passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Not His Bride - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

Not His Bride

/

Rozdział 4

Rozdział 3

[Perspektywa Liama]

Sufit jest nie taki. Nasz w mieszkaniu jest biały. Ten tutaj ma fakturę owsianki, z głowicą zraszacza skierowaną prosto na moją twarz, i moją pierwszą myślą, przefiltrowaną przez czaszkę goszczącą orkiestrę perkusyjną, jest to, że ktokolwiek zamontował ten zraszacz, musiał nie znosić swoich gości.

"Odette." Wypowiadam jej imię zanim się podnoszę, bo dzielimy łóżko od czterech lat i ona odpowiada na jego kształt, zanim jeszcze dotrą do niej samogłoski.

Łóżko odpowiada, będąc puste. Jej strona zaścielona jak w szpitalu, moja – drobne miejsce zbrodni. Mam na sobie koszulę z wczorajszej nocy i nic więcej, co – jak na faceta, który układa piżamę na stojaku – jest czymś nowym.

Siadam za szybko. Perkusja zmienia się w orkiestrę. Próbuję ułożyć zdanie z ostatnich dwunastu godzin; zdanie gubi czasowniki w połowie.

Kolacja przedślubna. Ojciec wznoszący toast o tym, że Ashfordowie żenią się dobrze. Dłoń Odette na moim łokciu, nowy lakier do paznokci, który wybrała, bo pasował do serwetek – z czego się śmiałem, a ona szturchnęła mnie w bok.

Matt wciskający mi whisky, której nie chciałem, a którą i tak wypiłem, bo kieliszek świadka to zobowiązanie. Celine przy barze później, z tym ostrożnym uśmiechem: spokojnie, Liam, jutro wielki dzień.

Potem: luki. Dywan w korytarzu z wzorem, którego nie potrafiłbym odtworzyć pod przysięgą. Drzwi zatrzaskujące się – z której strony, nie wiem.

Jestem facetem z aplikacją do kalendarza i ojcem, który powiedział mi, że dżentelmen jest punktualny nawet na własny pogrzeb. Nie miewam urwanych filmów. Miałem dwa. Na dwudzieste pierwsze urodziny. Teraz.

Mój garnitur leży na podłodze. Nie powieszony. Nie złożony. Zgniotł się, przybrał kształt, jaki przybiera ubranie zdjęte przez człowieka, któremu nie zależy, gdzie wyląduje. Moje ręce drżą, choć nie mają do tego prawa.

Zegar wskazuje 09:47. Ceremonia o jedenastej. Mój telefon leży ekranem do dołu, z pajęczyną pęknięć, których nie pamiętam. Siedemnaście nieodebranych połączeń. Czternaście od Matta, trzy od mamy, żadnego od Odette.

Matt odbiera przy czwartym sygnale, co w dzień mojego ślubu jest o trzy za dużo – temat, który poruszę, gdy znajdę pannę młodą.

– Stary, gdzie ty, do cholery, jesteś? Dzwonimy od… – Jego głos jest ciężki od czegoś, czego nie potrafię nazwać, zawieszony między kacem a strachem.

– Matt. Po barze wczoraj. Gdzie poszedłem? – Mój głos jest równy w ten sposób, w jaki głos staje się równy, gdy jego właściciel próbuje ugasić mały pożar w magazynie pełnym benzyny.

– Nie pamiętasz. – Mówi powoli, tak jak mówi się to pacjentowi po wstrząsie mózgu, którego odpowiedź może potem mieć znaczenie prawne.

– Nie dzwoniłbym do ciebie, Matthew, gdybym pamiętał. – Mój głos wszedł w ton, którego mój ojciec używa wobec caddiego polecającego złą kij golfowy.

– Byłeś w porządku. Ja postawiłem jednego, Celine postawiła jednego, Tom zrobił shota. Potem powiedziałeś, że idziesz na górę. Nie chciałeś być panem młodym, który rzyga w zakrystii. Odprowadziłem cię do windy. Nacisnąłeś piętro. Drzwi się zamknęły. Myśleliśmy, że poszedłeś spać. Stary, nie ma Odette? Ona jest w hotelu naprzeciwko—

– Nie ma jej tutaj. – Mówię to do sufitu jak owsianka. Mówię to do zraszacza. Mówię to do pokoju, który nie jest moim pokojem w hotelu, którego nie wybrałem.

– Matt. Była jakaś kobieta? – Pytanie opuszcza moje usta i oddałbym wiele, by je cofnąć, zanim odpowie.

