Suknia jest sarkofagiem. Trzydzieści cztery małe satynowe guziki biegną wzdłuż mojego kręgosłupa. Moja matka zapinała je dziś rano. Płakała przy tym, a ja powiedziałam jej, żeby przestała, bo rozmaże sobie tusz do rzęs, i jeśli teraz pomyślę o jej twarzy, nie przejdę przez to.
Próbowałam dwa razy. Raz z ramieniem wykręconym za plecy jak flaming, raz leżąc twarzą w dół na łóżku. Fiszbiny wbijają mi się w żebra za każdym razem, gdy oddycham, co mi się należy.
Kładę dłoń na mostku i naciskam, bo naciskanie to jedyne, co powstrzymuje to przed wspinaniem się po moim gardle.
Mój telefon wibruje na laminacie, a całe moje ciało rzuca się w jego stronę, pierwszy raz przyznaję, że mam nadzieję, że to on. Coś pod moimi żebrami się zapada, gdy czytam ekran. Gemma. Nie on.
— Jest na żywo — mówi, zanim zdążę się przywitać. — Osiem minut temu, Ode, i musisz mi powiedzieć teraz, czy mam to zdjąć, choć już późno, ale zrobię co mogę—
— Nie. — Wychodzi płasko, głosem, który znalazłam w apartamencie dla panny młodej.
— Odette, jeden telefon—
— Nie, Gemma. — Wbijam paznokcie w dłonie, aż skóra ustępuje, bo łatwiej liczyć ból niż oddech.
Pauza. Redakcja za nią, ktoś się śmieje z czegoś, co nie dotyczy mnie. — Dobrze. Jest w obiegu. — Jej wydech dłuższy niż słowo. — Gdzie jesteś?
— Bezpieczna. — Odpowiadam krótko, bo to jedyne, co mogę teraz powiedzieć—moja lokalizacja i samotność to jedyne, co mam teraz w pełni pod kontrolą.
— To nie odpowiedź, kochanie. — Jej głos jest łagodny i przepraszający, jakby to była jej wina.
— To ta, którą mam. — Nie daję jej więcej, bo każda lepsza odpowiedź to drzwi, a jeśli dziś wieczorem jedne otworzę, otworzę wszystkie. — Opowiedz mi o artykule.
Chwila. — Dobrze. Najważniejsze media podchwyciły to w godzinę. Już jest mem, nie wyślę ci go.
— Wyślij. — Próbuję się uśmiechnąć, ale to marne i wilgotne, i nie mogę w dobrej wierze nazwać tego uśmiechem.
— Nie. Nie, póki twoje włosy są jeszcze w ślubnych wsuwkach.
— Nie są — kontruję, chociaż oczywiście są. Opieram czoło o zimno zagłówka. Jeśli będę wystarczająco długo zgięta, mój własny ciężar mnie przytrzyma, a bycie przytrzymaną jest wystarczająco bliskie byciu trzymaną.
Dwoje drzwi dalej płacze dziecko, a jego matka płacze ciszej, i wydobywa się ze mnie cichy zwierzęcy dźwięk, który zagryzam w ostatniej chwili czystym uporem. — Jak się ma kurs akcji?
— Spada. Kiedy ostatnio jadłaś? — Cholera, ona też jest uparta. Kocham to w niej tak bardzo, jak mnie to teraz irytuje.
— Na kolacji próbnej. — Mówię to, i wszystko wraca, jego dłoń u podstawy mojego kręgosłupa, jego kciuk zataczający powolne kółka na jedwabiu, toast o tym, jak jestem najlepszym, co mu się przytrafiło.
Co mógł powiedzieć, bo wiedział, że ma trzy godziny, zanim to przestanie być prawdą. Odsuwam telefon od ucha, bo w moim gardle pojawił się kształt, który nie jest mój. — Och, Ode.
— Nie. Zostań przy artykule. — Kieruję ją z powrotem od mojej tragedii do mojej zemsty. Powinno to być lepsze. Ledwo jest.
