Przed czym uciekasz?
Odpowiedź to patyk w koszu na śmieci, sukienka w kontenerze i nagłówek z jego imieniem. Odpowiedź to wszystko, Callum. Uciekam przed wszystkim.
Więc zamiast tego go całuję. Łatwiej przekierować go niż odpowiedzieć, a jeszcze łatwiej byłoby po prostu nie odpowiadać lub zapytać go o jego dzieciństwo.
Ale jestem zmęczona, zestresowana i mam dość ciągłego roztrząsania wszystkiego.
Jego usta są ciepłe i smakują piwem, które pił wcześniej, i przez całą jedną sekundę zastyga – nie odsuwa się, nie pochyla, po prostu zatrzymuje się, podejmuje decyzję.
Odsuwa się o cal. Jego oczy są ciemne w ostatnim świetle, pomarańcz rozlewający się po wodzie zamienia połowę jego twarzy w bursztyn, druga połowa zostaje w cieniu. „Jesteś tego pewna?”
„Nie jestem pewna niczego.” Moje palce zaciskają się na kołnierzu jego kurtki, wiatr unosi mi włosy z karku, a ja nie drżę.
„To nie jest nie.” Jego kciuk zatacza linię wzdłuż mojej szczęki. Zgrubienie skóry ociera się o moją skórę i puls wali mi w uszach, raz, dwa, trzy razy.
„To też nie jest entuzjastyczne potwierdzenie, kochanie.” W jego głosie nie ma sarkazmu, a mimo że wiem, że to tylko zwrot, serce mi zamiera od tej łagodności.
„Callum.” Wypowiadam jego imię nisko i celowo, i cokolwiek w nim czyta, to wystarcza, bo jego dłoń wsuwa się w moje włosy, jego usta odnajdują moje i horyzont się przechyla i już nie wraca.
Kładzie kurtkę na piasku za mną, nie przerywając pocałunku. Moje plecy opadają na dżins, zimno przechodzi przez koszulę i wyginam się w jego stronę, bo jest ciepły, solidny, a ja potrzebuję czegoś solidnego.
Jego usta przesuwają się na moją szczękę, potem niżej, wolno i otwarcie na mojej szyi, a moja głowa opada do tyłu, palce wbijają się w piasek. Jego zęby muskają mój obojczyk, biodra unoszą się z kurtki, zanim zdołam je powstrzymać.
„Trzęsiesz się,” mówi w zagłębienie pod moim uchem, jego oddech gorący na mokrym śladzie po jego ustach, a wszystkie nerwy w moim ciele napinają się do granic.
„Jest mi zimno.” Nie jest mi zimno. W środku płynie prąd, ale przyznanie się do tego wymaga słów, których dziś już nie użyję.
„Okropna kłamczucha.” Jego uśmiech czuć na mojej szyi, czuję każdy jego kształt. Jego ręka wsuwaja się pod moją koszulę, dłoń rozkłada się płasko na moich żebrach, a mój kręgosłup wygina się w łuk.
Jego dłoń jest szorstka i ciepła, przesuwa się powoli w górę, nasada dłoni sunie po skórze. Oddycham płytko i urywanie, więc przyciągam go bliżej za kark, bo alternatywą jest myślenie.
Podwija moją koszulę. Jego usta podążają za dłonią, wargi dotykają brzucha, żeber, spodu stanika, a ze mnie wydobywa się dźwięk, na który nie wyraziłam zgody – wysoki, łamliwy – zatrzymuje się na chwilę, żebym poczuła jego uśmiech na skórze.
„Zdejmij,” mówię i to nie jest prośba. Jego henley jest już nad głową, zanim kończę sylabę. Jego klatka piersiowa jest szeroka, wzdłuż żeber tatuaż, pod obojczykiem blizna łapiąca ostatnie światło, i dotykam jej ustami bez decyzji.
Jego oddech się rwie. Dłoń zaciska mi się we włosach i przyciąga mnie z powrotem w górę. Znowu całuje mnie mocniej, językiem przesuwa po dolnej wardze. Lekko go gryzę, a jego jęk wibruje mi w zębach.
Resztę zdzieramy z siebie kawałkami, jego ręce przy moim pasku, moje przy jego, piasek dostaje się wszędzie, ale nie dbamy o to. Zimne powietrze uderza moją nagą skórę. Wciągam powietrze, a on przykrywa mnie swoim ciałem.
Jego biodra napierają na moje, a tarcie odbiera mi oddech, który właśnie zaczerpnęłam, wbijam palce w jego ramiona i przyciągam bliżej.
Gdy wchodzi we mnie, moje paznokcie wbijają się w jego ramiona, plecy wyginają się mocno, on zastyga na niemożliwą sekundę, czoło oparte o moje, jego oddech urywany na moich wargach.
„W porządku?” Jego głos jest zniszczony, ledwo słyszalny, ramiona drżą od wysiłku, by się nie ruszyć. To powstrzymanie w nim jest własnym rodzajem zniszczenia.
„Ruszaj się.” Wychodzi jak rozkaz i on słucha, a rytm, który nadaje, jest powolny i głęboki, a z każdym ruchem coś we mnie się rozplata, co ściskałam w sobie od apartamentu dla nowożeńców.
Owijam wokół niego nogi, zmieniam kąt, a dźwięk, który ze mnie wychodzi, to coś, czego się wyprę za dnia. Jego ręka ściska moje biodro, usta są rozchylone przy moim ramieniu, czuję jego puls bijący wszędzie tam, gdzie styka się nasza skóra.
Przypływ zbliża się, piana syczy srebrzyście po piasku. Nie obchodzi mnie to. Moje ciało należy do rytmu, jego rąk i ciepła narastającego nisko w brzuchu, zaciskającego się z każdym ruchem jego bioder.
Jego tempo się łamie. Moje imię w jego ustach, szorstko, półjękiem. Wzrok mi bieleje na brzegach, uda drżą, a uwolnienie wciąga mnie pod wodę, wciskam twarz w jego szyję i rozpadam się na nim.
On podąża za mną chwilę później, jego biodra drżą, niski dźwięk w jego piersi czuję pod żebrami. Potem bezruch. Tylko oddechy.
Po złapaniu oddechu i ubraniu się w milczeniu siedzimy obok siebie na zniszczonej kurtce. Gwiazdy są już na niebie, a wiatr ma zęby. „Mam piasek w miejscach, które mogą wymagać pomocy medycznej,” mówi do nieba, całkiem poważnie.
Śmiech, który ze mnie wychodzi, jest zaskoczony i surowy, pierwszy od Londynu, który nie był udawany. Czekam na żal. Nie przychodzi. Tylko cicha cisza, jak pierwsze dziesięć minut po zejściu gorączki.
„To ty nie leżałeś na ziemi.” Otrzepuję piasek z włosów i odmawiam myślenia o tym, jak teraz wyglądam.
„Byłem okresowo na ziemi. Uznanie, gdzie się należy.” Wstaje i z absurdalną formalnością podaje mi rękę. „To najmniej, co mogę zrobić po tym, jak dosłownie rzuciłaś się na mnie—”
„Nie zrobiłam—” Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałam, a jego uśmiech się poszerza, co jest własnym rodzajem przemocy wobec mojej równowagi.
„—to kupić ci jakiś obscenicznie luksusowy bezalkoholowy napój.” Podciąga mnie bez wysiłku. „Trzy rzeczy w menu. Dwie to sok pomarańczowy.”
Wracamy w stronę pubu w spokojnym milczeniu, jego ręce w kieszeniach, moje schowane w rękawach. Nie sięga po moją dłoń. Odległość pomiędzy nami niczego nie wymaga.
„Dzięki, że nie zapytałeś ponownie,” mówię pod drzwiami pubu, głos mam cichszy, niż planowałam.
„O co zapytać?” Dobroć człowieka, który udaje, że zapomniał pytania, żebym nie musiała udawać, że odpowiadam, i moje serce robi coś, o czym nie będę myśleć podczas bezsennych nocy. Absolutnie.
Przytrzymuje drzwi pubu, a światło ze środka pada ciepło przez próg. Przechodzę, a kiedy siadam na stołku, widzę swoje odbicie w lustrze za butelkami. Piasek we włosach. Rumieńce na policzkach.
Przez jedną dezorientującą sekundę nie rozpoznaję kobiety, która na mnie patrzy, bo wygląda, absurdalnie i bez mojego pozwolenia, jak ktoś, kto może być w porządku. Potem moja dłoń wędruje do brzucha, a kobieta w lustrze obserwuje ten gest i obie wiemy lepiej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Czwarte i dziewiąte schody skrzypią i nauczyłam się tego, bo to miejsce wciąż nie wydaje się domem, co oznacza, że jestem ostrożna wobec wszystkiego. Callum stoi za barem, jak zawsze, a kawa jest już nalana, zanim dotrę na dół.
— Dzień dobry. — Przesuwa kubek przez blat, nie podnosząc wzroku znad szklanki, którą wyciera. Bez zawahania, bez ukrytych znaczeń, a moje ramiona opadają z okolic płatków uszu.
— Dzień dobry. — Siadam na stołku, a kawa jest tak mocna, że pojawia się koleja fala mdłości. Dzięki Bogu, że nie dochodzi do skutku. Tost pojawia się obok już po trzydziestu sekundach, posmarowany masłem, przekrojony po skosie, i w tym momencie myślę, że mnie przedrzeźnia.
— Nie musisz mnie karmić za każdym razem, kiedy schodzę na dół. — Obejmuję kubek dłońmi, bo muszą mieć się czego chwycić. — Potrafię sobie sama zorganizować śniadanie.
— Karmię każdego, kto siedzi przy moim barze, nie jesteś wyjątkowa. — Uśmiecha się tak łatwo, że wydaje się to kłamstwem. Zwłaszcza ta część o niewyjątkowości — oczywiście, że jestem wyjątkowa. — Chociaż jesteś jedyną osobą śpiącą na górze, co daje ci niesprawiedliwą przewagę w kolejce do śniadania.
Plaża nie istnieje między nami. Ani w jego twarzy, ani w jego głosie, ani w tej półcalowej przestrzeni między jego dłonią a kubkiem, kiedy go odstawia.
— Potrzebuję kelnerki — mówi w trakcie gryzienia własnego tosta, tak swobodnie, jakby mówił o pogodzie. — Ostatnia poszła za chłopakiem do Bristolu, a najwyraźniej miłość zwycięża prawo pracy.
— Mogę to robić. — Słowa padają, zanim zdążę się nad nimi zastanowić, a jego brwi unoszą się odrobinę. — Kiedy zaczynam?
— Właśnie zaczęłaś. — Rzuca mi ścierkę i wskazuje głową na stoliki. Moja nowa kariera zaczyna się od wilgotnej szmatki i mężczyzny, który przeprowadza rozmowy kwalifikacyjne w dziewięć sekund.
Lunchowy szczyt to stworzenie o własnym pulsie. Poznaję stałych klientów po zamówieniach, zanim znam ich imiona — rybaka, który pije Guinnessa w południe, kobietę z czerwoną chustą, która odsyła co trzecie danie z zasady, nastolatków, którzy przez godzinę piją jedną colę na czterech.
Moje dłonie pamiętają, jak nosić trzy talerze na raz, a mój uśmiech pamięta, jak się sprzedaje. Coś starego i sprawnego budzi się we mnie, pamięć mięśniowa bycia dobrą w czymś, kiedy bycie dobrą w życiu ostatnio mocno się wykoleiło.
Callum obserwuje, i przyłapuję go na tym dwa razy: raz, kiedy proponuję deser, raz, kiedy rozśmieszam rybaka tak, że jego Guinness drży. Poleruje szklankę, a kącik ust drga — i to jest cała ocena mojej pracy.
Zastój przychodzi około trzeciej. Opiera się o blat na zapleczu, skrzyżowane ramiona, henley jak zwykle podkreślający jego przedramiona w sposób niemal karygodny.
— Przetrwałaś lunch bez płaczu i bez rzucenia pracy, więc jesteś o trzy długości przed ostatnimi trzema. — Odpina ręce i sięga po dwa kubki. — Herbaty?
— Poproszę. — Siadam znowu na stołku, a stopy bolą po całym bieganiu. Zwłaszcza że tak łatwo się teraz męczę — dzięki ciąży. — Więc pub — mówiłeś, że kupiłeś go przez zakład.
— Partia pokera, tylne pomieszczenie klubu w Camden. — Stawia herbatę i siada naprzeciwko, łokcie na barze. — Miałem oszczędności, o których nie wiedziałem, co jest finansowym odpowiednikiem znalezienia dychy w płaszczu, o którym zapomniałaś, że go masz.
— Przypadkowo oszczędziłeś pieniądze. — Dmucham na powierzchnię herbaty, bo patrzenie na jego dłonie, gdy mówi, staje się niebezpieczne nawigacyjnie. Czy to też kwestia ciąży? — To chyba najbardziej przypadkowo odpowiedzialna rzecz, jaką słyszałam.
— Wszechświat był tak samo zaskoczony jak wszyscy. — Jego uśmiech jest szeroki, ciepły i zbyt łatwy do patrzenia. — Zespół właśnie umarł śmiercią szlachetną, motocykl sprzedany, a ja przechodziłem obok tego miejsca, mewa siedziała na kominie i pomyślałem: cóż, wygląda na zdeterminowaną.
Śmieję się, a ten dźwięk jest wciąż na tyle nowy w moim gardle, że zauważam jego pojawienie się. — A zespół — brakuje ci go?
— Tournée, czasem, motocykla, często, samego zespołu, ani trochę. — Zatrzymuje się i ta pauza ma kształt, którego dotąd u niego nie słyszałam. — Mam taką teorię — każdy ma jedną rzecz, której jest potajemnie wierny, a cała reszta to tylko gra.
Moja szmatka zatrzymuje się na blacie, bo cisza w jego głosie zaskakuje mnie nagle. — A twoja rzecz?
— Zestaw perkusyjny, tylne pomieszczenie, za skrzynkami z piwem. — Mówi to tak po prostu, jakby ktoś nazywał najprawdziwszą rzecz o sobie, nawet nie zauważając, że to zrobił. — Mam go od siedemnastego roku życia — ze wszystkiego innego mogłem zrezygnować, ale perkusja zawsze idzie ze mną.
Otwieram usta, żeby powiedzieć: wiem, słyszę cię każdej nocy przez podłogę, a ten rytm to właśnie to, co mnie usypia. Słowa rozpuszczają się, zanim dotrą do powietrza, bo wypowiedzenie ich oznacza przyznanie, że czekam na jego dźwięk, a to drzwi, których nie mogę otworzyć.
— Siedemnaście lat to długo trzymać cokolwiek — mówię zamiast tego. To tchórzliwa wersja tego, co mam na myśli, i jego oczy zatrzymują się na moich o ułamek sekundy za długo, jakby wiedział, że było coś więcej.
— Dłużej niż większość małżeństw, statystycznie. — Podnosi kubek z udawaną powagą. — Za wierność we wszystkich jej niepraktycznych formach.
Stukam swoim kubkiem o jego i nie myślę o słowie "małżeństwo" i o smaku, jaki teraz zostawia w moich ustach. W fartuchu wibruje telefon, na ekranie: Mama: Wszystko w porządku, kiedy wracasz do domu, kochanie?
Piszę jednym kciukiem pod blatem: Wszystko dobrze, jestem zajęta czymś, wrócę, jak wrócę, kocham cię, nie martw się, każde słowo to mały biały plaster na ranie, której nie mogę jej pokazać. Telefon ląduje ekranem do dołu, szmatka wraca do mojej dłoni i żadna z tych czynności niczego nie naprawia.
Callum patrzy na mnie tak, jak patrzył przez cały dzień, cicho, ostrożnie i nie pytając. To mężczyzna, który widział, jak ekran telefonu zmienia kobiecie twarz, i postanowił nie komentować.
— Koniec przerwy — mówię, gdy do baru wchodzi nowy klient, a on kiwa głową i wracam do stolików. Popołudnie wypełnia się talerzami i szklankami oraz takim rodzajem pracy, który pozwala człowiekowi znikać na godziny.
Później w pokoju jest ciemno, poza światłami portu malującymi kształty na suficie. Leżę w łóżku z herbatą, która dawno wystygła na nocnym stoliku, gdy to zaczyna się pod moimi stopami, przez podłogę — perkusja.
Stała, rytmiczna, żywa, bicie serca, które budynek pożycza po zamknięciu. Wzór się zmienia, przyspiesza, uspokaja, a on gra tak, jak mówi — luźno i ciepło, z nagłymi momentami precyzji, które trafiają mnie tam, gdzie nie miałam ochrony.
Moja dłoń przesuwa się do brzucha bez pozwolenia. Pod moją dłonią jeszcze nic nie ma, żadnego wybrzuszenia, żadnego ruchu, tylko płaska cisza ciała, które trzyma sekret nawet przed samym sobą.
Ten pokój ze skrzypiącymi schodami i cienkimi ścianami oraz mężczyzną, który gra pode mną na perkusji i nie wie, co noszę w sobie. To pierwsze miejsce od czasu Londynu, które nie każe mi być kimś.
Myśl przychodzi i odbiera mi cały oddech. Wciskam twarz w poduszkę. Będę matką i absolutnie nie mam pojęcia, jak to zrobić, nie zamieniając się w swoją własną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
[Perspektywa Calluma]
Ona wyciera stolik numer sześć tak, jakby rozbrajała bombę, a ja już od czterdziestu pięciu sekund wycieram tę samą szklankę, bo moje ręce zapomniały, że mają jakąś robotę.
Oto, co wiem o Odette Marsden. Nie pije—ani kropelki, nawet kiedy stary Gerald rozlewa swoje trzecie piwo, a cały bar robi kolejkę współczucia. Każdego ranka około siódmej robi jej się niedobrze i myśli, że podłoga łazienki między nami jest dźwiękoszczelna, co—kochanie, nie jest .
Drży, gdy ktoś pyta, skąd pochodzi. Wrzuciła diament do mojego portu bez mrugnięcia okiem, a ja nadal nie mogę się z tym pogodzić. Oto, czego nie wiem: cała reszta.
"Przegapiłaś plamę na czwórce." Kiwnąłem głową w stronę tego stolika, bo drażnienie jej staje się moim ulubionym sportem.
"Jeszcze nie zaczęłam czwórki." Nawet nie podnosi wzroku. Jej włosy robią ten numer, kiedy wymykają się z fryzury i opadają na twarz, ciemne na tle rumieńca, jaki wieczorna zmiana wypisała jej na policzkach.
Moja szmatka wraca do polerowania szklanki, która naprawdę nie potrzebuje już uwagi. "Właśnie. Czwórka czuje się zaniedbana—zwłaszcza po dwóch maluchach i kobiecie, która nie uznaje podkładek pod szklanki."
Prostuje się, ścierka na ramieniu, jedno biodro oparte o kant stołu, i posłuchaj, jestem dorosłym facetem, widziałem już biodra—nagie i nie, byłem na plażach i festiwalach, w nieprzemyślanych klubach i prywatnych pokojach, ale sposób, w jaki ta kobieta stoi, robi coś z moim układem oddechowym, na czym wolałbym się nie skupiać.
"Powiedz czwórce, że zajmę się nią, kiedy się za nią zabiorę." Kącik jej ust drga. To już siedem. Liczę jej małe uśmiechy od pięciu dni, i tak, wiem, że to trochę szalone.
"W porządku. Chcesz przegląd stałych bywalców, skoro już jesteś załogą?"
"Jestem załogą od trzech dni." Ale i tak zaczyna czyścić czwórkę, bo jest niezdolna zostawić coś niedokończonego, co uważam za przerażające i niezmiernie pociągające. "Powiedziałabym, że to już dawno powinno się odbyć."
"Przepraszam, w takim razie od razu przechodzę do rzeczy. Gerald, rybak—oświadcza się tej samej kobiecie od sześciu lat. To samo kolano, ta sama przemowa. Ona mówi nie, on stawia jej piwo, oglądają razem mecz." Mówię, gestykulując rękami, a ona się im przygląda.
"Czy ona kiedyś mówi tak?"
"Raz, po wyjątkowo dobrej zapiekance rybnej. Cofnęła zgodę przy deserze. To już prawie tradycja—następne oświadczyny będą wkrótce, pokochasz to." Jej śmiech wyrywa się z niej zaskoczony i niezamierzony, i kończy się za szybko. Osiem. Moja klatka robi coś, co postanawiam zignorować.
"No i pani Kelleher—emerytowana nauczycielka angielskiego, czwartkowe wieczory, gin z tonikiem, potem drugi gin z tonikiem, a w ten drugi płacze. Co tydzień. Nigdy nie pytałem dlaczego, ona nigdy nie powiedziała, i jakoś to się stało moją najbardziej szczerą relacją."
Odette przestaje wycierać. Jej dłoń nieruchomieje, a jej spojrzenie odnajduje moje przez całą salę, i cokolwiek jest na jej twarzy, sprawia, że moje tętno robi solówkę na bębnach—szybko, mimowolnie, całkowicie nieprofesjonalnie.
"To naprawdę piękne," mówi, tak cicho, że muszę się pochylić.
"Nikomu nie mów. Mam reputację." Przewraca oczami, ale kącik jej ust zostaje uniesiony, a ja zbieram te uśmiechy jak ktoś, kto wie, że słoik kiedyś się opróżni.
"Dobrze—wymiana. Historia za historię, bez negocjacji." Nalewam dwie herbaty, bo dając rękom zajęcie, nie zrobią tego drugiego, czyli nie odgarną jej włosów za ucho.
Siada naprzeciwko mnie na stołku. Na tyle blisko, że widzę pieprzyk pod jej lewym okiem. "W porządku. Jeden za jeden."
"Ty pierwsza."
"Pracowałam w marketingu." Obejmuje kubek dłońmi, a jej palce są długie i nagie tam, gdzie kiedyś była obrączka, i nie mogę przestać patrzeć na to puste miejsce.
"Marketing czego?" Opieram przedramiona o bar, a dystans między nami zmniejsza się do czegoś, na co rozsądek każe mi zwrócić uwagę.
"Cudzych kłamstw." Mówi to płasko, a temperatura spada o trzy stopnie. Jej oczy odlatują gdzieś, gdzie nie mogę za nią podążyć, gdzieś za parę i to, co zostawiła w Londynie.
Zostawiam to. Pchać kobietę jak Odette to najszybszy sposób, by zobaczyć, jak wychodzi za moje drzwi.
"Moja kolej. Opowiadałem ci o motocyklu?" Odsuwam się, nie spuszczając z niej wzroku. "Przejechałem wybrzeże z wybrzeżem, ja i Triumph, który ciekł olejem jak wyznanie grzechów. Spałem na łąkach. Uciekał za mną pies rolnika w Walii—taki pościg, że przeskakujesz ogrodzenie w motocyklowych butach, a twoja godność została w poprzednim kodzie pocztowym."
Jej ramiona opadają z miejsca, gdzie się wspięły, a usta się wyginają. "Dlaczego przestałeś?"
"Znalazłem pub. Mewa na kominie. Uznałem to za znak." Wzruszam ramionami.
"Tęsknisz za tym?" Studiuje mnie znad brzegu kubka, a światło portu przez okno łapie jej kości policzkowe i linię gardła, i przegrywam tę grę tak spektakularnie, że to już prawie sztuka.
"Tylko gdy pub jest pusty." Utrzymuję jej spojrzenie ułamek sekundy za długo. "A ostatnio nie był."
Mam na myśli ją. Ona wie, że o niej mówię. Żadne z nas tego nie dotyka—to siedzi między kubkami i parą, ciepłe, niemożliwe i dokładnie taki kłopot, jakiego unikałem przez trzydzieści dwa lata.
Rozbija to jej telefon.
Dźwięk przecina pub i jej ciało się zmienia—kręgosłup się prostuje, kłykcie bieleją na kubku, kolor znika z twarzy. Patrzy na mnie, a ja czytam wszystko w tym spojrzeniu: nie teraz, nie ty, daj mi przestrzeń.
Chwytam skrzynkę pustych butelek przy tylnych drzwiach. "Recykling," rzucam i wychodzę, zanim musi mnie o to poprosić.
Dziedziniec jest zimny i pachnie solą oraz starym chmielem. Przez drzwi łapię urywki—nie słowa, tylko kształt głosu napiętego do granic. Potem cisza. Potem znowu napięcie. Układam butelki powoli. Przekładam je jeszcze raz. Poważnie rozważam karierę w układaniu butelek.
Gdy wracam, ona siedzi przy barze, telefon ekranem do dołu, dłonie zaciśnięte na zimnym kubku. Jej oczy są gdzie indziej, całkiem gdzie indziej.
Stawiam przed nią świeżą herbatę. Bierze ją, a cisza rozciąga się tak długo, że staje się niemal wygodna.
"Moja matka," mówi. Prawie szeptem. Potem ciszej, jakby słowa kosztowały ją coś, na co nie może sobie pozwolić: "Może przyjść list. Do mnie."
To wszystko, co daje. Kiwnę głową, bo kiwanie jest łatwe, a pytanie to drzwi, których nie otworzyła, a ja jestem—mimo każdego instynktu, który mówi mi, żebym przyciągnął tę kobietę i kazał jej pozwolić sobie pomóc—człowiekiem, który wie, kiedy należy milczeć.
Jej oczy wracają do sali. Do mnie. Jest w nich błysk, przez który moje ręce mocniej zaciskają się na barze.
"Callum?" Moje imię w jej ustach jest małe i nagie i bez zbroi, i brzmi jak miejsce, w którym nie wiedziałem, że chcę mieszkać.
"Tak?"
"Dziękuję, że nie—" Przerywa. Zaciska usta. Patrzy na swoje dłonie.
"Że nie co ?" Pytam łagodnie, choć już wiem, choć sama próba wypowiedzenia tego robi coś w mojej klatce, na co nie mam żadnego planu.
Kręci głową. Podnosi herbatę. A później tej nocy, gdy pub już zgaśnie, a ja będę za perkusją ze sztabkami w dłoniach, zagram rytm faceta, który ma tak wielkie kłopoty, że to już nawet nie jest śmieszne.
A jednak trochę jest. I może właśnie to jest w tym wszystkim najgorsze.
Przesuń w górę, aby kontynuować