– Liam, w barze zawsze są kobiety. Byłeś w porządku. Powiedziałeś mi, cytuję, że jesteś najszczęśliwszym draniem w Londynie. Ruszaj się. Aktualnie nie wyglądasz na człowieka gotowego do zdjęć. – Połączenie się urywa. Rozłączył się z panem młodym, co jest albo obrazą kończącą przyjaźń, albo przysługą – sam nie wiem, którą.

Stoję z jednym butem na nodze i drżeniem w rękach, a coś zimnego, niezwiązanego z klimatyzacją, sunie mi po kręgosłupie. Przez cztery lata byłem najszczęśliwszym draniem w Londynie. Nie zapominam o swojej narzeczonej.

Prysznic robi, co może, ale to za mało. Zacinam się przy goleniu, bo głos ojca jest głośniejszy od orkiestry – dżentelmen żeni się z czystą brodą.

A40, wbrew tradycji, okazuje się łaskawa. Jadę dziewięćdziesiąt na sześćdziesiątce i nie przychodzi mi do głowy, żeby się tym przejmować – co samo w sobie jest objawem. Telefon nie dzwoni. Odette nie dzwoni.

Najpierw widzę wieżę kościelną, szarą między drzewami, a żołądek wykonuje manewr, do którego nie ma uprawnień bez konsultacji ze specjalistą.

Parking się opróżnia. Bentley, za który zapłaciłem, wyjeżdża. Kobieta z kolacji próby wsiada do Mercedesa z butami w ręku i patrzy na mnie w sposób, który będę odtwarzał miesiącami.

W środku są kwiaty. Kwartetu nie ma. Starszy odźwierny, którego nie potrafię nazwać, patrzy na mnie z wyrazem twarzy, który Anglicy rezerwują na pogrzeby i katastrofy innych mężczyzn.

– Panie Ashford. Koordynatorka jest w środku. Myślę, że lepiej będzie, jeśli… – Jego głos jest łagodny, profesjonalny, jak człowieka, który był świadkiem czegoś, za co mu nie płacono.

Fiona ma clipboard, zestaw słuchawkowy i wyraz twarzy osoby, której płaci się dużo za zarządzanie kryzysem, o którym jej nie poinformowano – co, jak sądzę, jest istotą tej pracy.

– Liam. – Używa mojego imienia, czego nigdy nie robiła, a to oznacza, że weszliśmy w kategorię rozmów, które pomijają nazwiska. – Usiądź.

– Gdzie ona jest? – Mój głos staje się cienki – taki, jaki przyjmuje, gdy pieniądze przestają rozwiązywać to, co zawsze rozwiązywały.

– Odeszła. Czterdzieści pięć minut temu. Wyszła z apartamentu panny młodej, bocznymi drzwiami, wsiadła do auta i odjechała. – Jej głos jest równy. – Nadal była w sukni.

Zimna woda zbiera się pod moimi kolanami, siadam, bo ławka jest bliżej niż podłoga, a podłoga to nie jest opcja, na którą pozwala sobie Ashford – nawet taki, którego panna młoda właśnie ją wybrała.

– Dlaczego ona… – Zabrakło mi słów, pierwszy raz od siódmego roku życia, kiedy zdechł mi kucyk.

Celine stoi na końcu nawy – pierwszy dziś widok, który przypomina miejsce, gdzie można się oprzeć.

Jest w bladoszarej sukni druhny, tej, na którą zgodziliśmy się w lutym, z tuszem do rzęs w dwóch równych śladach, jej dłoń wyciąga się do mnie, zanim jeszcze przejdzie przez nawę.

– Liam. O Boże, Liam, gdzie byłeś— – Jej głos załamuje się w środku, tak jak załamują się głosy, które od godzin trzymają coś trudnego.

Siada obok mnie. Jej dłoń ląduje na moim przedramieniu tak, jak dłoń jej matki lądowała na ojcu przy pogrzebach, i pozwalam na to, bo nie mam dość siły, by odmówić.

– Celine. Co się stało ? – Nie potrafię zapanować nad głosem. Nie potrafię być dżentelmenem. Pytanie wychodzi ze mnie bez tej elegancji, którą ojciec przez trzydzieści lat we mnie szlifował.

– Liam. – Ma mokre oczy. Ma też stabilny wzrok – połączenie, nad którym długo będę rozmyślał. – Muszę ci coś pokazać. I jest mi bardzo przykro.

