passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Not His Bride - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Not His Bride

/

Rozdział 5

Rozdział 4

[Perspektywa Odette]

Wybieram trzecie stołek od końca, bo jest najbliżej drzwi. Callum stoi za barem w henleyu o kolorze sińca, podwinięte rękawy do łokci. Jego przedramiona to jego pierwsza zbrodnia. Druga – jest najbardziej przebudzonym człowiekiem, z którym dzieliłam pokój, już ósmego poranka z rzędu.

„Wyglądasz na kobietę w potrzebie kofeiny albo księdza, a mam licencję tylko na jedno,” mówi, przesuwając kubek po blacie, zanim zdążę poprosić.

Moje dłonie obejmują kubek, kiedy przyglądam się Callumowi. Ma trzydzieści parę lat i zajmuje przejście, nawet się nie starając, czarne włosy albo zapuszczone, albo porzucone, blizna przy ustach – jedna z Andaluzji, koń i wtorek, druga z Pragi, bójka i czwartek – zgubiłam się w jego opowieściach.

Przypadkowo jest też właścicielem baru, barmanem i moim wynajmującym. Naprawdę wielowymiarowa postać.

„Zieleniejesz na brzegach, kochana. Tost?” Uśmiecha się, a ten uśmiech powinien mieć naklejkę ostrzegawczą – uśmiech faceta, który łamał serca lub łamał prawo. Prawdopodobnie jedno i drugie.

„Uroczo.” Kubek to jedyne, co trzyma mnie w pionie. Jego dłonie to problem. Szorstkie, z lekko przyciemnionymi przez tusz kostkami, cienki srebrny pierścionek na najmniejszym palcu. Przez czternaście dni nie patrzyłam na męskie dłonie. Teraz patrzę i nagle mam sucho w ustach.

Kawa, która jeszcze trzydzieści sekund temu mnie podtrzymywała, renegocjuje warunki. Wzbiera gorąca i nagła, a metaliczny posmak, który bywał moim gościem przez trzy poranki, zalewa wszystko za nią.

„Zaraz wracam.” Zeskakuję ze stołka, zanim zdąży zapytać, i rejestruję jego rękę unoszącą się znad baru, jakby chciał mnie złapać.

Schody są starsze niż pub, biorę je po dwa na raz, bo nie zamierzam być chora na klatce Calluma Ware’a akurat we wtorek. Opieram dłonie o muszlę klozetową i wpatruję się w odpływ.

Trzy poranki. Trzy poranki z rzędu, dziś czwarty, i skończyły mi się wymówki. Stres, morskie powietrze, tani olej z budki z frytkami. Żałoba, która jest przecież sportem żołądkowym.

W szafce jest paracetamol, środki na zgagę i małe różowe pudełko, które kupiłam we wtorek, ukrywając za magazynem, którego nie chciałam, u farmaceutki, która nawet nie podniosła wzroku.

Ignorowałam to pudełko trzy dni. Pudełko wykazało się wyjątkową cierpliwością. Biorę je, a moje ręce drżą, choć na dole tego nie było.

Instrukcje są proste, jak to zawsze bywa z upokarzającymi instrukcjami. Stosuję się do nich, odkładam patyczek na krawędź wanny i, dla zachowania resztek godności, odmawiam spojrzenia, dopóki nie zadzwoni minutnik.

Fugi na naprzeciwległej ścianie – czternaście w poprzek, dziewiętnaście w dół – nigdy nie byłam tak skupiona na matematyce.

Minutnik dzwoni uprzejmie, jakby toster informował, że śniadanie gotowe, więc patrzę, bo nie ma już gdzie patrzeć.

Dwie kreski. Różowe, bezwstydne, jak flamaster dziecka. Dwie kreski na plastikowym patyczku w wynajmowanej łazience nad wynajmowanym stołkiem w mieście, które wybrałam, bo nigdy o nim nie słyszałam.

