Moja chęć, by zniszczyć gubernatora Renshawa, nie była płytka. Był ku temu powód — bardzo osobisty, muszę przyznać. Moi najdrożsi rodzice.
Angela i Edward Ashen nie byli tylko politykami, byli siłą. Mama kandydowała do Senatu Stanowego, stając naprzeciw Alexandera Renshawa. Mimo że on miał pieniądze i władzę, moi rodzice mieli prawdę i nie bali się jej użyć.
„Nie obchodzi mnie, za jak potężnego uważa się Renshaw”, powiedziała kiedyś mama do tłumu. „On mnie nie przeraża. Prawda zawsze zwycięża.”
Pamiętam, jak bardzo byłam dumna, patrząc, jak przemawia. „To moja mama!” mówiłam każdemu, kto chciał słuchać.
Nigdy się nie powstrzymywali. Mama ujawniała każde brudne głosowanie, tata śledził przepływ pieniędzy. Nazwisko Renshaw pojawiało się raz za razem. A oni tylko naciskali mocniej.
Rezultat? Wygrali z miażdżącą przewagą.
A potem zaczęły się dziwności. Nocne telefony, tata śpiący na kanapie z otwartym laptopem, mama zbyt długo wpatrująca się w nagłówki.
„Wkurzyliście nie tych ludzi, co trzeba?” zapytałam kiedyś.
Uśmiechnęła się wtedy, z zaciśniętymi ustami. „Lyra, kochanie, kiedy mówisz prawdę, każdy, kto ma coś do ukrycia, uznaje cię za wroga.”
Wtedy tego nie rozumiałam. A powinnam była.
Noc przed tym, jak wszystko się posypało, byli ubrani na czarno — elegancko, czysto, gotowi. Mama pocałowała mnie w policzek. „Ciocia Mel dziś zostaje. Bądź grzeczna, dobrze?”
„Dokąd idziecie?”
„Tylko na spotkanie.” Tata przytulił mnie, jakby to był ostatni raz.
„Kocham cię, skarbie.”
„Ja ciebie bardziej,” wymamrotałam. „Załatwcie ich.”
Przytulili mnie jeszcze raz. „Załatwimy, kochanie. Kochamy cię.”
A następnego ranka nie wrócili.
Obudziły mnie łzy cioci Mel. „Twoi rodzice… nie wrócili.” Wszystko się zatrzymało na jakiś czas.
„Wypadek na trasie 19”, powiedziała policja.
„Awaria hamulców”, stwierdzono w raporcie.
„Natychmiastowa śmierć”, dodali strażacy. Nie wierzyłam. Dopiero gdy zobaczyłam dwie trumny.
Pochowali moich rodziców pod drzewem, a mnie wrzucono do systemu. Nagle historia ucichła, ludzie poszli dalej. Ale ja nie. Zaczęłam grzebać. Nawet jako dwunastolatka wiedziałam, że coś jest nie tak.
Lata później, w piwnicy cioci Mel, znalazłam to: pendrive schowany pod starym zdjęciem z kampanii, podpisany ręką taty „Na wypadek”.
Pliki. Nazwiska. Konta offshore. Maile. Wszystko wskazywało na jednego człowieka: gubernatora Renshawa.
Okazało się, że to spotkanie, na które poszli w noc, gdy zginęli? Było z demaskatorem, kimś gotowym ujawnić brudne imperium Renshawa. Nigdy nie dostali szansy.
To był moment, kiedy przestałam opłakiwać, a zaczęłam planować. Zapisałam się do szkoły dziennikarskiej pod nowym nazwiskiem. Fałszywe uśmiechy, ukryte mikrofony, każde podejrzane zlecenie, jakie mogłam znaleźć.
Każdy krok prowadził mnie do Burning Sun, klubu, gdzie Renshaw lubił bawić się w cieniu. Wczoraj w końcu się zbliżyłam, aż on to zepsuł.
'Co za piękna partnerka.'
To powtarzało się w mojej głowie jak zła piosenka na zapętleniu, grając przez nocny ruch uliczny, windę i aż do mojego mieszkania, gdzie jedynym, co na mnie czekało, była cisza i migająca lampka, której nigdy nie naprawiłam.
Zrzuciłam szpilki i opadłam na podłogę, jakby moje kości całkiem się poddały.
„To była tylko gra”, wymamrotałam do nikogo. „Jakaś dziwna gra o władzę. Pokręcone gierki bogacza.”
Tańczyłam już dla wielu typów spod ciemnej gwiazdy; gubernatorów, mafiosów, nawet dla faceta, który twierdził, że sprowadza „rzadkie wina”, ale nie znał żadnej winnicy. Widziałam pożądanie, nudę, poczucie wyższości.
Ale ten facet? Jego spojrzenie nie było tylko zainteresowane. Było terytorialne, jakbym już do niego należała, a reszta świata jeszcze o tym nie wiedziała. A ten wdech? Serio, co to był za alarmujący znak?
Wyciągnęłam telefon i puściłam nagranie. Szumy… muzyka w tle… pijackie śmiechy. I potem Renshaw mówiący: „...prosto do–” zanim wysoki, mroczny i drapieżny facet się wtrącił. Idealnie .
„Zablokowana przez chodzący lodowiec w szytym na miarę garniturze”, jęknęłam, przeciągając dłonie po twarzy. „Miesiące planowania. Poszły.”
Następnego ranka wlałam w siebie dwie filiżanki gorzkiej kawy ze stacji benzynowej i usiadłam przed laptopem, jakby miał mi się tłumaczyć. Przeszukałam wszystko: Wiadomości, zaszyfrowane fora, wątki demaskatorów.
Nic. Ani słowa o klubie. Ani szeptu o najnowszym szemranym transporcie Renshawa.
Tej nocy siedziałam na brzegu łóżka, już ubrana na wojnę, albo przynajmniej na scenę. Rozsądna część mnie mówiła: wycofaj się, póki jeszcze oddychasz. Ale uparta część? Uparciuch złapała torbę i wyszeptała: „Spróbujmy jeszcze raz.”
Burning Sun się nie zmienił, ale coś w powietrzu już tak. Garderoba była cichsza, bardziej napięta. Dziewczyny malowały się w ciszy. Nikt nie śmiał się, nikt nie plotkował. Czuło się ciszę przed czymś wielkim i krwawym.
Jasmine spojrzała na mnie przez lustro. „Widziałaś go znowu?”
Mrugnęłam. „Kogo?”
Uniosła brew. „Tego z Trójki. Wyglądał, jakby mógł zabić człowieka samym oddechem.”
„Jeszcze się nie pojawił”, odpowiedziałam, rozprowadzając brokat po obojczyku jak zbroję.
Przysunęła się. „No wiesz, mówi się, że ktoś o ciebie pyta. Nie zwykły pijak. Ktoś niebezpieczny. Gruby hajs.”
Zamarłam w pół ruchu. „O co dokładnie pyta?”
„Gdzie poszłaś, jak wyglądasz bez maski, jak się naprawdę nazywasz.” Jasmine nie mrugnęła. „Uważaj na siebie, dziewczyno.”
Wymusiłam uśmiech. „Przecież zawsze uważam.” Nie uważałam.
Na sali tańczyłam, jakby nic się nie działo — te same ruchy, ten sam uśmiech, ten sam chód. Ale w środku skanowałam, patrzyłam, czekałam. Przemieszczałam się z pokoju szampana do VIP-lounge, z powrotem do baru.
Brak lodowato niebieskich oczu i zasłaniającego cień. 'Alphy' nie było. Powinnam była czuć ulgę, ale nie czułam. Bo teraz szukałam jego .
Przy barze usłyszałam kawałek rozmowy dwóch facetów — słowa jak „ładunek”, „dok”, „wtorek” — zanim zauważyli mnie i zamilkli. Uśmiechnęłam się, jakbym nic nie słyszała, i poszłam dalej. Za kulisami minęłam dwie tancerki szepczące przy szafkach.
„Słyszałam, że złamał facetowi nadgarstek tylko za to, że na niego krzyknął.”
„Serio? Przez striptizerkę?”
„Nie byle jaką. Tę w masce.” Zatrzymałam się.
„Hej”, powiedziałam na luzie. „Mówicie o tym facecie, o którym wszyscy mówią? Z pokoju Trzeciego?”
Skrępowały się. Jedna z nich, Lola, skinęła głową. „Tak. Pytał o ciebie. Nie z nazwiska, ale… opisał cię. Powiedział, że niedługo wróci.”
„Podał imię?”
„Nie, ale myślę, że tacy jak on nie potrzebują imienia.” Zmierzyła mnie wzrokiem. „Tacy jak on nie flirtują — oni oznaczają.”
Oznaczają . Słowo uderzyło jak policzek.
Wyśmiałam to, rzuciłam jakimś sarkastycznym żartem, którego nawet nie pamiętam, i ruszyłam w stronę sceny. Ale czułam to, jakby coś zaciskało się wokół mnie. To miał być mój cel. Ale teraz? Już nie tylko ja obserwowałam.
Byłam obserwowana.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mówią, że kiedy ktoś naprawdę ci zajdzie za skórę, zostaje tam na dobre. Cóż, kimkolwiek on był, zrobił znacznie więcej. Wkurzająco się wprowadził, poprzestawiał meble i zmienił hasło do Wi-Fi.
Zanotuj, proszę, sarkazm.
Siedziałam zabarykadowana w jakiejś kawiarni z odkrytą cegłą, przedrożonym espresso i wystarczającą ilością indie folku, by każdy zaczął kwestionować swoje życiowe wybory. To było to miejsce, gdzie nikt nie zadawał pytań, a oświetlenie sprawiało, że wszyscy wyglądali o dziesięć procent bardziej tajemniczo.
Siedząc w tylnej loży z otwartym laptopem i stygnącą kawą, udawałam, że jestem kolejną freelancerą ścigającą deadline. Kompletny fałsz. Byłam w rozsypce.
Miałam znów otwarty plik audio, z tego co jeszcze udało się uratować. Trochę śluzu Renshawa, kilka niedokończonych zdań, potem on.
Ten głos. " Jaka piękna partnerka ." Niestety, jego niski i zachrypnięty głos został nagrany.
Po raz setny wcisnęłam pauzę, zaciskając dłoń na długopisie, jakby był mi winien czynsz. Pisałam w notesie te same cztery słowa w kółko, jakby miały przywołać odpowiedzi: Alfa. Wysoki. Niebieskie oczy.
Kto w ogóle używa słowa 'Alfa', poza kiepskimi opowiadaniami furry albo imprezami bractw studenckich? Politycy raczej nie. Nie tacy goście, którzy siedzą obok gubernatorów w sekretnych klubach i sprawiają, że ludzie milką samą swoją obecnością.
Nie. On nie należał do świata polityki.
Był kimś innym. Typem faceta, na którego się nie patrzy — od którego się odwraca wzrok. Westchnęłam, zatrzasnęłam notes i dopiłam resztkę letniego espresso. Smakowało jak żal.
Ruszyłam do The Courier, lokalnej gazety, dla której technicznie rzecz biorąc pisałam na zlecenie, pod pretekstem złożenia lipnego artykułu o korupcji w branży technologicznej. Totalny zapychacz. Wystarczająco, żeby udawać odpowiedzialną dorosłą.
Juno Lane, redaktorka naczelna, uzależniona od kofeiny i zawodowa cyniczka, ledwo podniosła na mnie wzrok, gdy weszłam.
— Jesteś wcześniej — rzuciła. — Albo się zgubiłaś.
— I jedno, i drugie — wzruszyłam ramionami, rzucając plik na jej biurko. — I może trochę się nudzę.
Uśmiechnęła się, ale uśmiech nie sięgnął oczu. — Nie nudzisz się, chyba że ktoś ci kłamie. — Winna.
Oparłam się niedbale o jej biurko. — Słyszałaś coś o nowym gościu kręcącym się wokół Renshawa? Wysoki, przerażający, taki co sprawia, że ludzie zapominają jak się oddycha?
Jej uśmiech zgasł. Tak po prostu. — Dlaczego? — zapytała powoli.
— Przeczucie.
— Lyra… — Jej głos przycichł, jakby ktoś nas podsłuchiwał. — Jeśli to przez twoje małe pozazawodowe śledztwa, lepiej uważaj. Ludzie blisko Renshawa? Nie tylko się brudzą. Znikają.
Skrzyżowałam ramiona. — Nie jestem amatorką.
— Nie — powiedziała. — Ale ostatni, który tropił szlak pieniędzy Renshawa? Nawet zdjęcia nam po nim nie zostały. Bądź mądrzejsza.
Jej ostrzeżenie dźwięczało mi w uszach długo po wyjściu. Ale strach nigdy nie był moją domeną. Jeśli już, to tylko pchał mnie dalej. Więc wróciłam. Wróciłam do The Burning Sun.
Od razu po wejściu do klubu poczułam, że coś się zmieniło. Te same światła, ta sama muzyka, ten sam sztuczny blask. Ale chłodniej. Jakby powietrze wstrzymywało oddech.
— Twoja kolej. Pokój VIP Trzy — mruknął manager, wręczając mi nową czarną maskę.
Żołądek mi się skręcił. — Ci sami klienci?
— Część. Po prostu idź.
Bas zaczął pulsować, nisko i powoli, gdy weszłam na scenę. Znałam już ten taniec, wiedziałam, czego dotknąć, jak się kołysać, gdzie pozwolić światłu paść na ciało. Ruszałam się jakby bezmyślnie. Jakby to była kolejna rutyna.
Wtedy zobaczyłam go w tylnym rogu. Pół w cieniu. Ten sam ciemny garnitur. Ta sama twarz wyrzeźbiona z marmuru. Serce mi zamarło. Nie — waliło o żebra.
Nie znałam jeszcze jego prawdziwego imienia, ale czemu czuję, jakbyśmy znali się od dawna?
Nie poruszył się ani nie mrugnął. Jego hipnotyzujące, topniejące i płonące oczy spoczęły na mnie. Jakby czytał każdy centymetr mojego ciała i wyzywał mnie, bym choć drgnęła.
Próbowałam skupić się na innych. Zmusiłam się do uśmiechu, flirtowałam. Robiłam wszystko jak należy. Ale za każdym razem, gdy podnosiłam wzrok, on tam był. Nie mrugał. Jak burza w garniturze.
A potem, po kilku minutach obserwowania mnie, nagle znikał. Bez dramatycznego wyjścia. Bez dźwięku. Jedna sekunda był, następnej... puf.
Zeszłam ze sceny, puls walił mi w gardle. Przeskanowałam salę, udając, że po prostu się chłodzę. Róg? Pusty. Ale wciąż czułam jego obecność. Jakby zostawił coś w powietrzu, coś, co owijało mi się wokół skóry i nie chciało puścić.
Objęłam się ramionami.
Cholera. Nienawidzę tego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ciągle czekałam na „ALPHĘ”, wiesz, tego faceta, którego nazywali Alphą, aż znów się pojawi. Noc za nocą wskakiwałam w cekiny, zapinałam szpilki i tańczyłam pod przyćmionymi światłami i sztucznym dymem. Ale bez skutku, nie przyszedł.
I, cholera, wkurzało mnie to znacznie bardziej, niż byłam gotowa przyznać.
Wpadł do mojego życia jak pieprzony huragan, obwąchał mnie jak jakieś zwierzę, nazwał „partnerką”, a potem po prostu – zniknął.
Bez imienia. Bez śladu. Bez ostrzeżenia. Po prostu... przepadł. Więc zrobiłam to, co umiem najlepiej. Zaczęłam grzebać.
Może to ten dziennikarz we mnie. Może ciekawość to nie tylko druga natura, ale wręcz moje cholerne DNA. Fałszywe dowody? Jasne, to wystarcza tylko na chwilę. Ale kiedy masz tylne wejścia, kontakty, narzędzia i ślad VPN głębszy niż bagaż emocjonalny po moim ostatnim rozstaniu? Wtedy dopiero dzieje się magia.
Nie spałam trzy noce z rzędu, grzebiąc w nagraniach z kamer, rejestrach miejskich, listach VIP-ów klubowych, wszystkim, co mogłoby pasować do jego twarzy. I w końcu – znalazłam jego imię.
Pierce Leneghan.
Zastygłam, gdy plik się załadował. Ziarniste zdjęcie policyjne. Stare, wyblakłe. Bez zarzutów. Po prostu długa lista szeptów: handel bronią, wywiad na czarnym rynku, powiązania mafijne z Zachodnim Dystryktem.
Nietykalny. Nieuchwytny. I budzący strach.
W co ja się, do cholery, właśnie wpakowałam? Ale mimo to coś się we mnie przestawiło. Może to nie Renshaw był tutaj moją największą historią. Może ten Pierce był prawdziwym kluczem do rozwikłania całej sprawy.
Założyłam drugi plik, osobny od głównego. Oczywiście zabezpieczony hasłem. Każde pojawienie się, każdy znajomy, każda lokalizacja. Wszystko i cokolwiek, co mogłoby mnie przybliżyć do sedna tego, w co zamieszany był Pierce Leneghan.
Ale był jak dym, zawsze wymykający się z rąk. Nigdy nie ten, który mówił w pokoju, tylko facet, na którego wszyscy patrzyli, gdy robiło się poważnie.
Cztery noce później weszłam do The Burning Sun i Jasmine złapała mnie wzrokiem po drugiej stronie sali. „Pokój Trzeci. Jak zwykle chcą ciebie.”
„Znowu Renshaw?” zapytałam, już znając odpowiedź.
Zawahała się, jej twarz zbladła. „I ktoś jeszcze.” Serce podskoczyło mi do gardła.
Poprawiłam maskę przed lustrem, wygładzając spódnicę, jakbym zaraz nie miała wpaść pod pociąg problemów. „No to jazda.”
Pokój był ciemniejszy niż zwykle. Renshaw rozparty w centrum, szklanka w ręku, śmiał się z czegoś, czego nawet nie wychwyciłam. A w najdalszym kącie... tam był.
Pierce. Ten sam garnitur. To samo zimne, nieprzeniknione spojrzenie.
Kiedy tylko weszłam na scenę, nasze spojrzenia się spotkały. Nie ruszył się. Po prostu... patrzył, jak tańczę. Wolno. Kontrolowanie. Spokojnie. Tym razem nie dla niego.
To nie było o nim, chodziło o pracę. Mikrofon w moim podwiązce. Musiałam złapać cokolwiek, co przybliży mnie do Renshawa i jego burdelu interesów.
Ale zanim zdążyłam zrobić ostatni obrót, Pierce wstał... i wyszedł. Ot tak, nagle. Po prostu... zniknął.
Mój umysł krzyczał, bym dokończyła numer. Skończ to. Ale instynkt był już dwa kroki przede mną. Zwinęłam set, przemknęłam za kulisy i wyślizgnęłam się w stronę wyjścia na korytarz.
Jeśli wciąż tu był, miałam może trzydzieści sekund, by za nim ruszyć. Poruszałam się szybko. Cicho. Omijając bar, przemykając pod martwym polem kamer. Byłam już prawie na końcu korytarza, kiedy...
„Hej, ślicznotko”, ktoś bełkotał. Odwróciłam się. Renshaw i dwóch jego kumpli. Wszyscy z zamglonym wzrokiem, uśmiechając się, jakby właśnie odkryli, że świat jest ich prywatnym wesołym miasteczkiem.
„Tylko gadaliśmy”, powiedział jeden, sięgając po moją talię. „Myśleliśmy, że może dasz nam prywatny bis.”
„Przykro mi, panowie, dziś nie,” rzuciłam, udając uśmiech przyklejony do twarzy.
Renshaw zachichotał, mieszając drinka. „Daj spokój, tajemnicza dziewczyno, nie bądź nieśmiała. Dobrze płacę za dobre towarzystwo.” Jeden z jego kumpli złapał mnie za ramię. Mocno.
„Tylko trochę zabawy. Nikt nie patrzy. Założę się, że twoja ciasna cipka już cieknie i aż się prosi o porządnego kutasa.”
Zacisnęłam zęby. "Puść. Mnie." Druga ręka powędrowała do ostrza ukrytego w kaburze na udzie i wtedy wszystko poszło nie tak.
Rozmazany ruch. Bez ostrzeżenia, bez dźwięku. Jeden z ludzi Renshawa uderzył w ścianę, jakby potrąciła go lokomotywa. Tynk popękał od uderzenia.
Pierce.
Zanim zdążyłam mrugnąć, drugi facet rzucił się na niego — głupi ruch. Pierce uskoczył, chwycił go za marynarkę i rzucił przez korytarz jak szmacianą lalkę. Huk odbił się echem.
"Chryste Panie!" Głos Renshawa załamał się. Panikę zastąpiła zwykła na jego twarzy pewność siebie.
Ale Pierce się nie zatrzymał. Podszedł prosto do Renshawa, chwycił go za gardło i uniósł nad ziemię.
"Hej!" Ruszyłam do przodu najszybciej, jak pozwalały mi obcasy. "Przestań!"
Nie zarejestrowałam nawet krzyków, dopóki nie było za późno. Za mną roztrzaskało się szkło, jeden z ochroniarzy wylądował na stole. Dziewczyny uciekały, szpilki ślizgały się po podłodze. W samym środku Pierce przyszpilił Renshawa do ściany za gardło, jego stopy wisiały w powietrzu, oczy wyszły z orbit.
"Proszę pana!" krzyknęłam jeszcze raz. "Zabije go pan!"
Widziałam już wściekłość. Widziałam mężczyzn, którzy tracili kontrolę. Ale to? To była rzeź w garniturze. Coś ledwo trzymające się cywilizacji, co właśnie teraz puściło.
"Mówiłem ci," warknął, głos niski, gardłowy, dudniący w podłodze. " Ona jest moja. "
Renshaw drapał jego nadgarstek, łapał powietrze, kopał, zamieniając się w piękny, paniczny fiolet.
"Panie Leneghan, proszę– Przestań!" Nawet nie drgnął. Jakby mnie nie słyszał. Jakby go już nie było.
Zrobiłam jedyną rzecz, jaka przyszła mi do głowy. Podbiegłam i złapałam go za ramię obiema rękami, próbując go odciągnąć. To było jak szarpanie ściany.
"Proszę pana, puść go!" krzyknęłam, wbijając paznokcie w jego płaszcz. "To nie tak— Cholera— To nie pomaga!" Nic. Zero reakcji. Był całkowicie zamknięty, więc tym razem popchnęłam mocniej. "Spójrz na mnie, do cholery!"
Jego oczy nagle wbiły się w moje. Dzikość, rozszerzone źrenice, elektryczność.
"Pocałuj mnie… teraz," powiedział. Jego głos był szorstki, oddech urywany. "albo przysięgam, że go rozszarpię."
Zamarłam. "To nie—"
"Teraz." Bez cienia żartu, bez dramatu. Sama śmiertelna komenda.
Powinnam była kazać mu się pierdolić, powinnam była odejść od tego chaosu, który siało jego szaleństwo. Ale nie zrobiłam tego. Podeszłam bliżej, tak blisko, że czułam dziką, nieokiełznaną energię, która emanowała z jego ciała, drżał od wściekłości, która wywoływała ciarki na mojej skórze.
A potem—pocałowałam go. Moje usta zderzyły się z jego tak, jakbym chciała go naznaczyć, a on odpowiedział z tą samą furią, jego usta wbiły się w moje jak pieprzona burza.
Puścił Renshawa jakby ten był tylko śmieciem, całą uwagę skupiając na mnie z taką intensywnością, że aż ugięły mi się kolana. Zanim zdążyłam pomyśleć, co się dzieje, to ja byłam przyciśnięta do ściany.
Ciało Pierce’a otoczyło mnie z każdej strony, każdy mięsień napięty i drżący. Był wszędzie—jego klatka piersiowa wgniatała się w moje niemal nagie piersi, jego udo wbijało się między moje nogi i czułam, jak jego już twardy kutas ociera się o moją biodro.
Kurwa mać.
Jedną ręką ściskał mój tyłek jakby był jego własnością, palce wbijały się w miękkie ciało, przyciągając mnie jeszcze bliżej. Drugą opierał o ścianę, zamykając mnie w klatce, a jego usta— kurwa, te usta —nie znały litości. Jego język wdarł się do moich ust, gorący i żądny, smakował mnie jakby był wygłodniały.
Nie potrafiłam powiedzieć, gdzie kończy się żar w mojej piersi, a zaczyna jego.
Nasze usta zderzyły się jak eksplozja. To nie było słodkie ani delikatne. To była desperacja, ogień, szaleństwo. Sama nie wiem, którą ręką złapałam go za twarz, ale jego usta wciąż były na moich, jakby nie mógł się mną nasycić.
W końcu odsunął się, tylko na tyle, by zaczerpnąć oddechu. Jego oczy płonęły—gorące, nie do odczytania—ale już nie dzikie. Kontrolowane. Niebezpieczne.
Za nim Renshaw leżał zwinięty na podłodze, dławiąc się, zapomniany.
Pierce spojrzał na mnie raz jeszcze. To samo mignięcie czegoś—ciemnego, rozbawionego, może nawet usatysfakcjonowanego.
Zamrugałam, oszołomiona. Moje usta wciąż mrowiły, kiedy Pierce, bez słowa, cofnął się, a potem po prostu zniknął jak dym, zostawiając po sobie tylko chaos.
Przesuń w górę, aby kontynuować