Wyciąga telefon i robi to powoli, z ostrożnością zarezerwowaną dla przedmiotów, które trzeba przekazać, ale nie można upuścić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Odette]

Wybieram trzecie stołek od końca, bo jest najbliżej drzwi. Callum stoi za barem w henleyu o kolorze sińca, podwinięte rękawy do łokci. Jego przedramiona to jego pierwsza zbrodnia. Druga – jest najbardziej przebudzonym człowiekiem, z którym dzieliłam pokój, już ósmego poranka z rzędu.

„Wyglądasz na kobietę w potrzebie kofeiny albo księdza, a mam licencję tylko na jedno,” mówi, przesuwając kubek po blacie, zanim zdążę poprosić.

Moje dłonie obejmują kubek, kiedy przyglądam się Callumowi. Ma trzydzieści parę lat i zajmuje przejście, nawet się nie starając, czarne włosy albo zapuszczone, albo porzucone, blizna przy ustach – jedna z Andaluzji, koń i wtorek, druga z Pragi, bójka i czwartek – zgubiłam się w jego opowieściach.

Przypadkowo jest też właścicielem baru, barmanem i moim wynajmującym. Naprawdę wielowymiarowa postać.

„Zieleniejesz na brzegach, kochana. Tost?” Uśmiecha się, a ten uśmiech powinien mieć naklejkę ostrzegawczą – uśmiech faceta, który łamał serca lub łamał prawo. Prawdopodobnie jedno i drugie.

„Uroczo.” Kubek to jedyne, co trzyma mnie w pionie. Jego dłonie to problem. Szorstkie, z lekko przyciemnionymi przez tusz kostkami, cienki srebrny pierścionek na najmniejszym palcu. Przez czternaście dni nie patrzyłam na męskie dłonie. Teraz patrzę i nagle mam sucho w ustach.

Kawa, która jeszcze trzydzieści sekund temu mnie podtrzymywała, renegocjuje warunki. Wzbiera gorąca i nagła, a metaliczny posmak, który bywał moim gościem przez trzy poranki, zalewa wszystko za nią.

„Zaraz wracam.” Zeskakuję ze stołka, zanim zdąży zapytać, i rejestruję jego rękę unoszącą się znad baru, jakby chciał mnie złapać.

Schody są starsze niż pub, biorę je po dwa na raz, bo nie zamierzam być chora na klatce Calluma Ware’a akurat we wtorek. Opieram dłonie o muszlę klozetową i wpatruję się w odpływ.

Trzy poranki. Trzy poranki z rzędu, dziś czwarty, i skończyły mi się wymówki. Stres, morskie powietrze, tani olej z budki z frytkami. Żałoba, która jest przecież sportem żołądkowym.

W szafce jest paracetamol, środki na zgagę i małe różowe pudełko, które kupiłam we wtorek, ukrywając za magazynem, którego nie chciałam, u farmaceutki, która nawet nie podniosła wzroku.

Ignorowałam to pudełko trzy dni. Pudełko wykazało się wyjątkową cierpliwością. Biorę je, a moje ręce drżą, choć na dole tego nie było.

Instrukcje są proste, jak to zawsze bywa z upokarzającymi instrukcjami. Stosuję się do nich, odkładam patyczek na krawędź wanny i, dla zachowania resztek godności, odmawiam spojrzenia, dopóki nie zadzwoni minutnik.

Fugi na naprzeciwległej ścianie – czternaście w poprzek, dziewiętnaście w dół – nigdy nie byłam tak skupiona na matematyce.

Minutnik dzwoni uprzejmie, jakby toster informował, że śniadanie gotowe, więc patrzę, bo nie ma już gdzie patrzeć.

Dwie kreski. Różowe, bezwstydne, jak flamaster dziecka. Dwie kreski na plastikowym patyczku w wynajmowanej łazience nad wynajmowanym stołkiem w mieście, które wybrałam, bo nigdy o nim nie słyszałam.

Noszę dziecko mężczyzny, którego twarz widniała pod nagłówkiem, o którym kazałam napisać, który nie wie, gdzie jestem, i którego, chyba, sama już do końca nie znam.

Lista Tych, Którzy Powinni Wiedzieć zaczyna się, zanim jeszcze ją stworzę. Liam, który odpada z oczywistych względów.

Moja mama, która by przyjechała, a gdzie ona – tam i moja siostra, Celine. A nie mogę powiedzieć Celine, bo jak powiem, to się rozklei i zacznie mi współczuć, a do tego nie możemy dopuścić.

