Perspektywa Lyry
Gdyby ktoś mi powiedział w zeszłym roku, że będę półnaga tańczyć dla obleśnych polityków w jakimś luksusowym podziemnym klubie z podsłuchem pod stanikiem, pewnie zakrztusiłabym się mrożoną kawą i uznała cię za wariata.
A jednak oto jestem. Wpatrzona w swoje odbicie w garderobie The Burning Sun, takiego klubu, gdzie sekrety płyną szybciej niż szampan.
Poprawiłam czarny, cekinowy stanik ledwo zakrywający piersi i przestawiłam pasujący string, który zupełnie nic nie robił dla mojej godności. Aksamitna maska oplatała mi oczy, dając tyle anonimowości, bym mogła udawać, że to nie jest najgorszy pomysł, na jaki kiedykolwiek wpadłam.
A ten mały mikrofon brzęczący pod stanikiem? Tak, to miało sprawić, że poczuję się jak twarda agentka. Spoiler: nie sprawił.
– Dasz radę, Lyra – wymamrotałam, starając się nie zakrztusić własnymi nerwami. – Po prostu tańcz. Nagraj skorumpowanego gnoja. Wynoś się stąd.
Łatwizna, prawda?
– Pokój Trzeci – warknął ktoś chrapliwym głosem. Jeden z ochroniarzy stał przy drzwiach, skrzyżowane ramiona i twarz niczym wykuta ze skały. – Gubernator czeka.
Zrobiło mi się niedobrze. Czas na przedstawienie.
– Idealnie – powiedziałam z najbardziej fałszywym uśmiechem, jaki widział świat, mijając go, obcasami stukając o podłogę jakbym wiedziała, co robię.
Korytarz pachniał drogimi cygarami, zbyt mocnymi perfumami i ego. Przesunęłam się przez aksamitną kotarę do Pokoju Trzeciego, czyli VIP-owskiej jamy grzechu. Skórzane kanapy oplatały małą, prywatną scenę, a na środku, jakby był królem świata, siedział gubernator Renshaw.
Gruba ryba. Jeszcze grubsze ego. Sączył whisky, jakby przed chwilą nie przyłapano go na praniu milionów, rzekomo.
Towarzyszyło mu trzech facetów, wszyscy nadęci w garniturach, aż za bardzo próbujący wyglądać na ważnych. Z wyjątkiem jednego. Gościa na końcu kanapy? Nie poruszył się, nie odezwał. Po prostu patrzył.
Wysoki. Ostry podbródek. Gładkie, czarne włosy. Miał taki rodzaj twarzy, której się nie zapomina, a uwierz mi, chciałam zapomnieć. Bo w chwili, gdy weszłam, jego oczy przypięły się do moich, jakbym właśnie wchodziła do jaskini lwa w zwolnionym tempie.
Nie. Nie patrz na niego. Skup się na Renshawie. Jesteś tu dla misji.
Chwyciłam rurę jakby była jedyną stabilną rzeczą w tym pomieszczeniu i zmusiłam ciało do ruchu w rytmie pulsującym z głośników. Powoli i zmysłowo.
– O cholera – mruknął ktoś. – Renshaw, skąd bierzesz te laski?
– Jest nowa – odpowiedział gubernator z szerokim uśmiechem. – Lubię tę maskę. Nadaje jej tajemniczości i trochę niebezpieczeństwa. – Urocze. Tak oryginalne.
Zrobiłam przysiad i zaczęłam pełzać do przodu, nie spuszczając wzroku ze wszystkich prócz tego wycofanego typa, który patrzył na mnie jak na własną ofiarę. Ale potem... tak. Zerknęłam.
Jego drink nawet nie drgnął, palce nie drgnęły. Ale te oczy, lodowato niebieskie i rozpalone jak powolny ogień, były wlepione we mnie, jakby właśnie wyszeptałam sekret, który tylko on mógł usłyszeć. Co on do cholery wyprawia?