Noszę dziecko mężczyzny, którego twarz widniała pod nagłówkiem, o którym kazałam napisać, który nie wie, gdzie jestem, i którego, chyba, sama już do końca nie znam.

Lista Tych, Którzy Powinni Wiedzieć zaczyna się, zanim jeszcze ją stworzę. Liam, który odpada z oczywistych względów.

Moja mama, która by przyjechała, a gdzie ona – tam i moja siostra, Celine. A nie mogę powiedzieć Celine, bo jak powiem, to się rozklei i zacznie mi współczuć, a do tego nie możemy dopuścić.

Imię pojawia się wraz z zimnem, którego nie umiem wyjaśnić. Callum, który wymagałby sukni, ołtarza i nagłówków, a znam go raptem osiem dni. Pozytyw jest taki, że aktualnie tylko on dotrzymuje mi towarzystwa. Założę się, że opowie to potem jako jedną ze swoich szalonych historii.

Zawijam patyczek w papier toaletowy, aż staje się małą białą mumią, zakopuję go pod wczorajszymi chusteczkami, dwa razy myję twarz i nie patrzę w lustro po raz trzeci. Potem wracam na dół, bo jeśli czegoś teraz potrzebuję, to nie być sama.

Callum spogląda, gdy drzwi się otwierają. Nie komentuje, ile mnie nie było, co jest albo uprzejmością, albo doświadczeniem. „Czujesz się jak człowiek?” Przesuwa szklankę wody w moją stronę, zanim zdążę usiąść – lód, plasterek czegoś zielonego na brzegu.

„To dyskusyjne. Sok pomarańczowy, właściwie. I nie piję. Warto wspomnieć.” Moje nogi chciałyby, by to odnotować, bo współpracują pod przymusem.

„Zanotowane.” Nie pyta dlaczego. Nalewa sok i stawia jak zawieszenie broni – to pierwsze kłamstwo mojego nowego życia, a już zaczynam liczyć. „Historia za kłopot. Druga szklanka gratis, trzecia obowiązkowa, a na przypadki medyczne jestem gotów zbić próg.”

Śmieję się. Ucieka mi ten śmiech bez pozwolenia, a on łapie go jak człowiek, który wie, że śmiech to waluta, i skrupulatnie prowadzi rachunek.

Jego oczy zjeżdżają na moją lewą dłoń na blacie i zatrzymują się o pół sekundy dłużej, niż powinien człowiek, który nie komentuje. Moja dłoń robi się gorąca, a pierścionek błyszczy zdradliwie w słońcu.

„To poważny kamień.” Jego ton jest niemal neutralny. To „niemal” jest całym problemem, a oboje udajemy, że tego nie widzimy.

„To pierścionek.” Mówię to takim tonem, którym kobieta mówi, gdy przez całe godziny zapomina, że w ogóle ma go na palcu.

„To poważny pierścionek, zatem.” Nie uśmiecha się. Nie nie-uśmiecha się. Czeka, jakby przy drzwiach, których postanowił nie otwierać.

Patrzę w dół. Nie patrzyłam szczerze na swoją lewą dłoń od czternastu dni. Kamień to rekwizyt z przedstawienia, które zeszło z afisza w połowie sezonu. „Zaraz wracam.” Powtarzam i zsuwam się ze stołka, a puls bije mi w uszach i nie wiem, czy to przez niego, przez patyczek w koszu, czy przez pierścionek.

„Ciągle to powtarzasz.” Mówi to cicho, do moich pleców, i to najbliżej, jak kiedykolwiek był zadania drugiego pytania.

Na zewnątrz przypływ, a woda ma kolor starego cyny. Pracuję pierścionek przez kostkę. Nie chce zejść, a potem schodzi, i ciężar w mojej dłoni jest niemal obsceniczny.

Otwieram dłoń. Pierścionek robi mały, zgrabny łuk, a plusk ginie, zanim fala dotrze do najbliższego kadłuba.