— Dobrze. Archer i Cole zwołali pilną naradę. Oświadczenie pojawi się przed śniadaniem. Do południa odchodzi. — Do południa odchodzi. Słowa smakują jak metal, który nie opuścił mnie od apartamentu panny młodej, i sięgam po notatnik.
Powody, dla których to było słuszne.
Długopis porusza się szybciej niż ja. Tatuaż. Znacznik czasu, trzecia czternaście, gdy pisałam mu liścik fioletowym długopisem, gdy całowałam znak na jego ramieniu, który mogłabym rysować z zamkniętymi oczami.
Dwanaście miesięcy rozkładania miejsc. Cztery razy przysięgał na pamięć matki. Piszę szybciej, niż muszę, bo jeśli przestanę, wykręcę jego numer, usłyszę jego głos i uwierzę we wszystko, co mi powie, a tą kobietą nie wolno mi być.
Gemma dzwoni z powrotem o drugiej z wiadomością—„Trenduje w całym kraju”—potem o czwartej—„Padły nam serwery. W dobrym sensie, o ile taki jest.”
Między rozmowami pokój robi się cichszy, niż mogę znieść, i włączam telewizor bez dźwięku, a dwie kobiety w różowych marynarkach sprzedają mi wciąż ten sam nóż.
Gemma dzwoni o szóstej trzydzieści, a jej głos stał się cichy w ten sposób, w jaki bywa tylko wtedy, gdy nie chce mieć racji. — Ode. Zwolnili go. Bez odprawy, bez przesłuchania.
Przez jedną czystą, okropną sekundę coś we mnie otwiera się jak drzwi, których nie wiedziałam, że mam, ciepłe, gorące, całe, i rozumiem, czemu mężczyźni zaczynają wojny. Potem drzwi się zamykają, a za nimi jest pokój, na który jeszcze nie mogę spojrzeć.
— Dziękuję — mówię, jak ktoś przy ladzie, i rozłączam się, zanim zapyta, czy wszystko w porządku, bo odpowiedź to takie nie, które chcę schować tak daleko, by wyglądało raczej jak pogrzebanie.
Idę do łazienki w ślubnych butach, które mam nadal na stopach, a w lustrze patrzy na mnie panna młoda, która już wie.
Pierwsze sześć guzików odpinam zębami. Resztę rozrywam. Perły wysypują się po linoleum w szczelinę przy toalecie, gdzie statystycznie przeżyją mnie.
Teraz płaczę naprawdę, i nie wiedziałam, że zaczęłam. To nie jest dźwięk. To tylko woda, taki płacz, jaki ciało wydaje, kiedy kobieta w nim wychodzi na chwilę.
Wychodzę z sukni i wrzucam ją do kosza. Nie mieści się, więc wciskam ją i stoję z czołem opartym o plastik, aż drżenie w nogach wróci poniżej poziomu do negocjacji.
Notatnik wciąż leży otwarty na łóżku.
Rzeczy, które straciłam.
Liam. Liam o poranku. Ręka Liama u podstawy mojego kręgosłupa. Mieszkanie. Praca, którą rzuciłam dla jego grafiku. Pierścionek. Nazwisko, które miałam przyjąć.
Twarz mojej matki, na którą nie mogę patrzeć. Ojciec, który zapyta, bardzo łagodnie, czy jestem pewna.
Kobieta, którą byłam o ósmej dwa dni temu, która całowała znak na jego ramieniu i wierzyła.
Telefon się rozświetla. Mama . Jeśli odbiorę, usłyszę jak mówi moje imię i rozpadnę się w przydrożnym hotelu przed nikim. Patrzę, jak dzwoni do końca.
Telefon się rozświetla. Celine . Ona będzie próbowała być dla mnie dobra, a bycie dobrym dla mnie teraz to nóż, którego nie potrafię trzymać za rękojeść. Patrzę, jak dzwoni do końca.