Imię pojawia się wraz z zimnem, którego nie umiem wyjaśnić. Callum, który wymagałby sukni, ołtarza i nagłówków, a znam go raptem osiem dni. Pozytyw jest taki, że aktualnie tylko on dotrzymuje mi towarzystwa. Założę się, że opowie to potem jako jedną ze swoich szalonych historii.

Zawijam patyczek w papier toaletowy, aż staje się małą białą mumią, zakopuję go pod wczorajszymi chusteczkami, dwa razy myję twarz i nie patrzę w lustro po raz trzeci. Potem wracam na dół, bo jeśli czegoś teraz potrzebuję, to nie być sama.

Callum spogląda, gdy drzwi się otwierają. Nie komentuje, ile mnie nie było, co jest albo uprzejmością, albo doświadczeniem. „Czujesz się jak człowiek?” Przesuwa szklankę wody w moją stronę, zanim zdążę usiąść – lód, plasterek czegoś zielonego na brzegu.

„To dyskusyjne. Sok pomarańczowy, właściwie. I nie piję. Warto wspomnieć.” Moje nogi chciałyby, by to odnotować, bo współpracują pod przymusem.

„Zanotowane.” Nie pyta dlaczego. Nalewa sok i stawia jak zawieszenie broni – to pierwsze kłamstwo mojego nowego życia, a już zaczynam liczyć. „Historia za kłopot. Druga szklanka gratis, trzecia obowiązkowa, a na przypadki medyczne jestem gotów zbić próg.”

Śmieję się. Ucieka mi ten śmiech bez pozwolenia, a on łapie go jak człowiek, który wie, że śmiech to waluta, i skrupulatnie prowadzi rachunek.

Jego oczy zjeżdżają na moją lewą dłoń na blacie i zatrzymują się o pół sekundy dłużej, niż powinien człowiek, który nie komentuje. Moja dłoń robi się gorąca, a pierścionek błyszczy zdradliwie w słońcu.

„To poważny kamień.” Jego ton jest niemal neutralny. To „niemal” jest całym problemem, a oboje udajemy, że tego nie widzimy.

„To pierścionek.” Mówię to takim tonem, którym kobieta mówi, gdy przez całe godziny zapomina, że w ogóle ma go na palcu.

„To poważny pierścionek, zatem.” Nie uśmiecha się. Nie nie-uśmiecha się. Czeka, jakby przy drzwiach, których postanowił nie otwierać.

Patrzę w dół. Nie patrzyłam szczerze na swoją lewą dłoń od czternastu dni. Kamień to rekwizyt z przedstawienia, które zeszło z afisza w połowie sezonu. „Zaraz wracam.” Powtarzam i zsuwam się ze stołka, a puls bije mi w uszach i nie wiem, czy to przez niego, przez patyczek w koszu, czy przez pierścionek.

„Ciągle to powtarzasz.” Mówi to cicho, do moich pleców, i to najbliżej, jak kiedykolwiek był zadania drugiego pytania.

Na zewnątrz przypływ, a woda ma kolor starego cyny. Pracuję pierścionek przez kostkę. Nie chce zejść, a potem schodzi, i ciężar w mojej dłoni jest niemal obsceniczny.

Otwieram dłoń. Pierścionek robi mały, zgrabny łuk, a plusk ginie, zanim fala dotrze do najbliższego kadłuba.

Za mną drzwi pubu są otwarte. Callum stoi w nich, z dwoma kurtkami na ramieniu, które zdobył w czasie, w jakim ja wyrzuciłam dwa lata do morza.

Przechodzi przez bruk i zarzuca na mnie kurtkę. Pachnie cedrem i zimnym dymem, a jego kostki muskają mi obojczyk i nigdzie się nie spieszą.

Plaża jest pusta. Słońce robi tani trik, rozlewając się do wody i nazywając to zachodem. Żadne z nas się nie odzywa, a cisza jest pierwszą od czternastu dni, która niczego ode mnie nie chce.

Zatrzymuje się. Odwraca. Ostatnie światło łapie go na linii żuchwy, a moje usta, jak na zawołanie, drugi raz w ciągu godziny robią się suche.

„Odette.” Nie użył mojego imienia aż do tego wieczoru, i zmienia to kształt powietrza między nami. „Przed czym uciekasz?”

Za moimi zębami odpowiedź składa się z kawałków. Patyczek w koszu. Suknia na hotelowym śmietniku. Nagłówek w Londynie. Siostra, o której twarzy nie umiem nagle myśleć bez metalicznego posmaku.