Za mną drzwi pubu są otwarte. Callum stoi w nich, z dwoma kurtkami na ramieniu, które zdobył w czasie, w jakim ja wyrzuciłam dwa lata do morza.

Przechodzi przez bruk i zarzuca na mnie kurtkę. Pachnie cedrem i zimnym dymem, a jego kostki muskają mi obojczyk i nigdzie się nie spieszą.

Plaża jest pusta. Słońce robi tani trik, rozlewając się do wody i nazywając to zachodem. Żadne z nas się nie odzywa, a cisza jest pierwszą od czternastu dni, która niczego ode mnie nie chce.

Zatrzymuje się. Odwraca. Ostatnie światło łapie go na linii żuchwy, a moje usta, jak na zawołanie, drugi raz w ciągu godziny robią się suche.

„Odette.” Nie użył mojego imienia aż do tego wieczoru, i zmienia to kształt powietrza między nami. „Przed czym uciekasz?”

Za moimi zębami odpowiedź składa się z kawałków. Patyczek w koszu. Suknia na hotelowym śmietniku. Nagłówek w Londynie. Siostra, o której twarzy nie umiem nagle myśleć bez metalicznego posmaku.

Nic nie wychodzi. Ani słowo, ani oddech, tylko mewy i przypływ toczą się dalej beze mnie, a mężczyzna, którego znam od ośmiu dni, czeka na odpowiedź, na którą nie mam już ust.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Przed czym uciekasz?

Odpowiedź to patyk w koszu na śmieci, sukienka w kontenerze i nagłówek z jego imieniem. Odpowiedź to wszystko, Callum. Uciekam przed wszystkim.

Więc zamiast tego go całuję. Łatwiej przekierować go niż odpowiedzieć, a jeszcze łatwiej byłoby po prostu nie odpowiadać lub zapytać go o jego dzieciństwo.

Ale jestem zmęczona, zestresowana i mam dość ciągłego roztrząsania wszystkiego.

Jego usta są ciepłe i smakują piwem, które pił wcześniej, i przez całą jedną sekundę zastyga – nie odsuwa się, nie pochyla, po prostu zatrzymuje się, podejmuje decyzję.

Odsuwa się o cal. Jego oczy są ciemne w ostatnim świetle, pomarańcz rozlewający się po wodzie zamienia połowę jego twarzy w bursztyn, druga połowa zostaje w cieniu. „Jesteś tego pewna?”

„Nie jestem pewna niczego.” Moje palce zaciskają się na kołnierzu jego kurtki, wiatr unosi mi włosy z karku, a ja nie drżę.

„To nie jest nie.” Jego kciuk zatacza linię wzdłuż mojej szczęki. Zgrubienie skóry ociera się o moją skórę i puls wali mi w uszach, raz, dwa, trzy razy.

„To też nie jest entuzjastyczne potwierdzenie, kochanie.” W jego głosie nie ma sarkazmu, a mimo że wiem, że to tylko zwrot, serce mi zamiera od tej łagodności.

„Callum.” Wypowiadam jego imię nisko i celowo, i cokolwiek w nim czyta, to wystarcza, bo jego dłoń wsuwa się w moje włosy, jego usta odnajdują moje i horyzont się przechyla i już nie wraca.

Kładzie kurtkę na piasku za mną, nie przerywając pocałunku. Moje plecy opadają na dżins, zimno przechodzi przez koszulę i wyginam się w jego stronę, bo jest ciepły, solidny, a ja potrzebuję czegoś solidnego.

Jego usta przesuwają się na moją szczękę, potem niżej, wolno i otwarcie na mojej szyi, a moja głowa opada do tyłu, palce wbijają się w piasek. Jego zęby muskają mój obojczyk, biodra unoszą się z kurtki, zanim zdołam je powstrzymać.

