagle usłyszałam głos za plecami, który wywołał dreszcz i postawił mi włosy na karku. Złapałam gwałtownie oddech i odwróciłam się, trafiając twarzą w czyjąś pierś, odzianą w perfekcyjnie skrojony, drogi garnitur, z którego bił znajomy zapach perfum drażniący moje zmysły.
Boże, ratuj mnie…
Mój wzrok powędrował w górę, aż napotkał twarz Damiena, której dotąd unikałam. Wyglądał jak zawsze świetnie, choć miał lekko potargane włosy; nie były tak schludne jak wtedy. Ale to tylko dodawało mu uroku—nadal był fascynujący.
Ale pytanie paliło mnie od środka—czy właśnie wtargnął na ślub? Przecież wcześniej dokładnie zeskanowałam każdy zakamarek, a nigdzie go nie było.
Nie mógł się spóźnić, prawda?
"Czy… czy właśnie przyszedłeś?" wydukałam.
"Cóż, chyba tak," wzruszył ramionami, stając obok mnie. Nasze dłonie się otarły, więc szybko cofnęłam swoją, a na jego ustach pojawił się chytry uśmieszek.
Diabeł!
"To ślub twojego ojca. Jak możesz być w porządku z tym, że się spóźniasz?"—pytanie wyrwało mi się z ust zanim zdążyłam się powstrzymać i od razu tego pożałowałam, gdy jego przenikliwe, szare oczy utkwiły we mnie z niezachwianym skupieniem.
"To nie jego pierwszy raz, króliczku. Więc luz, śluby to żadna wielka sprawa," odpowiedział, zrzucając marynarkę ze znużonym westchnieniem i rzucając ją na pobliskie krzesło.
"Jesteś zmęczony?"
Jego uśmiech się poszerzył na moje pytanie.
Cholera. Czemu go zasypuję pytaniami? Coś jest ze mną nie tak.
"Martwisz się?"
"Nie! Wcale nie," wzruszyłam ramionami, próbując to zbagatelizować. "Dlaczego miałabym się martwić?"
"To już twoja sprawa, króliczku. Nie będę ci podpowiadał," zaśmiał się, siadając przy mnie, gdy jak większość staliśmy, obserwując Coby'ego i mamę.
Z tym facetem było coś naprawdę nie tak. Nie potrafiłam tego nazwać, ale miał w sobie coś niebezpiecznego, chociaż nie zrobił nic otwarcie alarmującego. Jego obecność… miała w sobie pewną ostrość. Coś nieuchwytnego.
Gdy zauważył, że stoję, niespodziewanie rzucił: "Dlaczego stoisz?" Uniósł brew, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, chwycił mnie za nadgarstek i sprawnie posadził z powrotem na krześle.
"Co do cholery?" sapnęłam.
"No proszę… przeklinamy też, co?" Uniósł brwi, a na jego ustach zatańczył uśmiech.
Zalał mnie rumieniec zażenowania, ale nie zamierzałam dać się zdominować nerwom. "Jestem dorosła, dorośli mogą przeklinać, prawda?" odparłam, wiercąc się na krześle, próbując uciec przed jego upajającymi perfumami.
"Ile masz lat? Osiemnaście?" spytał, przechylając głowę i dokładnie lustrując moją reakcję, a jego wyraz twarzy sprawił, że serce waliło mi dziesięć razy szybciej niż zwykle.
Spokojnie, Hailey.
Dasz radę.
"Nie. Mam dwadzieścia," poprawiłam go, dostrzegając lekki ruch w kąciku jego pełnych ust.
"Mam dwadzieścia sześć, Hailey," przypomniał mi, jakby próbując odświeżyć moją pamięć. "A więc ta sześciolatka różnicy daje mi pewne prawo—mianowicie, do dyscyplinowania cię..." Jego palec niespodziewanie przesunął się po boku mojej twarzy, a ja zadrżałam, odruchowo odsuwając się. "W końcu jestem twoim bratem. To obowiązek brata, karać młodszą siostrę, zgadzasz się?"