Nic nie wychodzi. Ani słowo, ani oddech, tylko mewy i przypływ toczą się dalej beze mnie, a mężczyzna, którego znam od ośmiu dni, czeka na odpowiedź, na którą nie mam już ust.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Przed czym uciekasz?

Odpowiedź to patyk w koszu na śmieci, sukienka w kontenerze i nagłówek z jego imieniem. Odpowiedź to wszystko, Callum. Uciekam przed wszystkim.

Więc zamiast tego go całuję. Łatwiej przekierować go niż odpowiedzieć, a jeszcze łatwiej byłoby po prostu nie odpowiadać lub zapytać go o jego dzieciństwo.

Ale jestem zmęczona, zestresowana i mam dość ciągłego roztrząsania wszystkiego.

Jego usta są ciepłe i smakują piwem, które pił wcześniej, i przez całą jedną sekundę zastyga – nie odsuwa się, nie pochyla, po prostu zatrzymuje się, podejmuje decyzję.

Odsuwa się o cal. Jego oczy są ciemne w ostatnim świetle, pomarańcz rozlewający się po wodzie zamienia połowę jego twarzy w bursztyn, druga połowa zostaje w cieniu. „Jesteś tego pewna?”

„Nie jestem pewna niczego.” Moje palce zaciskają się na kołnierzu jego kurtki, wiatr unosi mi włosy z karku, a ja nie drżę.

„To nie jest nie.” Jego kciuk zatacza linię wzdłuż mojej szczęki. Zgrubienie skóry ociera się o moją skórę i puls wali mi w uszach, raz, dwa, trzy razy.

„To też nie jest entuzjastyczne potwierdzenie, kochanie.” W jego głosie nie ma sarkazmu, a mimo że wiem, że to tylko zwrot, serce mi zamiera od tej łagodności.

„Callum.” Wypowiadam jego imię nisko i celowo, i cokolwiek w nim czyta, to wystarcza, bo jego dłoń wsuwa się w moje włosy, jego usta odnajdują moje i horyzont się przechyla i już nie wraca.

Kładzie kurtkę na piasku za mną, nie przerywając pocałunku. Moje plecy opadają na dżins, zimno przechodzi przez koszulę i wyginam się w jego stronę, bo jest ciepły, solidny, a ja potrzebuję czegoś solidnego.

Jego usta przesuwają się na moją szczękę, potem niżej, wolno i otwarcie na mojej szyi, a moja głowa opada do tyłu, palce wbijają się w piasek. Jego zęby muskają mój obojczyk, biodra unoszą się z kurtki, zanim zdołam je powstrzymać.

„Trzęsiesz się,” mówi w zagłębienie pod moim uchem, jego oddech gorący na mokrym śladzie po jego ustach, a wszystkie nerwy w moim ciele napinają się do granic.

„Jest mi zimno.” Nie jest mi zimno. W środku płynie prąd, ale przyznanie się do tego wymaga słów, których dziś już nie użyję.

„Okropna kłamczucha.” Jego uśmiech czuć na mojej szyi, czuję każdy jego kształt. Jego ręka wsuwaja się pod moją koszulę, dłoń rozkłada się płasko na moich żebrach, a mój kręgosłup wygina się w łuk.

Jego dłoń jest szorstka i ciepła, przesuwa się powoli w górę, nasada dłoni sunie po skórze. Oddycham płytko i urywanie, więc przyciągam go bliżej za kark, bo alternatywą jest myślenie.

Podwija moją koszulę. Jego usta podążają za dłonią, wargi dotykają brzucha, żeber, spodu stanika, a ze mnie wydobywa się dźwięk, na który nie wyraziłam zgody – wysoki, łamliwy – zatrzymuje się na chwilę, żebym poczuła jego uśmiech na skórze.

„Zdejmij,” mówię i to nie jest prośba. Jego henley jest już nad głową, zanim kończę sylabę. Jego klatka piersiowa jest szeroka, wzdłuż żeber tatuaż, pod obojczykiem blizna łapiąca ostatnie światło, i dotykam jej ustami bez decyzji.

Jego oddech się rwie. Dłoń zaciska mi się we włosach i przyciąga mnie z powrotem w górę. Znowu całuje mnie mocniej, językiem przesuwa po dolnej wardze. Lekko go gryzę, a jego jęk wibruje mi w zębach.