Telefon się rozświetla. Celine . Znowu. Trzymam telefon, aż drętwieje mi dłoń, moja własna twarz w szkle na wpół zatarta.
Otwieram laptopa, pyta o hasło, i przez cztery sekundy nie mogę go sobie przypomnieć, co jest najbardziej szczerym momentem tego wieczoru.
Nadmorskie miasteczka. Daleko od Londynu. Pokój do wynajęcia na długo. Preferowana gotówka.
Przewijam obok Kornwalii, bo jego rodzina ma tam dom. Chcę miasteczka, które nigdy o mnie nie słyszało.
Trzecia strona. Ogłoszenie z dwoma zdjęciami, port, szyld pubu. Pokój jednoosobowy, akceptowana gotówka, brak pytań.
Miasteczko nazywa się Harrowcliff. Nigdy o nim nie słyszałam, co o szóstej czterdzieści jeden rano jest najpiękniejszym zdaniem, jakie przeczytałam.
Zawieszam palec nad przyciskiem rezerwacji. Palec mi się trzęsie, i to nie od zimna. Naciskam.
Potwierdzenie się ładuje, a pod nazwiskiem właściciela, małymi kursywą, jest linijka, którą muszę przeczytać trzy razy, zanim zrozumiem.
Prowadzi Callum Ware. Powiedz mu, co chcesz.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Liama]
Sufit jest nie taki. Nasz w mieszkaniu jest biały. Ten tutaj ma fakturę owsianki, z głowicą zraszacza skierowaną prosto na moją twarz, i moją pierwszą myślą, przefiltrowaną przez czaszkę goszczącą orkiestrę perkusyjną, jest to, że ktokolwiek zamontował ten zraszacz, musiał nie znosić swoich gości.
"Odette." Wypowiadam jej imię zanim się podnoszę, bo dzielimy łóżko od czterech lat i ona odpowiada na jego kształt, zanim jeszcze dotrą do niej samogłoski.
Łóżko odpowiada, będąc puste. Jej strona zaścielona jak w szpitalu, moja – drobne miejsce zbrodni. Mam na sobie koszulę z wczorajszej nocy i nic więcej, co – jak na faceta, który układa piżamę na stojaku – jest czymś nowym.
Siadam za szybko. Perkusja zmienia się w orkiestrę. Próbuję ułożyć zdanie z ostatnich dwunastu godzin; zdanie gubi czasowniki w połowie.
Kolacja przedślubna. Ojciec wznoszący toast o tym, że Ashfordowie żenią się dobrze. Dłoń Odette na moim łokciu, nowy lakier do paznokci, który wybrała, bo pasował do serwetek – z czego się śmiałem, a ona szturchnęła mnie w bok.
Matt wciskający mi whisky, której nie chciałem, a którą i tak wypiłem, bo kieliszek świadka to zobowiązanie. Celine przy barze później, z tym ostrożnym uśmiechem: spokojnie, Liam, jutro wielki dzień.
Potem: luki. Dywan w korytarzu z wzorem, którego nie potrafiłbym odtworzyć pod przysięgą. Drzwi zatrzaskujące się – z której strony, nie wiem.
Jestem facetem z aplikacją do kalendarza i ojcem, który powiedział mi, że dżentelmen jest punktualny nawet na własny pogrzeb. Nie miewam urwanych filmów. Miałem dwa. Na dwudzieste pierwsze urodziny. Teraz.
Mój garnitur leży na podłodze. Nie powieszony. Nie złożony. Zgniotł się, przybrał kształt, jaki przybiera ubranie zdjęte przez człowieka, któremu nie zależy, gdzie wyląduje. Moje ręce drżą, choć nie mają do tego prawa.
Zegar wskazuje 09:47. Ceremonia o jedenastej. Mój telefon leży ekranem do dołu, z pajęczyną pęknięć, których nie pamiętam. Siedemnaście nieodebranych połączeń. Czternaście od Matta, trzy od mamy, żadnego od Odette.