Karać? Jasne, chyba nie.
"Nie jesteś moim ojcem," wypaliłam zanim zdążyłam się powstrzymać. Na miłość boską—czułam tę presję, czułam jak bardzo już cholernie mi się podoba w sposób, w jaki nie powinien, ale to nie dawało mu prawa dyktować mi, co mam robić.
"I nie zamierzam nim być," zaśmiał się głębokim, gardłowym śmiechem, który sprawił, że przełknęłam ślinę. Budził we mnie uczucia, których nie powinnam czuć—przyznać to było za wcześnie, ale cholera, naprawdę tak było. "Ale jest taka sprawa, króliczku. Skoro Madison się nie ogarnia, ktoś musi, prawda? Jaka szkoda, jeśli to akurat twój przyrodni brat?"
"Nigdy nie chciałam brata, więc się nie liczy," wyrzuciłam z siebie, mój głos był ledwie słyszalny pod jego intensywnym spojrzeniem.
"Czyli nie widzisz mnie jako brata?" Kącik jego ust zadrgał. Te usta wyglądały... apetycznie—o cholera. To było tak złe.
"Jeśli będziesz się tak zachowywać, to nie."
"Tym lepiej."
Co do…
"C-co?"
Znów się zaśmiał cicho, a przez moje ciało przeszedł dreszcz, który próbowałam zignorować, kurczowo trzymając się resztek samokontroli.
Ale wtedy... chwycił podstawę mojego krzesła i przyciągnął je bliżej, aż nasze twarze niemal się stykały. Wstrzymałam oddech, patrząc na niego z zaskoczeniem, niemal zapominając mrugać.
Nie daj się podniecić, Hailey. Nawet nie waż się, do cholery!
Zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie, on przemówił.
"Powiem ci coś, króliczku," zaczął, jego głos był cichy i opanowany, a ręka powędrowała, by odgarnąć kosmyk moich włosów za ucho. Wyraz jego twarzy sprawił, że poczułam wilgoć między nogami i czułam, jak mokro robi się na dole—cholera, "mam więcej niż jeden powód, by trzymać cię w ryzach. I ostrzegam cię, moje metody nie są łatwe. To nie coś, na co przygotowała cię twoja kochana mamusia. Raczej nie przypadną ci do gustu, więc może uważaj na te swoje śliczne usta, kiedy jesteś przy mnie?" Jego wzrok przemknął po moich ustach, a w jego oddechu pojawił się ten sam niepokój, co u mnie.
Boże. Jego słowa…
"A jeśli odmówię?"—pytanie wymknęło mi się, gdy nabrałam powietrza, próbując się uspokoić, a w jego hipnotyzujących, szarych oczach przemknął błysk, uśmiechając się bezczelnie.
"Prędzej czy później się przekonasz," odparł, podnosząc się, zabierając swój płaszcz i odchodząc, aż zniknął w tłumie.
O co chodziło Damienowi? Czego on właściwie chciał?
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Nowy dom był niczym pałac, przynajmniej według moich własnych słów. Mój pokój, w szczególności, był mieszanką marzenia i koszmaru. Był piękny, ale bliskość pokoju mojego przybranego brata zamieniła go w pole ciągłej walki z własnymi impulsami. Musiałam stąpać na palcach, tłumiąc... rzeczy, które sprawiały mi przyjemność, nawet odważając się wyobrażać sobie jego twarz. Mimo tych wyzwań, udawało mi się trzymać fason. To znaczy – aż do tej chwili, kiedy moja mama postanowiła zaserwować mi kolejną niespodziankę.
„Co?” wrzasnęłam, zatrzymując filiżankę kawy w połowie drogi do ust, wpatrując się w mamę w kompletnym niedowierzaniu. Czy ona była teraz całkiem poważna?
Nie! To nie mogło się dziać.
Nie ma mowy!
„Czemu jesteś taka zszokowana, kochanie? Czy to nie lepsze rozwiązanie? Nie będziesz miała żadnych trudności w nowym college'u, bo jesteś siostrą Damiena” – powiedziała mama, posyłając mi uśmiech.
Cholera jasna!
Ona musiała kompletnie oszaleć.
Zauważyłam lekki uśmieszek igrający na ustach Damiena, gdy siedział naprzeciwko mnie, niedbale popijając kawę. Jego potargane porannym snem włosy delikatnie okalały twarz, nadając mu cholernie naturalny urok, który mnie irytował. Nawet w zwykłym t-shircie i spodniach wyglądał oszałamiająco. Zazdrościłam mu – bardzo.
Gdybym ja nie umyła rano twarzy, wyglądałabym chyba jak pieprzony szczur.
„Ale mamo, dlaczego... Dlaczego mam zapisywać się do college'u, który częściowo należy do mojego... mojego przybranego brata?” zapytałam, plącząc się w słowach. „To nie jest w porządku.”
„Dlaczego uważasz, że to problem, Hailey?” zaśmiał się Coby, składając gazetę i kładąc ją na stole. „To świetny pomysł. Ułatwi ci wszystko, nawet nie będziesz musiała się martwić o kary.”
„Nie ma mowy. Jeśli będzie się źle zachowywała, poniesie konsekwencje” – wtrącił w końcu Damien. „Nie będę jej faworyzował w żadnych okolicznościach.”
Ten przystojny drań…
„Więc sprawa załatwiona. Nie zapiszę się do college'u, który on posiada. Znajdę inne rozwiązanie” – zadeklarowałam. „Poza tym nie chcę, żeby ludzie myśleli, że jestem rozpuszczoną gówniarą.”
„Cóż, jesteś trochę rozpuszczona” – odparł Damien z nonszalancją, upijając kolejny łyk kawy i przewijając coś w telefonie.
„Nie oceniaj mnie” – odparłam przez zaciśnięte zęby, zbierając się na odwagę.
Jego uśmiech się poszerzył. „A jeśli jednak to zrobię? Co wtedy?”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wtrącił się Coby. „Dobrze, już wystarczy tych przekomarzań na dzisiaj, wy dwoje. Damien, ona jest tu nowa i wyraźnie zestresowana. Daj jej spokój, chociaż przez chwilę.” Odchrząknął.
„Nie powiedziałbym, że o to chodzi” – wzruszył ramionami, wstając z krzesła. Luźno zwisające spodnie odsłaniały fragment jego linii V, a gdy mimowolnie tam spojrzałam, natychmiast odwróciłam wzrok. „Po prostu mówiłem prawdę. Jednak jeśli nie chce chodzić do mojego college'u, w porządku. Jest swoją własną osobą, prawda? Dwadzieścia lat, tak?” Rzucił mi wymowne spojrzenie.
Czy próbował mnie sprowokować?
No jasne, że tak.
„Nie, zapisze się do college'u, Damien. Nie zwracaj na nią uwagi,” moja mama wtrąciła się, niestety stając po jego stronie. „Ona po prostu jest zdenerwowana.”
„Ale mamo—”
„Koniec dyskusji, Hailey. Idziesz do Elite Academy i to ostateczne.”
Wtedy zdałam sobie sprawę, że kolejna decyzja w moim życiu właśnie została spieprzona przez moją matkę.
„Świetnie, wygląda na to, że już nie mam tu nic do powiedzenia,” warknęłam do mamy, gwałtownie wstając i rzucając jej wrogie spojrzenie, zanim ruszyłam na górę, świadoma wzroku Damiena śledzącego każdy mój krok.
„To było dość ostre, Madison,” doszedł mnie stłumiony głos Coby’ego, gdy znikałam z pola widzenia.