Resztę zdzieramy z siebie kawałkami, jego ręce przy moim pasku, moje przy jego, piasek dostaje się wszędzie, ale nie dbamy o to. Zimne powietrze uderza moją nagą skórę. Wciągam powietrze, a on przykrywa mnie swoim ciałem.

Jego biodra napierają na moje, a tarcie odbiera mi oddech, który właśnie zaczerpnęłam, wbijam palce w jego ramiona i przyciągam bliżej.

Gdy wchodzi we mnie, moje paznokcie wbijają się w jego ramiona, plecy wyginają się mocno, on zastyga na niemożliwą sekundę, czoło oparte o moje, jego oddech urywany na moich wargach.

„W porządku?” Jego głos jest zniszczony, ledwo słyszalny, ramiona drżą od wysiłku, by się nie ruszyć. To powstrzymanie w nim jest własnym rodzajem zniszczenia.

„Ruszaj się.” Wychodzi jak rozkaz i on słucha, a rytm, który nadaje, jest powolny i głęboki, a z każdym ruchem coś we mnie się rozplata, co ściskałam w sobie od apartamentu dla nowożeńców.

Owijam wokół niego nogi, zmieniam kąt, a dźwięk, który ze mnie wychodzi, to coś, czego się wyprę za dnia. Jego ręka ściska moje biodro, usta są rozchylone przy moim ramieniu, czuję jego puls bijący wszędzie tam, gdzie styka się nasza skóra.

Przypływ zbliża się, piana syczy srebrzyście po piasku. Nie obchodzi mnie to. Moje ciało należy do rytmu, jego rąk i ciepła narastającego nisko w brzuchu, zaciskającego się z każdym ruchem jego bioder.

Jego tempo się łamie. Moje imię w jego ustach, szorstko, półjękiem. Wzrok mi bieleje na brzegach, uda drżą, a uwolnienie wciąga mnie pod wodę, wciskam twarz w jego szyję i rozpadam się na nim.

On podąża za mną chwilę później, jego biodra drżą, niski dźwięk w jego piersi czuję pod żebrami. Potem bezruch. Tylko oddechy.

Po złapaniu oddechu i ubraniu się w milczeniu siedzimy obok siebie na zniszczonej kurtce. Gwiazdy są już na niebie, a wiatr ma zęby. „Mam piasek w miejscach, które mogą wymagać pomocy medycznej,” mówi do nieba, całkiem poważnie.

Śmiech, który ze mnie wychodzi, jest zaskoczony i surowy, pierwszy od Londynu, który nie był udawany. Czekam na żal. Nie przychodzi. Tylko cicha cisza, jak pierwsze dziesięć minut po zejściu gorączki.

„To ty nie leżałeś na ziemi.” Otrzepuję piasek z włosów i odmawiam myślenia o tym, jak teraz wyglądam.

„Byłem okresowo na ziemi. Uznanie, gdzie się należy.” Wstaje i z absurdalną formalnością podaje mi rękę. „To najmniej, co mogę zrobić po tym, jak dosłownie rzuciłaś się na mnie—”

„Nie zrobiłam—” Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałam, a jego uśmiech się poszerza, co jest własnym rodzajem przemocy wobec mojej równowagi.

„—to kupić ci jakiś obscenicznie luksusowy bezalkoholowy napój.” Podciąga mnie bez wysiłku. „Trzy rzeczy w menu. Dwie to sok pomarańczowy.”

Wracamy w stronę pubu w spokojnym milczeniu, jego ręce w kieszeniach, moje schowane w rękawach. Nie sięga po moją dłoń. Odległość pomiędzy nami niczego nie wymaga.

„Dzięki, że nie zapytałeś ponownie,” mówię pod drzwiami pubu, głos mam cichszy, niż planowałam.

„O co zapytać?” Dobroć człowieka, który udaje, że zapomniał pytania, żebym nie musiała udawać, że odpowiadam, i moje serce robi coś, o czym nie będę myśleć podczas bezsennych nocy. Absolutnie.

Przytrzymuje drzwi pubu, a światło ze środka pada ciepło przez próg. Przechodzę, a kiedy siadam na stołku, widzę swoje odbicie w lustrze za butelkami. Piasek we włosach. Rumieńce na policzkach.

Przez jedną dezorientującą sekundę nie rozpoznaję kobiety, która na mnie patrzy, bo wygląda, absurdalnie i bez mojego pozwolenia, jak ktoś, kto może być w porządku. Potem moja dłoń wędruje do brzucha, a kobieta w lustrze obserwuje ten gest i obie wiemy lepiej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Not His Bride

Not His Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa