passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

New Brother: His Dirty Little Secret - Rozdział #6 - autor Liz Barnet

New Brother: His Dirty Little Secret

/

Rozdział 6

Nowy dom

Hailey

Głos Isli odbijał się echem tak głośno przez telefon, że instynktownie odsunęłam go od ucha, bojąc się o swoje bębenki.

— Chcesz mi powiedzieć, że twój przyrodni brat jest absurdalnie cholernie przystojny? — Jej ton był prawie wrzaskiem, a moje policzki zapłonęły ze wstydu.

Boże, była za głośna!

— Nigdy tego nie powiedziałam. Dlaczego przekręcasz moje słowa? — syknęłam, czując, jak rumieniec na mojej twarzy jeszcze się nasila.

Sprawiała, że brzmiało to tak, jakbym go obczajała. Ale czy nie obczajałam go? Cholera. Sama byłam zagubiona, jak miałam jej odpowiedzieć?

— Dokładnie tak to zabrzmiało — gwizdnęła Isla, jej ton był cichy, niemal zaczepny. — Więc, jaki masz teraz plan, niewinna Hailey? Wpakowałaś się właśnie w jeszcze większe kłopoty w swoim nowym domu.

On był kłopotem, nie tylko dla mnie, ale dla każdej dziewczyny — przez ten cholerny wygląd. A jednak wyraźnie miał dużo na głowie i dziś widziałam to na własne oczy — był bardzo zajęty.

— Nie masz sensu — próbowałam ją zbyć, ale wiedziałam, że łatwo nie odpuści.

— Kiedy ty w końcu dorośniesz? Masz dwadzieścia lat, na litość boską! Musisz zacząć rozumieć takie rzeczy. Och, Hailey, co ja z tobą zrobię? W tym tempie twoje życie będzie pozbawione jakiejkolwiek pieprzonej przygody!

Nie chciałam tego przyznać, ale dzisiaj to faktycznie była przygoda. Gdy wodziłam wzrokiem od jego skroni do jabłka Adama, obserwując jak uwydatniają się jego żyły, i widząc hipnotyzujący urok jego oczu w zmieniającym się świetle i cieniach hotelu, nie mogłam nie żałować, że wkrótce zostanie moim przyrodnim bratem.

Ale to była rzeczywistość i wymagała, bym powściągnęła uczucia i widziała w nim tylko to — przyrodniego brata — by moje serce nie eksplodowało.

A nawet była lepsza opcja — unikać go.

Tak, byłam całkiem pewna, że uda mi się unikać nawet jego cienia.

— Możesz trochę ściszyć? Praktycznie krzyczysz i bolą mnie uszy!

— Nie mogę z tobą wytrzymać — jęknęła Isla, jej rozczarowanie było wyraźne. — Rób co chcesz, ale bądź ostrożna w jego pobliżu. On wydaje się być czymś zupełnie innym.

— Ale jak? Wydawał mi się całkiem normalny. To tylko moje nerwy, bo, no, przyznam się. Jest niesamowicie przystojny.

— Przynajmniej uznałaś, że jest przystojny — zaśmiała się Isla, jak zwykle mnie drażniąc. — To nowość. Nigdy nie wydajesz się uważać facetów za atrakcyjnych. Przez długi czas martwiłam się, że w końcu mi się oświadczysz.

Jej żarty zawsze trafiały w czuły punkt. Szczerze mówiąc, nienawidziłam ich, zwłaszcza gdy dotyczyły mojej dziewictwa i braku doświadczenia.

Wiedziałam, co robię. Wiedziałam, kiedy być odważna. Kiedy działać. Ale nie chciałam po prostu oddać dziewictwa jak darmowego biletu byle jakiemu dupkowi.

— Zamknij się, Isla.

Isla nazywała moją sytuację „pragnieniami w śpiączce”, ale ja uważałam, że chodzi bardziej o czas lub może jeszcze nie spotkałam właściwej osoby. Ale dzisiaj wydawało się... kurwa! Muszę przestać!