„Trzęsiesz się,” mówi w zagłębienie pod moim uchem, jego oddech gorący na mokrym śladzie po jego ustach, a wszystkie nerwy w moim ciele napinają się do granic.

„Jest mi zimno.” Nie jest mi zimno. W środku płynie prąd, ale przyznanie się do tego wymaga słów, których dziś już nie użyję.

„Okropna kłamczucha.” Jego uśmiech czuć na mojej szyi, czuję każdy jego kształt. Jego ręka wsuwaja się pod moją koszulę, dłoń rozkłada się płasko na moich żebrach, a mój kręgosłup wygina się w łuk.

Jego dłoń jest szorstka i ciepła, przesuwa się powoli w górę, nasada dłoni sunie po skórze. Oddycham płytko i urywanie, więc przyciągam go bliżej za kark, bo alternatywą jest myślenie.

Podwija moją koszulę. Jego usta podążają za dłonią, wargi dotykają brzucha, żeber, spodu stanika, a ze mnie wydobywa się dźwięk, na który nie wyraziłam zgody – wysoki, łamliwy – zatrzymuje się na chwilę, żebym poczuła jego uśmiech na skórze.

„Zdejmij,” mówię i to nie jest prośba. Jego henley jest już nad głową, zanim kończę sylabę. Jego klatka piersiowa jest szeroka, wzdłuż żeber tatuaż, pod obojczykiem blizna łapiąca ostatnie światło, i dotykam jej ustami bez decyzji.

Jego oddech się rwie. Dłoń zaciska mi się we włosach i przyciąga mnie z powrotem w górę. Znowu całuje mnie mocniej, językiem przesuwa po dolnej wardze. Lekko go gryzę, a jego jęk wibruje mi w zębach.

Resztę zdzieramy z siebie kawałkami, jego ręce przy moim pasku, moje przy jego, piasek dostaje się wszędzie, ale nie dbamy o to. Zimne powietrze uderza moją nagą skórę. Wciągam powietrze, a on przykrywa mnie swoim ciałem.

Jego biodra napierają na moje, a tarcie odbiera mi oddech, który właśnie zaczerpnęłam, wbijam palce w jego ramiona i przyciągam bliżej.

Gdy wchodzi we mnie, moje paznokcie wbijają się w jego ramiona, plecy wyginają się mocno, on zastyga na niemożliwą sekundę, czoło oparte o moje, jego oddech urywany na moich wargach.

„W porządku?” Jego głos jest zniszczony, ledwo słyszalny, ramiona drżą od wysiłku, by się nie ruszyć. To powstrzymanie w nim jest własnym rodzajem zniszczenia.

„Ruszaj się.” Wychodzi jak rozkaz i on słucha, a rytm, który nadaje, jest powolny i głęboki, a z każdym ruchem coś we mnie się rozplata, co ściskałam w sobie od apartamentu dla nowożeńców.

Owijam wokół niego nogi, zmieniam kąt, a dźwięk, który ze mnie wychodzi, to coś, czego się wyprę za dnia. Jego ręka ściska moje biodro, usta są rozchylone przy moim ramieniu, czuję jego puls bijący wszędzie tam, gdzie styka się nasza skóra.

Przypływ zbliża się, piana syczy srebrzyście po piasku. Nie obchodzi mnie to. Moje ciało należy do rytmu, jego rąk i ciepła narastającego nisko w brzuchu, zaciskającego się z każdym ruchem jego bioder.

Jego tempo się łamie. Moje imię w jego ustach, szorstko, półjękiem. Wzrok mi bieleje na brzegach, uda drżą, a uwolnienie wciąga mnie pod wodę, wciskam twarz w jego szyję i rozpadam się na nim.

On podąża za mną chwilę później, jego biodra drżą, niski dźwięk w jego piersi czuję pod żebrami. Potem bezruch. Tylko oddechy.

Po złapaniu oddechu i ubraniu się w milczeniu siedzimy obok siebie na zniszczonej kurtce. Gwiazdy są już na niebie, a wiatr ma zęby. „Mam piasek w miejscach, które mogą wymagać pomocy medycznej,” mówi do nieba, całkiem poważnie.

Śmiech, który ze mnie wychodzi, jest zaskoczony i surowy, pierwszy od Londynu, który nie był udawany. Czekam na żal. Nie przychodzi. Tylko cicha cisza, jak pierwsze dziesięć minut po zejściu gorączki.

„To ty nie leżałeś na ziemi.” Otrzepuję piasek z włosów i odmawiam myślenia o tym, jak teraz wyglądam.

„Byłem okresowo na ziemi. Uznanie, gdzie się należy.” Wstaje i z absurdalną formalnością podaje mi rękę. „To najmniej, co mogę zrobić po tym, jak dosłownie rzuciłaś się na mnie—”

„Nie zrobiłam—” Mój głos wychodzi ostrzej, niż zamierzałam, a jego uśmiech się poszerza, co jest własnym rodzajem przemocy wobec mojej równowagi.

„—to kupić ci jakiś obscenicznie luksusowy bezalkoholowy napój.” Podciąga mnie bez wysiłku. „Trzy rzeczy w menu. Dwie to sok pomarańczowy.”

Wracamy w stronę pubu w spokojnym milczeniu, jego ręce w kieszeniach, moje schowane w rękawach. Nie sięga po moją dłoń. Odległość pomiędzy nami niczego nie wymaga.

„Dzięki, że nie zapytałeś ponownie,” mówię pod drzwiami pubu, głos mam cichszy, niż planowałam.

„O co zapytać?” Dobroć człowieka, który udaje, że zapomniał pytania, żebym nie musiała udawać, że odpowiadam, i moje serce robi coś, o czym nie będę myśleć podczas bezsennych nocy. Absolutnie.

Przytrzymuje drzwi pubu, a światło ze środka pada ciepło przez próg. Przechodzę, a kiedy siadam na stołku, widzę swoje odbicie w lustrze za butelkami. Piasek we włosach. Rumieńce na policzkach.

Przez jedną dezorientującą sekundę nie rozpoznaję kobiety, która na mnie patrzy, bo wygląda, absurdalnie i bez mojego pozwolenia, jak ktoś, kto może być w porządku. Potem moja dłoń wędruje do brzucha, a kobieta w lustrze obserwuje ten gest i obie wiemy lepiej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Czwarte i dziewiąte schody skrzypią i nauczyłam się tego, bo to miejsce wciąż nie wydaje się domem, co oznacza, że jestem ostrożna wobec wszystkiego. Callum stoi za barem, jak zawsze, a kawa jest już nalana, zanim dotrę na dół.

— Dzień dobry. — Przesuwa kubek przez blat, nie podnosząc wzroku znad szklanki, którą wyciera. Bez zawahania, bez ukrytych znaczeń, a moje ramiona opadają z okolic płatków uszu.

— Dzień dobry. — Siadam na stołku, a kawa jest tak mocna, że pojawia się koleja fala mdłości. Dzięki Bogu, że nie dochodzi do skutku. Tost pojawia się obok już po trzydziestu sekundach, posmarowany masłem, przekrojony po skosie, i w tym momencie myślę, że mnie przedrzeźnia.

— Nie musisz mnie karmić za każdym razem, kiedy schodzę na dół. — Obejmuję kubek dłońmi, bo muszą mieć się czego chwycić. — Potrafię sobie sama zorganizować śniadanie.

— Karmię każdego, kto siedzi przy moim barze, nie jesteś wyjątkowa. — Uśmiecha się tak łatwo, że wydaje się to kłamstwem. Zwłaszcza ta część o niewyjątkowości — oczywiście, że jestem wyjątkowa. — Chociaż jesteś jedyną osobą śpiącą na górze, co daje ci niesprawiedliwą przewagę w kolejce do śniadania.