***
„Naprawdę z tego powodu teraz panikujesz?” Isla parsknęła śmiechem, niedowierzanie malowało się na jej twarzy. „Daj spokój, to nie jest aż taki problem. Po co tyle o tym myśleć? Pójście do college'u, gdzie masz jakieś wpływy, zwłaszcza że twój przybrany brat jest jednym z założycieli, brzmi jak plus. Nawet nie będziesz musiała martwić się o prześladowców. W czym problem?”
"Ja..." zająknęłam się, próbując się opanować. "Ty tego w ogóle nie rozumiesz, Isla. To nie jest takie proste, jak się wydaje. To zupełnie nowe miasto, a poza tym mama wyjeżdża z Coby'm na dwutygodniowy miesiąc miodowy. Zostanę tu sama, musząc znosić tego Diabła. Co gorsza, jeśli będę musiała go znosić nawet na uczelni, to będzie nie do wytrzymania."
Nie mogłam jej powiedzieć, że już raz się dotykałam, myśląc o nim. To byłaby katastrofa, gdybym znalazła się zbyt blisko niego!
Isla przez chwilę milczała, uważnie mi się przyglądając, zanim ponownie się odezwała.
"Pociąga cię, Hailey?" Na jej ustach pojawił się ledwie widoczny uśmieszek.
"C-co?" Zaskoczyło mnie jej pytanie, oczy rozszerzyły mi się ze zdziwienia. "Nie! Absolutnie nie."
Nie musiała wiedzieć...
"A więc tak..." Zamruczała, opierając podbródek na dłoni i pochylając się bliżej. "Trzymasz się na dystans, bo się przy nim denerwujesz. Wiem, jak źle radzisz sobie z nerwami, dlatego tak panikujesz, prawda?"
Nie było mowy, żebym się do tego przyznała. Dręczyłaby mnie z tym do końca życia!
"Isla, przekręcasz wszystko!"
"Nie, po prostu układam to sobie w głowie, i to cię tak rozstraja," droczyła się, poruszając brwiami. "Już masz na niego chrapkę, co? Zwłaszcza po tym, co powiedział na weselu. On cię denerwuje, wchodzi ci pod skórę... sprawia, że czujesz... rzeczy, to swędzenie..." Jej ton stał się przesadny, jakby opowiadała dramatyczną scenę z filmu. "Robisz się przy nim mokra, chcesz—"
"Isla, do cholery, wystarczy! To obrzydliwe!" przerwałam jej, czując, jak twarz pali mnie ze wstydu i frustracji.
"Naprawdę?" Isla zachichotała, gryząc jabłko, które trzymała w ręce. "Bardzo wątpię, że naprawdę cię to obrzydza."
No cóż, wcale mnie to nie obrzydzało.
"Pierdol się, Isla. Wcale mi nie pomagasz!" jęknęłam, mając ochotę zakończyć rozmowę, ale ona nie dawała za wygraną.
"Czekaj, czekaj! Wyluzuj. Tylko żartowałam!"
"Nie, wcale nie!"
"No dobra, masz rację," podrapała się po głowie. "I serio, kogo ja próbuję oszukać? Wiesz, że to, co powiedziałam, trafia w sedno. Zbyt dobrze cię znam, żeby nie zauważyć, kiedy ktoś ci się podoba. Pamiętasz Ricky'ego? Było tak samo, ale niestety, wyprowadził się z miasta."
"Nie wspominajmy o Rickym. To prehistoria! I jeśli nie zamierzasz mi pomóc, daruj sobie te teorie—naprawdę nie potrzebuję takich myśli w głowie."
"One już tam są," Isla mruknęła cicho.
"Co ty, kurwa, powiedziałaś?" syknęłam, czując, jak we mnie narasta frustracja. "Nieważne. Kończę tę rozmowę."
"Dobra, dobra! Już nic nie mówię. Tylko się uspokój, dobrze?" Jęknęła zirytowana, chociaż to ja powinnam być wkurzona—i byłam, i to porządnie.
"Jeśli masz jakieś sensowne sugestie, to pomóż mi. W przeciwnym razie nie interesują mnie twoje głupoty. Już jestem wkurzona, Isla. Nie pogarszaj tego," westchnęłam, przeczesując włosy dłonią ze zniecierpliwieniem.