— Co? Wyrażam tylko siebie. Tak czy siak, nie mam dużo czasu — muszę się szykować na randkę z Austinem. Ale ty, moja droga mała dziewicza księżniczko — zaśmiała się Isla — bądź gotowa, bo mam przeczucie, że coś ciekawego cię wkrótce spotka. Może być to nietuzinkowe, ale nie będę cię zniechęcać, bo desperacko potrzebujesz trochę ekscytacji w tym nudnym życiu. Poza tym i tak nie zrozumiesz, dopóki nie doświadczysz tego na własnej skórze. Więc pozbądź się tej wisienki. Ale póki co, powodzenia!

— Co do... —

Rozłączyła się, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

Klasyczna Isla, zawsze zostawia mnie z niedopowiedzeniem.

„Pozbądź się tej wisienki?” Zaczerwieniłam się jak burak.

Wypuszczając sfrustrowane westchnienie, odłożyłam telefon i przekręciłam się na brzuch, wciskając twarz w poduszkę. Jej słowa dźwięczały mi w głowie razem z przyjemnym widokiem twarzy Damiena, którą cholernie bardzo chciałabym mieć między swoimi udami…

Cholera! Teraz już się tego nie pozbędę z głowy.

— Isla! Nienawidzę cię — wymamrotałam, mój głos stłumiony przez poduszkę, gdy wcisnęłam w nią twarz.

***

Dzień później…

— Wiesz, wciąż wolałabym, żebyś pozwoliła mi tu zostać — mruknęłam, pakując walizkę, zmagając się z rzeczywistością, że po zaledwie jednej nocy będę się przenosić do zupełnie innego domu w zupełnie innym mieście. Będę mieszkać pod jednym dachem z nowym przyrodnim bratem, całkiem uwięziona, podczas gdy mama i Coby będą się cieszyć swoim dwutygodniowym miesiącem miodowym.

Och, jakże uroczo. Phi!

To nie tak, że nie podobało mi się to, co się dzieje. Naprawdę cieszyłam się szczęściem mamy i Coby'ego. Ale nie podobało mi się, jak nagle moje życie zostało splecione z ich.

Kocham to miejsce. Jest tu prosto i spokojnie. Nie pragnęłam wielkich zmian w życiu, zwłaszcza nie czegoś tak ogromnego, jak to, co teraz czułam. Dla mnie to było wielkie wydarzenie, nie tak jak dla mojej mamy.

— Przerabiałyśmy to już, Hailey — odezwała się mama śpiewnym głosem, pomagając mi pakować rzeczy, starannie składając ubrania, podczas gdy ja zwykle wciskałam je na chybił-trafił i zamykałam walizkę.

Kto by się przejmował takim składaniem, skoro i tak jutro będę musiała wszystko rozpakować, gdy tylko dotrzemy do pałacu Coby'ego? Tą osobą była bez wątpienia moja matka! Miała słabość do porządku. Może dlatego Coby tak ją podziwiał — bo on też wydawał się być zorganizowany.

A... Damien? On również wydawał się być perfekcyjnie poukładany. Nawet bardziej niż mama i Coby.

Pośród tej trójki dziwnie uporządkowanych i opanowanych osób, to ja się wyróżniałam swoim chaosem.

Boże, wciąż nie chciałam opuszczać tego miasta. Częściowo wierzyłam, że Damien mieszka w tym mieście, ale mama rozwiała te złudzenia — okazało się, że nasze spotkanie miało miejsce tylko dlatego, że przyjechał tu na spotkanie biznesowe.

— Ale mamo, pomyśl o tym. Mogłabym tu zostać, a codziennie byśmy rozmawiały przez telefon, prawda? Co za różnica? No, może zajmie nam trochę czasu, żeby się przyzwyczaić, ale w końcu damy radę. Co ty na to? — próbowałam zmiękczyć ton, odchodząc od swojego zwykłego roszczeniowego podejścia, i sądząc po minie mamy, wiedziałam, że już domyśliła się powodu mojej zmiany zachowania.

No tak, nie chciałam się z nią wprowadzać do nowego mieszkania.

— To nie przejdzie, Hailey. I nigdzie się nie przyzwyczaję bez ciebie. Więc przestań już z tymi głupotami.