Plaża nie istnieje między nami. Ani w jego twarzy, ani w jego głosie, ani w tej półcalowej przestrzeni między jego dłonią a kubkiem, kiedy go odstawia.

— Potrzebuję kelnerki — mówi w trakcie gryzienia własnego tosta, tak swobodnie, jakby mówił o pogodzie. — Ostatnia poszła za chłopakiem do Bristolu, a najwyraźniej miłość zwycięża prawo pracy.

— Mogę to robić. — Słowa padają, zanim zdążę się nad nimi zastanowić, a jego brwi unoszą się odrobinę. — Kiedy zaczynam?

— Właśnie zaczęłaś. — Rzuca mi ścierkę i wskazuje głową na stoliki. Moja nowa kariera zaczyna się od wilgotnej szmatki i mężczyzny, który przeprowadza rozmowy kwalifikacyjne w dziewięć sekund.

Lunchowy szczyt to stworzenie o własnym pulsie. Poznaję stałych klientów po zamówieniach, zanim znam ich imiona — rybaka, który pije Guinnessa w południe, kobietę z czerwoną chustą, która odsyła co trzecie danie z zasady, nastolatków, którzy przez godzinę piją jedną colę na czterech.

Moje dłonie pamiętają, jak nosić trzy talerze na raz, a mój uśmiech pamięta, jak się sprzedaje. Coś starego i sprawnego budzi się we mnie, pamięć mięśniowa bycia dobrą w czymś, kiedy bycie dobrą w życiu ostatnio mocno się wykoleiło.

Callum obserwuje, i przyłapuję go na tym dwa razy: raz, kiedy proponuję deser, raz, kiedy rozśmieszam rybaka tak, że jego Guinness drży. Poleruje szklankę, a kącik ust drga — i to jest cała ocena mojej pracy.

Zastój przychodzi około trzeciej. Opiera się o blat na zapleczu, skrzyżowane ramiona, henley jak zwykle podkreślający jego przedramiona w sposób niemal karygodny.

— Przetrwałaś lunch bez płaczu i bez rzucenia pracy, więc jesteś o trzy długości przed ostatnimi trzema. — Odpina ręce i sięga po dwa kubki. — Herbaty?

— Poproszę. — Siadam znowu na stołku, a stopy bolą po całym bieganiu. Zwłaszcza że tak łatwo się teraz męczę — dzięki ciąży. — Więc pub — mówiłeś, że kupiłeś go przez zakład.

— Partia pokera, tylne pomieszczenie klubu w Camden. — Stawia herbatę i siada naprzeciwko, łokcie na barze. — Miałem oszczędności, o których nie wiedziałem, co jest finansowym odpowiednikiem znalezienia dychy w płaszczu, o którym zapomniałaś, że go masz.

— Przypadkowo oszczędziłeś pieniądze. — Dmucham na powierzchnię herbaty, bo patrzenie na jego dłonie, gdy mówi, staje się niebezpieczne nawigacyjnie. Czy to też kwestia ciąży? — To chyba najbardziej przypadkowo odpowiedzialna rzecz, jaką słyszałam.

— Wszechświat był tak samo zaskoczony jak wszyscy. — Jego uśmiech jest szeroki, ciepły i zbyt łatwy do patrzenia. — Zespół właśnie umarł śmiercią szlachetną, motocykl sprzedany, a ja przechodziłem obok tego miejsca, mewa siedziała na kominie i pomyślałem: cóż, wygląda na zdeterminowaną.

Śmieję się, a ten dźwięk jest wciąż na tyle nowy w moim gardle, że zauważam jego pojawienie się. — A zespół — brakuje ci go?

— Tournée, czasem, motocykla, często, samego zespołu, ani trochę. — Zatrzymuje się i ta pauza ma kształt, którego dotąd u niego nie słyszałam. — Mam taką teorię — każdy ma jedną rzecz, której jest potajemnie wierny, a cała reszta to tylko gra.