Skup się, Lyra. Jesteś tu dla Renshawa. Nie dla faceta, który wygląda, jakby mógł łamać karki i popijać drogiego szkockiego jednocześnie.
Obróciłam biodra, podpełzając do gubernatora. Czas podkręcić atmosferę. Zarzuciłam nogę na jego kolana, dłonie przesuwając po jego klatce piersiowej, biodra kołysały się w rytmie wolnego basu dudniącego w ścianach. Złapał oddech, a ja pochyliłam się, muskając usta przy jego uchu.
Uśmiechnął się zbyt zadowolony z siebie. – Transport dociera we wtorek – mruknął do faceta obok. Bingo.
– Idzie prosto do–
– Alfa – przerwał mu jeden z garniturów, zerkając w stronę typa w cieniu. – Włoch chce pogadać po tym.
Alfa? To imię? Kryptonim?
Nie miałam czasu tego przemyśleć, bo coś we mnie, jakaś głupia magnetyczna siła, już ciągnęła mnie z powrotem do niego. Próbowałam dalej kręcić się przy Renshawie, ale to było już wymuszone. Jakby ciało wiedziało, że jestem zwrócona w złą stronę.
Spojrzałam znowu na tego, którego nazwali „Alfa”.
Wciąż się nie ruszył, tylko uniósł drinka do ust, sącząc go powoli, patrząc na mnie spojrzeniem, od którego aż drżał mi kręgosłup. To był ten rodzaj wzroku, który rozbierał nie tylko z ubrań, ale z wymówek… kłamstw… masek.
Moje kolana zadrżały. Zdradzieckie. Głodne odpowiedzi, niebezpieczeństwa, czegoś, czego nawet nie umiałam nazwać. Zsunęłam się z kolan gubernatora, ignorując jego ciche westchnienie protestu, i wolno opadłam znów na podłogę.
Dłonie dotknęły sceny, biodra kołysały się w rytmie, gdy czołgałam się od gubernatora w jego stronę, ku mężczyźnie, którego imię smakowało kłopotami i władzą.
Zatrzymałam się, klęcząc dokładnie między jego nogami. Mówiłam sobie, żeby odwrócić wzrok. Udawać obojętność. Ale nie zrobiłam tego. Spojrzałam w górę, prosto w jego oczy, i wtedy wiedziałam: przegrałam jakąkolwiek grę, w którą myślałam, że gram.
Wciąż nie wypowiedział ani słowa, ale wtedy się poruszył. Jego dłoń sięgnęła do moich włosów, powoli i zdecydowanie, zaciskając je w pięści.
Nie szarpał, nie bolało. Wystarczająco mocno, bym nie mogła się oddalić. Pewny chwyt. Ostateczny. Posiadawczy w sposób, który nie pytał, tylko oznajmiał.
Zamarłam, gdy pochylił się i powąchał moją szyję. Wciągnęłam powietrze. Całe ciało mi zesztywniało. Mózg wrzeszczał: wstań, uciekaj, ugryź go, zrób cokolwiek – ale nie zrobiłam nic.
Zastygłam w miejscu, ciepło rozlewało się po szyi jak nieodwracalna reakcja chemiczna.
Drugą ręką sięgnął do marynarki, wyjął plik banknotów i położył mi na piersi. Prosto między piersiami. Kostki musnęły moją skórę, jakby robił to celowo. Jakby każdy ruch był groźbą w przebraniu pieszczoty.
Potem odezwał się cicho, bardzo blisko, jakby jego głos był przeklętym sekretem. – Co za piękna partnerka.
Zamrugałam. Mocno. Partnerka? Jak... bratnia dusza? Obroża? Superzaborczy język sekty?
Zanim zdążyłam coś powiedzieć, jego palce zostawiły banknoty, powędrowały w górę i ujął moją brodę, zmuszając do spojrzenia na siebie, jakby odwrócenie wzroku nie wchodziło już w grę.
Z bliska pachniał dymem, przyprawami i czymś ciemniejszym, czego nie umiałam nazwać. Kciukiem musnął kącik moich ust i przez ułamek sekundy zapomniałam, po co tu w ogóle jestem.
– Spotkamy się jeszcze – powiedział. Po czym wstał, puszczając mnie, jakby oddawał mnie grawitacji.
Odchodził, jakby właśnie nie wywrócił mi nocy do góry nogami. Jakby nie przerwał mojej misji i nie zresetował mi całego układu nerwowego.
A ja zostałam tam na kolanach, z sercem bijącym mi w gardle, z mózgiem, który odmawiał restartu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moja chęć, by zniszczyć gubernatora Renshawa, nie była płytka. Był ku temu powód — bardzo osobisty, muszę przyznać. Moi najdrożsi rodzice.
Angela i Edward Ashen nie byli tylko politykami, byli siłą. Mama kandydowała do Senatu Stanowego, stając naprzeciw Alexandera Renshawa. Mimo że on miał pieniądze i władzę, moi rodzice mieli prawdę i nie bali się jej użyć.
„Nie obchodzi mnie, za jak potężnego uważa się Renshaw”, powiedziała kiedyś mama do tłumu. „On mnie nie przeraża. Prawda zawsze zwycięża.”
Pamiętam, jak bardzo byłam dumna, patrząc, jak przemawia. „To moja mama!” mówiłam każdemu, kto chciał słuchać.
Nigdy się nie powstrzymywali. Mama ujawniała każde brudne głosowanie, tata śledził przepływ pieniędzy. Nazwisko Renshaw pojawiało się raz za razem. A oni tylko naciskali mocniej.
Rezultat? Wygrali z miażdżącą przewagą.
A potem zaczęły się dziwności. Nocne telefony, tata śpiący na kanapie z otwartym laptopem, mama zbyt długo wpatrująca się w nagłówki.
„Wkurzyliście nie tych ludzi, co trzeba?” zapytałam kiedyś.
Uśmiechnęła się wtedy, z zaciśniętymi ustami. „Lyra, kochanie, kiedy mówisz prawdę, każdy, kto ma coś do ukrycia, uznaje cię za wroga.”
Wtedy tego nie rozumiałam. A powinnam była.
Noc przed tym, jak wszystko się posypało, byli ubrani na czarno — elegancko, czysto, gotowi. Mama pocałowała mnie w policzek. „Ciocia Mel dziś zostaje. Bądź grzeczna, dobrze?”
„Dokąd idziecie?”
„Tylko na spotkanie.” Tata przytulił mnie, jakby to był ostatni raz.
„Kocham cię, skarbie.”
„Ja ciebie bardziej,” wymamrotałam. „Załatwcie ich.”
Przytulili mnie jeszcze raz. „Załatwimy, kochanie. Kochamy cię.”
A następnego ranka nie wrócili.
Obudziły mnie łzy cioci Mel. „Twoi rodzice… nie wrócili.” Wszystko się zatrzymało na jakiś czas.
„Wypadek na trasie 19”, powiedziała policja.
„Awaria hamulców”, stwierdzono w raporcie.
„Natychmiastowa śmierć”, dodali strażacy. Nie wierzyłam. Dopiero gdy zobaczyłam dwie trumny.
Pochowali moich rodziców pod drzewem, a mnie wrzucono do systemu. Nagle historia ucichła, ludzie poszli dalej. Ale ja nie. Zaczęłam grzebać. Nawet jako dwunastolatka wiedziałam, że coś jest nie tak.
Lata później, w piwnicy cioci Mel, znalazłam to: pendrive schowany pod starym zdjęciem z kampanii, podpisany ręką taty „Na wypadek”.
Pliki. Nazwiska. Konta offshore. Maile. Wszystko wskazywało na jednego człowieka: gubernatora Renshawa.
Okazało się, że to spotkanie, na które poszli w noc, gdy zginęli? Było z demaskatorem, kimś gotowym ujawnić brudne imperium Renshawa. Nigdy nie dostali szansy.
To był moment, kiedy przestałam opłakiwać, a zaczęłam planować. Zapisałam się do szkoły dziennikarskiej pod nowym nazwiskiem. Fałszywe uśmiechy, ukryte mikrofony, każde podejrzane zlecenie, jakie mogłam znaleźć.
Każdy krok prowadził mnie do Burning Sun, klubu, gdzie Renshaw lubił bawić się w cieniu. Wczoraj w końcu się zbliżyłam, aż on to zepsuł.
'Co za piękna partnerka.'
To powtarzało się w mojej głowie jak zła piosenka na zapętleniu, grając przez nocny ruch uliczny, windę i aż do mojego mieszkania, gdzie jedynym, co na mnie czekało, była cisza i migająca lampka, której nigdy nie naprawiłam.
Zrzuciłam szpilki i opadłam na podłogę, jakby moje kości całkiem się poddały.
„To była tylko gra”, wymamrotałam do nikogo. „Jakaś dziwna gra o władzę. Pokręcone gierki bogacza.”
Tańczyłam już dla wielu typów spod ciemnej gwiazdy; gubernatorów, mafiosów, nawet dla faceta, który twierdził, że sprowadza „rzadkie wina”, ale nie znał żadnej winnicy. Widziałam pożądanie, nudę, poczucie wyższości.
Ale ten facet? Jego spojrzenie nie było tylko zainteresowane. Było terytorialne, jakbym już do niego należała, a reszta świata jeszcze o tym nie wiedziała. A ten wdech? Serio, co to był za alarmujący znak?
Wyciągnęłam telefon i puściłam nagranie. Szumy… muzyka w tle… pijackie śmiechy. I potem Renshaw mówiący: „...prosto do–” zanim wysoki, mroczny i drapieżny facet się wtrącił. Idealnie .
„Zablokowana przez chodzący lodowiec w szytym na miarę garniturze”, jęknęłam, przeciągając dłonie po twarzy. „Miesiące planowania. Poszły.”
Następnego ranka wlałam w siebie dwie filiżanki gorzkiej kawy ze stacji benzynowej i usiadłam przed laptopem, jakby miał mi się tłumaczyć. Przeszukałam wszystko: Wiadomości, zaszyfrowane fora, wątki demaskatorów.
Nic. Ani słowa o klubie. Ani szeptu o najnowszym szemranym transporcie Renshawa.
Tej nocy siedziałam na brzegu łóżka, już ubrana na wojnę, albo przynajmniej na scenę. Rozsądna część mnie mówiła: wycofaj się, póki jeszcze oddychasz. Ale uparta część? Uparciuch złapała torbę i wyszeptała: „Spróbujmy jeszcze raz.”
Burning Sun się nie zmienił, ale coś w powietrzu już tak. Garderoba była cichsza, bardziej napięta. Dziewczyny malowały się w ciszy. Nikt nie śmiał się, nikt nie plotkował. Czuło się ciszę przed czymś wielkim i krwawym.
Jasmine spojrzała na mnie przez lustro. „Widziałaś go znowu?”
Mrugnęłam. „Kogo?”
Uniosła brew. „Tego z Trójki. Wyglądał, jakby mógł zabić człowieka samym oddechem.”
„Jeszcze się nie pojawił”, odpowiedziałam, rozprowadzając brokat po obojczyku jak zbroję.
Przysunęła się. „No wiesz, mówi się, że ktoś o ciebie pyta. Nie zwykły pijak. Ktoś niebezpieczny. Gruby hajs.”
Zamarłam w pół ruchu. „O co dokładnie pyta?”
„Gdzie poszłaś, jak wyglądasz bez maski, jak się naprawdę nazywasz.” Jasmine nie mrugnęła. „Uważaj na siebie, dziewczyno.”
Wymusiłam uśmiech. „Przecież zawsze uważam.” Nie uważałam.
Na sali tańczyłam, jakby nic się nie działo — te same ruchy, ten sam uśmiech, ten sam chód. Ale w środku skanowałam, patrzyłam, czekałam. Przemieszczałam się z pokoju szampana do VIP-lounge, z powrotem do baru.
Brak lodowato niebieskich oczu i zasłaniającego cień. 'Alphy' nie było. Powinnam była czuć ulgę, ale nie czułam. Bo teraz szukałam jego .
Przy barze usłyszałam kawałek rozmowy dwóch facetów — słowa jak „ładunek”, „dok”, „wtorek” — zanim zauważyli mnie i zamilkli. Uśmiechnęłam się, jakbym nic nie słyszała, i poszłam dalej. Za kulisami minęłam dwie tancerki szepczące przy szafkach.
„Słyszałam, że złamał facetowi nadgarstek tylko za to, że na niego krzyknął.”
„Serio? Przez striptizerkę?”
„Nie byle jaką. Tę w masce.” Zatrzymałam się.
„Hej”, powiedziałam na luzie. „Mówicie o tym facecie, o którym wszyscy mówią? Z pokoju Trzeciego?”
Skrępowały się. Jedna z nich, Lola, skinęła głową. „Tak. Pytał o ciebie. Nie z nazwiska, ale… opisał cię. Powiedział, że niedługo wróci.”
„Podał imię?”
„Nie, ale myślę, że tacy jak on nie potrzebują imienia.” Zmierzyła mnie wzrokiem. „Tacy jak on nie flirtują — oni oznaczają.”
Oznaczają . Słowo uderzyło jak policzek.
Wyśmiałam to, rzuciłam jakimś sarkastycznym żartem, którego nawet nie pamiętam, i ruszyłam w stronę sceny. Ale czułam to, jakby coś zaciskało się wokół mnie. To miał być mój cel. Ale teraz? Już nie tylko ja obserwowałam.
Byłam obserwowana.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mówią, że kiedy ktoś naprawdę ci zajdzie za skórę, zostaje tam na dobre. Cóż, kimkolwiek on był, zrobił znacznie więcej. Wkurzająco się wprowadził, poprzestawiał meble i zmienił hasło do Wi-Fi.
Zanotuj, proszę, sarkazm.
Siedziałam zabarykadowana w jakiejś kawiarni z odkrytą cegłą, przedrożonym espresso i wystarczającą ilością indie folku, by każdy zaczął kwestionować swoje życiowe wybory. To było to miejsce, gdzie nikt nie zadawał pytań, a oświetlenie sprawiało, że wszyscy wyglądali o dziesięć procent bardziej tajemniczo.
Siedząc w tylnej loży z otwartym laptopem i stygnącą kawą, udawałam, że jestem kolejną freelancerą ścigającą deadline. Kompletny fałsz. Byłam w rozsypce.
Miałam znów otwarty plik audio, z tego co jeszcze udało się uratować. Trochę śluzu Renshawa, kilka niedokończonych zdań, potem on.
Ten głos. " Jaka piękna partnerka ." Niestety, jego niski i zachrypnięty głos został nagrany.
Po raz setny wcisnęłam pauzę, zaciskając dłoń na długopisie, jakby był mi winien czynsz. Pisałam w notesie te same cztery słowa w kółko, jakby miały przywołać odpowiedzi: Alfa. Wysoki. Niebieskie oczy.
Kto w ogóle używa słowa 'Alfa', poza kiepskimi opowiadaniami furry albo imprezami bractw studenckich? Politycy raczej nie. Nie tacy goście, którzy siedzą obok gubernatorów w sekretnych klubach i sprawiają, że ludzie milką samą swoją obecnością.
Nie. On nie należał do świata polityki.
Był kimś innym. Typem faceta, na którego się nie patrzy — od którego się odwraca wzrok. Westchnęłam, zatrzasnęłam notes i dopiłam resztkę letniego espresso. Smakowało jak żal.
Ruszyłam do The Courier, lokalnej gazety, dla której technicznie rzecz biorąc pisałam na zlecenie, pod pretekstem złożenia lipnego artykułu o korupcji w branży technologicznej. Totalny zapychacz. Wystarczająco, żeby udawać odpowiedzialną dorosłą.
Juno Lane, redaktorka naczelna, uzależniona od kofeiny i zawodowa cyniczka, ledwo podniosła na mnie wzrok, gdy weszłam.
— Jesteś wcześniej — rzuciła. — Albo się zgubiłaś.
— I jedno, i drugie — wzruszyłam ramionami, rzucając plik na jej biurko. — I może trochę się nudzę.
Uśmiechnęła się, ale uśmiech nie sięgnął oczu. — Nie nudzisz się, chyba że ktoś ci kłamie. — Winna.
Oparłam się niedbale o jej biurko. — Słyszałaś coś o nowym gościu kręcącym się wokół Renshawa? Wysoki, przerażający, taki co sprawia, że ludzie zapominają jak się oddycha?
Jej uśmiech zgasł. Tak po prostu. — Dlaczego? — zapytała powoli.
— Przeczucie.
— Lyra… — Jej głos przycichł, jakby ktoś nas podsłuchiwał. — Jeśli to przez twoje małe pozazawodowe śledztwa, lepiej uważaj. Ludzie blisko Renshawa? Nie tylko się brudzą. Znikają.
Skrzyżowałam ramiona. — Nie jestem amatorką.
— Nie — powiedziała. — Ale ostatni, który tropił szlak pieniędzy Renshawa? Nawet zdjęcia nam po nim nie zostały. Bądź mądrzejsza.
Jej ostrzeżenie dźwięczało mi w uszach długo po wyjściu. Ale strach nigdy nie był moją domeną. Jeśli już, to tylko pchał mnie dalej. Więc wróciłam. Wróciłam do The Burning Sun.
Od razu po wejściu do klubu poczułam, że coś się zmieniło. Te same światła, ta sama muzyka, ten sam sztuczny blask. Ale chłodniej. Jakby powietrze wstrzymywało oddech.
— Twoja kolej. Pokój VIP Trzy — mruknął manager, wręczając mi nową czarną maskę.
Żołądek mi się skręcił. — Ci sami klienci?
— Część. Po prostu idź.
Bas zaczął pulsować, nisko i powoli, gdy weszłam na scenę. Znałam już ten taniec, wiedziałam, czego dotknąć, jak się kołysać, gdzie pozwolić światłu paść na ciało. Ruszałam się jakby bezmyślnie. Jakby to była kolejna rutyna.
Wtedy zobaczyłam go w tylnym rogu. Pół w cieniu. Ten sam ciemny garnitur. Ta sama twarz wyrzeźbiona z marmuru. Serce mi zamarło. Nie — waliło o żebra.
Nie znałam jeszcze jego prawdziwego imienia, ale czemu czuję, jakbyśmy znali się od dawna?
Nie poruszył się ani nie mrugnął. Jego hipnotyzujące, topniejące i płonące oczy spoczęły na mnie. Jakby czytał każdy centymetr mojego ciała i wyzywał mnie, bym choć drgnęła.
Próbowałam skupić się na innych. Zmusiłam się do uśmiechu, flirtowałam. Robiłam wszystko jak należy. Ale za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok, on tam był. Nie mrugał. Jak burza w garniturze.
A potem, po kilku minutach obserwowania mnie, nagle znikał. Bez dramatycznego wyjścia. Bez dźwięku. Jedna sekunda był, następnej... puf.
Zeszłam ze sceny, puls walił mi w gardle. Przeskanowałam salę, udając, że po prostu się chłodzę. Róg? Pusty. Ale wciąż czułam jego obecność. Jakby zostawił coś w powietrzu, coś, co owijało mi się wokół skóry i nie chciało puścić.
Objęłam się ramionami.
Cholera. Nienawidzę tego.
Przesuń w górę, aby kontynuować