— Mamo, to takie niesprawiedliwe! — Wstałam, założyłam ręce na biodra i rzuciłam jej wściekłe spojrzenie. Byłam już u kresu wytrzymałości, bo przez ostatnią godzinę próbowałam ją przekonać, a ona w ogóle nie słuchała.

— Najpierw spróbuj być matką, a wtedy nic, dosłownie nic z tego nie wyda ci się niesprawiedliwe.

— Teraz nie jest dla mnie czas, by się ustatkować i mieć dzieci!

— To zostań ze mną, aż przyjdzie odpowiedni czas — odparowała, jak zwykle szybka w ripostach, całkowicie opanowana — tej opanowania tak bardzo jej zazdrościłam.

— Jesteś okropna, mamo — jęknęłam, opadając na łóżko, w końcu pogodzona z gorzką rzeczywistością, że tę kłótnię przegrałam oficjalnie.

— Trudno, jesteś na mnie skazana — zaśmiała się cicho, kontynuując pakowanie.

— Tak, wiem. Ale mam przeczucie, że znienawidzę Los Angeles.

— A ja mam przeczucie, że pokochasz Los Angeles.

— Mylisz się, mamo.

— Nie. Mamy zawsze mają rację, Hailey.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Jego zasady

Hailey

"Możesz pocałować pannę młodą."

Gdy Coby i mama się pocałowali, sala eksplodowała oklaskami i radosnymi gwizdami. To był wystawny ślub, choć uczestniczyła w nim tylko rodzina i przyjaciele znani mojej mamie i Coby'emu. Wylądowaliśmy w Los Angeles poprzedniego wieczoru, zatrzymując się w hotelu do wielkiego dnia. Nasze bagaże i inne rzeczy zostały już przewiezione do rezydencji Coby'ego.

Nie potrafiłam jeszcze określić, co czuję wobec tego ślubu, ale widok szczęścia mamy i Coby'ego roztopił coś we mnie. To były trudne czasy; może w końcu nadchodziły te dobre?

Tak długo, jak mama i Coby będą szczęśliwi w tym małżeństwie, ja też byłam zadowolona. Mimo to wiedziałam, że będę tęsknić za dawnym życiem—miastem, które mnie ukształtowało, znajomymi twarzami, które zostawiłam za sobą, nawet jeśli to była tylko Isla i garstka innych, z którymi dzieliliśmy budynek—krąg był niewielki, ale wystarczał.

"Kocham cię, kochanie"—wyszeptała mama, łzy spływały po jej policzku. Coby starł je drobnym uśmiechem. W jego oczach też błyszczały łzy.

"Też cię kocham, Madison."

Uśmiech rozciągnął mi się na twarzy, gdy ich obserwowałam, otoczonych brawami i wirującymi bukietami.

Byli idealną parą, jak z obrazka.

"Więc chyba akceptujesz to małżeństwo?"—nagle usłyszałam głos za plecami, który wywołał dreszcz i postawił mi włosy na karku. Złapałam gwałtownie oddech i odwróciłam się, trafiając twarzą w czyjąś pierś, odzianą w perfekcyjnie skrojony, drogi garnitur, z którego bił znajomy zapach perfum drażniący moje zmysły.

Boże, ratuj mnie…

Mój wzrok powędrował w górę, aż napotkał twarz Damiena, której dotąd unikałam. Wyglądał jak zawsze świetnie, choć miał lekko potargane włosy; nie były tak schludne jak wtedy. Ale to tylko dodawało mu uroku—nadal był fascynujący.

Ale pytanie paliło mnie od środka—czy właśnie wtargnął na ślub? Przecież wcześniej dokładnie zeskanowałam każdy zakamarek, a nigdzie go nie było.

Nie mógł się spóźnić, prawda?

"Czy… czy właśnie przyszedłeś?" wydukałam.

"Cóż, chyba tak," wzruszył ramionami, stając obok mnie. Nasze dłonie się otarły, więc szybko cofnęłam swoją, a na jego ustach pojawił się chytry uśmieszek.

Diabeł!

"To ślub twojego ojca. Jak możesz być w porządku z tym, że się spóźniasz?"—pytanie wyrwało mi się z ust zanim zdążyłam się powstrzymać i od razu tego pożałowałam, gdy jego przenikliwe, szare oczy utkwiły we mnie z niezachwianym skupieniem.