Matt odbiera przy czwartym sygnale, co w dzień mojego ślubu jest o trzy za dużo – temat, który poruszę, gdy znajdę pannę młodą.
– Stary, gdzie ty, do cholery, jesteś? Dzwonimy od… – Jego głos jest ciężki od czegoś, czego nie potrafię nazwać, zawieszony między kacem a strachem.
– Matt. Po barze wczoraj. Gdzie poszedłem? – Mój głos jest równy w ten sposób, w jaki głos staje się równy, gdy jego właściciel próbuje ugasić mały pożar w magazynie pełnym benzyny.
– Nie pamiętasz. – Mówi powoli, tak jak mówi się to pacjentowi po wstrząsie mózgu, którego odpowiedź może potem mieć znaczenie prawne.
– Nie dzwoniłbym do ciebie, Matthew, gdybym pamiętał. – Mój głos wszedł w ton, którego mój ojciec używa wobec caddiego polecającego złą kij golfowy.
– Byłeś w porządku. Ja postawiłem jednego, Celine postawiła jednego, Tom zrobił shota. Potem powiedziałeś, że idziesz na górę. Nie chciałeś być panem młodym, który rzyga w zakrystii. Odprowadziłem cię do windy. Nacisnąłeś piętro. Drzwi się zamknęły. Myśleliśmy, że poszedłeś spać. Stary, nie ma Odette? Ona jest w hotelu naprzeciwko—
– Nie ma jej tutaj. – Mówię to do sufitu jak owsianka. Mówię to do zraszacza. Mówię to do pokoju, który nie jest moim pokojem w hotelu, którego nie wybrałem.
– Matt. Była jakaś kobieta? – Pytanie opuszcza moje usta i oddałbym wiele, by je cofnąć, zanim odpowie.
– Liam, w barze zawsze są kobiety. Byłeś w porządku. Powiedziałeś mi, cytuję, że jesteś najszczęśliwszym draniem w Londynie. Ruszaj się. Aktualnie nie wyglądasz na człowieka gotowego do zdjęć. – Połączenie się urywa. Rozłączył się z panem młodym, co jest albo obrazą kończącą przyjaźń, albo przysługą – sam nie wiem, którą.
Stoję z jednym butem na nodze i drżeniem w rękach, a coś zimnego, niezwiązanego z klimatyzacją, sunie mi po kręgosłupie. Przez cztery lata byłem najszczęśliwszym draniem w Londynie. Nie zapominam o swojej narzeczonej.
Prysznic robi, co może, ale to za mało. Zacinam się przy goleniu, bo głos ojca jest głośniejszy od orkiestry – dżentelmen żeni się z czystą brodą.
A40, wbrew tradycji, okazuje się łaskawa. Jadę dziewięćdziesiąt na sześćdziesiątce i nie przychodzi mi do głowy, żeby się tym przejmować – co samo w sobie jest objawem. Telefon nie dzwoni. Odette nie dzwoni.
Najpierw widzę wieżę kościelną, szarą między drzewami, a żołądek wykonuje manewr, do którego nie ma uprawnień bez konsultacji ze specjalistą.
Parking się opróżnia. Bentley, za który zapłaciłem, wyjeżdża. Kobieta z kolacji próby wsiada do Mercedesa z butami w ręku i patrzy na mnie w sposób, który będę odtwarzał miesiącami.
W środku są kwiaty. Kwartetu nie ma. Starszy odźwierny, którego nie potrafię nazwać, patrzy na mnie z wyrazem twarzy, który Anglicy rezerwują na pogrzeby i katastrofy innych mężczyzn.
– Panie Ashford. Koordynatorka jest w środku. Myślę, że lepiej będzie, jeśli… – Jego głos jest łagodny, profesjonalny, jak człowieka, który był świadkiem czegoś, za co mu nie płacono.
Fiona ma clipboard, zestaw słuchawkowy i wyraz twarzy osoby, której płaci się dużo za zarządzanie kryzysem, o którym jej nie poinformowano – co, jak sądzę, jest istotą tej pracy.
– Liam. – Używa mojego imienia, czego nigdy nie robiła, a to oznacza, że weszliśmy w kategorię rozmów, które pomijają nazwiska. – Usiądź.
– Gdzie ona jest? – Mój głos staje się cienki – taki, jaki przyjmuje, gdy pieniądze przestają rozwiązywać to, co zawsze rozwiązywały.
– Odeszła. Czterdzieści pięć minut temu. Wyszła z apartamentu panny młodej, bocznymi drzwiami, wsiadła do auta i odjechała. – Jej głos jest równy. – Nadal była w sukni.
Zimna woda zbiera się pod moimi kolanami, siadam, bo ławka jest bliżej niż podłoga, a podłoga to nie jest opcja, na którą pozwala sobie Ashford – nawet taki, którego panna młoda właśnie ją wybrała.
– Dlaczego ona… – Zabrakło mi słów, pierwszy raz od siódmego roku życia, kiedy zdechł mi kucyk.
Celine stoi na końcu nawy – pierwszy dziś widok, który przypomina miejsce, gdzie można się oprzeć.
Jest w bladoszarej sukni druhny, tej, na którą zgodziliśmy się w lutym, z tuszem do rzęs w dwóch równych śladach, jej dłoń wyciąga się do mnie, zanim jeszcze przejdzie przez nawę.
– Liam. O Boże, Liam, gdzie byłeś— – Jej głos załamuje się w środku, tak jak załamują się głosy, które od godzin trzymają coś trudnego.
Siada obok mnie. Jej dłoń ląduje na moim przedramieniu tak, jak dłoń jej matki lądowała na ojcu przy pogrzebach, i pozwalam na to, bo nie mam dość siły, by odmówić.
– Celine. Co się stało ? – Nie potrafię zapanować nad głosem. Nie potrafię być dżentelmenem. Pytanie wychodzi ze mnie bez tej elegancji, którą ojciec przez trzydzieści lat we mnie szlifował.
– Liam. – Ma mokre oczy. Ma też stabilny wzrok – połączenie, nad którym długo będę rozmyślał. – Muszę ci coś pokazać. I jest mi bardzo przykro.
Wyciąga telefon i robi to powoli, z ostrożnością zarezerwowaną dla przedmiotów, które trzeba przekazać, ale nie można upuścić.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Odette]
Wybieram trzecie stołek od końca, bo jest najbliżej drzwi. Callum stoi za barem w henleyu o kolorze sińca, podwinięte rękawy do łokci. Jego przedramiona to jego pierwsza zbrodnia. Druga – jest najbardziej przebudzonym człowiekiem, z którym dzieliłam pokój, już ósmego poranka z rzędu.
„Wyglądasz na kobietę w potrzebie kofeiny albo księdza, a mam licencję tylko na jedno,” mówi, przesuwając kubek po blacie, zanim zdążę poprosić.
Moje dłonie obejmują kubek, kiedy przyglądam się Callumowi. Ma trzydzieści parę lat i zajmuje przejście, nawet się nie starając, czarne włosy albo zapuszczone, albo porzucone, blizna przy ustach – jedna z Andaluzji, koń i wtorek, druga z Pragi, bójka i czwartek – zgubiłam się w jego opowieściach.
Przypadkowo jest też właścicielem baru, barmanem i moim wynajmującym. Naprawdę wielowymiarowa postać.
„Zieleniejesz na brzegach, kochana. Tost?” Uśmiecha się, a ten uśmiech powinien mieć naklejkę ostrzegawczą – uśmiech faceta, który łamał serca lub łamał prawo. Prawdopodobnie jedno i drugie.
„Uroczo.” Kubek to jedyne, co trzyma mnie w pionie. Jego dłonie to problem. Szorstkie, z lekko przyciemnionymi przez tusz kostkami, cienki srebrny pierścionek na najmniejszym palcu. Przez czternaście dni nie patrzyłam na męskie dłonie. Teraz patrzę i nagle mam sucho w ustach.
Kawa, która jeszcze trzydzieści sekund temu mnie podtrzymywała, renegocjuje warunki. Wzbiera gorąca i nagła, a metaliczny posmak, który bywał moim gościem przez trzy poranki, zalewa wszystko za nią.
„Zaraz wracam.” Zeskakuję ze stołka, zanim zdąży zapytać, i rejestruję jego rękę unoszącą się znad baru, jakby chciał mnie złapać.
Schody są starsze niż pub, biorę je po dwa na raz, bo nie zamierzam być chora na klatce Calluma Ware’a akurat we wtorek. Opieram dłonie o muszlę klozetową i wpatruję się w odpływ.
Trzy poranki. Trzy poranki z rzędu, dziś czwarty, i skończyły mi się wymówki. Stres, morskie powietrze, tani olej z budki z frytkami. Żałoba, która jest przecież sportem żołądkowym.
W szafce jest paracetamol, środki na zgagę i małe różowe pudełko, które kupiłam we wtorek, ukrywając za magazynem, którego nie chciałam, u farmaceutki, która nawet nie podniosła wzroku.
Ignorowałam to pudełko trzy dni. Pudełko wykazało się wyjątkową cierpliwością. Biorę je, a moje ręce drżą, choć na dole tego nie było.
Instrukcje są proste, jak to zawsze bywa z upokarzającymi instrukcjami. Stosuję się do nich, odkładam patyczek na krawędź wanny i, dla zachowania resztek godności, odmawiam spojrzenia, dopóki nie zadzwoni minutnik.
Fugi na naprzeciwległej ścianie – czternaście w poprzek, dziewiętnaście w dół – nigdy nie byłam tak skupiona na matematyce.
Minutnik dzwoni uprzejmie, jakby toster informował, że śniadanie gotowe, więc patrzę, bo nie ma już gdzie patrzeć.
Dwie kreski. Różowe, bezwstydne, jak flamaster dziecka. Dwie kreski na plastikowym patyczku w wynajmowanej łazience nad wynajmowanym stołkiem w mieście, które wybrałam, bo nigdy o nim nie słyszałam.
Noszę dziecko mężczyzny, którego twarz widniała pod nagłówkiem, o którym kazałam napisać, który nie wie, gdzie jestem, i którego, chyba, sama już do końca nie znam.
Lista Tych, Którzy Powinni Wiedzieć zaczyna się, zanim jeszcze ją stworzę. Liam, który odpada z oczywistych względów.
Moja mama, która by przyjechała, a gdzie ona – tam i moja siostra, Celine. A nie mogę powiedzieć Celine, bo jak powiem, to się rozklei i zacznie mi współczuć, a do tego nie możemy dopuścić.
Imię pojawia się wraz z zimnem, którego nie umiem wyjaśnić. Callum, który wymagałby sukni, ołtarza i nagłówków, a znam go raptem osiem dni. Pozytyw jest taki, że aktualnie tylko on dotrzymuje mi towarzystwa. Założę się, że opowie to potem jako jedną ze swoich szalonych historii.
Zawijam patyczek w papier toaletowy, aż staje się małą białą mumią, zakopuję go pod wczorajszymi chusteczkami, dwa razy myję twarz i nie patrzę w lustro po raz trzeci. Potem wracam na dół, bo jeśli czegoś teraz potrzebuję, to nie być sama.
Callum spogląda, gdy drzwi się otwierają. Nie komentuje, ile mnie nie było, co jest albo uprzejmością, albo doświadczeniem. „Czujesz się jak człowiek?” Przesuwa szklankę wody w moją stronę, zanim zdążę usiąść – lód, plasterek czegoś zielonego na brzegu.