"Słuchaj, twoja mama zaraz zniknie na miesiąc miodowy z Coby'm i przez jakiś czas nie będą myśleć o niczym oprócz tego, żeby się pieprzyć. Więc masz ograniczone możliwości. Czemu po prostu nie posłuchasz rady mamy, zapisz się na studia, a jeśli po jej powrocie nadal uznasz, że nie dajesz rady z Damienem, pogadasz z nią o tym? Madison zwykle cię słucha, prawda?"
Wątpiłam, żeby mama mnie posłuchała.
"Czuję, że nie zmieni zdania. Przywiozła mnie tutaj wbrew mojej woli," mruknęłam.
"To dlatego, że nie potrafi bez ciebie żyć, głuptasie. Opuść trochę gardę i weź się w garść. Nie pokazuj mu, że się stresujesz, bo diabeł zacznie coś kombinować."
"Diabeł?"
"Sama go tak nazwałaś, pamiętasz?" Zachichotała. "Dobra, muszę lecieć. Masa pracy domowej! Pa!"
"Czekaj, myślisz, że to się uda? Nie mogę udawać, że on nie istnieje, zwłaszcza jeśli będziemy pod jednym dachem."
"Więc go nie ignoruj. Zachowuj się naturalnie, jak każda normalna osoba. Po co pozwalać mu zauważyć, że cię peszy? To niepotrzebne, prawda?"
"Dobra, spróbuję i dam ci znać, jak poszło," westchnęłam. "Pa!"
"Pa, trzymaj się!" powiedziała na zakończenie rozmowy, zostawiając mnie rozciągniętą na łóżku, wpatrzoną w pusty sufit pokoju.
Jak tu zachowywać się normalnie, gdy serce zaraz eksploduje na sam widok kogoś?
Nie znałam odpowiedzi. Co gorsza, nie miałam kogo zapytać, zwłaszcza nie Isli—bo nie zamierzałam ryzykować jej seksualnych pomysłów, które i tak już... krążyły po mojej głowie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Jego usta musnęły moje, rozpalając we mnie pożar doznań, gdy przyparł mnie do łóżka, a jego ciężar przygwoździł mnie do materaca. Serce waliło mi w piersi, nasze spojrzenia się spotkały, a jego język drażnił moją dolną wargę zmysłowym, kuszącym muśnięciem.
Cholera jasna! To było tak kurewsko dobre…
– Damien… – wysapałam, czując, jak fala gorąca zalewa moje wnętrze, moja cipka robi się całkiem mokra, a ciało reaguje łapczywie na każdy, nawet najmniejszy dotyk z jego strony.
– Znam twoje myśli na mój temat, Króliczku – szepnął, z kpiącym uśmiechem igrającym na ustach, przez co elektryczne dreszcze przebiegły mi po kręgosłupie. – Słyszałem twoje stłumione jęki, czułem echo mojego imienia na twoich wargach, kiedy pieprzyłaś tę swoją cipkę tamtej nocy… – jego dłoń wsunęła się pod moje majtki, dotykając śliskich od podniecenia warg, przez co moje biodra drgnęły. – Kurwa! Już dla mnie ciekniesz.
– Proszę… – jęknęłam, gdy jego palce drażniły moje wilgotne fałdki, popychając mnie na skraj ekstazy. Każdy dotyk posyłał dreszcze oczekiwania przez moje ciało, pragnęłam więcej jego dotyku – w tym dotyku było coś ognistego – coś, co doprowadzało mnie do szaleństwa.
– Chcesz, żebym cię wyruchał, prawda? – wyszeptał chrapliwie, wsuwając powoli palce do mojej cipki, przez co ściany zacisnęły się na nich, wypuszczając jeszcze więcej soków. Cicho jęknęłam, zatracona w ekstazie jego dotyku. Jego palce we mnie czuły się kurewsko dobrze. Tysiąc razy lepiej, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałam.
Byłam już blisko spełnienia, mimo że nawet nie dotknął mnie porządnie…
– Proszę… Damien – błagałam, pragnienie go ogarniało każdą cząstkę mojego istnienia, moje ciało bolało z tęsknoty za nim. Nigdy nikogo tak nie pragnęłam, nigdy nie chciałam, by ktoś mnie posiadł tak, jak chciałam Damiena. Pragnęłam jego i spełnienia, obu naraz.
– Wiedziałem w chwili, gdy cię zobaczyłem, że będziesz moja – wymruczał, jego usta zsunęły się niżej, zdzierając ze mnie zahamowania razem z majtkami. Gdy zbliżył się do mojego centrum, jego oddech smagał moją mokrą cipkę, wywołując dreszcze wzdłuż kręgosłupa, nasze spojrzenia się spotkały. Gęsia skórka przeszyła moje ciało.
Aby uspokoić nerwy i oddech, na moment zamknęłam oczy.
– Zobaczmy, jak smakujesz, Króliczku – wraz z tymi słowami jego usta znalazły się na mnie, gorące i żądne. Fala szoku przeszła przez moje ciało, otworzyłam szeroko oczy.
Nie tylko w śnie.
Ale w rzeczywistości.
Usiadłam gwałtownie, dysząc ciężko i próbując uspokoić oddech. Odsłaniając kołdrę, odkryłam wilgotną plamę na majtkach – cholera! Nawet we śnie zdołał mnie doprowadzić do mokrości.
Zsunęłam nogi z łóżka, szybko się przebrałam i pędem poleciałam do łazienki, by ochlapać twarz wodą.
Boże!
To było o wiele bardziej intensywne, niż się spodziewałam po tamtym małym, dzikim eksperymencie po powrocie z wesela. Teraz, patrząc wstecz, zdałam sobie sprawę, że to był największy błąd – nie powinnam była pozwolić sobie na tę przyjemność, bo teraz pragnę jej wciąż na nowo, zwłaszcza po tym śnie.
Czy to możliwe, że naprawdę usłyszał moje jęki?
Kurwa! Nie, Hailey – musisz się, do cholery, uspokoić.
– Dość tego, mama wychodzi wcześnie. Lepiej się ogarnę – mruknęłam do siebie, schodząc na dół.
***
Mama i Coby wyjechali na miesiąc miodowy godzinę później, a ten palant nawet nie raczył ich pożegnać. Ironia nie umknęła mojej uwadze. Nie mogłam pozbyć się wrażenia, że nie docenia tego ślubu – jego zachowanie na pewno na to wskazywało.
Ale zostawmy to na razie.
Jutro miał być mój pierwszy dzień na studiach, a najwyraźniej zgodnie z sugestią mamy, miałam omówić kilka spraw z Damienem – spraw, których sama do końca nie rozumiałam. Tak więc siedziałam w holu, sącząc kawę, jednocześnie oczekując i obawiając się chwili, gdy Książę z Bajki w końcu się pojawi. Część mnie pragnęła go zobaczyć, druga część wolałaby go unikać, szczególnie po tym realistycznym śnie z rana.
Była już 10:30, a ja nie mogłam się nadziwić, czemu jeszcze się nie obudził.
Przeszłam do kuchni, odstawiłam kubek do zmywarki i sięgnęłam po paczkę chipsów. Jednak blat wydawał się niemożliwie wysoki, zupełnie inny niż w moim poprzednim domu. Nie chodziło nawet o kompleksy na punkcie wzrostu, ale ten blat ewidentnie projektowali giganci.
Z ust wydobył mi się sfrustrowany pomruk, kiedy próbowałam stanąć na palcach i sięgnąć opakowania, ale wciąż było poza moim zasięgiem.