"To nie jego pierwszy raz, króliczku. Więc luz, śluby to żadna wielka sprawa," odpowiedział, zrzucając marynarkę ze znużonym westchnieniem i rzucając ją na pobliskie krzesło.

"Jesteś zmęczony?"

Jego uśmiech się poszerzył na moje pytanie.

Cholera. Czemu go zasypuję pytaniami? Coś jest ze mną nie tak.

"Martwisz się?"

"Nie! Wcale nie," wzruszyłam ramionami, próbując to zbagatelizować. "Dlaczego miałabym się martwić?"

"To już twoja sprawa, króliczku. Nie będę ci podpowiadał," zaśmiał się, siadając przy mnie, gdy jak większość staliśmy, obserwując Coby'ego i mamę.

Z tym facetem było coś naprawdę nie tak. Nie potrafiłam tego nazwać, ale miał w sobie coś niebezpiecznego, chociaż nie zrobił nic otwarcie alarmującego. Jego obecność… miała w sobie pewną ostrość. Coś nieuchwytnego.

Gdy zauważył, że stoję, niespodziewanie rzucił: "Dlaczego stoisz?" Uniósł brew, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, chwycił mnie za nadgarstek i sprawnie posadził z powrotem na krześle.

"Co do cholery?" sapnęłam.

"No proszę… przeklinamy też, co?" Uniósł brwi, a na jego ustach zatańczył uśmiech.

Zalał mnie rumieniec zażenowania, ale nie zamierzałam dać się zdominować nerwom. "Jestem dorosła, dorośli mogą przeklinać, prawda?" odparłam, wiercąc się na krześle, próbując uciec przed jego upajającymi perfumami.

"Ile masz lat? Osiemnaście?" spytał, przechylając głowę i dokładnie lustrując moją reakcję, a jego wyraz twarzy sprawił, że serce waliło mi dziesięć razy szybciej niż zwykle.

Spokojnie, Hailey.

Dasz radę.

"Nie. Mam dwadzieścia," poprawiłam go, dostrzegając lekki ruch w kąciku jego pełnych ust.

"Mam dwadzieścia sześć, Hailey," przypomniał mi, jakby próbując odświeżyć moją pamięć. "A więc ta sześciolatka różnicy daje mi pewne prawo—mianowicie, do dyscyplinowania cię..." Jego palec niespodziewanie przesunął się po boku mojej twarzy, a ja zadrżałam, odruchowo odsuwając się. "W końcu jestem twoim bratem. To obowiązek brata, karać młodszą siostrę, zgadzasz się?"

Karać? Jasne, chyba nie.

"Nie jesteś moim ojcem," wypaliłam zanim zdążyłam się powstrzymać. Na miłość boską—czułam tę presję, czułam jak bardzo już cholernie mi się podoba w sposób, w jaki nie powinien, ale to nie dawało mu prawa dyktować mi, co mam robić.

"I nie zamierzam nim być," zaśmiał się głębokim, gardłowym śmiechem, który sprawił, że przełknęłam ślinę. Budził we mnie uczucia, których nie powinnam czuć—przyznać to było za wcześnie, ale cholera, naprawdę tak było. "Ale jest taka sprawa, króliczku. Skoro Madison się nie ogarnia, ktoś musi, prawda? Jaka szkoda, jeśli to akurat twój przyrodni brat?"

"Nigdy nie chciałam brata, więc się nie liczy," wyrzuciłam z siebie, mój głos był ledwie słyszalny pod jego intensywnym spojrzeniem.

"Czyli nie widzisz mnie jako brata?" Kącik jego ust zadrgał. Te usta wyglądały... apetycznie—o cholera. To było tak złe.

"Jeśli będziesz się tak zachowywać, to nie."

"Tym lepiej."

Co do…

"C-co?"

Znów się zaśmiał cicho, a przez moje ciało przeszedł dreszcz, który próbowałam zignorować, kurczowo trzymając się resztek samokontroli.

Ale wtedy... chwycił podstawę mojego krzesła i przyciągnął je bliżej, aż nasze twarze niemal się stykały. Wstrzymałam oddech, patrząc na niego z zaskoczeniem, niemal zapominając mrugać.

Nie daj się podniecić, Hailey. Nawet nie waż się, do cholery!

Zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie, on przemówił.

"Powiem ci coś, króliczku," zaczął, jego głos był cichy i opanowany, a ręka powędrowała, by odgarnąć kosmyk moich włosów za ucho. Wyraz jego twarzy sprawił, że poczułam wilgoć między nogami i czułam, jak mokro robi się na dole—cholera, "mam więcej niż jeden powód, by trzymać cię w ryzach. I ostrzegam cię, moje metody nie są łatwe. To nie coś, na co przygotowała cię twoja kochana mamusia. Raczej nie przypadną ci do gustu, więc może uważaj na te swoje śliczne usta, kiedy jesteś przy mnie?" Jego wzrok przemknął po moich ustach, a w jego oddechu pojawił się ten sam niepokój, co u mnie.

Boże. Jego słowa…

"A jeśli odmówię?"—pytanie wymknęło mi się, gdy nabrałam powietrza, próbując się uspokoić, a w jego hipnotyzujących, szarych oczach przemknął błysk, uśmiechając się bezczelnie.

"Prędzej czy później się przekonasz," odparł, podnosząc się, zabierając swój płaszcz i odchodząc, aż zniknął w tłumie.

O co chodziło Damienowi? Czego on właściwie chciał?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Dylemat studencki

Hailey

Nowy dom był niczym pałac, przynajmniej według moich własnych słów. Mój pokój, w szczególności, był mieszanką marzenia i koszmaru. Był piękny, ale bliskość pokoju mojego przybranego brata zamieniła go w pole ciągłej walki z własnymi impulsami. Musiałam stąpać na palcach, tłumiąc... rzeczy, które sprawiały mi przyjemność, nawet odważając się wyobrażać sobie jego twarz. Mimo tych wyzwań, udawało mi się trzymać fason. To znaczy – aż do tej chwili, kiedy moja mama postanowiła zaserwować mi kolejną niespodziankę.

„Co?” wrzasnęłam, zatrzymując filiżankę kawy w połowie drogi do ust, wpatrując się w mamę w kompletnym niedowierzaniu. Czy ona była teraz całkiem poważna?

Nie! To nie mogło się dziać.

Nie ma mowy!

„Czemu jesteś taka zszokowana, kochanie? Czy to nie lepsze rozwiązanie? Nie będziesz miała żadnych trudności w nowym college'u, bo jesteś siostrą Damiena” – powiedziała mama, posyłając mi uśmiech.

Cholera jasna!

Ona musiała kompletnie oszaleć.

Zauważyłam lekki uśmieszek igrający na ustach Damiena, gdy siedział naprzeciwko mnie, niedbale popijając kawę. Jego potargane porannym snem włosy delikatnie okalały twarz, nadając mu cholernie naturalny urok, który mnie irytował. Nawet w zwykłym t-shircie i spodniach wyglądał oszałamiająco. Zazdrościłam mu – bardzo.

Gdybym ja nie umyła rano twarzy, wyglądałabym chyba jak pieprzony szczur.

„Ale mamo, dlaczego... Dlaczego mam zapisywać się do college'u, który częściowo należy do mojego... mojego przybranego brata?” zapytałam, plącząc się w słowach. „To nie jest w porządku.”

„Dlaczego uważasz, że to problem, Hailey?” zaśmiał się Coby, składając gazetę i kładąc ją na stole. „To świetny pomysł. Ułatwi ci wszystko, nawet nie będziesz musiała się martwić o kary.”

„Nie ma mowy. Jeśli będzie się źle zachowywała, poniesie konsekwencje” – wtrącił w końcu Damien. „Nie będę jej faworyzował w żadnych okolicznościach.”

Ten przystojny drań…

„Więc sprawa załatwiona. Nie zapiszę się do college'u, który on posiada. Znajdę inne rozwiązanie” – zadeklarowałam. „Poza tym nie chcę, żeby ludzie myśleli, że jestem rozpuszczoną gówniarą.”

„Cóż, jesteś trochę rozpuszczona” – odparł Damien z nonszalancją, upijając kolejny łyk kawy i przewijając coś w telefonie.

„Nie oceniaj mnie” – odparłam przez zaciśnięte zęby, zbierając się na odwagę.

Jego uśmiech się poszerzył. „A jeśli jednak to zrobię? Co wtedy?”

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, wtrącił się Coby. „Dobrze, już wystarczy tych przekomarzań na dzisiaj, wy dwoje. Damien, ona jest tu nowa i wyraźnie zestresowana. Daj jej spokój, chociaż przez chwilę.” Odchrząknął.

„Nie powiedziałbym, że o to chodzi” – wzruszył ramionami, wstając z krzesła. Luźno zwisające spodnie odsłaniały fragment jego linii V, a gdy mimowolnie tam spojrzałam, natychmiast odwróciłam wzrok. „Po prostu mówiłem prawdę. Jednak jeśli nie chce chodzić do mojego college'u, w porządku. Jest swoją własną osobą, prawda? Dwadzieścia lat, tak?” Rzucił mi wymowne spojrzenie.

Czy próbował mnie sprowokować?

No jasne, że tak.

„Nie, zapisze się do college'u, Damien. Nie zwracaj na nią uwagi,” moja mama wtrąciła się, niestety stając po jego stronie. „Ona po prostu jest zdenerwowana.”

„Ale mamo—”

„Koniec dyskusji, Hailey. Idziesz do Elite Academy i to ostateczne.”

Wtedy zdałam sobie sprawę, że kolejna decyzja w moim życiu właśnie została spieprzona przez moją matkę.

„Świetnie, wygląda na to, że już nie mam tu nic do powiedzenia,” warknęłam do mamy, gwałtownie wstając i rzucając jej wrogie spojrzenie, zanim ruszyłam na górę, świadoma wzroku Damiena śledzącego każdy mój krok.

„To było dość ostre, Madison,” doszedł mnie stłumiony głos Coby’ego, gdy znikałam z pola widzenia.

***

„Naprawdę z tego powodu teraz panikujesz?” Isla parsknęła śmiechem, niedowierzanie malowało się na jej twarzy. „Daj spokój, to nie jest aż taki problem. Po co tyle o tym myśleć? Pójście do college'u, gdzie masz jakieś wpływy, zwłaszcza że twój przybrany brat jest jednym z założycieli, brzmi jak plus. Nawet nie będziesz musiała martwić się o prześladowców. W czym problem?”

"Ja..." zająknęłam się, próbując się opanować. "Ty tego w ogóle nie rozumiesz, Isla. To nie jest takie proste, jak się wydaje. To zupełnie nowe miasto, a poza tym mama wyjeżdża z Coby'm na dwutygodniowy miesiąc miodowy. Zostanę tu sama, musząc znosić tego Diabła. Co gorsza, jeśli będę musiała go znosić nawet na uczelni, to będzie nie do wytrzymania."

Nie mogłam jej powiedzieć, że już raz się dotykałam, myśląc o nim. To byłaby katastrofa, gdybym znalazła się zbyt blisko niego!

Isla przez chwilę milczała, uważnie mi się przyglądając, zanim ponownie się odezwała.

"Pociąga cię, Hailey?" Na jej ustach pojawił się ledwie widoczny uśmieszek.

"C-co?" Zaskoczyło mnie jej pytanie, oczy rozszerzyły mi się ze zdziwienia. "Nie! Absolutnie nie."

Nie musiała wiedzieć...

"A więc tak..." Zamruczała, opierając podbródek na dłoni i pochylając się bliżej. "Trzymasz się na dystans, bo się przy nim denerwujesz. Wiem, jak źle radzisz sobie z nerwami, dlatego tak panikujesz, prawda?"

Nie było mowy, żebym się do tego przyznała. Dręczyłaby mnie z tym do końca życia!

"Isla, przekręcasz wszystko!"

"Nie, po prostu układam to sobie w głowie, i to cię tak rozstraja," droczyła się, poruszając brwiami. "Już masz na niego chrapkę, co? Zwłaszcza po tym, co powiedział na weselu. On cię denerwuje, wchodzi ci pod skórę... sprawia, że czujesz... rzeczy, to swędzenie..." Jej ton stał się przesadny, jakby opowiadała dramatyczną scenę z filmu. "Robisz się przy nim mokra, chcesz—"

"Isla, do cholery, wystarczy! To obrzydliwe!" przerwałam jej, czując, jak twarz pali mnie ze wstydu i frustracji.