„To dyskusyjne. Sok pomarańczowy, właściwie. I nie piję. Warto wspomnieć.” Moje nogi chciałyby, by to odnotować, bo współpracują pod przymusem.
„Zanotowane.” Nie pyta dlaczego. Nalewa sok i stawia jak zawieszenie broni – to pierwsze kłamstwo mojego nowego życia, a już zaczynam liczyć. „Historia za kłopot. Druga szklanka gratis, trzecia obowiązkowa, a na przypadki medyczne jestem gotów zbić próg.”
Śmieję się. Ucieka mi ten śmiech bez pozwolenia, a on łapie go jak człowiek, który wie, że śmiech to waluta, i skrupulatnie prowadzi rachunek.
Jego oczy zjeżdżają na moją lewą dłoń na blacie i zatrzymują się o pół sekundy dłużej, niż powinien człowiek, który nie komentuje. Moja dłoń robi się gorąca, a pierścionek błyszczy zdradliwie w słońcu.
„To poważny kamień.” Jego ton jest niemal neutralny. To „niemal” jest całym problemem, a oboje udajemy, że tego nie widzimy.
„To pierścionek.” Mówię to takim tonem, którym kobieta mówi, gdy przez całe godziny zapomina, że w ogóle ma go na palcu.
„To poważny pierścionek, zatem.” Nie uśmiecha się. Nie nie-uśmiecha się. Czeka, jakby przy drzwiach, których postanowił nie otwierać.
Patrzę w dół. Nie patrzyłam szczerze na swoją lewą dłoń od czternastu dni. Kamień to rekwizyt z przedstawienia, które zeszło z afisza w połowie sezonu. „Zaraz wracam.” Powtarzam i zsuwam się ze stołka, a puls bije mi w uszach i nie wiem, czy to przez niego, przez patyczek w koszu, czy przez pierścionek.
„Ciągle to powtarzasz.” Mówi to cicho, do moich pleców, i to najbliżej, jak kiedykolwiek był zadania drugiego pytania.
Na zewnątrz przypływ, a woda ma kolor starego cyny. Pracuję pierścionek przez kostkę. Nie chce zejść, a potem schodzi, i ciężar w mojej dłoni jest niemal obsceniczny.
Otwieram dłoń. Pierścionek robi mały, zgrabny łuk, a plusk ginie, zanim fala dotrze do najbliższego kadłuba.
Za mną drzwi pubu są otwarte. Callum stoi w nich, z dwoma kurtkami na ramieniu, które zdobył w czasie, w jakim ja wyrzuciłam dwa lata do morza.
Przechodzi przez bruk i zarzuca na mnie kurtkę. Pachnie cedrem i zimnym dymem, a jego kostki muskają mi obojczyk i nigdzie się nie spieszą.
Plaża jest pusta. Słońce robi tani trik, rozlewając się do wody i nazywając to zachodem. Żadne z nas się nie odzywa, a cisza jest pierwszą od czternastu dni, która niczego ode mnie nie chce.
Zatrzymuje się. Odwraca. Ostatnie światło łapie go na linii żuchwy, a moje usta, jak na zawołanie, drugi raz w ciągu godziny robią się suche.
„Odette.” Nie użył mojego imienia aż do tego wieczoru, i zmienia to kształt powietrza między nami. „Przed czym uciekasz?”
Za moimi zębami odpowiedź składa się z kawałków. Patyczek w koszu. Suknia na hotelowym śmietniku. Nagłówek w Londynie. Siostra, o której twarzy nie umiem nagle myśleć bez metalicznego posmaku.
Nic nie wychodzi. Ani słowo, ani oddech, tylko mewy i przypływ toczą się dalej beze mnie, a mężczyzna, którego znam od ośmiu dni, czeka na odpowiedź, na którą nie mam już ust.
Przesuń w górę, aby kontynuować