– Pierdolę ten dom! – mruknęłam, rezygnując z walki. Gdy opadłam z powrotem na stopy, wyczułam za sobą czyjąś obecność – znajomy zapach perfum, ten sam, który nawiedzał nawet moje sny. Odwróciłam się gwałtownie, by znaleźć się twarzą w twarz z jego nagą… klatką piersiową.
Cholera!
– Co ty wyprawiasz? – wypaliłam, zanim zdołałam się powstrzymać, zupełnie zaskoczona jego nagłym pojawieniem się.
Spojrzał na mnie z góry, jego dłoń zawisła nad blatem, z którym się zmagałam, po czym pochylił się, wbijając we mnie wzrok, a jego postura sprawiała, że czułam się mała i odsłonięta.
– Jak sądzisz, co robię? – jego niski głos przeszył mnie dreszczem, a bliskość wywołała we mnie burzę sprzecznych emocji.
Boże, ratuj.
– C-co? – wybełkotałam, serce waliło mi jak oszalałe, policzki płonęły, a ja walczyłam, by nie pozwolić oczom zjechać na jego wyrzeźbione ciało – szerokie ramiona, kaloryfer na brzuchu – uosobienie pokusy, zakazanej przez nowe granice naszej relacji jako przyrodnie rodzeństwo.
– Zauważyłem, że masz mały problem – powiedział, drugą ręką musnął moją twarz, a potem zsunął się po gołym ramieniu, wywołując elektryczne mrowienie na skórze – wtedy zrozumiałam, że Damien Black jest dziki i nieokiełznany, nie uznaje żadnych granic. Jego oczy zdradzały wszystko – miał władzę, by mnie rozplątać, kompletnie zniszczyć i nie mogłabym się temu oprzeć. Ta świadomość była przerażająca, a jednak niepodważalna.
– Pomyślałem więc, że powinienem pomóc, Króliczku – w końcu sięgnął po chipsy i podał mi paczkę, jego dotyk zatrzymał się o… moment za długo. – Proszę.
Wpatrywałam się w chipsy, potem w niego, usiłując pogodzić sytuację z własnymi, sprzecznymi pragnieniami. Ciepło jego ciała było odurzające, przypominało odczucia z mojego snu.
– Och – zdołałam wyjąkać, powoli chwytając paczkę – Dzięki… Dziękuję. – Moje słowa się plątały, gdy ruszyłam do wyjścia z kuchni, ale głos Damiena zatrzymał mnie w pół kroku, tuż przed przekroczeniem progu.
– Zrobiłem ci przysługę, Hailey. Nie sądzisz, że powinnaś się odwdzięczyć?
Boże…
Jaką grę teraz prowadził?
Odwróciłam się do niego, zbierając resztki odwagi.
– Uważasz to za przysługę?
Uniósł brew, na czole pojawiła się lekka zmarszczka. – A nie? – usta wygięły się w półuśmiechu, gdy mówił dalej – Jeśli ich nie chcesz, mogę odstawić chipsy na miejsce.
Ten facet…
Uznałam, że nie ma sensu się z nim kłócić, wiedząc, że to tylko pogorszy sprawę, więc uległam. – Dobrze, to była przysługa. Hojna. Więc, co chcesz w zamian?
Jego uśmiech się poszerzył, a między nami zawisła długa pauza.
Cholera! O co on zamierza poprosić?
– Jak myślisz, czego chcę? – zrobił krok bliżej, a każde jego poruszenie rozkręcało moje serce do czerwoności, skóra mrowiła od napięcia, a dziwna potrzeba w środku kazała mi ściskać uda.
Stanął tuż przede mną, dzieliły nas już tylko centymetry. – No… – jego spojrzenie przesunęło się po mnie, rozpalając we mnie ogień, sprawiając, że czułam się odsłonięta i bezbronna pod jego intensywnym wzrokiem. Mogłam niemal dojść od samego jego spojrzenia, od tego, jak bardzo było przenikliwe.
A potem powiedział coś, czego się nie spodziewałam.
– Zrób mi kawę.
Przesuń w górę, aby kontynuować