"Naprawdę?" Isla zachichotała, gryząc jabłko, które trzymała w ręce. "Bardzo wątpię, że naprawdę cię to obrzydza."

No cóż, wcale mnie to nie obrzydzało.

"Pierdol się, Isla. Wcale mi nie pomagasz!" jęknęłam, mając ochotę zakończyć rozmowę, ale ona nie dawała za wygraną.

"Czekaj, czekaj! Wyluzuj. Tylko żartowałam!"

"Nie, wcale nie!"

"No dobra, masz rację," podrapała się po głowie. "I serio, kogo ja próbuję oszukać? Wiesz, że to, co powiedziałam, trafia w sedno. Zbyt dobrze cię znam, żeby nie zauważyć, kiedy ktoś ci się podoba. Pamiętasz Ricky'ego? Było tak samo, ale niestety, wyprowadził się z miasta."

"Nie wspominajmy o Rickym. To prehistoria! I jeśli nie zamierzasz mi pomóc, daruj sobie te teorie—naprawdę nie potrzebuję takich myśli w głowie."

"One już tam są," Isla mruknęła cicho.

"Co ty, kurwa, powiedziałaś?" syknęłam, czując, jak we mnie narasta frustracja. "Nieważne. Kończę tę rozmowę."

"Dobra, dobra! Już nic nie mówię. Tylko się uspokój, dobrze?" Jęknęła zirytowana, chociaż to ja powinnam być wkurzona—i byłam, i to porządnie.

"Jeśli masz jakieś sensowne sugestie, to pomóż mi. W przeciwnym razie nie interesują mnie twoje głupoty. Już jestem wkurzona, Isla. Nie pogarszaj tego," westchnęłam, przeczesując włosy dłonią ze zniecierpliwieniem.

"Słuchaj, twoja mama zaraz zniknie na miesiąc miodowy z Coby'm i przez jakiś czas nie będą myśleć o niczym oprócz tego, żeby się pieprzyć. Więc masz ograniczone możliwości. Czemu po prostu nie posłuchasz rady mamy, zapisz się na studia, a jeśli po jej powrocie nadal uznasz, że nie dajesz rady z Damienem, pogadasz z nią o tym? Madison zwykle cię słucha, prawda?"

Wątpiłam, żeby mama mnie posłuchała.

"Czuję, że nie zmieni zdania. Przywiozła mnie tutaj wbrew mojej woli," mruknęłam.

"To dlatego, że nie potrafi bez ciebie żyć, głuptasie. Opuść trochę gardę i weź się w garść. Nie pokazuj mu, że się stresujesz, bo diabeł zacznie coś kombinować."

"Diabeł?"

"Sama go tak nazwałaś, pamiętasz?" Zachichotała. "Dobra, muszę lecieć. Masa pracy domowej! Pa!"

"Czekaj, myślisz, że to się uda? Nie mogę udawać, że on nie istnieje, zwłaszcza jeśli będziemy pod jednym dachem."

"Więc go nie ignoruj. Zachowuj się naturalnie, jak każda normalna osoba. Po co pozwalać mu zauważyć, że cię peszy? To niepotrzebne, prawda?"

"Dobra, spróbuję i dam ci znać, jak poszło," westchnęłam. "Pa!"

"Pa, trzymaj się!" powiedziała na zakończenie rozmowy, zostawiając mnie rozciągniętą na łóżku, wpatrzoną w pusty sufit pokoju.

Jak tu zachowywać się normalnie, gdy serce zaraz eksploduje na sam widok kogoś?

Nie znałam odpowiedzi. Co gorsza, nie miałam kogo zapytać, zwłaszcza nie Isli—bo nie zamierzałam ryzykować jej seksualnych pomysłów, które i tak już... krążyły po mojej głowie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

New Brother: His Dirty Little Secret

New Brother: His Dirty Little Secret

21 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

21

Treść

Aa