Moja szmatka zatrzymuje się na blacie, bo cisza w jego głosie zaskakuje mnie nagle. — A twoja rzecz?

— Zestaw perkusyjny, tylne pomieszczenie, za skrzynkami z piwem. — Mówi to tak po prostu, jakby ktoś nazywał najprawdziwszą rzecz o sobie, nawet nie zauważając, że to zrobił. — Mam go od siedemnastego roku życia — ze wszystkiego innego mogłem zrezygnować, ale perkusja zawsze idzie ze mną.

Otwieram usta, żeby powiedzieć: wiem, słyszę cię każdej nocy przez podłogę, a ten rytm to właśnie to, co mnie usypia. Słowa rozpuszczają się, zanim dotrą do powietrza, bo wypowiedzenie ich oznacza przyznanie, że czekam na jego dźwięk, a to drzwi, których nie mogę otworzyć.

— Siedemnaście lat to długo trzymać cokolwiek — mówię zamiast tego. To tchórzliwa wersja tego, co mam na myśli, i jego oczy zatrzymują się na moich o ułamek sekundy za długo, jakby wiedział, że było coś więcej.

— Dłużej niż większość małżeństw, statystycznie. — Podnosi kubek z udawaną powagą. — Za wierność we wszystkich jej niepraktycznych formach.

Stukam swoim kubkiem o jego i nie myślę o słowie "małżeństwo" i o smaku, jaki teraz zostawia w moich ustach. W fartuchu wibruje telefon, na ekranie: Mama: Wszystko w porządku, kiedy wracasz do domu, kochanie?

Piszę jednym kciukiem pod blatem: Wszystko dobrze, jestem zajęta czymś, wrócę, jak wrócę, kocham cię, nie martw się, każde słowo to mały biały plaster na ranie, której nie mogę jej pokazać. Telefon ląduje ekranem do dołu, szmatka wraca do mojej dłoni i żadna z tych czynności niczego nie naprawia.

Callum patrzy na mnie tak, jak patrzył przez cały dzień, cicho, ostrożnie i nie pytając. To mężczyzna, który widział, jak ekran telefonu zmienia kobiecie twarz, i postanowił nie komentować.

— Koniec przerwy — mówię, gdy do baru wchodzi nowy klient, a on kiwa głową i wracam do stolików. Popołudnie wypełnia się talerzami i szklankami oraz takim rodzajem pracy, który pozwala człowiekowi znikać na godziny.

Później w pokoju jest ciemno, poza światłami portu malującymi kształty na suficie. Leżę w łóżku z herbatą, która dawno wystygła na nocnym stoliku, gdy to zaczyna się pod moimi stopami, przez podłogę — perkusja.

Stała, rytmiczna, żywa, bicie serca, które budynek pożycza po zamknięciu. Wzór się zmienia, przyspiesza, uspokaja, a on gra tak, jak mówi — luźno i ciepło, z nagłymi momentami precyzji, które trafiają mnie tam, gdzie nie miałam ochrony.

Moja dłoń przesuwa się do brzucha bez pozwolenia. Pod moją dłonią jeszcze nic nie ma, żadnego wybrzuszenia, żadnego ruchu, tylko płaska cisza ciała, które trzyma sekret nawet przed samym sobą.

Ten pokój ze skrzypiącymi schodami i cienkimi ścianami oraz mężczyzną, który gra pode mną na perkusji i nie wie, co noszę w sobie. To pierwsze miejsce od czasu Londynu, które nie każe mi być kimś.

Myśl przychodzi i odbiera mi cały oddech. Wciskam twarz w poduszkę. Będę matką i absolutnie nie mam pojęcia, jak to zrobić, nie zamieniając się w swoją własną.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Not His Bride

Not His Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa